Στη ζωή θα πέσεις πολλές φορές. Τα γόνατα θα ματώνουν και τα χέρια θα τρέμουν.

Κάποιες φορές, θα θελήσεις να ξαπλώσεις κάτω, στον πάτο και να κλάψεις. Να το κάνεις. Μα όταν τα δάκρυα στερέψουν και όταν η καρδιά σου δυναμώσει, να βρεις τη δύναμη να σηκωθείς και πάλι. Μη βιαστείς. Πάρε τον χρόνο που χρειάζεσαι να σκεφτείς, να αποφασίσεις, να οργανωθείς.
Όταν έρθει  η κατάλληλη στιγμή, κάνε ένα μικρό βήμα και σιγά σιγά, το μικρό θα γίνει μεγάλο. Στη ζωή πολλές φορές θα χάσεις τον έλεγχο. Δεν πειράζει. Πειράζει αν όταν το καταλάβεις, δεν προσπαθήσεις να ξαναβρείς εκείνον τον χαμένο έλεγχο και να τον επαναφέρεις εκεί που εσύ θα ορίσεις.

Στη ζωή, πολλές φορές, κάποιοι θα προσπαθήσουν να σε ρίξουν πιο χαμηλά. Θα βάλουν πέτρες στον δρόμο σου και θα σκοντάψεις, θα απλώσουν το πόδι τους την ώρα που τρέχεις να φτάσεις τον στόχο και θα σε ρίξουν με τα μούτρα στα πατώματα. Και θα πέσεις. Δε γίνεται να μην πέσεις. Ή, ακόμα χειρότερα, μπορεί να μπουν οι ίδιοι εμπόδιο στα σχέδιά σου. Να μπουν οι ίδιοι μπροστά σου και να μη σε αφήνουν να περάσεις. Να γίνουν εκείνοι εμπόδια και τα λόγια τους οι πέτρες που θα σε πατήσουν κάτω χωρίς να σε αγγίξουν. Οι πέτρες που στάζουν δηλητήριο.

Θα πέσεις πολλές φορές. Κάποιες από αυτές, θα φταίνε οι άλλοι, μα πάντα θα μπορείς να σηκωθείς ξανά, κι αν δεν το κάνεις, δε θα φταίει κανένας άλλος, μόνο εσύ. Γιατί όσο κι αν κάποιος προσπαθήσει να σε βλάψει, δεν θα τα καταφέρει ποτέ πραγματικά αν εσύ δεν το επιτρέψεις.

Αν συνεχίζεις να σηκώνεσαι παρά τις πληγές και τα τραύματα που σου δημιουργούν. Και που ξέρεις, κάποια μέρα, όταν θα έχουν περάσει πολλές ακόμα, ίσως να μη μπορούν να σε αγγίξουν τα λόγια και οι πράξεις τους. Ίσως έρθει αυτή η μέρα που δε θα σε αγγίζουν οι προσβολές και οι κακίες τους. Ίσως έρθει εκείνη η μέρα που δεν θα χρειάζεται να σηκώνεσαι έχοντας μια ακόμα πληγή. Δε θα χρειάζεται γιατί δε θα σε ρίχνουν πια όσοι προσπαθούν να σε κάνουν να πέσεις.

Τζένη Ντεμιράϊ

Πηγή:  ewoman.gr 

Η παιδικότητά σου!
Η παιδικότητα σου θα παραμείνει αιώνια. Ανέγγιχτη, ατσαλάκωτη θα καθρεφτίζεται κάθε φορά στο πρόσωπό σου! Κάθε φορά που το φωτεινό χαμόγελό σου, χαρίζει στους άλλους την λάμψη του, αυτή η παιδικότητα θα φωνάζει ακόμη πιο πολύ.
Στα μάτια σου, στο βλέμμα σου, σε αυτό είναι που χρειάζεται να δώσεις λάμψη. Αυτό είναι που χρειάζεται να φωτίσεις. Άσε να φύγει μακριά ό,τι δεν χρειάζεται να κρατάς, μην τα φορτώνεις σ’ αυτά. Καιρός να φανερώσουν και να θαμπώσουν τους γύρω με την δική τους μοναδική λάμψη. Άσε τα επιτέλους να πάρουνε λίγο από την λάμψη που χαρίζει το φανταχτερό, όλο υποσχέσεις χαμόγελό σου. Για λίγο! Να πάρουν έτσι την δύναμη και το κουράγιο που χρειάζεται. Την δύναμη και το κουράγιο που συνάμα παίρνουν και όλοι όσοι το βλέπουν κάθε φορά που είσαι διατεθειμένος να το σχηματίσουνε τα χείλια σου.

Δανεικά εφόδια βλέπεις. Δανεική λάμψη για λίγο!
Και έπειτα από όλο αυτό ας στραφούν προς τα μέσα, σε εκείνον τον κόσμο που σε τρομάζει. Που σε είχε τρομάξει κάποτε. Σε εκείνον τον κόσμο που δεν υπάρχει πλέον! Άσε τα να δουν οτι δεν υπάρχει ο σκοτεινός κόσμος του τότε, έχει πάψει να ισχύει. Έχει πάψει πια να είναι αληθινός. Ίσως δεν ήτανε και ποτέ.

Μόνο έτσι θα λάμψουν! Ναι, έτσι!
Όταν θα αντικρύσουν επιτέλους, όσα έχουν αποφύγει χρόνια τώρα. Όταν αποδεχτούν κι’ όταν υποτάξουν όλα όσα θεωρούσες ισχυρά και μεγαλύτερα από εσένα, πιο δυνατά και πάντα τρομακτικά. Τότε είναι που θα επιστρέψουν την δανεική λάμψη που πήραν από το ισχυρό, γεμάτο δύναμη και κουράγιο χαμόγελό σου και θα εκθαμβώσουν με την δική τους. Την δική τους αληθινή λάμψη που θα πηγάζει από τα βάθη της θεραπευμένης σου καρδιάς!

Στρέψε το βλέμμα προς τα μέσα και χαμογέλασε!!
Φώτισε τον εσωτερικό σου κόσμο και άσε τον να λάμψει προς τα έξω μέσα από το βλέμμα και το χαμόγελό σου.
Όταν συνδυάσεις αυτά είναι που το χαμόγελό σου θα είναι πραγματικά αληθινό. Βλέπεις τα μάτια και τα χείλια όταν συνοδεύονται από τον κρότο και το χρώμα μιας θεραπευμένης και γεμάτης από αγάπη καρδιά, εκπέμπουν ένα μοναδικά ισχυρό και συνάμα θεραπευτικό σήμα προς τα έξω και κάνει θαύματα.
Λυτρώσου και λύτρωσε και όσους το χρειάζονται μαζί!

Ξένια Ανδρέου

Δε θέλω πια να είμαι καλός. Θέλω να είμαι καλά!
Εάν συνεχίσεις έτσι, θα σκάσεις…
Καταπίνεις, καταπίνεις, καταπίνεις…
Λόγια, συμπεριφορές, μούτρα, παραξενιές. Μέχρι πότε;
Αφού δεν είσαι καλά. Δεν το βλέπεις; Έχεις ξεπεράσει τα όριά σου προ πολλού. Κάνεις κακό στον εαυτό σου.

Ξύπνα.
Μάθε να ανοίγεις το στόμα σου. Μάθε να μιλάς.
Και ας παρεξηγηθούν και κάποιοι. Δεν πειράζει. Θα τους περάσει.
Και ας χαλάσουν ζαχαρένιες. Τι να κάνουμε. Δεν γίνεται αλλιώς.
Και ας σου πουν πως άλλαξες. Πως δεν ήσουν έτσι εσύ. Έπρεπε όμως.

Ξέρεις…
Καμιά φορά, όσο σκύβεις, τόσο σε πατάνε.
Καμιά φορά, το μόνο που πρέπει να κάνεις είναι να σηκώσεις ανάστημα.
Καμιά φορά, το μόνο που πρέπει να κάνεις, είναι να ξεκινήσεις να μιλάς.

Ελευθεριάδης Γ. Ελευθέριος

Αρχίζεις να πεθαίνεις σιγά σιγά.
αν δεν ταξιδεύεις,
αν δεν διαβάζεις.
Αν δεν ακούς τους ήχους της ζωής.
Αν δεν εκτιμάς τον εαυτό σου.
Αρχίζεις να πεθαίνεις σιγά σιγά: Όταν σκοτώνεις την αυτοεκτίμησή σου,
Όταν δεν αφήνεις τους άλλους να σε βοηθήσουν. Αρχίζεις να πεθαίνεις σιγά σιγά.
Αν γίνεις σκλάβος των συνηθειών σου, Περπατώντας καθημερινά στα ίδια μονοπάτια…

Εάν δεν αλλάξεις τη ρουτίνα σου,
Εάν δεν φοράς διαφορετικά χρώματα
Ή δεν μιλάς ακόμη και σε άτομα που δεν γνωρίζεις.
Αρχίζεις να πεθαίνεις σιγά σιγά: Αν αποφεύγεις να νιώθεις τον έρωτα και τα ταραχώδη συναισθήματά του.
Αυτά που κάνουν τα μάτια σου να λάμπουν
Και την καρδιά σου να χτυπάει γρήγορα.
Αρχίζεις να πεθαίνεις σιγά σιγά: Αν δεν ρισκάρεις την ασφάλεια σου για το αβέβαιο
Αν δεν ζήσεις τα όνειρά σου
Αν δεν το επιτρέψεις στον εαυτό σου τουλάχιστον μία φορά στη ζωή σου, να ξεφύγει από τις λογικές υποδείξεις.
Μην αφήνεις τον εαυτό σου να αργοπεθαίνει.
Μην ξεχνάς να τον κάνεις χαρούμενο

Πάμπλο Νερούδα

Οι περισσότεροι από μας τείνουμε να δίνουμε ιδιαίτερη έμφαση στην άποψη των άλλων για το άτομό μας. Επιδιώκουμε να είμαστε αρεστοί και να μας αποδέχονται, αν όχι όλοι, οι περισσότεροι. Ωστόσο, στο βωμό του κοινωνικού στάτους συχνά θυσιάζονται η ευτυχία κι η ψυχική μας ηρεμία. Τροφοδοτούμε οι ίδιοι τα δεσμά που το κοινωνικό περιβάλλον δημιούργησε για μας αντί να προσπαθούμε να τα σπάσουμε και να αποδεσμευτούμε μια για πάντα από αυτά.

Είτε λειτουργείς με βάση τις δικές σου επιθυμίες είτε με βάση τις επιθυμίες των άλλων, ο κόσμος πάντα θα έχει κάτι να πει. Θα σχολιάσουν εύκολα την κάθε σου κίνηση χωρίς να μπουν στη διαδικασία να αναλύσουν τα κίνητρα και τους λόγους που σε ανάγκασαν να ενεργήσεις με τον οποιονδήποτε τρόπο. Σταδιακά λοιπόν, θα πρέπει να βρεις έναν τρόπο για να αρχίσεις βαθμιαία να αδιαφορείς για τη γνώμη των άλλων.

Σίγουρα αυτό δε θα είναι εύκολο αρχικά και θα σε πονάει πολύ. Θα βρίσκεσαι σε διαρκή μάχη μέσα σου. Εσύ απέναντι σε όλους τους άλλους. Όλα όσα επιθυμείς απέναντι σε όλα όσα σου επιβάλλουν. Αργά ή γρήγορα όμως, θα διαπιστώσεις ότι όσο θα περνάει ο καιρός θα γίνεται ευκολότερο να ακολουθείς τις επιθυμίες σου κι η ζυγαριά θα γέρνει προς τα οφέλη που θα αποκομίζεις.

Το εύκολο κομμάτι είναι το να ασκείς κριτική στους άλλους. Το δύσκολο είναι να ασκήσεις κριτική στον εαυτό σου αλλά και να μάθεις να την αποδεχέσαι όταν στην ασκούν αυτοί που σε σέβονται και σε εκτιμούν. Γιατί μόνο τότε είναι ειλικρινής η κριτική. Κανένας δεν έχει το αλάθητο. Όλοι κάνουμε λάθη και σε καμία περίπτωση δεν μπορούμε να κρίνουμε τους άλλους για τη συμπεριφορά τους και τον τρόπο σκέψης τους.

Δε χρειάζεσαι την έγκριση κανενός για τις πράξεις σου. Δεν πρόκειται για τη δική τους ζωή αλλά για τη δική σου. Καιρός λοιπόν να κλείσεις τα αυτιά σου σε οτιδήποτε αρνητικό σε απομακρύνει απ’ τα όνειρα και τις επιδιώξεις σου, γιατί σε τελική ανάλυση εσύ θα είσαι αυτός που θα λουστείς όλα τα επακόλουθα. Θετικά ή αρνητικά.

Να είσαι ο εαυτός σου κι όχι αυτός που θέλουν οι άλλοι να είσαι. Δεν υπάρχει κανένας λόγος να πρέπει να προσαρμοστείς σε νόρμες που δε σου ταιριάζουν ή να μπεις σε καλούπια ξενικά για σένα. Όσο λιγότερο νοιάζεσαι για τη γνώμη των άλλων, τόσο καλύτερη θα γίνεται η ζωή σου. Είναι μικρή η ζωή για να ασχολείσαι με ανθρώπους που δε θα έπρεπε καν να αποτελούν ζήτημα σε αυτήν. Όσα άσχημα σχόλια και να ακούσεις, απλά αποτίναξέ τα από πάνω σου. Χαμογέλα και συνέχισε την πορεία σου.

Φτάνεις κάποτε σε ένα σημείο στη ζωή σου όπου δε βρίσκεις νόημα στο να προσπαθείς συνεχώς να εντυπωσιάσεις τον οποιονδήποτε. Αν μπορούν να σε αποδεχτούν γι’ αυτό που είσαι, τότε τους δίνεις να καταλάβουν ότι είναι ευπρόσδεκτοι να παραμείνουν στη ζωή σου και να αποτελέσουν ένα σημαντικό τμήμα της. Αν αντίθετα θεωρούν ότι θα έπρεπε να είσαι διαφορετικός για να ταιριάζεις στις προσωπικές τους προτιμήσεις, τότε ξεκαθάρισε τους ότι θα ήταν καλύτερο οι δρόμοι σας να χωρίσουν από νωρίς.

Ο καλύτερος τρόπος για να είσαι ευτυχισμένος με τους άλλους είναι να γνωρίζεις πώς μπορείς να κάνεις ευτυχισμένο τον εαυτό σου. Να είσαι εσύ υπεύθυνος για την ευτυχία και την προσωπική σου συναισθηματική ευημερία κι όχι αιχμάλωτος των προσδοκιών των άλλων.

Μόνο έτσι θα μπορέσεις να κάνεις κι αυτούς που αγαπάς ευτυχισμένους. Δε χρειάζεται να προσπαθείς συνεχώς να αποδείξεις τι αξίζεις γιατί στο τέλος θα κουραστείς και θα αρχίσεις να αμφιβάλλεις για τις δυνάμεις σου. Οι άνθρωποι που πραγματικά ενδιαφέρονται για σένα και το καλό σου θα μπορέσουν να διακρίνουν την αξία σου μόνοι τους.

Όμως, πρέπει να είσαι προσεκτικός. Μην πας στο άλλο άκρο. Το να κάνεις επιτέλους όλα όσα σε κάνουν ευτυχισμένο δε σημαίνει ότι πρέπει να μετατραπείς σε κάφρο που θυσιάζει τους πάντες και τα πάντα στο πέρασμά του. Μην υποτιμάς και μην ξεχνάς ποτέ τους στόχους που θέτεις. Στην πορεία όμως μην παίζεις με ψυχές. Οι επιλογές σου πρέπει να είναι ζυγισμένες. Να είσαι ξεκάθαρος στις συναναστροφές σου κι έτοιμος να δεχτείς τις συνέπειες των πράξεών σου σε κάθε περίπτωση.

Οι ανοιχτόμυαλοι άνθρωποι δε νοιάζονται για όσα λέγονται πίσω απ’ την πλάτη τους. Έχουν την τάση να αμφισβητούν πολλά, ακόμα κι όταν πρόκειται για τον ίδιο τους τον εαυτό. Γνωρίζουν καλά ότι τα λάθη είναι αναπόσπαστο κομμάτι της ανθρώπινης φύσης και γι’ αυτό το λόγο βρίσκουν τη δύναμη να τα ομολογήσουν και να ζητήσουν συγγνώμη όταν χρειαστεί, όσο δύσκολο κι αν είναι αυτό. Η ειλικρίνεια έχει τόση δύναμη που λίγοι είναι εκείνοι που μπορούν πραγματικά να τη διαχειριστούν.

Η ελευθερία του ενός σταματάει εκεί που αρχίζει η ελευθερία του άλλου. Σε όλα τα πράγματα υπάρχουν όρια. Πέρα από ψυχική αποδέσμευση και καθαρότητα πνεύματος, η ελευθερία φέρει και μεγάλη ευθύνη. Είσαι έτοιμος να τη δεχτείς ολοκληρωτικά και να την υποστηρίξεις όπως πρέπει; Στο κάτω-κάτω δεν είναι κακό να ξεχωρίζεις και λίγο απ’ τους υπόλοιπους. Ίσα-ίσα που έχει και πιο πολλή πλάκα. Το μεγαλύτερο επίτευγμα είναι να είσαι αυθεντικός.

Μαρία Τσιρίγου – Πηγή

Καζίνο χωρίς επαλήθευση Ελλάδα

https://rethymnoguide.gr/no-verification-casinos/

Το «Κάτω στα Λεμονάδικα» είναι ένα από τα δημοφιλέστερα τραγούδια του Βαγγέλη Παπάζογλου. Γνώρισε πολλές επανεκτελέσεις αλλά, πρώτη φορά, το τραγούδησε ο Στελλάκης Περπινιάδης  το 1934.

Το τραγούδι αναφέρεται στα Λεμονάδικα του Πειραιά και σε ένα από τα σχεδόν καθημερινά περιστατικά που συνέβαιναν στην περιοχή.
Τα Λεμονάδικα ήταν η οπωραγορά του Πειραιά, η οποία στεγαζόταν μέχρι την δεκαετία του 1950 στην πλατεία Καραϊσκάκη. Με την αύξηση του πληθυσμού και ιδιαίτερα τη δεκαετία του 1920, το λιμάνι οργανώθηκε, φτιάχτηκαν υπόστεγα και διαχωρίστηκαν οι θέσεις παραλαβής εμπορευμάτων.

Τα πλοία με είδη γενικού εμπορίου προσορμίζονταν σε άλλες περιοχές του λιμανιού, ενώ τα οπωρολαχανικά στην προβλήτα Καραϊσκάκη, κοντά στην πλατεία. Έτσι, το σημείο πήρε το προσωνύμιο «Λεμονάδικα». Με την άφιξη των προσφύγων το 1922 επετράπη να δημιουργηθεί επί της πλατείας αυτοσχέδιος καταυλισμός από παράγκες, ώστε να στεγαστούν οι πρόσφυγες, τουλάχιστον προσωρινά.

Δίπλα στα υπόστεγα με τα οπωρολαχανικά προστέθηκαν και οι παράγκες, οι οποίες με το πέρασμα του χρόνου και το ελληνικό δαιμόνιο, μετατράπηκαν σε μαγαζιά με κάθε είδους εμπόρευμα. Η πλατεία έγινε το εμπορικό κέντρο του Πειραιά και ο κόσμος συνέρρεε καθημερινά κατά χιλιάδες. Τα χρόνια ήταν τρομερά δύσκολα και η φτώχεια δέσποζε σε ολόκληρη την πόλη.

Καθένας προσπαθούσε να επιβιώσει με κάθε τρόπο, έτσι αυξήθηκαν οι πορτοφολάδες, το εμπόριο ναρκωτικών και οι ληστείες. Ένας από τους βασικούς στόχους των πορτοφολάδων που λυμαίνονταν την περιοχή ήταν οι λαχαναγορίτες και οι εμπορομανάβηδες.

Στο λιμάνι, δεκάδες καΐκια, μικρά ή μεγάλα προερχόμενα από τα νησιά, την Κρήτη, την Πελοπόννησο και άλλες περιοχές, ξεφόρτωναν κοφίνια και τσουβάλια με φρέσκα φρούτα και λαχανικά. Το εμπόρευμα συγκεντρωνόταν στα υπόστεγα από τους λαχαναγορίτες που είχαν πάγκους μέσα στην αγορά και από εκεί γίνονταν οι πωλήσεις λιανικής για το κοινό και οι μεταπωλήσεις χονδρικής προς τους μανάβηδες της ευρύτερης περιοχής.

Στα Λεμονάδικα, από τα ξημερώματα, δεκάδες μανάβηδες πήγαιναν για να κάνουν τα ψώνια τους για τις λαϊκές αγορές και τα μαγαζιά τους. Το χρήμα έπεφτε ζεστό πάνω στον πάγκο. Οι λαχαναγορίτες όπως και οι μανάβηδες, που πήγαιναν για προμήθειες, είχαν πάντα γεμάτο πορτοφόλι. Έτσι, τα Λεμονάδικα και οι επονομαζόμενοι «λαχανάδες» (στην αργκό, λάχανο ή παντόφλα σήμαινε πορτοφόλι) ήταν διαρκής στόχος για τους πορτοφολάδες, γι αυτό και το τραγούδι αναφέρει:

Κυρ αστυνό , βρε κυρ αστυνό , κυρ αστυνόμε μη βαράς 
κυρ αστυνόμε μη βαράς, γιατί κι εσύ το ξέρεις 
πως η δουλειά μας είναι αυτή 
και ρέφα μη γυρεύεις 
Εμείς τρώμε, βρε εμείς τρώμε, εμείς τρώμε τα λάχανα 
εμείς τρώμε τα λάχανα, τσιμπούμε τις παντόφλες 
για να μας βλέπουν τακτικά 
της φυλακής οι πόρτες 

Άπειρα είναι τα συμβάντα που έχουν καταγραφεί στο αστυνομικό δελτίο, ιδιαίτερα από το 1922 έως το 1949, γεγονότα που δεν μπορούσαν να μην αναφερθούν από τους ρεμπέτες οι οποίοι κατέγραφαν την καθημερινότητα.

Ένα από τα δεκάδες περιστατικά, που όμως δεν είχε αίσιο τέλος για τους πορτοφολάδες, αφού συνελήφθησαν, καταγράφει στο τραγούδι του ο Βαγγέλης Παπάζογλου.

Μετά το 1922 και τον ερχομό των προσφύγων οι άνθρωποι πεινούσαν, δεν είχαν να φάνε, να ντυθούν και τα παιδιά τους δεν είχαν γάλα να πιουν.

Ο Παπάζογλου στην περιγραφή του δείχνει ότι το γεγονός είναι καθημερινό και συμβαίνει, καθένας πρέπει να επιβιώσει, έστω και με αυτόν τον τρόπο. Ο τελευταίος στίχος του είναι ξεκάθαρος: «Δεν μας φοβίζει ο θάνατος, μόν’ μας τρομάζει η πείνα».

ΠΗΓΗ

Δεν μπορείς να θεραπεύσεις τους
ανθρώπους που αγαπάς.

Δεν μπορείς να επιλέξεις
εσύ για αυτούς.

Δεν μπορείς να τους σώσεις.

Μπορείς να υποσχεθείς ότι
δεν θα πορευτούν μόνοι τους.

Μπορείς να τους δείξεις τον
μονοπάτι που οδηγεί στον εαυτό τους,
όσο εσυ βαδίζεις το δικό σου μονοπάτι.

Αλλά αυτό το ταξίδι είναι δικό τους.

Να είσαι ευγενικός (και) με τον εαυτό σου – είναι σκληρή δουλειά να είσαι παρών στην ελευθερία του Άλλου.

Λώρα Τζιν Τρούμαν

Έχω δει πολλούς θυμωμένους ανθρώπους να μην δέρνουν, να μην απειλούν, να μην βρίζουν, να μην κατηγορούν

Κάνουν όμως μούτρα, βυθίζονται στη μιζέρια τους, βλέπουν τηλεόραση με τις ώρες, βγαίνουν για περίπατο και δε μιλούν σε κανέναν. Οι μεγάλοι περίπατοι δεν τους βοηθούν σε τίποτα. Τους κάνουν μελαγχολικούς και κατηφείς. Αν κάποιος τους ρωτήσει τι συμβαίνει, αυτοί συνήθως λένε «Τίποτα» ή «Άμα δεν καταλαβαίνεις από μόνος σου, τι να σου πω» ή «Θέλω να μείνω για λίγο μόνος μου.»

Αυτοί δεν κάνουν διάλειμμα.. Διάλειμμα σημαίνει να ηρεμήσεις, για να μπορέσεις να μιλήσεις μετά. Αυτό είναι διαφορετικό. Είναι άμεση χρήση θυμού. Σκοπός είναι να πληγώσεις κάποιον, να τον τιμωρήσεις και το όπλο είναι η σιωπή. Η σιωπή λέει στους άλλους ότι δεν αξίζει ούτε καν να τους μιλήσεις.

Τα περισσότερα είδη θυμού είναι θυμός που βράζει. Αυτός εδώ δεν είναι έτσι. Αυτός ο θυμός είναι παγωμένος. Μπορεί πολύ εύκολα να μετατραπεί σε αποστροφή και μίσος. Το βασικότερο πρόβλημα στην περίπτωση αυτή είναι ότι τίποτα δε λύνεται με τη σιωπή.

Να λες στους άλλους τι σε ενοχλεί.

Να είσαι ευθύς, συγκεκριμένος και ευγενικός.

Κομμένη η αδιαφορία, κομμένα και τα κηρύγματα. Απλά πες την αλήθεια. «Αγάπη μου, είμαι θυμωμένος επειδή είπες ότι θα γυρίσεις σπίτι στις δέκα και τώρα είναι μεσάνυχτα.»

Αυτό ήταν όλο. Δε χρειάζεται να παραμένεις σιωπηλός και ταυτόχρονα θυμωμένος με τις ώρες.

Να είσαι συγκεκριμένος. Μην είσαι αόριστος.

Να είσαι ευγενικός. Ευγενικός σημαίνει να έχεις καλούς τρόπους με τους άλλους. Οι ευγενικοί άνθρωποι είναι διακριτικοί και προσέχουν τους τρόπους τους, δηλαδή είναι το αντίθετο από τους αγενείς και τους χοντροκομμένους. Μπορείς να είσαι ευγενικός ακόμα κι όταν είσαι θυμωμένος…

Απόσπασμα από το βιβλίο «Νίκησε το θυμό» του Δρ. ΡΟΝ ΠΟΤΕΡ – ΕΦΡΟΝ

Ταξιδέψαμε μέχρι το αγαπημένο μας Ναύπλιο για να ανακαλύψουμε και να σας παρουσιάσουμε την πιο INSTAGRAM-ική ίσως τοποθεσία σε ολόκληρη την Πελοπόννησο. 

Αναφερόμαστε στα πρώην κελιά μοναχών και ιερέων πλησίον στο εκκλησάκι του Αγίου Κωνσταντίνου δίπλα στην παραλία του Καραθώνα.

Σήμερα αυτά τα κελιά συντηρούνται από το σωματείο οικοδόμων Ναυπλίου και κατά τους καλοκαιρινούς μήνες απολαμβάνουν σε αυτά ξένοιαστες καλοκαιρινές διακοπές μαζί με τις οικογένειες τους.

Πραγματικά το τοπίο σε ταξιδεύει σε άλλες εποχές και είναι λες και έχει ξεπηδήσει από ταινία της Φίνος Φιλμ.

Δείτε το βίντεο μας και ανακαλύψτε ακόμα 2 πανέμορφα τοπία του αγαπημένου Ναυπλίου.

ΠΗΓΗ

Η ψυχολογία υποστηρίζει ότι υπάρχουν ορισμένες πτυχές της ζωής που πρέπει να τις κρατάς κρυφές

Θα ξεκινήσουμε με το εξής: Υπάρχει πάντα μια λεπτή γραμμή μεταξύ του να είσαι «ανοιχτός» και του να μοιράζεσαι υπερβολικά όσα συμβαίνουν στη ζωή σου. Και ναι, το να κρατάς μερικά πράγματα για τον εαυτό σου, δεν έχει να κάνει με τη δημιουργία μιας ψεύτικης εικόνας, αλλά με το να προστατεύεις τον προσωπικό και ιδιωτικό χώρο σου.

Η ψυχολογία, πάντως, υποστηρίζει ότι όντως υπάρχουν ορισμένες πτυχές της ζωής που πρέπει να τις κρατάς μυστικές. Ίσως έχεις καταλάβει σε τι αναφερόμαστε, αλλά κι αν δεν έχεις, σε αυτό το άρθρο, θα βρεις 6 πράγματα που πρέπει πάντα να κρατάς προσωπικά, βάζοντας υγιή όρια.

Την οικονομική κατάστασή σου

Τα χρήματα, είναι ένα ευαίσθητο θέμα. Και σύμφωνα με την ψυχολογία, είναι ένα από εκείνα τα πράγματα που είναι καλύτερα να τα κρατάς «ιδιωτικά». Το να μοιράζεσαι την οικονομική σου κατάσταση μπορεί να προσκαλέσει περιττές συγκρίσεις, μπορεί να διαταράξει την ισορροπία των σχέσεων, καλλιεργώντας φθόνο ή δυσαρέσκεια.

Τα μελλοντικά σου σχέδια

Το να μιλάς για τα μελλοντικά σου σχέδια μπορεί στην πραγματικότητα να μειώσει την πιθανότητα να τα πετύχεις. Πρόκειται για ένα φαινόμενο που οι ψυχολόγοι έχουν μελετήσει εκτενώς. Όταν μοιράζεσαι τους στόχους σου, νιώθεις μια αίσθηση ολοκλήρωσης, ενώ η θετική ανατροφοδότηση που λαμβάνεις, ξεγελάει τον εγκέφαλό σου και τον κάνει να πιστεύει ότι έχεις ήδη πετύχει.

Τους φόβους σου

Όλοι έχουμε φόβους. Αλλά το να τους μοιραζόμαστε ανοιχτά, μπορεί μερικές φορές να δώσει στους άλλους τον τρόπο για να μας χειραγωγήσουν. Είναι σαν να δίνουμε σε κάποιον το σχέδιο των ανασφαλειών μας. Ενώ είναι σημαντικό να αντιμετωπίζουμε τους φόβους μας και μερικές φορές να ζητάμε υποστήριξη, είναι επίσης ζωτικής σημασίας να επιλέγουμε με σύνεση με ποιον μοιραζόμαστε αυτούς τους φόβους. Γι’ αυτό, πρόσεξε όσα μοιράζεσαι.

Παρελθόντες δυσαρέσκειες

Οι ψυχολόγοι υποδεικνύουν ότι δεν είναι υγιές να μοιράζεσαι δυσαρέσκειες του παρελθόντος ανοιχτά. Το να μιλάς για αυτές ξανά και ξανά, μπορεί να κρατήσει τις πληγές νωπές και να εμποδίσει τη διαδικασία επούλωσης. Επιπλέον, το να συζητάς διαρκώς για προηγούμενες δυσαρέσκειες μπορεί να σε παρουσιάσει ως ένα άτομο που κρατάει κακίες, γεγονός που μπορεί να επηρεάσει τις τρέχουσες σχέσεις σου.

Οικογενειακά θέματα

Η ψυχολογία υποδεικνύει ότι η δημόσια συζήτηση οικογενειακών θεμάτων μπορεί να οδηγήσει σε μια αίσθηση ευαλωτότητας. Είναι σαν να ανοίγεις τις πόρτες του σπιτιού σου για να κρυφοκοιτάξουν όλοι. Κάθε οικογένεια έχει τα πάνω και τα κάτω της, αλλά η αποκάλυψη αυτών των θεμάτων όχι μόνο εισβάλλει στην ιδιωτική ζωή των άλλων μελών της οικογένειας, αλλά μπορεί επίσης να δημιουργήσει μια αρνητική εικόνα στο μυαλό των άλλων.

Τις καλές πράξεις

Το να κάνεις καλές πράξεις είναι κάτι υπέροχο. Λέει πολλά για τον χαρακτήρα σου. Ωστόσο, η ψυχολογία υποδεικνύει ότι η συνεχής δημοσιοποίηση των καλών σου πράξεων μπορεί να φανεί «ανειλικρινής». Όταν βοηθάς κάποιον, να το κάνεις επειδή το θέλεις πραγματικά, όχι για αναγνώριση ή έπαινο. Ο αληθινός αλτρουισμός, δεν χρειάζεται κοινό.

 jenny.gr 

Στην Νότια Κρήτη μόλις 33χλμ μακριά από την πανέμορφη και γραφική πόλη του Ρεθύμνου συναντάμε την παραλία Σχοινάρια ή Σκινάρια.

Πρόκειται για μια πανέμορφη παραλία άγνωστη στο ευρύ κοινό που όμως όσοι γνωρίζουν την κατατάσσουν σε μια από τις καλύτερες παραλίες του νησιού. 

Βρίσκεται καλά κρυμμένη μεσα σε ένα άγριο και βραχώδες τοπίο και διατηρεί ένα ξεχωριστό ρεκόρ. 

Η διαύγεια των νερών της,  λόγω της καθαρότητας που έχουν, αλλά και της γεωλογίας του βυθού της αγγίζει και καμιά φορά ξεπερνάει τα 40 μέτρα οριζόντια και με λίγα λόγια αν επιχειρήσετε μια βουτιά θα μπορείτε να δείτε δίχως μάσκα σχεδόν μέχρι και το τελείωμα του γραφικού κόλπου που βρίσκεται. 

Για αυτό τον λόγο άλλωστε και οι περισσότερες σχολές κατάδυσης της Κρήτης έχουν ως ορμητήριο τα Σχοινάρια.

ΠΗΓΗ

Μπορεί τα νούμερα να φαντάζουν απίστευτα, αλλά ναι η πιο διάσημη "ταξιδιωτική στάση" στην ιστορία των Ελληνικών δρόμων, έχει φιλοξενήσει πάνω από 10.000.000 οχήματα παντός τύπου από ΙΧ μέχρι φορτηγά και πούλμαν και φυσικά αμέτρητους επισκέπτες.

Το LEVENTIS RESTAURANT & HOTEL βρισκόταν στη Φθιώτιδα και συγκεκριμένα στην παλαιά εθνική οδό Αθηνών - Λαμίας στο ύψος του Αγίου Κωνσταντίνου και αποτελεί μέχρι και σήμερα τον πιο επιτυχημένο επιχειρηματικά σταθμό αυτοκινήτων στην ιστορία των Ελληνικών αυτοκινητοδρόμων.

Ο σταθμός ξεκίνησε την λειτουργία του το 1962 και οι ταξιδιώτες αγκάλιασαν κατευθείαν αυτό το επιχειρηματικό εγχείρημα και η φράση "Είμαστε στου Λεβέντη" ξεστομίστηκε από εκατομμύρια ταξιδιώτες.

Σύμφωνα με μαρτυρίες των εργαζομένων υπήρχαν μέρες, είτε του καλοκαιριού είτε μεγάλων εξόδων, που ο σταθμός υποδέχονταν πάνω από 10.000 πελάτες την ημέρα ενώ αξέχαστες θα μείνουν οι εικόνες στους οδηγούς που πρόλαβαν τον σταθμό σε λειτουργία με τα παρκαρισμένα αυτοκίνητα επάνω στη ΛΕΑ να σχηματίζουν ουρές εκατοντάδων μέτρων τις ημέρες αιχμής.

Το καλοκαίρι έχει μπει για τα καλά και εμείς “βολτάρουμε” στα ελληνικά νησιά, ρουφώντας διψασμένα τις πανέμορφες εικόνες του που μας χαρίζουν. Όμως, φέτος το καλοκαίρι μια ιδέα έχει σφηνωθεί για τα καλά στο μυαλό μας. Μια πρόκληση ουσιαστικά με τη διπλή ονομασία “Λέβιθα – Κίναρος”… 

Και ενώ βρισκόμαστε στην Πάτμο, μια τυχαία συνάντηση μας με τον Σταύρο, ενισχύει την απόφασή μας να διασχίσουμε το Ικάριο Πέλαγος προς τις Κυκλάδες μέσω αυτών των δύο μικρών μα πανέμορφων νησιών, άγνωστα στους περισσότερους Έλληνες. 

“Ξέρεις, δεν θα σου ανέφερα τίποτα, αλλά αφού θέλεις να περάσεις από τα Λέβιθα, να ξέρεις πως η καταγωγή μου είναι από εκεί… και εκεί ζούνε η μητέρα μου με τα αδέρφια μου…” οι λέξεις του Σταύρου που μας παρακίνησαν να κάνουμε αυτό ακριβώς το πέρασμα… “…και μάλιστα από εδώ (Πάτμο) έχεις πρίμα τον καιρό και θα φτάσεις “ακούνητος”…

Μερικές ημέρες μετά και με τον ήλιο να βρίσκεται ακόμα αρκετά χαμηλά, το ακρωτήρι Σπανό, στα ανατολικά του νησιού αρχίζει να αχνοφαίνεται γεμίζοντας με ευφορία τα πνευμόνια μας. Ελάχιστα μίλια νοτιότερα ο καιρός, όντας βοριάς, καλμάρει και εμείς αρχίζουμε να ευχαριστιόμαστε τα νερά του Αιγαίου και τις άγονες – απόμερες πρώτες εικόνες από τα Λέβιθα. 

Ο ήρεμος κόλπος είναι γεμάτος ιστιοπλοϊκά τα οποία είχαν διανυκτερεύσει στα Λέβιθα μιας και το νησί θεωρείται ένα σίγουρο αγκυροβόλιο κατά το πέρασμα από τις Κυκλάδες στα Δωδεκάνησα και αντίστροφα. 

Η ηρεμία του τόπου δεν μπορεί να περιγραφεί με λόγια. Αραιά και που χαμηλόφωνες κουβέντες ακούγονται μέσα από τα σκάφη, από τη στιγμή που όλοι όσοι βρίσκονται εκεί σέβονται τον τόπο και τους γύρω τους. 

Καθώς η ώρα περνάει, τα ιστιοπλοϊκά σηκώνουν άγκυρα, συνεχίζοντας το ταξίδι τους, ενώ αργότερα, νέα κάνουν την εμφάνισή τους και παίρνουν τη θέση τους στον ήρεμο κόλπο. Στη μικρή προβλήτα είναι δεμένο το καΐκι της οικογένειας, όμως, όπου και να γυρίσει η ματιά μας δεν υπάρχουν πουθενά σπίτια παρά μονάχα ανέμελα κατσίκια που βολτάρουν σε έναν τόπο που κανείς δεν τους ενοχλεί.

Σήμα στα κινητά μας ούτε για δείγμα. Οκ, μπορούμε να αντέξουμε και μια μέρα χωρίς επικοινωνία με τον έξω κόσμο… απολαμβάνοντας τη θάλασσα και μια απερίγραπτη ηρεμία. Ευκαιρία να θυμηθούμε πως ζούσαμε πριν χρόνια…

Επήρε να μεσημεριάζει όταν στην προβλήτα φάνηκε ο αδερφός του Σταύρου, ο Μανώλης με τα παιδιά του οι οποίοι είχαν έρθει για τις “καθημερινές δουλειές” τους… χάθηκαν βλέπετε δυο κατσίκια στον απέναντι λόφο και η επιχείρηση “διάσωση κατσικιών” ελάμβανε χώρα μπροστά στα μάτια μας με κάθε επισημότητα… 

Όμως είναι η κατάλληλη στιγμή για λίγη κουβέντα και εννοείτε λίγη γνώση…

Ο σκοπός λοιπόν της ημέρας μας έπειτα από τις συστάσεις και τη γνωριμία είναι μια επίσκεψη πάνω στον οικισμό, κάτι που όμως αφήσαμε για αργότερα, να πέσει λίγο ο ήλιος μιας και η δεκάλεπτη διαδρομή είναι ανηφορική και ο ήλιος δεν αστειεύεται. 

Στο νησί λοιπόν μένει μόνιμα η οικογένεια Καμπόσου, με την ιστορία τους να ξεκινάει από το 1820 όπου και εγκαταστάθηκε εκεί ο προ προ πάππους του μπάρμπα Δημήτρη, σύζυγος και πατέρας των τριών πλέον κατοίκων του νησιού. Και οι ιστορίες τους από τότε δεν έχουν σταματημό. Όμως η αγάπη για τον τόπο τους είναι αυτή που ξεπερνάει όλα τα εμπόδια και τους δίνει το ανάλογο κουράγιο ώστε να συνεχίζουν να μένουν εκεί που κανένας άλλος δεν θα μπορούσε, παρά το γεγονός πως το νησί δεν συνδέεται ακτοπλοϊκά με κανένα άλλο μέρος και ο μόνος τρόπος για να βρεθεί κανείς εκεί είναι να διαθέτει δικό του σκάφος. 

Με συνθήκες αντίξοες και χωρίς τις οικογένειές τους που κατοικούν μόνιμα στην Πάτμο, ο Μανώλης και ο Αναστάσης μαζί με την κυρία Ειρήνη περνούν μόνοι τους χειμώνες, μέχρι να έρθει το καλοκαίρι και να ξανασμίξουν οι οικογένειες. 

Η έκπληξη μας λοιπόν τεράστια όταν έπειτα από την πορεία μας προς το χωριό διαβαίνουμε την καταπράσινη πόρτα του οικισμού. Η μικρή “ταβέρνα” με τα μετρημένα τραπέζια είναι ότι καλύτερο μπορούμε να φανταστούμε. Το μενού από τα χεράκια των γυναικών και το ψήσιμο δουλειά του Αναστάση, με τα ελάχιστα υλικά που βγάζει ο τόπος, αγνά και πεντανόστιμα… 

Μα και ο ίδιος ο οικισμός είναι μια πραγματική έκπληξη για εμάς. Λευκό και πράσινο επικρατεί παντού με τη διχρωμία να σπάει μονάχα από τους κορμούς των δέντρων και κανένα καφετί σαμιαμίδι. Η μικρή εκκλησιά, απαραίτητη για προσευχή και πίστη, ενώ τα πάντα είναι περιποιημένα και όμορφα.

Κοιτώντας τριγύρω κάνω ασυναίσθητα τη σύγκριση με όλα τα υπόλοιπα νησιά μας, για να μην πω με την Αθήνα και τον δικό μας τρόπο ζωής… 

Και η μέρα φτάνει σιγά – σιγά στο τέλος της. Μια ημέρα γεμάτη με εικόνες διαφορετικές, με εικόνες μοναδικές μα κυρίως με εικόνες που θα μείνουν για πάντα χαραγμένες στο μυαλό και την καρδιά μας…

ΠΗΓΗ

Η Θύμαινα, είναι ένα μικρό, πανέμορφο νησί του Ανατολικού Αιγαίου, που ανήκει στο νησιώτικο συμπλέγμα των Φούρνων Κορσεών, ανάμεσα στην Ικαρία και τη Σάμο.

Με μια υπέροχη ακτογραμμή κοντά στα 25 χιλιόμετρα με αρκετούς κάβους, αθέατους μικρούς και μεγάλους όρμους και βεβαίως καταγάλανα κρυστάλλινα νερά, θα σας κάνει να την αγαπήσετε προτού καν βρεθείτε στο μικρό της λιμανάκι, ενώ ταυτόχρονα θα κατανοήσετε απόλυτα τον λόγο που οι πειρατές τα παλαιότερα χρόνια την είχαν καταστήσει ως λημέρι τους. 

Με ελάχιστους μόνιμους κάτοικους και δύο μικρούς οικισμούς, μένει στην ηρεμία της και στην ανόθευτη ζωή της, μακρυά από το άγχος της καθημερινότητας. Και για να είμαστε πιο ακριβείς, θα έλεγα πως η Θύμαινα παραμένει σε μια άλλη εποχή, μια εποχή γεμάτη “παρελθόν” και παραδόσεις, γεμάτη από την Ελλάδα του χθες, που όλοι όσοι την έχουν ζήσει αναζητούν με νοσταλγία.

Το μικρό χωριό Τιμίνα είναι χτισμένο αμφιθεατρικά, με στενά δρομάκια με ασβεστωμένα σκαλοπάτια, χαμηλά σπίτια με ανθισμένες αυλές και ευχάριστους και χαμογελαστούς ανθρώπους, όπου μπορείτε να βρείτε  σύνδεσμος   στο καζίνο.

Ο μικρός οικισμός της Θύμαινας είναι χτισμένος αμφιθεατρικά, γεμάτος με στενά σοκάκια με ασβεστωμένα σκαλοπάτια, χαμηλά σπίτια με λουλουδιασμένες αυλές και ευχάριστους και χαμογελαστούς ανθρώπους. Δύο μικρά καφενεδάκια, δύο παντοπωλεία και ένα εστιατόριο είναι όλα όσα διαθέτει για τους τουρίστες μαζί με λιγοστά δωμάτια για διαμονή. Όσο για μεταφορικό μέσο, δεν είναι απαραίτητο μιας και όλες οι αποστάσεις του νησιού καλύπτονται άνετα και με τα πόδια μέσα σε λίγη ώρα.

Στο κέντρο του οικισμού υπάρχει η πλατεία του νησιού με τον επιβλητικό πανέμορφο πλάτανο της μα και μια φυσική πηγή νερού. Λίγο πιο κάτω από την πλατεία ο επισκέπτης θα συναντήσει το δημοτικό σχολείο, το νηπιαγωγείο, το Κ.Ε.Π  το αγροτικό ιατρείο καθώς και την κύρια εκκλησία του οικισμού, τον Άγιο Γεώργιο.

Ο δεύτερος τώρα οικισμός της Θύμαινας, η γνωστή Κεραμιδού λίγο νοτιότερα από το λιμάνι, με κατοίκους μετρημένους κυριολεκτικά στα δάχτυλα, όντας προστατευμένη από όλους σχεδόν τους ανέμους που μαστίζουν την περιοχή κυρίως τους καλοκαιρινούς μήνες, γεμίζει από τουριστικά σκάφη που την επισκέπτονται για να απολαύσουν τόσο την ηρεμία του τόπου όσο και τους ολόφρεσκους μεζέδες θαλασσινούς και μη, στην τοπική ταβέρνα ελάχιστα μέτρα από εκεί που σκάει το κύμα.

Παίρνει δε την ονομασία της από ένα πλοίο γεμάτο κεραμίδια που ναυάγησε στον μικρό όρμο στα τέλη του 18ου αιώνα. Μάλιστα η Εφορεία Εναλίων Αρχαιοτήτων του Υπουργείου Πολιτισμού κατόπιν υποβρύχιας αρχαιολογικής έρευνας το 2015 εντόπισε και κατέγραψε το εν λόγω ναυάγιο, ανελκύοντας δείγματα από τον βυθό για περαιτέρω ανάλυση και τεκμηρίωση.

Αυτή λοιπόν ήταν η Θύμαινα, ένα μικρό άγνωστο σε πολλούς νησί, γεμάτο αυθεντικούς ανθρώπους και πανέμορφες παραλίες για όλα τα γούστα.

ΠΗΓΗ

Αναρωτιέμαι πως κατάντησα έτσι…
Παλεύω να διακρίνω αν αυτός που διείσδυσε μέσα στο μυαλό και το κορμί μου και με μετάλλαξε σ΄αυτό το τέρας που στέκεται αγέλαστο μπροστά μου, έχει αφήσει κάποιο ίχνος.
Είμαι αποφασισμένη να τον ανακαλύψω, να τον ξεντροπιάσω…
Πώς τόλμησε να μ΄ενοχλήσει;
Πώς τόλμησε ν΄απλώσει την κακία και τη ζήλια του πάνω μου;

Κλείνω για μια στιγμή τα μάτια και αναζητώ την εικόνα εκείνης της χαμογελαστής γυναίκας, που είχε φορέσει σε όλους φτερά αγγέλου.
Που είχε τη βεβαιότητα πως κανείς δε θέλει να της κάνει κακό.
Που είχε τη σιγουριά πως όλα θα πάνε καλά….
Μα τω Θεώ ακούγεται σαν παραμύθι μεσαιωνικό, που χάθηκε στο παλιό σκοροφαγωμένο κομό.

Σήμερα είναι γνωστό, επιβιώνει μόνο ο σκληρός, ο ανόητα θρασύς εγωισμός, ο ζηλιάρης που έχει αναλάβει τον ρόλο ‘Φίλος καλός’, ο μοχθηρός, ο πρόστυχος, ο αβάσταχτα κακόβουλος και η λίστα κάθε μέρα μεγαλώνει και εμείς συνεχίζουμε ν΄αδιαφορούμε, γιατί μια ασταμάτητη φωνή ψιθυρίζει πως όλα είναι καλά αφού ο κίνδυνος βρίσκεται μακριά… πολύ πολύ μακριά… γιατί η αλλοίωση της ηθικής και της ψυχής γίνεται στα σπίτια τα διπλανά, στους γείτονες που φωνάζουν αδιάκριτα δυνατά, στους μακρινούς συγγενείς που δεν έχουμε υποχρέωση να πούμε ‘Χρόνια Πολλά’, στους ξεχασμένους φίλους που φύγαν χιλιόμετρα μακριά…
Έτσι ο φόβος νανουρίζεται με την πιο μεγάλη ψευτιά…. πως όλα είναι καλά…

Έσβησε η καλημέρα στη γειτονιά. Έσβησε η ευγένεια στ΄άσπρα μαλλιά. Έσβησε το χαμόγελο στα νέα παιδιά.
Μια κατήφεια, μια μουρμούρα, μια γρουσουζιά και η μόνη αιτία, πως όλα συμβαίνουν γιατί δεν εξελιχθήκαμε αρκετά ευρωπαϊκά. Γι΄αυτό αποφασίσαμε να πάμε μπροστά, πετώντας βιβλία, ματωμένα βραβεία, ήρωες και την καημένη τη γιαγιά, που δεν έχει που να πει πια τα παραμύθια για τον μαρμαρωμένο Βασιλιά και τις χαμένες πατρίδες στην ξενιτιά.
Μια αλλοπρόσαλη συμπεριφορά χωρίς ιδανικά, χωρίς πίστη, χωρίς καρδιά, σ΄έναν στημένο αγώνα δρόμου, που τώρα πια πάντα φτάνουμε ιδρωμένοι, τελευταίοι στη σειρά…
Βλέπεις μαράθηκε για πάντα το στεφάνι από ελιά και οι κόρακες φωνάζουν επιδεικτικά:
‘Μας τελείωσε η ιστορία που γράφτηκε με αίμα, με ήρωες, με καρδιά. Ξεφτίλα να μιλάς για ιδανικά εσύ, που μαγαρίζεις καθημερινά αυτήν τη γη την ιερή, που θα σου κλέβω κομμάτι – κομμάτι όσο εσυ θα κοιμάσαι στα Δημόσια υπνωτήρια και θα ψηφίζεις πεισματικά… Όλα καλά’.

Και είναι ν΄αναρωτιέται κανείς…
Πως στο καλό χάσαμε έτσι τον εαυτό μας ρε παιδιά;

©2024 Μαρία Σταυρίδου
Αρθρογράφος * Λογοτέχνιδα

Περνώντας πριν από λίγες ημέρες από το χωριό Τραγάνα Φθιώτιδας μία έκπληξη μας περίμενε. Συναντήσαμε την πιο ξεχωριστή καντίνα επάνω σε ένα παλιό λεωφορείο Mercedes Benz Βιαμαξ. Τα οχήματα αυτά προσέφεραν τις υπηρεσίες τους στο επιβατικό κοινό για πολλά χρόνια, μεταφέροντας κόσμο ακόμη και στα πιο δυσπρόσιτα χωριά. Δυστυχώς, σήμερα σώζονται ελάχιστα καθώς τα περισσότερα διαλύθηκαν και έγιναν σκραπ. Το συγκεκριμένο έστω και στην κατάσταση που βρίσκεται, μας ταξιδεύει πίσω στο χρόνο και στο παρελθόν της επιβατικής μεταφοράς. 

Κείμενο& Φώτο: Παύλος Μαυρομύτης

www.troxoikaitir.gr