Η οδός Αθηνάς, οπως αποτυπώθηκε από τη φωτογραφική μηχανή το 1923. Πίσω από τον φακό ήταν ο Βασίλης Τσακυράκης. Ο δρόμος υπήρξε σημείο αναφοράς για τη ζωή της Αθήνας τον 19ο αιώνα και τις πρώτες δεκαετίες του 20ού, με δεκάδες καταστήματα και βιοτεχνίες, πολλά εκ των οποίων υφίστανται έως σήμερα. Οσο για την αγορά, αυτή λειτουργούσε αρχικά στην οδό Αδριανού μέχρι τη μεγάλη φωτιά του 1884. Από το 1886 ξεκίνησε η ιστορία της Βαρβακείου αγοράς με την υποστήριξη του Δήμου Αθηναίων. Φωτογραφικό Αρχείο ΕΛΙΑ-ΜΙΕΤ. ΠΗΓΗ
Τα στοιχεία που προέρχονται από το βιβλίο Μία ιστορία ένα τραγούδι του Ηρακλή Ευστρατιάδη, το οποίο παρουσιάζει τις ιστορίες πίσω από 100 γνωστά ελληνικά τραγούδια. Ο ύμνος του Παναθηναϊκού
Ο γνωστός ύμνος του Παναθηναϊκού (σ.σ. φέρεται να υπήρχε και προγενέστερος, την περίοδο 1947/48 με δημιουργούς τους Βέλλα/Κοφινιώτη) είναι γραμμένος από τον Γιώργο Μουζάκη και τον Γιώργο Οικονομίδη, έπειτα από το νικηφόρο παιχνίδι του Παναθηναϊκού στην Λεωφόρο. Ο Παναθηναϊκός είχε κερδίσει σε φιλικό αγώνα, τον Απρίλιο του 1959 την Α.Ε. Παγκρατίου με 4-1, παίζοντας εκείνη την μέρα καταπληκτικό ποδόσφαιρο. Τον αγώνα παρακολούθησαν οι δύο φίλοι και συνεργάτες Γίωργος Μουζάκης και Γιώργος Οικονομίδης. Μετά το τέλος του παιχνιδιού βγήκαν από το γήπεδο πανευτυχείς, κατενθουσιασμένοι και προχώρησαν στην Αλεξάνδρας προς την Ιπποκράτους. Κάποια στιγμή ο Οικονομίδηςφώναξε «σύλλογος μεγάλος», ενώ ο Μουζάκης απάντησε σχεδόν ταυτόχρονα «δεν υπάρχει άλλος». Έτσι έγινε η αρχή. Από αυτές τις δύο φράσεις, τους ήρθε η ιδέα να γράψουν έναν ύμνο για την αγαπημένη τους ομάδα. Ακολούθησαν, μέσα σε λίγα λεπτά της ώρας, οι υπόλοιποι στίχοι, ενώ ο Μουζάκης έβγαλε το πακέτο με τα τσιγάρα του, έκοψε το εσωτερικό χαρτί, ζωγράφισε ένα πρόχειρο πεντάγραμμο και έγραψε επιτόπου τις νότες. Ο «Ύμνος του Παναθηναϊκού» ήταν έτοιμος. Όταν πήγαν στο στούντιο για να τον φωνογραφήσουν, επηρεασμένος ο Μουζάκης από τη μουσική της ταινίας “Η γέφυρα του ποταμού Κβάι”, σκέφτηκε να ξεκινήσει το τραγούδι με σφύριγμα. Έτσι εμπνεύστηκε ένα δικό του σφύριγμα και το πρόσθεσε στο τραγούδι. Ο ίδιος ο Μουζάκης είχε πει: «Κάθε φορά που ακούω τον ύμνο δακρύζω, συγκινούμε και αναπτερώνεται το ηθικό μου».Το πρωτοτραγούδησαν το Τρίο Μπελκάντο με τον Λεό Λεονάρδο, και λίγο αργότερα ο Γιάννης Βογιατζής που το καθιέρωσε.
Οι στίχοι του ύμνου του Παναθηναϊκού
Σύλλογος μεγάλος δεν υπάρχει άλλος,
δεν υπάρχει άλλος πιο δυναμικός.
Και χιλιάδες φίλοι, μόλις δουν τριφύλλι,
Ζήτω! λένε ο Παναθηναϊκός.
Παναθηναϊκέ, Παναθηναϊκέ,
Παναθηναϊκέ μεγάλε και τρανέ.
Πρωταθλητή σ' όλα τα σπορ παντοτινέ,
σ' έχουν δοξάσει οι γνωστοί σου άσσοι
και όλοι για τη νίκη παίζουν με καρδιά,
χαίρετ΄η Ελλάδα που 'χει τέτοια ομάδα
και κρατά της νίκης πάντα τα κλειδιά.
Ο ύμνος του Ολυμπιακού
Το «Ολυμπίκ – Ολυμπιακέ» (σ.σ. το μόνο που παραμείνει στον σημερινό ύμνο της ομάδας) είναι τραγούδι του αείμνηστου τραγουδιστή και συνθέτη Βαγγέλη Περπινιάδη και έγινε ο ύμνος της ομάδας του Ολυμπιακού Πειραιώς. Το τραγούδι γράφτηκε με αφορμή τη νίκη του Ολυμπιακού, που τον οδήγησε στην κατάκτηση του Βαλκανικού Κυπέλλου το 1963. Ο Ολυμπιακός νίκησε στην Κωνσταντινούπολη, στο στάδιο Μιράτ πασά, τη βουλγαρική Λέφσκι με 1-0 με κεφαλιά του Στεφανάκου. Την ίδια νύχτα, 19 προς 20 Σεπτεμβρίου του 1963, η ομάδα του Ολυμπιακού επέστρεψε από την Κωνσταντινούπολη στο αεροδρόμιο του Ελληνικού και, όπως συμβαίνει συνήθως μετά από μεγάλες επιτυχίες, οι οπαδοί της ομάδας και όχι μόνο, χιλίαδες φίλαθλοι – τότε το Βαλκανικό Κύπελλο είχε ιδιαίτερη σημασία από πλευράς γοήτρου – είχαν συρρεύσει για να υποδεχθούν τους ποδοσφαιριστές. Υπολογίζεται ότι βρέθηκαν στο αεροδρόμιο τουλάχιστον δέκα χιλιάδες άνθρωποι, ενώ περίπου πέντε χιλιάδες ακολούθησαν στη συνέχεια με τα πόδια τους ποδοσφαιριστές μέχρι τον Πειραιά, όπου βέβαια έγινε ο μεγάλος χαλασμός αφού προστέθηκαν και άλλοι φίλοι του Ολυμπιακού για να γιορτάσουν τον μεγάλο θρίαμβο. Ανάμεσα στους φιλάθλους ήταν και ο μεγάλος τραγουδιστής Στράτος Διονυσίου με τον φίλο του Τάκη Λαζόπουλο. Τελειώνοντας η φιέστα και τα πανηγύρια, αργά τη νύχτα και μες στην χαρά τους, κίνησαν να βρουν τον κοινό τους φίλο Βαγγέλη Περπινιάδη στο σπίτι του στο Χαϊδάρι για να του περιγράψουν τον θρίαμβο του Ολυμπιακού. Ο Περπινιάδης τους καλοδέχτηκε με χαρά, ξύπνησε την γυναίκα του Μαρίτσα να τους φτιάξει καφέδες και άρχισαν όλοι μαζί να συζητούν και να θυμούνται τους θριάμβους του Ολυμπιακού εναντίον μεγάλων ομάδων, όπως την νίκη επί της Σάντος του Πελέ. Μέσα σε αυτή την πανηγυρική και ενθουσιώδη ατμόσφαιρα της συζήτησης, ο Περπινιάδης εμπνεύστηκε και επιτόπου ξεκρέμασε το μπουζούκι του και το «σκάλισε», ψιθυρίζοντας τα πρώτα στιχάκια που του είχαν έρθει στο μυαλό: Ολυμπίκ- Ολυμπίκ – Ολυμπιακέ Φλαμένζι, Λέφκι νίκησες Σάντος και Ζαγκλεμπιέ. Στη συνέχεια, το ίδιο βράδυ και αφού έφυγαν μετά από λίγη ώρα οι φίλοι του, έγραψε τα υπόλοιπα. Προς τα ξημερώματα ολόκληρο το τραγούδι ήταν έτοιμο. Το έγραψε πρόχειρα σε ένα μαγνητόφωνο και νωρίς το πρωί τηλεφώνησε στον Μίνωα Μάτσα, το αφεντικό της Μίνως. Τον ενημέρωσε για το τραγούδι, και στη συνέχεια έβαλε το μαγνητόφωνο στο ακουστικό του τηλεφώνου για να το ακούσει. Ο Μάτσας, πολύπειρος στην δισκογραφία μόλις το άκουσε κατάλαβε περί τίνος επρόκειτο και του είπε «φέρ' το αμέσως, σε δύο ώρες μπαίνεις με την ορχήστρα σου στο στούντιο». Πράγματι, σε δύο ώρες άρχισε η εγγραφή του τραγουδιού που χάλασε κόσμο. Μέσα σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα ξεπέρασε τις 350.000 πωλήσεις, ενώ βέβαια συνεχίζει να πουλάει μέχρι τις μέρες μας, αφού το τραγούδι έγινε ύμνος της ομάδας του Ολυμπιακού Πειραιώς.
Μια γαλήνια άποψη της Αφήσσου από τον λαρισσαίο φωτογράφο Τάκη Τλούπα. O φίλος Πάρης Κ. σημείωσε ότι “Η φωτογραφία πρέπει να είναι πριν τους σεισμούς του ’55 που έπληξαν τον Βόλο γιατί όλα τα σπίτια έχουν σκεπές από πλάκες πηλίου… μετά τους σεισμούς οι ιδιοκτήτες υποχρεώθηκαν από το κράτος (για να μην έχουν πολύ βάρος οι οικοδομές) να αλλάξουν τις σκεπές και να βάλουν κεραμίδια”. ΠΗΓΗ
Οι εξαιρετικά ταλαντούχοι – και ευφάνταστοι – νεαροί τσελίστες Luka Sulic (από τη Σλοβενία) και Stjepan Hauser (από την Κροατία) έστησαν τα όργανά τους μέσα σε ένα σκηνικό πολέμου και καταστροφής, για να μας θυμίσουν ότι οι κυβερνώντες τον κόσμο δεν νοιάζονται για μας και ότι είμαστε απλώς τα πιόνια στα επικίνδυνα παιχνίδια τους. Το τραγούδι του Michael Jackson «They don’t care about us» ακούγεται σαν πραγματική κραυγή μέσα από την εκπληκτική εκτέλεση των 2CELLOS, που έχουν αναστατώσει τη μουσική ζωή του πλανήτη – και πολύ καλά κάνουν! Τίποτα λιγότερο από υπέροχοι!
Η σπάνια αυτή φωτογραφία χρονολογείται του 1918 δηλαδή τραβήχτηκε πριν από 97 χρόνια. Στο στιγμιότυπο αποτυπώνεται ένα από βαρκάκια των ντόπιων να περνά από τη γέφυρα της Ελούντας και να κατευθύνεται προς τη μαρτυρική Σπιναλόγκα. Το πέρασμα στο νησί από τη γη της Ελούντας στο είναι ακόμα βαθιά χαραγμένο στη μνήμη των ντόπιων. Οι σπαραχτικοί αποχαιρετισμοί στις προβλήτες, οι αποχωρισμοί των οικογενειών, και η ζωή των ανθρώπων εκείνων που κατάφεραν να φτιάξουν μια κοινωνία στη σκιά της αρρώστιας αποτελούν αναπόσπαστα κομμάτια της ιστορίας του τόπου. Η φωτογραφία είναι του Φρεντ Μπουασονά ενώ αναδημοσιεύεται από το περιοδικό Ιστορία Εικονογραφημένη. ΠΗΓΗ
Ένα απο τα πιο γνωστά και αγαπημένα τραγούδια του Αλκίνοου. Συμπεριλαμβάνεται στο δίσκο “Ανεμοδείκτης”(1999). Η ιστορία αυτού του τραγουδιού όπως την αποκάλυψε ο ίδιος σε μία συνεντευξή του είναι η ακόλουθη… “Ένας φίλος μου υπήρξε ερωτευμένος για μεγάλο διάστημα με μια κοπέλα, την οποία έβλεπε μόνο στον ύπνο του. Στον ξύπνιο δεν την είχε συναντήσει ποτέ. Παρ’ όλα αυτά είχαν μια κανονική ερωτική ιστορία, με τα πάνω και τα κάτω, με τις χαρές και τις λύπες. Από καιρό σε καιρό έβλεπα το φίλο μου και εκείνος μου έλεγε: “Ξέρεις,την ξαναείδα, μου είπε αυτό, εγώ της είπα το άλλο, συνέβη εκείνο, έγινε τούτο”. Μια μέρα, ένα βράδυ μάλλον ενώ κοιμόταν πάλι, ήρθε ξανά στον ύπνο του η κοπέλα, κλαίγοντας αυτή τη φορά του είπε ότι δεν θα την ξανάβλεπεποτέ ξανά και πράγματι έκτοτε δεν την ξαναείδε. Και απ’ αυτή την ιστορία έγραψα αυτό το τραγούδι.”
Στίχοι: Ο ουρανός ανάβει τα φώτα τίποτα πια δεν θα 'ναι όπως πρώτα Ξημέρωσε πάλι Ξυπνάω στο φως τα μάτια ανοίγω για λίγο νεκρός χαμένος για λίγο Ξημέρωσε πάλι Κι έχεις χαθεί μαζί με τον ύπνο μαζί με του ονείρου τον πολύχρωμο κύκνο Μην ξημερώνεις ουρανέ Άδεια η ψυχή μου το δωμάτιο άδειο κι από τo όνειρό μου ακούω καθάριο Το λυγμό της να λέει όνειρο ήτανε, όνειρο ήτανε Θα ξαναρθείς μόλις νυχτώσει και τ' όνειρο πάλι την αλήθεια θα σώσει Θα 'μαι κοντά σου Μόνο εκεί σε βλέπω καλή μου εκεί ζυγώνεις κι ακουμπάς τη ψυχή μου Με τα φτερά σου Μα το πρωί χάνεσαι φεύγεις ανοίγω τα μάτια κι αμέσως πεθαίνεις Μην ξημερώνεις ουρανέ ΠΗΓΗ Επιμέλεια: anexitilo.net
Κωνσταντίνος Μάνος : A Greek portfolio (1972) Ο σπουδαίος έλληνας καλλιτέχνης της διασποράς Κωνσταντίνος Μάνος, περιηγήθηκε τη γη των γονιών του από άκρη σε άκρη, «ως ένας φιλικός παρατηρητής», όπως ο ίδιος αναφέρει, «δίχως βιασύνη και συγκεκριμένο σχέδιο» και το 1972 εξέδωσε τη γνωστή φωτογραφική σειρά A Greek Portfolio. Στις φωτογραφίες του αποκρυσταλλώνονται εφήμερες καθημερινές στιγμές, με λιτό και αυστηρό ύφος, αλλά και με τρυφερότητα, χωρίς ρητορικά σχήματα. Με τις μαγικές του εικόνες ο Μάνος μας καλεί συνοδοιπόρους στα απομακρυσμένα χωριά και νησιά της Ελλάδας του ’60 όπου άνθρωποι φτωχοί και αγέρωχοι, μέσα σ’ ένα σκηνικό αγροτικής απλότητας και γαλήνης, δίνουν με αξιοπρέπεια τον αγώνα τους για επιβίωση προσηλωμένοι σ’ έναν τρόπο ζωής απαράλλακτο για αιώνες.
Χθες το βράδυ... Κάνοντας μια βόλτα στα γνωστά σοκάκια της Λαμίας... ακούσαμε κάτι... Ροκ.... Κάπου... μια μπάντα έχωνε τρελά... Προσπαθώντας λοιπόν με τον ήχο για πυξίδα να προσανατολιστούμε... πέσαμε πάνω σε ένα τσούρμο από πιτσιρικάδες και όχι μόνο... και στην άκρη... Ένας τύπος με μια κιθάρα και διαφορα άλλα μαραφέτια στα χέρια και στα πόδια.... Η αφίσα μπροστά μας έγραφε... ONE MAN BAND... και πραγματικά έτσι ήταν... μια μπάντα... από έναν και μόνο.!!! Το playlist είχε πραγματικά απ' όλα... για όλα τα γούστα και τις ηλικίες... Από παλιά κλασσικά ξένα ροκ κομμάτια... μέχρι έντεχνα... Αυτή η μπάντα λοιπόν καλείται Κωστής Σφέτσας... και με ένα βαν γυρίζει την Ελλάδα και παρουσιάζει την τόσο περίεργη και μοναδική δουλειά του.... Αυτό το...βαν...σιγουρα θα περάσει κάποια στιγμή από τη πόλη σας
Οι νέες στάσεις του βαν θα πραγματοποιηθούν στο Καρπενήσι, στην Αθήνα και στην Μάνη.... Έπεται και συνέχεια με νέους προορισμούς. Μπείτε στην σελίδα στο facebook: Kostis Sfetsas One Man Band για να μην χάσετε καμία στάση του βαν...
Οσά λόγια και να ψάξεις να βρείς για τον μεγάλο Νικόλα πάντα θα είναι ελάχιστα για να μπορέσεις να παρουσιάσεις είτε τον ίδιο είτε τα τραγούδια του. Στο δίσκο “Μέσω Νεφών” που κυκλοφόρισε το 1986 υπήρχε και το υπέροχο “Φύσηξε ο βαρδάρης”. Ένα εκπληκτικό τραγούδι που απο πίσω του όμως κρύβει μια τραγική ιστορία. Ο Νίκος Παπάζογλου, όταν ήταν μικρός τον πήγαινε η αδελφή του σχολείο. Ένα πρωινό στη στάση του λεωφορείου, κάτω από πολύ βροχή, ο οδηγός έχασε τον έλεγχο και σκότωσε την αδελφή του μπροστά στα μάτια του μικρού τότε Νίκου. Αυτό το τραγούδι λοιπόν είναι αφιερωμένο στην αδελφή του. Είναι κάτι που πάντα ήθελε να γράψει και η αλήθεια είναι πως όταν το τραγουδούσε έκλαιγε πάντα….
Οι στίχοι του τραγουδιού: Φύσηξε ο Βαρδάρης και καθάρισε Ήλιος λες και τελείωσε ο χειμώνας Βγήκα μια βόλτα και μπροστά της βρέθηκα Στάθηκα κι απόμεινα κοιτώντας Φλόγες ζωηρές που τρεμοπαίζουνε τα ρούχα, τα μαλλιά της στον αέρα Στη στάση πέρα-δώθε σπινθηρίζουνε τα δυο της μάτια, κάρβουνα αναμμένα Πριν να σε χορτάσουνε τα μάτια μου σε άρπαξε θαρρείς το λεωφορείο κι έμεινα να κοιτώ καθώς χανόσουνα κι έφτανε ως το κόκαλο το κρύο ΠΗΓΗ
Το τραγούδι Πεχλιβάνης το έχει γράψει και το ερμηνεύει ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου, ένας μοναδικός συνθέτης, στιχουργός και τραγουδιστής. Τα τραγούδια του εντάσσονται από το ευρύ κοινό στα "έντεχνα". Ο ίδιος σε συνέντευξη του λέει πως δεν είναι δυνατό κάτι τέτοιο αφού ο ίδιος είναι άτεχνος. Ο πεχλιβάνης είναι ένα από τα πιο γνωστά του τραγούδια και βρίσκεται στον δίσκο "Βραχνός Προφήτης". Για την ιστορία του κομματιού θα μας μιλήσει ο ίδιος ο Θανάσης. " Το έγραψα όταν είδα ότι οι δικοί μου ήταν αποσβολωμένοι από την τηλεόραση. Το αυτί είναι δύστροπο σαν όργανο, το μάτι όμως είναι πιο δεκτικό κι ανεκτικό. Οι δικοί μου λοιπόν κόλλησαν με αυτήν κι ιδίως με κάτι σαβούρες σαν τις βραζιλιάνικες σαπουνόπερες. Πολύ αστείο είναι να ηχογραφήσετε ατάκες από τέτοια σίριαλ, το τι πλάκα πέφτει είναι άνευ προηγουμένου. Η γιαγιά μου έχει Αλτζχαιμερ και συζητάει με τους ηθοποιούς που παίζουν. Γύρισα κάποια στιγμή - ήμουν στο στρατό κι είχα καιρό να τους δω - και μπαίνω που λέτε μέσα στο σπίτι λέω γεια, μου λένε ένα ξερό γεια και γυρίζουν στην τηλεόραση ξανά. Κάθισα και σκέφτηκα να ερχόταν ο αέρας από το βουνό να έφερνε μαζί του τα χαλίκια και τα αγκάθια από το βουνό και να τρύπωνε κάτω από την πόρτα και να τα έπαιρνε όλα μαζί του. Η τηλεόραση είναι χρήσιμη για δυο κατηγορίες πληθυσμού: για τους ανήμπορους ηλικιωμένους και για τα ζευγάρια για να μην φαίνεται η ανία που μπορεί να υπάρχει στη σχέση. Το πλέον τραγικό είναι οι γονείς να βάζουν τα παιδιά μπροστά την τηλεόραση για να τους αφήσουν ήσυχους. " (Τα παραπάνω είναι απόσπασμα από την συνέντευξη του Θανάση Παπακωνσταντίνου στο avopolis.gr) Ακούστε το τραγούδι:
Στίχοι: Μια νύχτα θα 'ρθει από μακριά, βρε αμάν αμάν αέρας Πεχλιβάνης να μην μπορείς να κοιμηθείς, βρε αμάν αμάν μόλις τον ανασάνεις θα 'χει θυμάρι στα μαλλιά, βρε αμάν αμάν κράνα για σκουλαρίκια και μες στο στόμα θα γυρνά, βρε αμάν αμάν ρητορικά χαλίκια Θα κατεβεί σαν άρχοντας, βρε αμάν αμάν θα κατεβεί σαν λύκος να πάρει χρώμα και ζωή, βρε αμάν αμάν της μοναξιάς ο κήπος τα μελισσάκια θα γυρνούν, βρε αμάν αμάν γύρω απ' τις πολυθρόνες και το νερό το κρύσταλλο, βρε αμάν αμάν θα ρέει απ' τις οθόνες Αέρα να 'σαι τιμωρός, βρε αμάν αμάν να 'σαι και παιχνιδιάρης κι αν βαρεθεί η ψυχούλα μου, βρε αμάν αμάν να 'ρθεις να μου την πάρεις για να κοιτάει από ψηλά, βρε αμάν αμάν του κόσμου τη ραστώνη να ξεχαστεί σαν των βουνών, βρε αμάν αμάν
