Latest News
Ανεξίτηλο - Σου μένει για πάντα στο μυαλό!!!

Το πανέμορφο “Αγιορείτικο” εκκλησάκι της Αττικής! Το έχετε επισκεφθεί;

 


Ένας μικρός παράδεισος μόλις μία ώρα από την Αθήνα, όπου πέρα από το φυσικό τοπίο της Πάρνηθας θα έχετε την ευκαιρία να ανακαλύψετε και ένα μυστικό: Το πανέμορφο “αγιορείτικο” εκκλησάκι της Αγίας Μαρίνας.



Την Πάρνηθα την γνωρίζουμε οι περισσότεροι αφού δεν είναι λίγες οι φορές που έχουμε επισκεφθεί ένα από τα ωραιότερα δάση της Αττικής, που, λόγω της μικρής απόστασης από την πρωτεύουσα, την επισκεπτόμαστε για να βρεθούμε στη φύση και να απολαύσουμε τις ομορφιές της.



Πόσοι όμως από εμάς γνωρίζουμε ότι πάνω σε έναν βράχο και “πνιγμένο” στα πεύκα βρίσκεται ένα μικρό γραφικό εκκλησάκι, αυτό της Αγίας Μαρίνας; Πρόκειται στην ουσία για ένα ξωκλήσι που θυμίζει “αγιορείτικο” εκκλησάκι και είναι αφιερωμένο στην Αγία Μαρίνα.



Θα το συναντήσετε στον οικισμό Αυλώνα, μετά από μια πανέμορφη διαδρομή μέσα στο πράσινο πευκόδασος, περπατώντας σε μονοπάτι όπου πέτρες χρωματισμένες δείχνουν αν πηγαίνετε σωστά.



Σε κάποια σημεία χρειάζεται προσοχή λόγω της κλίσης του εδάφους, αλλά και των μικρών λιμνών με νερά και λάσπες που μπορεί να συναντήσετε, ειδικά εάν επιλέξετε το φθινόπωρο, μετά τις πρώτες βροχές. Το αποτέλεσμα θα σας αποζημιώσει.


Δείτε το υπέροχο βίντεο




ΠΗΓΗ

Αψηφιά: Η άγνωστη νησίδα της Φωκίδας με τον ιστορικό φάρο (βίντεο)

 


Μια ανάσα από την Αθήνα, µε αναρίθμητες φυσικές ομορφιές και έναν αρχαιολογικό χώρο παγκόσμιας φήμης, η Φωκίδα αποτελεί έναν προορισμό ανεξερεύνητο, αλλά μοναδικό! Συνδυάζοντας ιδανικά βουνό και θάλασσα, προσελκύει τους επισκέπτες καθ’ όλη τη διάρκεια του χρόνου. Ωστόσο, στον νομό Φωκίδας θα βρείτε και μια άγνωστη νησίδα, με δύο παραλίες περιτριγυρισμένη από κρυστάλλινα νερά, την Αψηφιά.


Η νησίδα Αψηφιά


Η Αψηφιά είναι μια νησίδα της Φωκίδας με μεγάλη ομορφιά αλλά και ιστορία που ελάχιστοι γνωρίζουν. Πιο συγκεκριμένα, εκεί βρισκόταν σύμφωνα με τους αρχαιολόγους το ιερό του θεού Απόλλωνα. Αυτό σημαίνει, σύμφωνα με τις αρχαιολογικές ανασκαφές ότι η ιστορία του νησιού αρχίζει κάπου στην ύστερη Ρωμαϊκή περίοδο.


Ενώ θα προσεγγίζετε την νησίδα με σκάφος θα δείτε να στέκει αρχοντικά ένας παλιός φάρος. Είναι χτισμένος εκεί από το 1887, μαζί με το σπίτι του φαροφύλακα. Στο νησί, βέβαια, δεν μένουν κάτοικοι ενώ το όνομα Αψηφιά, δόθηκε και επίσημα στην άγνωστη αυτή νησίδα το 1940.


Αυτή η μικρή νησίδα δίπλα στο Γαλαξίδι διαθέτει γαλαζοπράσινα νερά και μια ιδιαίτερη ομορφιά παρά το μικρό της μέγεθος. Είναι μόλις 180 μέτρα το μέγιστο μήκος της και 80 μέτρα το μέγιστο πλάτος της. Σε περίπτωση που αποφασίσετε να την προσεγγίσετε, έχετε την δυνατότητα να βουτήξετε στα καταπράσινα νερά της καθώς διαθέτει και δύο παραλίες.


Η Αψηφιά ως καταφύγιο


Η νησίδα Αψηφιά, όπως είπαμε, έχει και πολύ ενδιαφέρουσα ιστορία, πέρα από ομορφιά. Χρησιμοποιήθηκε, λοιπόν, ως καταφύγιο από τις σλαβικές επιδρομές που γίνονταν την εποχή εκείνη. Σύμφωνα με πληροφορίες και ευρήματα από το Αρχαιολογικό Μουσείο Δελφών, ολόκληρη η ευρύτερη περιοχή φαίνεται πως κατοικούνταν ήδη από τη Πρωτοελλαδική περίοδο.


Δείτε την Αψηφιά μέσα από το βίντεο:


ΠΗΓΗ

Αγάπη: Η πιο ιερή και μοναδική έκφραση της ψυχικής μας υπόστασης


 Αγάπη..

Η πιο ιερή, η πιο βαθιά, η πιο κοντινή, ίσως και η μοναδική έκφραση της ψυχικής μας υπόστασης στη γη..

Η αγάπη όλα τα μπορεί ΝΑΙ. Ήρθαμε εδώ σε αυτή την γήινη μορφή για να βιώσουμε, να μάθουμε, να ενθυμηθούμε τι είναι η αγάπη, ότι είμαστε αγάπη..όλοι μας ανεξαιρέτως… Ήρθαμε για να γεμίσουμε με περισσότερη αγάπη μέσα μας και να την σκορπίσουμε στους γύρω μας σαν χρυσόσκονη.

Ένας άνθρωπος που αγαπά ολοκληρωτικά και με ταπεινοτητα τον εαυτό του μπορεί να μεταμορφώσει τις ζωές των άλλων γύρω του χωρίς να κάνει κάτι ιδιαίτερο. Απλά και μόνο που υπάρχει είναι το φωτεινότερο παράδειγμα για όλους μας.

Πως να εξήγησει κάποιος άραγε την πιο βαθιά, την πιο ουσιαστική έννοια της αγάπης με απλά λόγια… Γιατί πολλές φορές λέμε ότι αγαπάμε αλλά αγαπάμε τόσο όσο.. Όσο ο άλλος είναι στα καλούπια που εμείς του θέτουμε, όσο ο άλλος χάνει την δική του ελευθερία για χάρη μας..όσο.. Όσο..

Και όμως..

Αγάπη είναι η πλήρης αποδοχή του εαυτού μας και των άλλων γύρω μας. Αγάπη είναι να επιτρέπουμε στον άλλο να είναι αυτός που είναι χωρίς κριτική, χωρίς να θέλουμε να τον αλλάξουμε. Αγάπη είναι το δικαίωμα της πλήρης ελευθερίας, της πλήρης ελευθερίας του να είμαι αυτός που είμαι…και ο άλλος να είναι αυτός που είναι και να συνυπάρχουμε με αρμονία..

Αγάπη είναι να αποδέχεσαι το γεγονός ότι οι κύκλοι των ανθρώπινων σχέσεων κάποτε κλείνουν και ότι έχεις τη δύναμη να αγαπάς από μακριά και να εύχεσαι τα καλύτερα. Να χαίρεσαι με τη χαρά του άλλου και ας είναι μακριά σου. Να χαίρεσαι γενικά με τη χαρά των άλλων, με τις επιτυχίες τους, με την εξέλιξη τους..

Αγάπη είναι το να αντιληφθείς πλήρως μέσα σου ότι είμαστε όλοι ένα, ο καθένας ένα κομματάκι του puzzle που όταν τα ενώσεις δημιουργούν μια τεράστια καρδιά.

Όταν το αντιληφθείς πλήρως αυτό τους βλέπεις όλους με ένα άλλο φακό, τον φακό της αγάπης και της αποδοχής.

Και όσο η δική σου αυτοαγάπη μεγαλώνει τόσο αυτός ο φακός καθαρίζει και επεκτείνεται.

Και αυτό είναι τόσο όμορφο.. Μόνο έτσι ΖΕΙΣ αληθινά και βρίσκεις το νόημα…

Κείμενο: Μιράντα Τουμάζου – Genius Parenting*

ΠΗΓΗ

Στο καφενείο του Ζαβορίτη στο Σύνταγμα

 


Kαφενείο "Ζαβορίτη" στο Σύνταγμα  με τα τραπεζάκια έξω....

Το "Καφενείο της Ανατολής" μετέπειτα "Ζαβορίτη"....

Το είχε ο Γεώργιος Ζαβορίτης πρώην οδηγός τροχιοδρόμου κοινώς κωλοσούρτη... έκανε ανταλλαγή

της δουλειάς του με τον προηγούμενο ιδιοκτήτη που είχε βαρεθεί...

Αργότερα λειτούργησε σαν ζαχαροπλαστείο έγινε γνωστό για τις πάστες του τις σοκολατίνες αλλά και σαν σημείο συνάντησης για προξενειά.

Κάθε γειτονιά είχε και την προξενήτρα της....

Οι μανάδες που είχαν μεγαλοκοπέλες όπως έλεγαν όσες πατούσαν τα τριάντα

πήγαιναν να τις βρούν με το αζημίωτο.

Μια συνάντηση δήθεν τυχαία από τον υποψήφιο γινότανε και στο ζαχαροπλαστείο με παρούσα και την προξενήτρα.

Μια πάστα κουβέντες περί ανέμων και υδάτων αλλά και μπηχτές από την επαγγελματία για τα προτερήματα του γαμπρού που θα ήταν και λίγο σιτεμένος.

Σημείο ραντεβού επίσης και μετά βόλτα στην Πλάκα στου Φιλοπάππου

για αιώνιους όρκους αγάπης.

Τα τραπεζάκια στο Σύνταγμα άφησαν εποχή...

Γύρω από αυτά πλανόδιοι προσπαθούσαν να βγάλουν

μεροκάματο .....

Και τι δεν πουλούσαν....φυσικά σφουγγάρια....μπαλόνια για τα παιδιά...

λοταρίες...ξηρούς καρπούς....

Πλανόδιοι φωτογράφοι με τις μηχανές με τα στρίποδα για αναμνηστικές

πόζες όπου πίσω με μολύβι έγραφαν και την ημερομηνία.

Σήμερα μουσειακό είδος στο κουτί με τις ασπρόμαυρες.

ΠΗΓΗ

Να ακολουθείς την καρδιά σου

 


“Το να είσαι ο εαυτός σου σε ένα κόσμο που συνεχώς προσπαθεί να σε κάνει κάτι άλλο είναι η μεγαλύτερη επιτυχία” Ραλφ Έμερσον


Ζούμε σε ένα κόσμο γεμάτο από δυναμικές, από στερεότυπα, από επιρροές και προσδοκίες. Το να μείνεις ανεπηρέαστος είναι αδύνατο. Το να μάθεις να το αντιμετωπίζεις και στο τέλος να κάνεις αυτό που σου λέει και θέλει η ψυχή σου είναι μεγάλο πράγμα. Μάθε να χαράζεις τη δική σου πορεία.


Όχι από έλλειψη σεβασμού ή γιατί δεν ακούς τίποτα από αυτά που σου λένε οι άλλοι. Αλλά από επιλογή και γιατί δικαιούσαι να ζήσεις σύμφωνα με τα θέλω και τα πιστεύω σου (χωρίς να κάνεις κακό σε άλλους). Μια φορά μας δίνεται η ευκαιρία να ζήσουμε. Τα χρόνια γλιστρούν σαν την άμμο στην κλεψύδρα. Ότι περνάει δεν γυρνάει. Μη χαραμίζεις τουλάχιστον τα υπόλοιπα χρόνια σου κάνοντας πράγματα που δεν έχουν νόημα και ουσία για σένα.


Μάθε να αντιστέκεσαι στην “κοινή” λογική, να λες όχι (όπου πρέπει), μη φοβάσαι να λοξοδρομήσεις, να βγεις από το κοπάδι. Η ζωή είναι όμορφη όταν τη ζεις με τρόπο που μιλάει στην καρδιά σου, που σε κάνει να χαμογελάς, να ξεχνάς τα βάσανα και να μη σέρνεσαι σαν ζωντανός νεκρός. Ίσως χρειάζεται να γυρίσεις την πλάτη σου σε κάποια “λαμπερά” πράγματα, να κλείσεις τα αυτιά σου σε σειρήνες και “σοφότερους”, να βγεις μόνος σου στο πέλαγος. Μη φοβάσαι, μην αναβάλλεις, δράσε τώρα. Ο μεγαλύτερος κίνδυνος είναι αυτός που σε κρατάει σφιχταγκαλιασμένο με κάτι ξένο από εσένα, με κάτι που δεν έχεις επιλέξει, με κάτι που σου τρώει τα σωθικά καθημερινά.


Είναι δυστυχώς συχνό φαινόμενο να βλέπεις ανθρώπους σε λάθος τόπο και χρόνο. Ενώ η ψυχή τους λαχταράει τη φύση, γαι παράδειγμα, αυτοί είναι “σκλάβοι” μιας δουλειάς στο κέντρο της Αθήνας. Και υποφέρουν καθημερινά, ελπίζοντας (χωρίς σοβαρές πιθανότητες), ότι κάποια μέρα θα τα καταφέρουν. Κάποιοι φόβοι, κάποιες υποχρεώσεις, κάποια πρέπει και προσδοκίες τους κρατούν δεμένους με αλυσίδες στον τροχό. Ένα τροχό που γυρίζει αδυσώπητα, καταβροχθίζοντας τα όνειρά τους.


Δεν λέω ότι είναι εύκολο να είσαι επαναστάτης και να καλυμπάς αντίθετα με το ρεύμα. Για αυτό άλλωστε το να ζεις με τον τρόπο που πραγματικά θέλεις, το να είσαι ο εαυτός σου (σε όλα) είναι κατόρθωμα. Είναι όμως κάτι που έχει νόημα, αξία και ουσία. Είπαμε μια φορά ζούμε, ας ζήσουμε όπως θέλουμε, αφέντες του εαυτού μας, και “καβάλα” στα όνειρά μας.

Γιάννης Α. Αραχωβίτης –  Success Mentor

ΠΗΓΗ

Δείτε το Καρπενήσι του 1962


Το καφενείο Πλάτανος στην χώρα της Άνδρου τότε και τώρα

 



ΠΗΓΗ

Αγαπώ τους ανθρώπους που η ματιά τους δεν έχει τίποτα να κρύψει

 


Καθαρή ματιά, την έχετε συναντήσει ποτέ;

Βλέμματα από κείνα που μένουν στη μνήμη ισόβια.

Μάτια που λένε παραπάνω από λέξεις και φράσεις και φλυαρίες…


Μέσα σε τόσες προτάσεις που ακούμε και φτιάχνουμε κάθε μέρα, τις πιο αληθινές μας τις είπαν οι άνθρωποι που μιλούν με τα μάτια.

Εκείνοι που δε χαμηλώνουν το βλέμμα για να ξεστομίσουν αλήθειες, που δεν κοιτάνε δεξιά και αριστερά όταν τους μιλάς, εκείνοι που σου φανερώνουν τον εαυτό τους όπως ακριβώς είναι!


Μέσα από τα μάτια τους βλέπεις έναν ολόκληρο κόσμο! Ξεγυμνώνουν την ψυχή τους και κοιτάς ακριβώς την αλήθεια τους. Τους εμπιστεύεσαι με το χαίρω πολύ. Έχουν διαπεραστική ματιά μαζί με αυθεντικό χαμόγελο και σφικτή χειραψία.

Βλέπεις ατόφιο το θυμό κι αληθινή τη χαρά τους. Διακρίνεις την απογοήτευση, την πίκρα ή την ευγνωμοσύνη στα μάτια τους.

Θα δεις μέσα από αυτά την αγάπη ή την αδιαφορία. Κι αν καμιά φορά δε μιλάνε πολύ, μέσα από τα μάτια τους ακούς σκέψεις, συναισθήματα και πράξεις.

Διαφανείς άνθρωποι, γνήσιοι.


Τα μάτια τους δεν έχουν συγκεκριμένο χρώμα ή σχήμα. Έχουν όμως μια βαθιά λάμψη.

Έχουν αφοπλιστική ειλικρίνεια, γίνονται σκληρά κάποιες φορές ή τρυφερά κάποιες άλλες μα πάντα είναι αληθινά.

Δε χρειάζεται να σου βεβαιώσουν τα συναισθήματά τους με λέξεις. Τα λόγια εξάλλου, ντύνονται εύκολα με ωραία επίθετα και καμουφλαρισμένα συναισθήματα.

Ο κόσμος ξεστομίζει επιλεκτικά ψέματα και αποσιωπά μεγάλες αλήθειες. Τα πλασάρει ύστερα με άδεια βλέμματα που κοιτάνε χαμηλά ή στο κενό ή παίζουν στο χώρο. Λέγονται όσα είναι επιθυμητά κι ακούγονται όσα έχεις ανάγκη να ακούσεις.


Με αυτούς τους ανθρώπους που σε κοιτάνε κατευθείαν στα μάτια, δεν αναρωτιέσαι για κρυπτογραφημένα μηνύματα πίσω από τις προτάσεις τους. Σε κοιτάζουν κατάματα και εκθέτουν μπροστά σου τα αδύναμα σημεία τους. Δεν επινοούν σενάρια για εντυπωσιασμό όταν μπορούν να εντυπωσιάσουν με καθάριο βλέμμα. Δε θα κρυφτούν πίσω από το δάχτυλό τους πλάθοντας παραμύθια που θα σε βολέψουν.


Από αυτούς δεν έχεις τίποτα να φοβάσαι. Τα μάτια τους έχουν το θάρρος και το θράσος να στα πουν όλα.

Αν σε γουστάρουν θα το διαβάσεις, αν σε ερωτευτούν θα το δεις.

Αν σε αντιπαθήσουν θα σε διώξουν χωρίς βαρύγδουπες εκφράσεις και φανφάρες .

Είναι θαρρείς τα μάτια τους, η εικόνα που παίρνουν τα συναισθήματα σε κάθε μορφή τους.


Καθαρό βλέμμα έχουν όσοι το έπλυναν με δάκρυ, όσοι δυνάμωσαν τη ψυχή τους μέσα από καταστάσεις, όσοι αποδέχτηκαν τον εαυτό τους και δεν ντρέπονται γι’ αυτόν.

Δεν τους νοιάζει αν προδοθούν.

Τα ψέματα και η προσποίηση είναι άγνωστες λέξεις γι’ αυτούς. Θα μιλήσουν τα μάτια τους και θα τα πουν όλα, ίσως κι αυτά που δε θα τολμούσαν να εκφράσουν με λόγια.


Γίναμε αυθεντίες στο να κρύβουμε αυτά για τα οποία θα πεθαίνουμε να εκφράσουμε.

Δε λέμε να καταλάβουμε πως το χιούμορ, το κομπλιμέντο και το χαμόγελο αξίζουν πολλά παραπάνω αν συνοδεύονται από καθάριο βλέμμα.

Δε λέμε να δούμε ότι η αγάπη, η εκτίμηση και η μετάνοια εκφράζονται αληθινά μόνο αν κοιτάς τον άλλον ευθύς στα μάτια χωρίς να φοβάσαι να δείξεις αυτό που πραγματικά νιώθεις.


Οι άνθρωποι με καθάριο βλέμμα δεν έχουν τίποτα να κρύψουν.

Ό,τι βλέπεις είναι ό,τι ισχύει.

Μόνο να ξέρεις πως τα μάτια τους θα μείνουν καρφωμένα στο μυαλό σου, γιατί είναι δύσκολο να απαλλαγείς από την ειλικρίνειά τους…

Από τη γοητεία της ειλικρίνειάς τους!

Γράφει η Εύα Αρβανιτάκη

ΠΗΓΗ

Στη Σύρο του 1957

 


Αντιμετώπιση της απώλειας: πώς να γίνουμε δυνατότεροι

 


Η αντιμετώπιση μιας απώλειας είναι διαχειρίσιμη. Όταν χάνουμε κάτι ή κάποιον, πίσω από όλο αυτόν τον πόνο, την σύγχυση και την υπερηφάνεια υπάρχει ένα μάθημα που θα μας θεραπεύσει. Η κατανόηση της απώλειας συνδέεται με τις αυθαίρετες ερμηνείες του εγωισμού μας. Ανάλογα με το πώς νιώθουμε για τον εαυτό μας, είτε θα δούμε την απώλεια ως κακή τύχη ή μοίρα, ή ως μια κατάσταση από την οποία μπορούμε να μάθουμε κάτι.


Όπως είπε και ο Κάρολος Ντίκενς: «Μαθαίνω ό, τι χρειάζομαι να μάθω από κάθε αποτυχία».


Όταν συμβούν δύσκολες εμπειρίες που είναι δύσκολο να αντιμετωπιστούν, κανείς δεν είναι έτοιμος γι αυτές. Οι ίδιες απώλειες και αποτυχίες μας προετοιμάζουν. Οι απώλειες μας ολοκληρώνουν ως ανθρώπους και μας διδάσκουν σημαντικά πράγματα για την ζωή, ακόμα και αν ο εγωισμός μας βασίζει τις ελπίδες του σε άλλους τομείς.


Ο καθένας, αργά ή γρήγορα, θα υποστεί απώλειες συγγενών, φίλων ή συντρόφων. Το να μην θέλουμε να αντιμετωπίσουμε την απώλεια ή να την αποδεχτούμε είναι το πραγματικό πρόβλημα. Ξέρουμε ότι αυτά θα γίνουν κάποια στιγμή, και όταν συμβούν τότε θα μάθουμε κάτι. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι θα μάθουμε πολλά, τόσο πολύτιμα όσο και επώδυνα. Η αντιμετώπιση μιας απώλειας είναι πράγματι ένα σημαντικό κομμάτι της ζωής μας.


Ο καλύτερος τρόπος για να νικήσεις είναι να μην θες πάντα να νικάς.


Αντιμετώπιση της απώλειας: πώς να γίνουμε δυνατότεροι

Η ταλαιπωρία είναι μια πτυχή της ζωής που δεν μπορεί να εξαλειφθεί, επειδή η επίδραση της πιθανότητας του θανάτου ή ο ίδιος ο θάνατος είναι κάτι που πάντα θα υπάρχει μέσα μας. Χωρίς αυτόν, η ζωή δεν θα ήταν ολόκληρη. Ο πόνος της απώλειας συγγενών και φίλων είναι μέρος της διαδικασίας της ζωής. Χωρίς αυτόν, η ζωή δεν θα ήταν ζωή.


Η αποδοχή είναι το κλειδί για την αντιμετώπιση της απώλειας, έτσι ώστε ο φυσικός πόνος να μην οδηγήσει σε μια συνεχόμενη και παρατεταμένη ταλαιπωρία που προκαλεί μια ακατάλληλη κατάσταση ζωής.


Στο βιβλίο του «Το νόημα της ζωής», ο Βίκτορ Φρανκλ παρουσιάζει την απώλεια από μια πιο ανθρωπιστική και ευπροσάρμοστη προοπτική. Ο τρόπος με τον οποίο ο άνθρωπος δέχεται το πεπρωμένο του και όλα τα βάσανα που συνεπάγονται, προσθέτει μια βαθύτερη και πλουσιότερη σημασία στην ζωή του. Ακόμη και κάτω από τις πιο δύσκολες καταστάσεις είναι δυνατόν να διατηρήσεις το θάρρος, την αξιοπρέπεια και την γενναιοδωρία σου. Αν ξεχάσεις ή χάσεις την ανθρώπινη αξιοπρέπεια σου, θα γίνεις το πιο καταστροφικό από όλα τα ζώα.


Συχνά, μια εξαιρετικά δύσκολη κατάσταση όπως η απώλεια ενός οικογενειακού μέλους ή η διάλυση μιας σχέσης, μας δίνει την ευκαιρία να αναπτυχθούμε πνευματικά και να ξεπεράσουμε τα όρια μας. Όποιος χάνει την πίστη του είναι καταδικασμένος να γίνει σωματικά και ψυχικά απαθής.


Αυτό που δεν μπορούμε να χάσουμε είναι ο εαυτός μας. Αυτός πρέπει να είναι η πρώτη και η τελευταία προτεραιότητα μας και πρέπει να καταλάβουμε την μεγάλη του σημασία στην ζωή μας.


«Πες μου και θα το ξεχάσω, δίδαξε με και θα το θυμηθώ, κάνε με να συμμετέχω και θα το μάθω». – Βενιαμίν Φραγκλίνος


Η αντιμετώπιση της απώλειας: μια διαδικασία μάθησης

Αυτό που μαθαίνουμε αφού χάσουμε κάτι ή κάποιον δεν είναι πάντα θετικό. Πρέπει επίσης να μάθουμε από τις αρνητικές πτυχές που επιφέρει η απώλεια. Για παράδειγμα, στις συναισθηματικές διαταραχές, η απώλεια αφήνει σχεδόν ένα ανεξίτηλο σημάδι στον εγωισμό μας και συνεχίζει να μας επηρεάζει ακόμα και αν τα συναισθήματα μας δεν είναι ίδια πλέον. Επομένως, πρέπει να μάθουμε από τις κακές πτυχές της απώλειας και να εστιάσουμε στα καλά πράγματα που είναι το αποτέλεσμα της όλης κατάστασης.


Μαθαίνω από κάθε απώλεια παρά τον πόνο.


Από την στιγμή που γεννιόμαστε μαθαίνουμε να είμαστε κοντά σε αυτά και αυτούς που αγαπάμε ώστε να νιώθουμε ασφάλεια. Ωστόσο, πολύ λίγοι άνθρωποι μας βοηθούν να μάθουμε τι πρέπει να κάνουμε ή να αισθανόμαστε όταν χάνουμε ένα αγαπημένο πρόσωπο ή όταν βιώνουμε ένα οποιοδήποτε άλλο είδος χωρισμού. Όταν βιώνουμε την απώλεια ενός αγαπημένου, μιας σχέσης, ενός ονείρου ή κάτι άλλο, οι βασικές αιτίες του πόνου είναι οι προσκολλήσεις και οι φόβοι που έχουμε υιοθετήσει ή δημιουργήσει κατά την διάρκεια της ζωής μας.


Για να ξεπεράσουμε τις απώλειες και να γίνουμε δυνατότεροι πρέπει να εστιάσουμε στα θετικά . Το πιο πολύτιμο σε όλη την κατάσταση είναι η γνώση που μας προσφέρει. Μια γνώση που θα μας επιτρέψει να ανακτήσουμε την δύναμη μας και την επιθυμία μας να συνεχίσουμε στην ζωή.


Το να είσαι έξυπνος σημαίνει να μαθαίνεις από την εμπειρία.


ΠΗΓΗ

Παίζοντας χαρτιά σε καφενείο στα Φουρνά Ευρυτανίας το 1950

 


ΠΗΓΗ

Ιωάννινα, 14 Οκτωβρίου 1944. Η απελευθέρωση, αυτοκίνητα της συμμαχικής αποστολής

 


Δείτε και την ασπρόμαυρη φωτογραφία


ΠΗΓΗ


Μη χαλιέσαι για ό,τι δεν έγινε. Ίσως δεν έπρεπε να γίνει!

 


Μπορεί να σου φαίνεται πολύ απαισιόδοξη σαν σκέψη, αλλά κάποιες φορές μπορεί να είναι βοηθητική και να μπορέσεις έτσι να πας παρακάτω.


Να ξεκολλήσεις από τελειωμένες ή ιδιαίτερα προβληματικές καταστάσεις. Σταματά να επιμένεις σε ότι σε χαλάει, σε ότι σε κρατά σε μια βαλτώδη κατάσταση και δεν σ’ αφήνει να προχωρήσεις.


Μήπως ήρθε ο καιρός να το πάρεις απόφαση; Γιατί συνεχίζεις να παιδεύεσαι μέσα σε μια αμφίβολη κατάσταση; Μήπως προσπαθείς περισσότερο από όσο πρέπει; Αφού δεν έγινε μάλλον δεν θα γίνει. Καλή η αισιοδοξία και οι ελπίδες, όμως, για λίγο, όχι για πάντα. Η ελπίδα δεν θα σε πάει παρακάτω, δεν θα σου δώσει ευτυχισμένες στιγμές. Καλή η αναμονή, αλλά όχι για πολύ.


Μήπως έφτασε η στιγμή που θα πρέπει επιτέλους να καταλάβεις ότι αυτό που δεν έγινε και μπορεί να είναι αυτό στο οποίο έχεις επενδύσει αρκετά, έχεις χτίσει προσδοκίες και όνειρα τελικά δεν πρόκειται να συμβεί; Μέχρι εκεί μπορούσε να φτάσει, δεν θα γίνει ποτέ, όπως το είχες ονειρευτεί. Δεν έγινε και ίσως δεν έπρεπε να γίνει. Ίσως δεν ήταν να γίνει. Μπορεί να μην μπορούσε να γίνει. Και στη συγκεκριμένη περίπτωση, θυμήσου ότι το αποτέλεσμα μετράει.

Δεν έγινε γιατί δεν έπρεπε να γίνει. Ίσως για μια φορά στη ζωή σου θα ήταν καλό να μείνεις σε αυτό, να κάνεις τη σκέψη αυτή την πραγματικότητά σου, την πιο αληθινή πεποίθησή σου κι αυτό θα σε βοηθήσει να δεις τα πράγματα πιο καθαρά, πιο αντικειμενικά, λιγότερο συναισθηματικά. Κάποιες φορές χρειάζεται. Όταν βλέπεις ότι για καιρό έχεις μείνει σε μια κατάσταση που περισσότερο σου δημιουργεί αρνητικά παρά θετικά συναισθήματα, που περισσότερο σου δίνει στεναχώρια και λύπη παρά σε γεμίζει και σου δίνει στιγμές ευτυχίας, παρ’ το απόφαση ότι μάλλον δεν έπρεπε ή καλύτερα δεν μπορούσε να γίνει.

Πάντως, το σίγουρο είναι ότι δεν αξίζει να βάζεις τον εαυτό σου διαρκώς σε μια κατάσταση έντασης και αρνητικών συναισθημάτων για κάτι που δεν προχωρά, που δεν είναι εδώ για σένα, που δεν είναι όπως θα ήθελες να είναι (και μιλάμε για το πώς εσύ θα ήθελες να είναι, όχι πώς ιδανικά θα ήθελες να είναι- έχει διαφορά). Ό,τι δεν έγινε, δεν έπρεπε να γίνει ή τουλάχιστον δεν αξίζει να χαλιέσαι μέχρι να γίνει…

Παπαδοπούλου Ελένη, Ψυχολόγος, MSc

Πηγή: papadopsixologos.blogspot.gr

ΠΗΓΗ

Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

ΙΣΤΟΡΙΑ

{getContent} $results={10} $label={ΙΣΤΟΡΙΑ} $type={colLeft}

ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ

{getContent} $results={6} $label={ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ} $type={grid1}

ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ - ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

{getContent} $results={12} $label={ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ - ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ} $type={grid2}

ΕΚΤΟΣ ΛΑΜΙΑΣ

{getContent} $results={13} $label={ΕΚΤΟΣ ΛΑΜΙΑΣ} $type={video}

ΑΘΛΗΤΙΚΑ

{getContent} $results={13} $label={ΑΘΛΗΤΙΚΑ} $type={block2}

Ετικέτες