Latest News
Ανεξίτηλο - Σου μένει για πάντα στο μυαλό!!!

Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου: «Όχι κουμ-καν, αυτό το παίζουν οι ανιαρές κωλόγριες»

 


1893. Γεννιέται στο Αϊδίνι της Μικράς Ασίας η Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου. Παιδί μιας ευκατάστατης οικογένειας, η Ευτυχία τέλειωσε το Γυμνάσιο. 

Το 1919 η Ευτυχία βρέθηκε στην Αττάλεια. Και μετά από δύο βασανιστικά χρόνια πήρε το καράβι για τον Πειραιά. Εκεί βρέθηκε με τον σύζυγό της, Κώστα Νικολαΐδη, με τον οποίο απέκτησε δύο κόρες, τη Μαρία και την Καίτη. Πρόσφυγες και οι δύο, προσπαθούν όπως-όπως να τα βγάλουν πέρα. Η Ευτυχία παραδίδει μαθήματα και ταυτόχρονα γράφεται στο Πανεπιστήμιο. 

Με ένα εντυπωσιακό εκτόπισμα ως γυναίκα και ένα πολύ ιδιαίτερο παρουσιαστικό, δεν είναι διόλου τυχαίο που ασχολήθηκε με το θέατρο. Η καριέρα της απογειώθηκε στον θίασο της Μ. Κοτοπούλη, αλλά και στο Εθνικό. Το 1932, πεθαίνει ο πρώτος της σύζυγος και την ίδια χρονιά παντρεύεται τον συνταξιούχο αστυφύλακα Γεώργιο Παπαγιαννόπουλο. Μετακόμισε με τις κόρες της στον Κολωνό και ξεκίνησε τη νέα της ζωή. 

Η φίλη της Μαρίκα Νίνου, εκτός από το ταλέντο της στην υποκριτική, είδε κι ένα άλλο, άγνωστο μέχρι τότε ταλέντο. Την ικανότητά της να γράφει αβίαστα υπέροχα ποιήματα. Την προέτρεψε λοιπόν να γνωρίσει τον Βασίλη Τσιτσάνη, με σκοπό να κάνει τα ποιήματά της στίχους. Πράγματι, ο Τσιτσάνης εντυπωσιάστηκε και μελοποίησε το πασίγνωστο «Στα σκαλοπάτια σου εγώ γυρίζω». Το τραγούδι αυτό όπως και «Τα καβουράκια» γνώρισαν μεγάλη επιτυχία και οι συνθέτες άρχισαν να αναζητούν την «μεγάλη λαϊκή στιχουργό». 


Κίνητρο για να δώσει στίχους στον Τσιτσάνη ήταν η πρώτη φορά που άκουσε τη «Συννεφιασμένη Κυριακή». «Την αγάπησα πολύ. Την άκουσα σε μια εποχή θλίψης και πόνου και βρήκα σ' αυτήν μια λύτρωση. Βρήκα τον Τσιτσάνη και του πρότεινα να του δώσω στίχους μου. Παραξενεύτηκε που μια γυναίκα της ηλικίας μου ήθελε να γράψει τραγούδια. Όμως μου έδωσε κουράγιο, με βοήθησε αφάνταστα. Του χρωστώ ευγνωμοσύνη και τον θαυμάζω. Είναι  γνήσιος λαϊκός συνθέτης. Αγαπάει το λαό και εμπνέεται από τις πίκρες του» εξομολογήθηκε στην εφημερίδα "ΕΒΔΟΜΑΔΑ" στις 11 Μαΐου 1966.

Της ζητούσαν συνεχώς στίχους. Και η Ευτυχία έγραφε. Έγραφε για όλους αριστουργήματα. Τα βάσανά της στο χαρτί. Τις κακουχίες που έζησε και συνέχιζε να ζει, τη μαύρη ζωή της. «Γράφω όταν με πνίγει μια παλιά θύμηση, όταν με βαραίνει ο πόνος. Για μένα το γράψιμο είναι ένας τρόπος για να ξεφύγω από τούτο το θλιβερό περιβάλλον. Στην ηλικία μου, βλέπεις, ο άνθρωπος ζει με τις αναμνήσεις του. Και οι δικές μου είναι πολύ πικρές» αποκάλυπτε στη συνέντευξη.

Συνεργάστηκε με τον Τσιτσάνη τον Καλδάρα τον Χατζιδάκι, τον Χιώτη τον Ξαρχάκο. Τα τραγούδια της ερμήνευσαν ο Καζαντζίδης, η Καίτη Γκρέι, ο Μπιθικώτσης, η Μαίρη Λίντα,ο Αγγελόπουλος, η  Μοσχολιού και πάρα πολλοί άλλοι. 

Τα τραγούδια της πολλά και σχεδόν όλα επιτυχίες.
Αντιλαλούνε τα βουνά, Δυο πόρτες έχει η ζωή, Είμαι αητός χωρίς φτερά, Ηλιοβασιλέματα, Τα καβουράκια, Γυάλινος κόσμος, Όνειρο απατηλό, Σε τούτο το παλιόσπιτο, Συρματοπλέγματα βαριά, Περασμένες μου αγάπες, Ρίξε στο γυαλί φαρμάκι.


Το 1960 η Ευτυχία βίωσε τον εφιάλτη όλων των γονιών. Η πρωτότοκη κόρη της Μαρία πέθανε. Για να αντέξει τον χαμό έγραψε μία από τις κορυφαίες της επιτυχίες, το «Δυο πόρτες έχει η ζωή» και το έριξε στα χαρτιά για αν ξεχάσει. Η ψηλή φιγούρα, η τόσο ταλαντούχα στιχουργός έπαθε εμμονή με την τράπουλα. Άρχισε να παίζει όπου έβρισκε. Σε καφενεία, σε σπίτια, σε καταγώγια. Όχι κουμ-καν «αυτό το παίζουν οι ανιαρές κωλόγριες» έλεγε. Είχε εθιστεί στην πόκα. 

Το πάθος της αυτό χρειαζόταν όλο και περισσότερα χρήματα. Αυτά που είχε δεν της έφταναν. Άρχισε να πουλά τους στίχους της χωρίς όνομα για να παίρνει γρήγορα τα ποσά που ήθελε. Ούτε στους δίσκους, ούτε και στις καρτέλες της ΑΕΠΙ εμφανιζόταν πια. Μάλιστα κάποια στιγμή, τα «Καβουράκια» που ένωσαν την στιχουργό και τον Τσιτσάνη, έφεραν και τη ρήξη. Καιρό μετά η Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου θέλησε να διεκδικήσει την πατρότητα των στίχων,ο Τσιτσάνης όμως αντέδρασε λέγοντας ότι η τελική μορφή του τραγουδιού οφείλεται στον ίδιο.


«Το κακό είναι ότι πουλούσε τραγούδια και σε άθλιους στιχουργούς που είχαν μια οικονομική επιφάνεια και καμώνονταν τους σπουδαίους. Κατόρθωσε το τρελό: να συνδυάσει ερωτικό και κοινωνικό τραγούδι σε τρία τετράστιχα. Ίσως αυτό ήταν και η αποθέωσή της και ίσως το μυστικό της επιτυχίας της, κάτι που πολύ αργότερα το “δανείστηκαν” αρκετοί. Τραγούδια που αφήσανε στους αγοραστές περιουσίες ολόκληρες, είχανε πουληθεί από την Ευτυχία για τέσσερα-πέντε δεκάρικα. Η καημένη, όμως η Ευτυχία, ποτέ δεν βαρυγκώμησε: “Με γεια τους με χαρά τους”, έλεγε. Κι όταν είχε πάλι αδεκαρίες -και πότε δεν είχε;- έγραφε μερικά τραγούδια και πήγαινε και τα μοίραζε δεξιά κι αριστερά. Η ζωή της όλη, ήτανε μια ζωή γεμάτη μιζέρια και φτώχεια. Η Ευτυχία, όμως, ποτέ δεν έχασε το κέφι της. Σατίριζε όλους και όλα. Και πρώτα-πρώτα τον ίδιο της τον εαυτό» έγραψε στη βιογραφία της ο Αλέκος Σακελλάριος. 

Η Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου υπήρξε μια από τις σπουδαιότερες στιχουργούς. Είναι πολύ στενάχωρο το γεγονός ότι μόνο ένα μικρό μέρος αυτών που έγραψε είναι καταχωρημένο στο όνομά της. Πέθανε πάμπτωχη σε ηλικία 79 ετών, στις 7 Ιανουαρίου 1972, έχοντας στο πλευρό της εγγονή της, Ρέα, που τη φρόντισε ως τα γεράματά της. 


ΠΗΓΗ

Καραβάνι με καμήλες στην Άμφισσα γύρω στο 1920

 


Δείτε και την αυθεντική φωτογραφία


ΠΗΓΗ

Το πορθμείο Λευκάδας στα μέσα της δεκαετίας του 1950

 


Δείτε και την αυθεντική φωτογραφία


ΠΗΓΗ

Η Τήνος στο πέρασμα των δεκαετιών - Σπάνιες φωτογραφίες από το 1920 έως το 1960

 Τήνος (τέλη δεκ. '20)


Η προκυμαία στη Χώρα της Τήνου. Το τριώροφο στο άκρο δεξιά οικοδομήθηκε το 1925 για να στεγάσει το μεγάλο ξενοδοχείο του Αργύρη Βιριδάκη, το οποίο πέρασε το 1932 στην ιδιοκτησία του Βολιώτη επιχειρηματία Πολυμέρη και λειτούργησε ως ξενοδοχείο μέχρι το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Το Πανελλήνιο Ιερό Ίδρυμα Ευαγγελιστρίας Τήνου το αγόρασε το 1977. Σήμερα στεγάζει το "Ίδρυμα Τηνιακού Πολιτισμού"

Το ξενοδοχείο αμέσως μετά την ανέγερσή του

Τήνος - Οδός Ευαγγελιστρίας (δεκ. 1930)


Τήνος (1936)


Στο λιμάνι της Τήνου


Τήνος - Μονή Κεχροβουνίου (1966)


Άραγε τυχαία βρίσκονταν στην αυλή ο ιερέας και οι μοναχές ή ήταν στημένο. Σε κάθε περίπτωση το αποτέλεσμα είναι πολύ εντυπωσιακό... Θυμίζει χορό αρχαίας τραγωδίας!   

Έρευνα και κείμενα, με την συνεργασία της σελίδας του Facebook «Μεταμορφώσεις της πόλης - και όχι μόνο»

ΠΗΓΗ

Οι άνθρωποι δεν είναι αιχμάλωτοι της μοίρας, αλλά μόνο αιχμάλωτοι του μυαλού τους

 


Υπάρχουν άνθρωποι που είναι σχεδόν πάντα θλιμμένοι, απογοητευμένοι, φοβισμένοι…

Βαθιά ασυνείδητα διακατέχονται από την πεποίθηση ότι τίποτα δεν έχει νόημα στην ζωή τους, παρατηρώντας πως εξελίσσεται το δράμα της.

Αναζητούν διεξόδους και όταν τούτοι δεν καταφέρνουν να τους δείξουν την έξοδο από την δυσαρέσκεια, σε βάθος χρόνου απογοητεύονται ολοένα και περισσότερο, χωρίς να αντιλαμβάνονται ότι δεν φταίνε οι διέξοδοι, αλλά οι προσδοκίες τους.

Υπάρχει πάντα κάτι που θα του επιτρέψουν να τους κλέψει την χαρά και την αγάπη της κάθε στιγμής, πάντα κάτι που θα του επιτρέψουν να τους ανατρέψει προθέσεις και όνειρα…

Γκρινιάζουν για όσα δεν καταφέρνουν, για όσα δεν μπορούν να λάβουν, για όσα είναι οι άλλοι…

Γυρνάνε γύρω γύρω από μια ματαιότητα και έτσι δεν είναι ευχαριστημένοι με τίποτα, μα ούτε βαθιά Ζωντανοί είναι…

Ψάχνουν να βρουν ένα σκοπό, μα αυτός δεν βρίσκεται σχεδόν ποτέ… Και αν βρεθεί δεν καταφέρουν να διατηρήσουν το ενδιαφέρον τους για την Ζωή σε βάθος χρόνου.

Προσπαθούν να γεμίσουν την ζωή τους με παρέες και συναναστροφές, με επιβεβαιώσεις και αποδοχές, μα ούτε αυτές οι «επιτυχίες» τους δημιουργούν μέσα τους την αίσθηση του Αιώνιου. Τρομάζουν εύκολα… και επικρίνουν ακόμα ευκολότερα. Απομονώνονται μετά…

Δεν επιτρέπουν στον Εαυτό τους να φωτίσει τα σκοτάδια τους και να τα μεταβάλλει στην αιώνια φλόγα του Ζωντανού Πνεύματος, που περιλαμβάνει και δεν απομονώνει…

Παραιτούνται ευκολότερα από όσο είναι διατεθειμένοι να πολεμήσουν, γιατί δεν ξέρουν για ποιο πράγμα αξίζει κανείς να πολεμήσει, όταν όλα γύρω τους έχουν ματαιωθεί… Και απλά περιμένουν να αλλάξει η ζωή τους…

Μερικές φορές ο άνθρωπος θέλει την αλλαγή, αρκεί να μην αλλάξει ο ίδιος…

Αλήθεια, είναι τόσα λίγα αυτά που προκαλούν πραγματική θλίψη… Όλα τα άλλα είναι πληγωμένος εγωισμός και έλλειψη βαθιάς Πίστης στο Αιώνιο…

Οι άνθρωποι, λένε, δεν είναι αιχμάλωτοι της μοίρας, αλλά μόνο αιχμάλωτοι του μυαλού τους.

Αλλά ποιος το συνειδητοποιεί αυτό? Μόνο το ξέρει… όμως είναι διαφορετικό το «γνωρίζω» από το «συνειδητοποιώ»… απέχουν μεταξύ τους μια Αιωνιότητα, ενώ ο νους στριφογυρίζει εκεί γύρω στον χρόνο του πριν και του μετά, γιατί του λείπει η συνειδητή παράδοση στο Αιώνιο Τώρα…

Ο Εαυτός μας έχει Αγάπη για το Κόσμο, από τον οποίο τον κρατάει σε απόσταση ένα «εγώ» που βιώνει απόγνωση, ζώντας μέσα σε έναν απελπισμένο προγραμματισμό. Πως μπορεί να ζει κανείς μισός και να είναι ευτυχισμένος?

Θέλω να τους φωνάξω… καμιά φορά… Ξέρω όμως ότι δεν θα έχει νόημα… Μόνος του το αποφασίζει κανείς να Ζήσει και να ολοκληρωθεί.

Μόνος του θα νιώσει την αλήθεια ότι ολοκλήρωση δεν είναι να κάνεις παιδιά, σπίτια, περιουσίες και να πεθάνεις…

Στο «ιστορικό» του καθενός μας καταγράφεται σαν ολοκλήρωση, το πόσες φορές ήσουν αληθινά Άνθρωπος, το πόσες φορές πολέμησες με την κοσμική ματαιότητα, ευγνωμονώντας την Ζωή και όσα είσαι μέσα σ’ αυτήν, το πόσες φορές συνέπλευσες με την Αρμονία και το πόσες φορές τίμησες την Αιωνιότητά σου.

Γράφει η Βάσω Νικολοπούλου

ΠΗΓΗ

Charles Bukowski: 15 αποφθέγματα που θα σας βοηθήσουν να αναπτύξετε ψυχική ανθεκτικότητα

 


Ο Charles Bukowski ήταν ένας πολυγραφότατος Αμερικανο – Γερμανός συγγραφέας και ποιητής, γνωστός για τα άκρως ρεαλιστικά (ορισμένες φορές, θα λέγαμε ωμά) γραπτά του και τις γλαφυρές περιγραφές του, που σκιαγραφούν το κοινωνικό και πολιτισμικό κλίμα, μέσα στο οποίο ζούσε. Παράλληλα, γι’ αυτούς ακριβώς τους λόγους θεωρείται και ένας από τους πιο αμφιλεγόμενους καλλιτέχνες του προηγούμενου αιώνα.

Γεννήθηκε το 1920 και πέθανε το 1994 από λευχαιμία. Ο Bukowski μεγάλωσε ως ένας κοινωνικά απομονωμένος έφηβος. Ζούσε σε μια οικογένεια με έναν σκληρό πατέρα, που συνήθιζε να τον κακοποιεί με μία ζώνη τρεις φορές την εβδομάδα και το αποτέλεσμα ήταν ένας ντροπαλός και συνάμα εξοργισμένος νεαρός. Παρ’ όλα, αυτά ο ίδιος ο Bukowski είχε πει ότι ο πόνος και η κατάθλιψη που βίωσε είναι αυτά που τον ενέπνευσαν να γράψει.

Οι ιστορίες του διαπραγματεύονται τις σχέσεις, τον αλκοολισμό του, τη ζωή των φτωχών Αμερικανών. Συχνά περιστρέφονται γύρω από τη ζωή του alter ergo του, Henry Chinaski – ενός αλκοολικού συγγραφέα, ενός γυναικά μισάνθρωπου που αγαπά την κλασική μουσική. Οι Times το 1986 σε ένα αφιέρωμά τους τον χαρακτήρισαν «πρίγκιπα του αμερικανικού περιθωρίου» ή όπως τον έχουν επίσης αποκαλέσει «συγγραφέα της παρακμής».

Ο Bukowski έγραψε έναν μεγάλο αριθμό ποιημάτων και σύντομων ιστοριών και έξι νουβέλες. Το έργο του ήταν τόσο δημοφιλές, που έγινε ένας από τους πιο γνωστούς Αμερικάνους συγγραφείς. Οι παρακάτω φράσεις του θα σας βοηθήσουν να αναπτύξετε ανθεκτικότητα, όπως κι εκείνος είχε καταφέρει να κάνει, παρά τις αντιξοότητες που είχε να αντιμετωπίσει.

1. “Μερικοί άνθρωποι δεν τρελαίνονται ποτέ. Πόσο απαίσια πρέπει να είναι η ζωή τους”

2. “Το πρόβλημα με τον κόσμο είναι ότι οι έξυπνοι άνθρωποι είναι γεμάτοι αμφιβολίες, ενώ οι χαζοί άνθρωποι είναι γεμάτοι αυτοπεποίθηση”

3. “Οι άνθρωποι χωρίς ηθική συχνά θεωρούν τους εαυτούς τους πιο ελεύθερους, αλλά αυτό που ισχύει περισσότερο είναι πως δεν έχουν την ικανότητα να νιώσουν ή να αγαπήσουν”

4. “Αυτό που έχει περισσότερη σημασία είναι πόσο καλά περπατάς μέσα από τη φωτιά”

5. “Μερικές φορές σηκώνεσαι απ’ το κρεβάτι το πρωί και σκέφτεσαι δεν πρόκειται να τα καταφέρω, αλλά μέσα σου γελάς – επειδή θυμάσαι όλες τις φορές που ένιωσες έτσι”

6. “Αν χάνεις την ψυχή σου και το ξέρεις, τότε έχει μείνει λίγη ακόμα ψυχή για να χάσεις”

7. “Το πιο απαίσιο δεν είναι ο θάνατος, αλλά οι ζωές που κάνουν οι άνθρωποι ή δεν κάνουν μέχρι τον θάνατό τους”

8. “Βρισκόμαστε εδώ για να γελάμε με τις πιθανότητες και για να ζούμε τη ζωή μας τόσο καλά, που ο θάνατος θα τρέμει στην ιδέα να μας πάρει”

9. “Χρειάζεται να πεθάνουμε κάποιες φορές, πριν μπορέσουμε πραγματικά να ζήσουμε”

10. “Αρχίζεις να σώζεις τον κόσμο, σώζοντας έναν άνθρωπο τη φορά• όλα τα υπόλοιπα είναι πομπώδης ρομαντισμός ή πολιτική”

11. “Όλοι πρόκειται να πεθάνουμε, όλοι, μα τι τσίρκο! Αυτό από μόνο του θα έπρεπε να μας κάνει να αγαπάμε ο ένας τον άλλο, αλλά δεν ισχύει αυτό. Είμαστε τρομοκρατημένοι και ισοπεδωμένοι από ασήμαντα πράγματα και μας κατατρώει το τίποτα”

12. “Βρες αυτό που αγαπάς και άφησέ το να σε σκοτώσει”

13. “Μήπως γίνεσαι αυτό που πάντα μισούσες;”

14. “Αν έχεις την ικανότητα να αγαπήσεις, αγάπησε τον εαυτό σου πρώτα”

15. “Η ελεύθερη ψυχή είναι σπάνιο πράγμα, αλλά την αναγνωρίζεις, όταν τη βλέπεις. Επειδή βασικά νιώθεις καλά, πολύ καλά όταν είσαι κοντά της ή μαζί της”

ΠΗΓΗ

Βωλάξ: Το χωριό της Τήνου με τους απόκοσμους τεράστιους βράχους -Μετεωρίτης ή ηφαίστειο; [εικόνες]



Μάχη Θεών και Τιτάνων, πτώση μετεωρίτη, ή μετακίνηση της θάλασσας; Τα βράχια του χωριού Βωλάξ στην Τήνο κρύβουν καλά κρυμμένο ένα πολύ παλιό μυστικό, αυτό της δημιουργίας τους. 

Το χωριό είναι χτισμένο σε υψόμετρο 284 μέτρων, σε ένα μικρό οροπέδιο στη μέση της Τήνου. Γύρω του υπάρχουν πέτρες και μεγάλοι σφαιρικοί γρανιτένιοι βράχοι που... βάζουν δύσκολα στους επιστήμονες, αλλά ενθουσιάζουν τους τουρίστες. 
Ο επισκέπτης μόλις φτάσει στο σημείο βρίσκεται σε ένα σεληνιακό τοπίο ανάμεσα σε ολοστρόγγυλους και ζωόμορφους βράχους που βρίσκονται διάσπαρτοι σε μεγάλη έκταση. Οι πρώτες αντιδράσεις είναι ο ενθουσιασμός, η απορία και φυσικά ο θαυμασμός, στη συνέπεια έρχεται το εύλογο ερώτημα πώς βρέθηκαν στην Τήνο αυτά τα βράχια. Είναι σαν να τα πέταξε κάποιος στο νησί. Και κάπου εκεί ξεκινάει το μπαράζ των θρύλων, των μύθων, αλλά και των επιστημονικών εξηγήσεων.


Μάλιστα το περίεργο δεν είναι μόνο ο όγκος των στρογγυλών βράχων, αλλά ότι και αρκετοί από αυτούς έχουν σχήμα ανθρώπου ή ζώου.


Πώς δημιουργήθηκαν ή πώς έφτασαν στο χωριό Βωλάξ
Οι θεωρίες πολλές για την.. άφιξη ή τη δημιουργία των βράχων στο χωριό. Μερικές από αυτές είναι: 

Η μάχη Τιτάνων και Θεών
Αν ανατρέξει κανείς στην ελληνική μυθολογία θα θυμηθεί την Τιτανομαχία, τον πόλεμο μεταξύ των Τιτάνων και των Θεών του Ολύμπου. Οι Τιτάνες καθοδηγούνταν από τον Κρόνο ενώ οι Θεοί από τον Δία. Πολλοί είναι αυτοί που πιστεύουν πως η Tιτανομαχία έγινε στην ευρύτερη περιοχή του Bωλάξ και οι βράχοι ήταν τα πολεμοφόδια των αντιπάλων. Εκτόξευαν τεράστιους βράχους ο ένας στον άλλο. 
Μάλιστα υπάρχουν αναφορές τόσο στον Ομηρο, όσο και στον Ησίοδο που κάποιοι υποστηρίζουν ότι μιλούν για την Τιτανομαχία που έλαβε χώρα στην περιοχή. 
Υπενθυμίζεται πως μετά από 10 χρόνια οι Θεοί του Ολύμπου κέρδισαν τον πόλεμο και μοίρασαν μεταξύ τους τα λάφυρα, δίνοντας στον Δία την εξουσία στον αέρα και τον ουρανό, στη θάλασσα και όλα τα υδάτινα σώματα στον Ποσειδώνα, και τον Κάτω Κόσμο στον Άδη. Η γη αφέθηκε ως κυριαρχία κοινή όλων των θεών. Στη συνέχεια έκλεισαν τους Τιτάνες στα Τάρταρα. 


Πτώση Μετεωρίτη 
Μία διαφορετική εκδοχή που εξηγείται και επιστημονικά είναι οι τεράστιοι βράχοι να σχηματίστηκαν μετά από πτώση μετεωρίτη που προσέκρουσε στην περιοχή. Μάλιστα σύμφωνα με τη θεωρία των ειδικών το σημείο που βρίσκεται σήμερα το χωριό υπήρξε ο κρατήρας από την πτώση του μετεωρίτη και τα βράχια διασκορπίστηκαν στη γύρω περιοχή.

Ηφαιστειακή Έκρηξη
Ερευνητές πάντως υποστηρίζουν πως το θέαμα με τους μεγάλους στρογγυλούς βράχους είναι προϊόν ηφαιστειακής έκρηξης. Αναφέρουν ότι πριν από 20 περίπου εκατομμύρια χρόνια υπήρχε ηφαίστειο, 2 χλμ ανατολικά του χωριού. Σε μία από τις εκρήξεις του εκτοξεύτηκαν οι βράχοι σε διάφορα σημεία της περιοχής και με το πέρασμα του χρόνου απέκτησαν τους σχηματισμούς που έχουν πλέον και εντυπωσιάζουν τους επισκέπτες.
Υπενθυμίζεται πως στην περιοχή βρέθηκε οψιδιανός, πέτρωμα που συναντάται σε ηφαιστειογενείς περιοχές.

Υποθαλάσσια Βράχια
Μία άλλη θεωρία αναφέρει πως το Βωλάξ ήταν παραθαλάσσιο χωριό, αφού τότε η θάλασσα έφτανε έως εκεί. Η θεωρεία αυτή στηρίζεται στην άποψη ότι τα εδάφη της σημερινής Ελλάδας και Μικράς Ασίας ήταν ενωμένα και αποτελούσαν την Αιγηίδα που μετά από συνεχείς γεωολογικές μεταβολές (σεισμούς, ηφαίστεια) αποσπάστηκαν και καλύφθηκαν από θάλασσα σχηματίζοντας τις Κυκλάδες όπως τις ξέρουμε. 
Ετσι με την απόσυρση της θάλασσας από το Βωλάξ παρέμειναν τα βράχια, με το χαρακτηριστικό τους σχήμα να οφείλεται στην υδάτινη διάβρωση. 


Σφαιρική Αποσάρθρωση Γρανίτη
Η πιο επιστημονική και τεκμηριωμένη θέση πάντως έρχεται από τον καθηγητή Υδρογεωολογίας και Τεχνικής Γεωολογίας στο Πανεπίστημιο Αθηνών, Γεώργιο Στουρνάρα.
Ο ίδιος αναφέρει πως μελέτες έδειξαν ότι το σφαιρικό σχήμα των βράχων δεν αποτελεί μυστήριο αλλά παρατηρείται και σε άλλες περιοχές ως αποτέλεσμα της χημικής και αιολικής διάβρωσης των γρανιτικών όγκων. Ωστόσο και εκείνος βρίσκει πως στο Βωλάξ υπάρχει μία ιδιαιτερότητα. Πρόκειται για τον προχωρημένο βαθμό της αποσαθρώσεως και τα ανθρωπόσχημα ή ζωόσχημα σύνολα.



ΠΗΓΗ

Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

ΙΣΤΟΡΙΑ

{getContent} $results={10} $label={ΙΣΤΟΡΙΑ} $type={colLeft}

ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ

{getContent} $results={6} $label={ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ} $type={grid1}

ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ - ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

{getContent} $results={12} $label={ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ - ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ} $type={grid2}

ΕΚΤΟΣ ΛΑΜΙΑΣ

{getContent} $results={13} $label={ΕΚΤΟΣ ΛΑΜΙΑΣ} $type={video}

ΑΘΛΗΤΙΚΑ

{getContent} $results={13} $label={ΑΘΛΗΤΙΚΑ} $type={block2}

Ετικέτες