Το πιπέρι θεωρείται ο βασιλιάς των μπαχαρικών και όχι άδικα, αφού μπορεί κυριολεκτικά να μεταμορφώσει ένα πιάτο.

Εκτός από τη συνεισφορά του στη διατροφή όμως, έχει και μια σειρά άλλων ιδιοτήτων που το καθιστούν πολύτιμο σύμμαχο της υγείας.

Βοηθά στην πρόληψη του καρκίνου του μαστού

Η πιπερίνη, που ευθύνεται και για την αψάδα του μπαχαρικού αυτού, φαίνεται πως διαθέτει την ικανότητα να μειώνει την ανάπτυξη των βλαστοκυττάρων σε εργαστηριακή μελέτη από ερευνητές του Πανεπιστημίου του Μίσιγκαν. Ακόμη δεν έχουν ξεκινήσει κλινικές μελέτες, πρόκειται όμως για μια πολλά υποσχόμενη έρευνα.

Βοηθά στην απώλεια βάρους

Το μαύρο πιπέρι ενισχύει την σωστή απορρόφηση (την εξαγωγή όλων των θρεπτικών συστατικών) των τροφών. Επιπλέον, το εξωτερικό του στρώμα που περιέχει φυτοθρεπτικά συστατικά που διεγείρουν τη διάσπαση των λιποκυττάρων. Αυτός είναι ο λόγος που τα περισσότερα βοηθήματα απώλειας βάρους περιέχουν μαύρο πιπέρι.

Καταπολεμά την ανάγκη για τσιγάρο

Μια μικρή μελέτη που δημοσιεύτηκε στην επιθεώρηση Journal of Alternative and Complementary Medicine βρήκε πως όταν οι χρόνιοι καπνιστές μυρίζουν μαύρο πιπέρι για δύο λεπτά μειώνεται η επιθυμία για νικοτίνη και καθυστερεί η ανάγκη τους για τσιγάρο.

Μπορεί να βελτιώσει το κατεστραμμένο νευρικό σύστημα

Σε μια ερευνητική μελέτη από το ινστιτούτο McCormick Science Institute, το εκχύλισμα μαύρου πιπεριού βελτίωσε τη λειτουργία κατάποσης σε ασθενείς που υπέστησαν εγκεφαλικό, ενεργοποιώντας συγκεκριμένες περιοχές του εγκεφάλου. Άλλη έρευνα, που δημοσιεύτηκε το 2012 από το Bioorganic & Medicinal Chemistry Letters βρήκε πως η ουσία πιπερίνη στο μαύρο πιπέρι σταματά τη δράση του ενζύμου που μειώνει τη ντοπαμίνη και ενδέχεται να είναι αποτελεσματική για την πρόληψη του Αλτσχάιμερ. Ωστόσο, δεν υπάρχουν ακόμη ακριβή στοιχεία που να προχωράνε αυτές τις μελέτες ένα βήμα παρακάτω.

ΠΗΓΗ

Στις 22/04/1931 εγκαινιάστηκε το Μουσείο Μπενάκη. 
Στιγμιότυπα από εφημερίδες της εποχής από την πρώτη επίσημη ημέρα... 

Οι φωτογραφίες είναι από το Μουσείο Μπενάκη

ΠΗΓΗ

Edward Fitz Gerald Law.

Ατελείωτες είναι οι ιστορίες των ανθρώπων που ως εκπρόσωποι των ξένων μεγάλων δυνάμεων και των δανειστών μας ανέλαβαν να ελέγξουν τα οικονομικά της χώρας μας από την εποχή του Όθωνα μέχρι τις ημέρες μας. Στόχος τους ήταν ανέκαθεν να καταγράψουν την πραγματικότητα, πάντα εν μέσω εξαιρετικά δυσχερών συνθηκών, και μέσω των εκθέσεων και των πορισμάτων τους να παραδώσουν τη μικρή χώρα στα χέρια των «σταυρωτήδων» της. Και μπορεί να «είναι μία αξιοθρήνητος ιστορία τα εξωτερικά χρέη της Ελλάδος», όπως έγραφε ήδη από το 1847 ο Casimir Leconte, αλλά ταυτόχρονα είναι η χώρα που προκαλούσε και προκαλεί παθιασμένα ανθρώπινα συναισθήματα. Η Ελλάδα λειτουργεί σαν την Ιθάκη του κόσμου. Ακόμη και αυτοί που επισκέφθηκαν τη χώρα διαχρονικά για να την ελέγξουν προσελκύσθηκαν από τα κάλλη, τις φυσικές ομορφιές και τους ανθρώπους της.

H Λαίδη Λόου (Λω), Αικατερίνη Χατζοπούλου και ο σύζυγός της σερ Εδουάρδος.

Ο «σκληρός» Άγγλος ελεγκτής και πρεσβευτής της Αγγλίας στην Ελλάδα Sir Thοmas Wyse άφησε την τελευταία πνοή του στην Αθήνα, αφήνοντας πίσω του πλουσιότατο και εν πολλοίς άγνωστο περιηγητικό έργο. Ο επίσης πρέσβης της Ρωσίας στην Ελλάδα και ελεγκτής της οικονομικής πορείας της A. Ozeroff αγάπησε την Αθήνα και άφησε πίσω του τη γνωστή εκκλησία της Αγίας Ζώνης στην Αθήνα. Αμφότεροι έδρασαν την τελευταία περίοδο της βασιλείας του Όθωνα, υπήρξαν άτεγκτοι στο έργο τους, ίσως πολλές φορές ιδιαίτερα αυστηροί με τη δημοσιονομική ελληνική πραγματικότητα. Αλλά γνωστότερος όλων υπήρξε ο Εδουάρδος Φιτζέραλντ Λόου, ο οποίος έδρασε πολλά χρόνια αργότερα, μαγεύτηκε από τις ομορφιές της χώρας αλλά ακόμη περισσότερο από τα κάλλη της Αθηναίας Αικατερίνης Χατζοπούλου, την οποία και παντρεύτηκε. Οι ευοίωνες προοπτικές με τις οποίες ήθελε να βλέπει την Ελλάδα, τον οδήγησαν να πέσει έξω σε όλες τις προβλέψεις του!

Η Λαίδη Λω

Ο Εδουάρδος Λόου, του οποίου το πλήρες όνομα ήταν Edward Fitz Gerald Law, γεννήθηκε τον Νοέμβριο του 1846 στην Ιρλανδία από οικογένεια σκωτικής καταγωγής. Τόσο ο παππούς του όσο και ο πατέρας του ήταν τραπεζίτες και ουδέποτε ανεμίχθησαν με την πολιτική. Ο ίδιος δεινός επιστήμονας και διακεκριμένος οικονομολόγος, μέχρι τα 46 χρόνια αντιμετώπιζε την Ελλάδα αρνητικά. Για εκείνον ήταν η μοναδική χώρα που δεν τον ενδιάφερε καθόλου. Κι όμως, η Ελλάδα έμελλε στην πορεία να συνδεθεί άρρηκτα με το όνομά του. Χαρακτηριστική μάλιστα ήταν η αντίδρασή του όταν το 1892 και ενώ βρισκόταν σε άδεια αναψυχής στην Ισλανδία, έλαβε ένα τηλεγράφημα από το Υπουργείο Εξωτερικών που τον διέταζε να μεταβεί εσπευσμένα στην Ελλάδα: «Να με πάρουν απ’ εδώ για την Ελλάδα! Πώς να μεταβή κανείς εις αυτήν την χώραν; Ουδέποτε εσκέφθην της υπάρξεώς της»! Το μόνο βέβαια που ανεγνώριζε στους Έλληνες ήταν η υπερηφάνεια τους για το μέγα παρελθόν τους.

Μετάλλιο με χαραγμένη τη μορφή της Λαίδης Λόου.

Όταν ο Λόου έφτασε στην Ελλάδα, οι σχέσεις της με τη Δυτική Ευρώπη είχαν ψυχρανθεί. Οι περιορισμοί που της είχαν επιβάλει οι Δυνάμεις ήταν τέτοιοι που ουσιαστικά κατέστησαν αδύνατη την ευμάρεια, ενώ το εμπόριο και η γεωργία βρίσκονταν σε δευτερεύουσα μοίρα. Η κυβέρνηση του Χαρίλαου Τρικούπη είχε να αντιμετωπίσει ένα σοβαρότατο οικονομικό πρόβλημα. Τα ταμεία ήταν άδεια, το έλλειμμα του ετήσιου προϋπολογισμού πολύ μεγάλο και η ανάγκη σύναψης δανείου από την Ευρώπη αμεσότατη. Στις διαπραγματεύσεις που θα ξεκινούσαν για το νέο δάνειο κλήθηκε ο Λόου να προσφέρει τις υπηρεσίες του. Βέβαια η έλευσή του δεν αντιμετωπίσθηκε θετικά από την κοινή γνώμη, αφού ερχόταν ως πρόεδρος της Τρόικας εκείνης της εποχής και μια ξένη ανάμιξη ήταν φυσικό να δημιουργεί μια δυσάρεστη αίσθηση.

«Η οικονομική κρίσις». Γελοιογραφία του Θέμου Άννινου με πρωταγωνιστή τον Χαρ. Τρικούπη.

Μέσα σε πολύ λίγο διάστημα ο Λόου «εγκλιματίστηκε». Από τη μία κατέγραφε με λεπτομέρεια την οικονομική κατάσταση της χώρας και από την άλλη απολάμβανε τη ρομαντική κοσμικότητα των Αθηνών και κέρδιζε τη θετική άποψη του βασιλιά Γεώργιου Α’. Στην Έκθεση που συνέταξε κατέληγε στο συμπέρασμα ότι το Ελληνικό Δημόσιο δαπανά χρήματα τα οποία δεν διαθέτει, ότι οι αιτίες της κρίσης έγκεινται στις στρατιωτικές δαπάνες και την κακή διαχείριση του δημόσιου κορβανά, συμβούλευε για αύξηση της φορολογίας και θεωρούσε επιβεβλημένη τη λήψη δανείου. Το εντυπωσιακότερο όλων, όμως , ήταν πως παρ’ όλα αυτά εξέφρασε την πεποίθηση ότι «θα λάβει την καλλιτέραν όψιν η μέλλουσα ευμάρεια της Ελλάδος. Και τούτο χάριν της αμέμπτου και ανεκτιμήτου ακεραιότητος των πολιτικών ανδρών όλων των πολιτικών αποχρώσεων»! Με την Έκθεσή του μπορεί να αποκατέστησε την πιστοληπτική ικανότητα της Ελλάδας, όμως λίγο αργότερα η πτώχευση του 1893 ήρθε να διαψεύσει παντελώς τις εκτιμήσεις του.

«Η σημερινή κατάστασις της Ελλάδος». Γελοιογραφία από τον ΝΕΟ ΑΡΙΣΤΟΦΑΝΗ (1892).

Ασφαλώς οι εκτιμήσεις αυτές επηρεάστηκαν από τον έρωτά του για την Αικατερίνη Χατζοπούλου, την οποία παντρεύτηκε σχεδόν κρυφά ώστε να αποφύγει την κατηγορία ότι μερολήπτησε υπέρ της Ελλάδος. Η Αικατερίνη Χατζοπούλου ήταν κόρη του Νομάρχη Αττικοβοιωτίας Νικόλαου Χατζόπουλου. Αδελφός της υπήρξε ο αρχηγός της Στρατιάς Γ. Χατζανέστης –είχε αλλάξει το επώνυμό του λόγω συνωνυμίας–, ένας από τους έξι εκτελεσθέντες του 1922.

Γεώργιος Χατζανέστης.

Η Αικατερίνη ήταν πανέμορφη, έξυπνη αλλά και εξαιρετικά φιλόδοξη. Σύχναζε στους κοσμικούς κύκλους των Αθηνών και ήδη είχε στο ενεργητικό της έναν ατυχή γάμο με τον Έλληνα εφοπλιστή της Μασσαλίας Γεώργιο Μαύρο. Ο γάμος της με τον Σερ Εδουάρδο Λόου της χάρισε τον τίτλο της Λαίδης. Εκτοτε τριγυρνούσε πάντα με το «κουπέ» της που είχε χαραγμένο στις πόρτες του το οικόσημο των Λόου. Ωστόσο, ο φιλέλληνας άντρας της πέθανε το 1908 και σύμφωνα με την επιθυμία του μεταφέρθηκε για να ταφεί με μεγάλες τιμές στο Α’ Νεκροταφείο των Αθηνών. Ο Δήμος Αθηναίων έσπευσε να δώσει σε μία αθηναϊκή οδό το όνομά του, και η «Λαίδη Λω», όπως έγινε ευρέως γνωστή φορώντας μακριά φουστάνια σε μοβ μουσελίνα και τεράστιες δαντελλένιες «σαρλόττες», εγκαταστάθηκε στο αρχοντικό της στη διασταύρωση των οδών Σταδίου και Πεσμαζόγλου και μετατράπηκε σε μία από τις πιο χαρακτηριστικές κοσμικές φυσιογνωμίες της εποχής.

«Ο Τρικούπης αγωνιζόμενος προς εύρεσιν δανείου». Γελοιογραφία από τον ΝΕΟ ΑΡΙΣΤΟΦΑΝΗ (1893).

Στα 60 της χρόνια ερωτεύθηκε εκ νέου τον κατά τριάντα χρόνια νεότερό της αρρενωπό και σωματώδη διευθυντή της Αστυνομίας και της Αγορανομίας Γεώργιο Δ. Πειρουνάκη. Δεν δίστασε, διατηρώντας σύμφωνα με τα αγγλικά έθιμα τον τίτλο της «Λαίδης Λω», να παντρευτεί τον «Ερμή» της και να ζήσει μαζί του μέχρι το τέλος. Παραμένοντας εκκεντρική, σπάταλη και αγέρωχη. Αντικατέστησε το λαντώ της με μία Μερσεντές ειδικής παραγγελίας και αντίθετα με όσα έχουν γραφεί απεβίωσε τον Απρίλιο 1940. Ευτυχώς δεν πρόλαβε να ζήσει την Κατοχή και τον πελοποννησιακής καταγωγής Γ. Πειρουνάκη να διατελεί Γενικός Γραμματέας Επισιτισμού στις κατοχικές κυβερνήσεις και το 1943 Υφυπουργός Επισιτισμού. Συνελήφθη μετά την αποχώρηση των Γερμανών και εκτελέστηκε από Ελασίτες.

«Ο δανειοχαύτης». Γελοιογραφία από τον ΝΕΟ ΑΡΙΣΤΟΦΑΝΗ (1894).

Άρθρο του Ελευθέριου Γ. Σκιαδά

ΠΗΓΗ

ΠΗΓΗ

Φωτογράφος: Δημήτρης Χαρισσιάδης
Φωτογραφικό Αρχείο Μουσείου Μπενάκη

Όλοι σήμερα μιλάμε για τον γάμο του Κουτρούλη! 

Λέμε «έγινε του Κουτρούλη ο γάμος» ή «έγινε του Κουτρούλη στο πανηγύρι». Προφανώς, σήμερα, όλοι έχουμε στο μυαλό μας ότι αυτός ο Κουτρούλης ίσως είναι κάποιο μυθικό πρόσωπο, αλλά δεν είναι έτσι.

Ο Κουτρούλης ήταν υπαρκτό πρόσωπο και μάλιστα ήταν ιππότης, δηλαδή, καβαλλάριος, που ζούσε στη Μεθώνη κατά τη διάρκεια του 14ου αιώνα.

Κάποτε, λοιπόν, αγάπησε μια παντρεμένη γυναίκα, ονόματι Ανθούσα, η οποία του ανταπέδωσε τον έρωτά της, εγκαταλείποντας τον νόμιμο σύζυγό της και μετακομίζοντας σε αυτό του Κουτρούλη.

Για αυτήν της την πράξη η Εκκλησία την αφόρισε και ο Κουτρούλης, επί 17 ολόκληρα χρόνια, παρά τις προσπάθειές του να πάρει από την εκκλησία την άδεια να την παντρευτεί, δεν τα κατάφερε. 

Το 1354, ο Πατριάρχης Αντώνιος Δ’, του έδωσε την άδεια να παντρευτεί και αμέσως ο Κουτρούλης πήρε την κοπέλα, πήγαν στην εκκλησία, παντρεύτηκαν και ακολούθησε ένα μεγάλο γαμήλιο γλέντι.

Όταν επιτέλους έγινε ο γάμος, όπως ήταν φυσικό, θεωρήθηκε το μέγα ζήτημα της ημέρας. Στα στόματα των γυναικών και των περιέργων θα περιφερόταν αναμφίβολα η φράση «’Έγινε του Κουτρούλη ο γάμος», όπου όλη η σπουδαιότητα έπεφτε στο ρήμα «έγινε».

Κατά το γάμο ωστόσο και κατά το εξαιρετικό γλέντι, η φράση άλλαξε νοηματοδότηση και η φράση «Έγινε του Κουτρούλη ο γάμος» τονιζόταν όχι πλέον η λέξη «έγινε», αλλά η γενική «του Κουτρούλη», η οποία έγινε συνώνυμη με το «θορυβωδώς».

To δημοψήφισμα είναι μορφή άμεσης δημοκρατίας, στο πλαίσιο της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας. Διενεργείται, κυρίως, με πρωτοβουλία των οργάνων της πολιτείας ή και ομάδας πολιτών υπό προϋποθέσεις, προκειμένου το εκλογικό σώμα με την ψήφο του να εγκρίνει ή να απορρίψει ένα ζήτημα μείζονος σημασίας.

Το πρώτο δημοψήφισμα έγινε στη Μασαχουσέτη το 1778 για την έγκριση από τους κατοίκους της πολιτείας αυτής του Αμερικανικού Συνάγματος. Στη συνέχεια, υιοθετήθηκε από τη Γαλλία, κατά τη διάρκεια της Γαλλικής Επανάστασης, και την Ελβετία, όπου οργανώθηκε συστηματικά η άσκησή του με το Σύνταγμα του 1848. Μετά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, ο θεσμός του δημοψηφίσματος καθιερώθηκε στα Συντάγματα πολλών χωρών του κόσμου.

Στην Ελλάδα το δημοψήφισμα θεσμοθετήθηκε για πρώτη φορά στο Σύνταγμα του 1927 (άρθρο 125 παρ. 2) και αφορά το συνταγματικό δημοψήφισμα. Στο ισχύον Σύνταγμα του 1975 ρυθμίζεται στο άρθρο 44 παρ. 2, όπως τροποποιήθηκε με την αναθεώρηση του 1986 και τον εκτελεστικό νόμο 4023/11, και προβλέπεται:

Για ψηφισμένα νομοσχέδια που ρυθμίζουν σοβαρό κοινωνικό ζήτημα, εκτός από δημοσιονομικά. Προκηρύσσεται από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, εφόσον αυτό αποφασιστεί από τα τρία πέμπτα του συνόλου των βουλευτών (180 βουλευτές), ύστερα από πρόταση των δύο πέμπτων του συνόλου (120 βουλευτές).                                                       

Για κρίσιμα εθνικά θέματα. Προκηρύσσεται από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, ύστερα από απόφαση της απόλυτης πλειοψηφίας του όλου αριθμού των βουλευτών (151 βουλευτές), που λαμβάνεται με πρόταση του Υπουργικού Συμβουλίου.

Στη χώρα μας έχουν γίνει συνολικά επτά δημοψηφίσματα σ’ ένα διάστημα 54 ετών (1920-1974), όπου κυριαρχούσε το πολιτειακό ζήτημα (βασιλευομένη ή αβασίλευτη δημοκρατία). Τα έξι δημοψηφίσματα αφορούσαν το πολιτειακό και το ένα την έγκριση Συντάγματος. Μάλιστα, τα τρία από τα επτά δημοψηφίσματα διενεργήθηκαν από δικτατορικές κυβερνήσεις.

Δημοψήφισμα της 22ας Νοεμβρίου 1920

Μεσούσης της Μικρασιατικής Εκστρατείας, η κυβέρνηση του Δημητρίου Ράλλη προκήρυξε δημοψήφισμα «περί επανόδου της Α.Μ. του Βασιλέως Κωνσταντίνου εις την Πατρίδαν» (11 Νοεμβρίου 1920). Το δημοψήφισμα αυτό θεωρήθηκε πλεονασμός, καθότι στις προηγηθείσες εκλογές της 1ης Νοεμβρίου είχε επικρατήσει το Λαϊκό Κόμμα, το οποίο είχε ταχθεί υπέρ της επανόδου του βασιλιά Κωνσταντίνου (είχε παραιτηθεί υπέρ του γιου του Αλέξανδρου το 1917) και το αντιπολιτευόμενο Κόμμα των Φιλελευθέρων είχε παραδεχτεί ότι το δυναστικό είχε λυθεί. Στο δημοψήφισμα της 22ας Νοεμβρίου το ψηφοδέλτιο που ανέγραφε «Κωνσταντίνος» συγκέντρωσε το 98,97% των έγκυρων ψήφων και το «ΟΧΙ» το 1,03%. Ο Κωνσταντίνος επέστρεψε στην Ελλάδα στις 19 Δεκεμβρίου.

Δημοψήφισμα της 13ης Απριλίου 1924

Στις 25 Μαρτίου του 1924 η Βουλή ενέκρινε ψήφισμα «περί εκπτώσεως της Δυναστείας και ανακηρύξεως της Δημοκρατίας», το οποίο είχε υποβάλλει η κυβέρνηση του Αλέξανδρου Παπαναστασίου. Υπέρ ψήφισαν οι 283 βουλευτές που ήταν παρόντες, ενώ απείχαν οι προοδευτικοί Φιλελεύθεροι του Γεωργίου Καφαντάρη. Οι αντιβενιζελικές δυνάμεις δεν εκπροσωπούνταν στη Βουλή, καθώς απείχαν από τις εκλογές της 16ης Δεκεμβρίου του 1923. Το ψήφισμα της Βουλής τέθηκε σε δημοψήφισμα, το οποίο διενεργήθηκε στις 13 Απριλίου. Το «Ναι» συγκέντρωσε το 69,78% των εγκύρων ψήφων και το «Όχι» το 30,02%. Το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος δεν έγινε δεκτό από το Λαϊκό Κόμμα, την κυριότερη αντιβενιζελική παράταξη. Ο βασιλιάς Γεώργιος Β', που είχε διαδεχθεί τον πατέρα του Κωνσταντίνο Α' τον Σεπτέμβριο του 1922 αμέσως μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή, βρισκόταν στην εξορία από τις 19 Νοεμβρίου του 1923, ένα μήνα μετά το αποτυχημένο φιλοβασιλικό κίνημα των στρατηγών Λεοναρδόπουλου και Γαργαλίδη.

Δημοψήφισμα της 3ης Νοεμβρίου 1935

Μετά το στρατιωτικό κίνημα της 10ης Οκτωβρίου 1935 με επικεφαλής τους υποστράτηγο Αλέξανδρο Παπάγο, υποναύαρχο Δημήτριο Οικονόμου και υποπτέραρχο Γεώργιο Ρέππα και την εκπαραθύρωση του νόμιμου πρωθυπουργού Παναγή Τσαλδάρη, πρωθυπουργός ορκίζεται ο Γεώργιος Κονδύλης, που απολαμβάνει της εμπιστοσύνης μόνο 82 μελών της Βουλής. Αμέσως εγκρίνεται ψήφισμα, με το οποίο καταργείται η Αβασίλευτη Δημοκρατία και ορίζεται η διενέργεια δημοψηφίσματος για την 3η Νοεμβρίου 1935 «περί εγκρίσεως της δια του από 10 Οκτωβρίου ε.ε. ψηφίσματος της Ε' Εθνικής Συνελεύσεως των Ελλήνων επελθούσης μεταβολής του Πολιτεύματος εις Βασιλευομένην Κοινοβουλευτικήν Δημοκρατίαν». Στη συνέχεια ο παλαιός βενιζελικός στρατηγός κυβερνά με δικτατορικό τρόπο. Στο δημοψήφισμα της 3ης Νοεμβρίου, που καταγγέλθηκε ως νόθο, το «Ναι» συγκέντρωσε το 97,87% των εγκύρων ψήφων και το «Όχι» το 2,13%. Στις 25 Νοεμβρίου ο Γεώργιος Β' επέστρεψε στην Ελλάδα και ανέλαβε τα καθήκοντά του.

Δημοψήφισμα της 1ης Σεπτεμβρίου 1946

Μετά τις πρώτες μεταπολεμικές εκλογές της 31ης Μαρτίου 1946, η κυβέρνηση του Ντίνου Τσαλδάρη διενεργεί δημοψήφισμα την 1η Σεπτεμβρίου για την επάνοδο του Βασιλιά Γεωργίου Β' που βρισκόταν εκτός Ελλάδος από την Κατοχή. Σύμφωνα με ψήφισμα της Βουλής, στο δημοψήφισμα θα υπήρχαν δύο ψηφοδέλτια, το ένα θα ανέγραφε «Βασιλεύς Γεώργιος» και το άλλο θα ήταν «λευκό». Το δημοψήφισμα έγινε την 1η Σεπτεμβρίου, σε μία εποχή που ο Εμφύλιος Πόλεμος βρισκόταν στο αρχικό του στάδιο. Υπέρ της επανόδου του βασιλιά ψήφισε το 68,40%, ενώ το λευκό συγκέντρωσε το 31,60% των έγκυρων ψήφων. Το ΚΚΕ με άρθρο του «Ριζοσπάστη» κάλεσε τον ελληνικό λαό να ρίξει «λευκό» στις κάλπες. Οι πολιτικοί αρχηγοί του Κέντρου (Θεμιστοκλής Σοφούλης, Γεώργιος Παπανδρέου, Σοφοκλής Βενιζέλος κ.ά), που είχαν αντιταχθεί στην επάνοδο του βασιλιά, αποδέχθηκαν τη νέα κατάσταση, αν και όπως παραδέχτηκε ο Σοφούλης «το Δημοψήφισμα τούτο στερείται του ηθικού κύρους της αδαβλήτου γνησιότητος». Ο Γεώργιος Β' επέστρεψε στην Ελλάδα στις 28 Σεπτεμβρίου 1946.

Δημοψήφισμα της 29ης Σεπτεμβρίου 1968

Η στρατιωτική δικτατορία προκηρύσσει δημοψήφισμα για την επικύρωση του νέου Συντάγματος, που είχε συντάξει επιτροπή υπό τον τέως Πρόεδρο του Συμβουλίου Επικρατείας Χαρίλαο Μητρέλια και είχε εγκριθεί από το υπουργικό συμβούλιο. Το «Ναι» συγκέντρωσε το 92,10% των έγκυρων ψηφοδελτίων και το «Όχι» 7,89%. Το δημοψήφισμα χαρακτηρίστηκε «νόθο». 

Δημοψήφισμα της 29ης Ιουλίου 1973

Μετά την αποτυχία του βασιλικού κινήματος του Ναυτικού (Μάιος 1973), η στρατιωτική κυβέρνηση αποφασίζει την κατάργηση της μοναρχίας και την εγκαθίδρυση Προεδρικής Κοινοβουλευτικής Δημοκρατίας. Παράλληλα, προβαίνει και σε τροποποιήσεις του Συντάγματος του 1968. Το νέο τροποποιημένο Σύνταγμα αποφασίζεται να τεθεί στην κρίση του ελληνικού λαού δια δημοψηφίσματος. «ΝΑΙ» ψηφίζει το 78,4% του εκλογικού σώματος και «ΟΧΙ» το 21,6%. Πρώτος Πρόεδρος της Δημοκρατίας αναλαμβάνει ο δικτάτορας Γεώργιος Παπαδόπουλος. Το δημοψήφισμα αυτό, όπως και το αντίστοιχο του 1968, χαρακτηρίστηκε ως «νόθο». Ο βασιλιάς Κωνσταντίνος Β' βρισκόταν στην εξορία από τις 13 Δεκεμβρίου 1967, μετά την αποτυχία του κινήματος κατά της χούντας, που είχε οργανώσει ο ίδιος.

Δημοψήφισμα της 8ης Δεκεμβρίου 1974

Μετά την επάνοδο της Δημοκρατίας στην Ελλάδα (23 Ιουλίου 1974) και τη σαρωτική επικράτηση της Νέας Δημοκρατίας στις εκλογές της 17ης Νοεμβρίου 1974, ο πρωθυπουργός Κωνσταντίνος Γ. Καραμανλής προκηρύσσει δημοψήφισμα για την οριστική λύση του Πολιτειακού Ζητήματος. Στο δημοψήφισμα της 8ης Δεκεμβρίου, υπέρ της Αβασίλευτης Δημοκρατίας καταμετρήθηκε το 69,2% των έγκυρων ψήφων και υπέρ της Βασιλευομένης Δημοκρατίας το 30,8%. Υπέρ της Αβασίλευτης Δημοκρατίας είχαν ταχθεί τα κόμματα της αντιπολίτευσης (ΕΚΝΔ, ΠΑΣΟΚ, Ενωμένη Αριστερά), ενώ η Νέα Δημοκρατία τήρησε ουδέτερη στάση.

ΠΗΓΗ

ΠΗΓΗ

Τα καντούνια είναι τα στενά σοκάκια που δημιουργούνται ανάμεσα από τα κτήρια. Η φωτογραφία μας δείχνει ένα από αυτά, με απλωμένη μπουγάδα!!!

ΠΗΓΗ

Έχουν αλλάξει πολλά στο τρόπο ζωής και στο πολιτισμό μας τις τελευταίες δεκαετίες.Οι εικόνες που ακολουθούν προσπαθούν να τονίσουν αυτές τις διαφορές με χιουμοριστικό τρόπο.

1. Παίζοντας με τους φίλους...


2. Μένοντας χωρίς ύπνο όλο το βράδυ...


3. Κάνοντας γυμναστική...


4. Πηγαίνοντας στο γιατρό...


5. Χρησιμοποιώντας τα τηλέφωνα...



6. Πηγαίνοντας διακοπές...


7. Παίζοντας Video Games...


8. Γιορτάζοντας τα γενέθλια...



9. Μοιράζοντας...



10. Πόσες συσκευές χρειαζόμασταν τότε και πόσες σήμερα...


11. Πώς άλλαξαν τα μεγέθη...


ΠΗΓΗ

Επτά ιστορίες, επτά διαφορετικά σημεία της Ελλάδας σε ένα ντοκιμαντέρ


Ένα ιδιαίτερο αφιέρωμα με τον τίτλο «Στους φάρους της Ελλάδος» παρουσίασε η Sony Mobile στο Ναυτικό Όμιλο Ελλάδος. Οι φάροι της Ελλάδος αποτελούν αναπόσπαστο μέρος της ελληνικής ναυτικής παράδοσης και σημείο αναφοράς για τους ναυτιλλόμενους. Μοναδικά κτίσματα που στέκονται επιβλητικά σε διάφορα σημεία των ηπειρωτικών και νησιωτικών ακτών της χώρας μας εκπέμποντας φως. Οι φαροφύλακες καθημερινά καταβάλλουν ιδιαίτερη προσπάθεια για να προσεγγίσουν απόκρημνες περιοχές της χώρας μας. Διανύουν – πολλές φορές περπατώντας - μεγάλες αποστάσεις για να φτάσουν στους απομονωμένους φάρους. Σε πολλές περιπτώσεις – κάτω από άστατες καιρικές συνθήκες – οι φαροφύλακες αναγκάζονται να παραμείνουν και να εργαστούν για μεγάλο χρονικό διάστημα μέσα στους φάρους.



«Οι φάροι της Ελλάδος αποτελούν ένα από τα σημαντικότερα σύγχρονα μνημεία της χώρας μας», δήλωσε ο Αντώνιος Μπαρούνας, President Sony Mobile Region Europe. «H εμπειρία μας κατά την επίσκεψη σε αρκετές τοποθεσίες των φάρων ήταν ιδιαίτερα επιμορφωτική και εμπνευστική ενώ η φιλοξενία των φαροφυλάκων υπήρξε άκρως συγκινητική».


Το ντοκιμαντέρ θα αποτελείται από επτά ιστορίες σε επτά διαφορετικά σημεία της Ελλάδος και θα είναι διαθέσιμοστο ελληνικό YouTubechannel της Sony Mobile Greece ως τα τέλη Ιουνίου, ενώ οι επτά ιστορίες ξεχωριστά θα είναι επίσης διαθέσιμες σε μεμονομέναvideo μικρότερης διάρκειας.Το ντοκιμαντέρ υπογράφει ο σκηνοθέτης Λεωνίδας Πανονίδης ενώ την φωτογραφική επιμέλεια του αφιερώματος έχει ο διακεκριμένος φωτογράφος Τάσος Βρεττός.


Η πραγματοποίηση του αφιερώματος «Στους φάρους της Ελλάδος» δεν θα είχε επιτευχθεί χωρίς την αμέριστη υποστήριξη και συνεργασία της υπηρεσίας Φάρων του Πολεμικού Ναυτικού κατά τη διάρκεια της έρευνας και κινηματογράφησης του ντοκιμαντέρ.


ΠΗΓΗ

Ξέρατε ότι ο Νάξος ήταν ο θρυλικός ηγεμόνας των πρώτων αποίκων του ομώνυμου νησιού; Το ίδιο ήταν και ο Πάρος, για την Πάρο, ο Θάσος για την Θάσο, ο Ζάκυνθος για την Ζάκυνθο και ο Κέφαλος για την Κεφαλονιά. Γνωρίζατε ότι Κρήτη ονομαζόταν μία από τις νύμφες των Εσπερίδων, που φύλαγαν τα χρυσά μήλα στον κήπο των θεών, στη χώρα του Άτλαντα; Η δε Σύμη ήταν μία άλλη νύμφη, συζύγου του Γλαύκου, πρώτου κάτοικου του νησιού, ενώ ο Φολέγανδρος ήταν γιος του Μίνωα. 

Το ότι έπαιξε η αρχαία ιστορία ρόλο στην ονομασία των ελληνικών νησιών δεν μας κάνει εντύπωση. Ενδιαφέρον, όμως, παρουσιάζουν ονόματα νησιών που η ιστορία τους προσπερνά μία εμβληματική -και πιθανώς μυθική- φιγούρα. Όπως τα παρακάτω: 

Σύρος: Το όνομα Σύρος προέρχεται από τους πρώτους κατοίκους του νησιού, τους Φοίνικες. Σήμερα υπάρχουν δύο εκδοχές για την ονομασία αυτή. Σύμφωνα με την πρώτη, το όνομα προέρχεται από τη λέξη «ουσύρα» που σημαίνει ευτυχής, ενώ σύμφωνα με τη δεύτερη, προέρχεται από το «συρ» που σημαίνει βράχος. 

Σκύρος: Το νησί πήρε την ονομασία του από το άγριο πετρώδες έδαφός του. «Σκίρον» ή «σκύρον» σημαίνει «συντρίμμια πέτρας». 

Ανάφη: Η Ανάφη διατήρησε αναλλοίωτο το όνομά της από την αρχαιότητα και μάλιστα από την αρχαία μυθολογία. Σύμφωνα με αυτήν, οι Αργοναύτες επιστρέφοντας στη πατρίδα τους από την Κολχίδα έπεσαν σε καταιγίδα και παρασύρθηκαν στο ανοικτό πέλαγος, όπου ναυαγοί πλέον στη θάλασσα άρχισαν να εκλιπαρούν τον θεό Απόλλωνα να τους σώσει. Ο Απόλλωνας ανταποκρινόμενος στις εκκλήσεις τους διέχυσε φως υπό μορφή κεραυνού οπότε είδαν μπροστά τους να ξεπροβάλει από τη θάλασσα ολόκληρο νησί το οποίο κατάφεραν να προσεγγίσουν. Εκεί οι Αργοναύτες ανήγειραν βωμό προς τιμή του Απόλλωνα του «Αιγλήτη» (= αυτού που λάμπει, Αίγλη) και ονόμασαν το νησί Ανάφη (εκ του ρήματος αναφαίνω). 

Μύκονος: Η ονομασία Μύκονος, γνωστή από αρχαία νομίσματα και επιγραφές, αποδόθηκε από την παράδοση στον επώνυμο ήρωα Μύκονο, απόγονο του μυθικού βασιλιά της Δήλου Ανίου, γιου του Απόλλωνος και της νύμφης Ροιούς, κόρης του Διονύσου. Σαντορίνη: Το όνομα της νήσου «Θήρα» προέρχεται από τον αρχαίο Σπαρτιάτη Θήραν που αποίκησε πρώτος το νησί. Το δε όνομα «Σαντορίνη», όμως, προέρχεται από τους διερχόμενους Φράγκους Σταυροφόρους οι οποίοι κατά το πέρασμα τους στέκονταν για ανεφοδιασμό κοντά σε εκκλησία της Αγίας Ειρήνης (Σάντα Ειρήνη) η οποία υπήρχε στο νησί. 

Ικαρία: Υπάρχουν διάφορες θεωρίες για την προέλευση της ονομασίας του νησιού. Μία από αυτές αναφέρεται στην φοινικική ρίζα «-καρ» και στον λαό των Κάρων, της Μικράς Ασίας. Σύμφωνα με την ελληνική μυθολογία, όμως, το νησί ονομάζεται Ικαρία από τον μύθο του θρυλικού Ικάρου, που με τον θάνατό του εκεί έδωσε το όνομά του στο Ικάριο πέλαγος. 

Σκιάθος: Το όνομα της Σκιάθου, φημολογείται ότι προέρχεται από τις λέξεις «σκιά» και «Άθως», καθώς το νησί βρίσκεται γεωγραφικά -και μεταφορικά- στην σκιά του Αγίου Όρους. 

Αλόννησος: Το όνομα Αλόννησος δόθηκε επί Όθωνα, το 1838, με πρόταση του τότε Υπουργείου Εσωτερικών σε αντικατάσταση του προηγουμένου ονόματος Λιαδρόμια ή Ηλιοδρόμια, καθώς έτσι αναφερόταν στη Διοικητική διαίρεση της Ελλάδας του 1828. Από μετέπειτα έρευνα αυτό διαπιστώθηκε ως λάθος, δεδομένου ότι κατά την αρχαιότητα η Αλόννησος ήταν άλλο νησί (άγνωστο το ποιο). Παρά ταύτα το όνομα παραμένει ως έχει για το νησί, το οποίο κατά τους αρχαίους Έλληνες λέγονταν «Ίκος». 

Λήμνος: Η λέξη Λήμνος κατά μία εκδοχή -των φοινικιστών- είναι φοινικική και σημαίνει λευκή, άσπρη, λαμπερή. Όμως ουδεμία σχέση μπορεί να έχουν αυτές οι ονομασίες με το ηφαιστειογενές νησί. Άλλες εκδοχές υποστηρίζουν πως το όνομα Λήμνος προέρχεται είτε από την ομηρική λέξη «λήιον», που προσδιορίζει το σπαρμένο χωράφι, τον αγρό, ή από τις αρχαίες ελληνικές λέξεις «ληίς» (που σημαίνει κοπάδι) + «μήλο» (που σημαίνει πρόβατο), δηλαδή νήσος κοπαδιών αιγοπροβάτων. Η τελευταία αυτή εκδοχή φέρεται και η επικρατέστερη, επειδή η Λήμνος είναι το πεδινότερο νησί του Αιγαίου με μεγάλη παραγωγή αγροτικών και κτηνοτροφικών προϊόντων, ήδη από την αρχαιότητα. 

Λέρος: Το μεγαλύτερο μέρος της Λέρου είναι σχετικά επίπεδο και με χαμηλά βουνά (το υψηλότερο σημείο είναι το Κλειδί 320 μ.). Για αυτό το νησί πήρε το όνομά του από την αρχαία ελληνική λέξη «λέρος» που σημαίνει ομαλός, επίπεδος. 

Ρόδος: Από την αρχαία εποχή έχει επικρατήσει ο συσχετισμός του ονόματος με το ομώνυμο λουλούδι, ιερό στον θεό Ήλιο. Γι’αυτό και τα νομίσματα της Ρόδου παρίσταναν από το ένα μέρος του κεφάλι του Ήλιου και από το άλλο το Ρόδον. 

Κέρκυρα: Σύμφωνα με πολλούς μελετητές το όνομα οφείλεται στην νύμφη Κέρκυρα, κόρη του ποταμού Ασώπου. Ο θεός Ποσειδώνας αγάπησε την όμορφη κοπέλα, την έφερε στο νησί και του έδωσε το όνομά της. Από τον έρωτά τους έφερε στη ζωή τον Φαίακα, τον μυθικό γενάρχη των Φαιάκων. Πολλοί μελετητές πιστεύουν ότι ο μύθος της νύμφης Κέρκυρας συνδέεται ετυμολογικά με την λέξη «κορυφώ» από την ακρόπολη που βρίσκεται απέναντι από το σημερινή πρωτεύουσα. Από την λέξη «κορυφώ» προήλθε στην συνέχεια η λατινογενής ονομασία Corfu, με την οποία είναι γνωστό το νησί στο εξωτερικό. 

Κύθηρα: Αρκετές φορές τα Κύθηρα άλλαξαν ονομασία. Οι κατά καιρούς ηγεμόνες του νησιού του προσέδιδαν διάφορα ονόματα. Τον μεσαίωνα λεγόταν Κυθουρία και Τσερίγο ή Τσιρίγο, όνομα που του έδωσαν οι Ενετοί ναυτικοί. Λεγόταν και Φοινικούντα κάποτε, γιατί πολύ παλιά υπήρξαν τα Κύθηρα αποικία των Φοινίκων. Η ονομασία «Κύθηρα» τους δόθηκε από την Αφροδίτη, την προστάτιδα του νησιού κατά την αρχαιότητα, που εδώ την έλεγαν Κυθήρια ή Κυθέρεια, από το ρήμα «κεύθω», το οποίο σημαίνει «κρύπτω τον έρωτα στην κοιλία». 

Επιμέλεια: Έλενα Μπούλια

ΠΗΓΗ

Η φράση έχει τις ρίζες της στην Γαλλία και ανήκει στον Μεγάλο Ναπολέοντα ο οποιος κάποτε είπε 
"Διακρίνουμε δύο τύπους στρατιωτών: τους μαχητές, που είναι έξυπνοι και δραστήριοι και τους στρατιώτες, που τους χρησιμοποιούν για τις παρελάσεις και που πρέπει να είναι βλάκες, για να μπορούν να στέκουν ώρες ολόκληρες στους δρόμους και στις πλατείες, σαν τα αγάλματα!" 
Στην δεύτερη περίπτωση ανήκαν στρατιώτες οι οποίοι φορούσαν θώρακα και περικεφαλαίες με ένα λοφίο με θύσσανο και που τους αποκαλούσαν "θωρακοφόρους βλάκες". Στην Ελλάδα όμως, επειδή δεν είχαμε στρατιώτες με θώρακα ο Κωλέττης που άκουσε την φράση την διαμόρφωσε και την έκανε: "είναι βλάκας με λοφίο" ή "βλάκας με περικεφαλαία". Τη φράση αυτή τη μεταχειριζόμαστε σε περίπτωση που βλέπουμε ανθρώπους πολύ καθυστερημένους στο μυαλό.

Πεπόνι με τυρί ή μήπως γιαούρτι με ροδάκινα; Tα φρούτα του καλοκαιριού, με την ποικιλία γεύσεων και αρωμάτων, προσφέρονται για διάφορους γευστικούς συνδυασμούς, πλουτίζοντας τη διατροφή μας με θρεπτικά συστατικά. Mάθετε ποιοι είναι οι πιο ταιριαστοί συνδυασμοί, αλλά και πώς να τα αξιοποιήσετε στη μαγειρική.


Tα καλοκαιρινά φρούτα, ζουμερά και δροσερά, είναι άριστη πηγή βιταμινών, φυτικών ινών και βέβαια νερού, που τόσο το έχουμε ανάγκη μέσα στη ζέστη. Eκτός όμως από το να τα απολαμβάνουμε σκέτα, τα φρούτα μπορούν να συνδυαστούν με πολλές τροφές, δίνοντάς πιάτα υψηλής θρεπτικής αξίας και λίγων θερμίδων. Aυτό το καλοκαίρι λοιπόν δοκιμάστε και πειραματιστείτε με συνδυασμούς φρούτων και άλλων τροφών, απολαύστε τη γεύση τους και κερδίστε σε βιταμίνες και θρεπτικά συστατικά.

1. ΦΡΟΥΤΑ ΜΕ ΓΙΑΟΥΡΤΙ

Tα περισσότερα φρούτα μπορούν να συνδυαστούν με το γιαούρτι, ανάλογα με τις γευστικές μας προτιμήσεις, δίνοντάς μας ένα πλήρες και θρεπτικό σνακ.
Tα υπέρ: Tο γιαούρτι, όπως και το τυρί, χάρη στα λίπη που περιέχει στη σύνθεσή του, διευκολύνει την απορρόφηση των λιποδιαλυτών βιταμινών και των καροτινοειδών που υπάρχουν σε αφθονία στα φρούτα. O συνδυασμός του γιαουρτιού με τα φρούτα είναι επίσης μια πολύ καλή επιλογή για το πρωινό, αφού βοηθά τον οργανισμό μας να αναπληρώσει γρήγορα τη γλυκόζη που μειώθηκε κατά τη διάρκεια της νύχτας και να αποκτήσει την απαραίτητη ενέργεια για να καλύψει τις άμεσες ανάγκες του. 
Tα κατά: O συνδυασμός αυτός είναι τόσο υγιεινός και θρεπτικός, που δεν έχει αρνητικά στοιχεία.
O καλύτερος συνδυασμός: H επιλογή που θα κάνουμε είναι καταρχήν ανάλογη με τις γευστικές μας προτιμήσεις, ωστόσο το ροδάκινο, τα βερίκοκα και οι φράουλες είναι κάποιοι από τους πιο ταιριαστούς συνδυασμούς.

2. ΦΡΟΥΤΑ ΜΕ ΤΥΡΙ

O συνδυασμός φρούτων με τυρί είναι εξίσου καλός τόσο από διατροφική όσο και από γευστική άποψη. Tο ποιο τυρί θα προτιμήσουμε για να συνοδέψει το φρούτο μας είναι σε μεγάλο βαθμό θέμα προσωπικής επιλογής. Η παραδοσιακή φέτα ωστόσο ταιριάζει περισσότερο με τα φρούτα, γιατί περιέχει μεγαλύτερο ποσοστό υγρασίας και είναι πιο «δροσερή». Aν βέβαια θέλουμε να μειώσουμε τις θερμίδες του γεύματος, μπορούμε να αντικαταστήσουμε τη φέτα με ένα λευκό τυρί με μειωμένα λιπαρά, όπως το ανθότυρο και η μυζήθρα.
Tα υπέρ: Tα λιπαρά που περιέχονται στο τυρί διευκολύνουν την απορρόφηση των λιποδιαλυτών βιταμινών και των καροτινοειδών που υπάρχουν στα φρούτα. Eπίσης, ο συνδυασμός αυτός μάς δίνει ένα ελαφρύ γεύμα υψηλής θρεπτικής αξίας, καθώς συνυπάρχουν το ασβέστιο, οι πρωτεΐνες του τυριού και οι βιταμίνες του συμπλέγματος B των γαλακτοκομικών με τους υδατάνθρακες, τις φυτικές ίνες και τις βιταμίνες των φρούτων. Ένας πολύ ωφέλιμος συνδυασμός είναι τυρί με πεπόνι, αφού η βιταμίνη C που υπάρχει στο πεπόνι συμβάλλει στην εναπόθεση αλάτων ασβεστίου στα οστά και στα δόντια. Έτσι, μαζί με γιαούρτι ή τυρί έχει συνδυασμένη δράση όσον αφορά την ενίσχυση των οστών. Eξαίρετος συνδυασμός είναι επίσης το καρπούζι με το τυρί, αφού το τυρί αυξάνει την απορρόφηση και την πρόσληψη του λυκοπενίου, ενός σημαντικού καροτινοειδούς που υπάρχει στο καρπούζι. 
Tα κατά: O συνδυασμός αυτός είναι τόσο υγιεινός και θρεπτικός, που δεν έχει αρνητικά στοιχεία. O καλύτερος συνδυασμός: Aπό τους πιο δημοφιλείς και θρεπτικούς συνδυασμούς φρούτων με τυρί είναι το πεπόνι, το καρπούζι και τα λευκά σταφύλια.

3. ΦΡΟΥΤΑ ΜΕ ΠΑΓΩΤΟ

Tο παγωτό είναι ένα σνακ -ιδιαίτερα το καλοκαίρι- δημοφιλές όχι μόνο στα παιδιά αλλά και στους ενηλίκους. Aκόμη καλύτερα είναι, αν μπορούμε, να παρασκευάσουμε σπιτικό παγωτό, χρησιμοποιώντας γάλα με λίγα λιπαρά και χυμό ή κομμάτια φρέσκων φρούτων. Mπορούμε επίσης να συνδυάσουμε μία μπάλα παγωτού του εμπορίου με φρουτοσαλάτα. 
Tα υπέρ: Tο παγωτό εμπεριέχει σε ικανοποιητικό ποσοστό τα ευεργετικά στοιχεία των γαλακτοκομικών και μας δίνει μαζί με τα φρούτα ένα διατροφικό συνδυασμό που, αν καταναλώνεται με μέτρο, είναι ωφέλιμος για τον οργανισμό. 
Tα κατά: Tο παγωτό δεν προτείνεται για συχνή κατανάλωση σε ανθρώπους που θέλουν να χάσουν ή να ελέγχουν το βάρος τους. Aκόμη, δεν πρέπει να θεωρήσουμε πως τα τυποποιημένα παγωτά με άρωμα φρούτων μάς παρέχουν τα ωφέλιμα στοιχεία των φρέσκων φρούτων. 
O καλύτερος συνδυασμός: Mε το παγωτό ταιριάζει ιδιαίτερα η φρουτοσαλάτα από ανάμεικτα καλοκαιρινά φρούτα. Aν θέλουμε κάποιο μεμονωμένο φρούτο, μπορούμε να προτιμήσουμε το πεπόνι ή το ψιλοκομμένο ροδάκινο.

4. ΦΡΟΥΤΑ ΜΕ ΑΛΛΑΝΤΙΚΑ 

Aπό τους πιο γνωστούς συνδυασμούς φρούτων με αλλαντικά είναι το προσούτο με πεπόνι και η ποικιλία αλλαντικών που συνοδεύεται από σύκα ή άλλα φρούτα με έντονη γεύση. 
Tα υπέρ: Παρά το γεγονός ότι τα αλλαντικά δεν συνιστώνται, κυρίως λόγω του κορεσμένου λίπους, των συντηρητικών και της μεγάλης ποσότητας αλατιού που περιέχουν, η κατανάλωσή τους με μέτρο μάς προσφέρει ιχνοστοιχεία, όπως μαγνήσιο και σελήνιο, καθώς και ορισμένες βιταμίνες, κυρίως του συμπλέγματος B.
Tα κατά: Tο κορεσμένο λίπος των αλλαντικών δεν συστήνεται για κατανάλωση. Eπιπλέον, τα αλλαντικά, εξαιτίας της μεγάλης περιεκτικότητάς τους σε αλάτι και συντηρητικά, είναι τρόφιμα που δεν ενδείκνυνται για το καλοκαίρι, αφού για να γίνει η πέψη τους θα πρέπει να αυξηθεί η θερμοκρασία του οργανισμού. Aν όμως θέλουμε να τα καταναλώνουμε, καλύτερη λύση είναι τα αλλαντικά με λίγα λιπαρά, όπως η γαλοπούλα ή το άπαχο ζαμπόν. 
O καλύτερος συνδυασμός: Mε τα αλλαντικά ταιριάζει ιδιαίτερα το πεπόνι, αλλά και αποξηραμένα φρούτα, όπως βερίκοκα ή σύκα.

5. ΦΡΟΥΤΑ ΣΤΗ ΣΑΛΑΤΑ 

O συνδυασμός των φρούτων με σαλάτα είναι γνωστός από την αρχαιότητα, αφού από διάφορες πηγές ανακαλύπτουμε ότι ήταν ιδιαίτερα δημοφιλής στην αρχαία Eλλάδα. 
Tα υπέρ: Γενικότερα η κατανάλωση σαλάτας που είναι πλούσια σε αντιοξειδωτικά, βιταμίνες και φλαβονοειδή είναι ιδιαίτερα ωφέλιμη για τον οργανισμό μας. Aν τα φρούτα κάνουν πιο ελκυστική την κατανάλωση της σαλάτας, δεν έχουμε κανένα λόγο να μην τα προσθέσουμε. 
Tα κατά: Mε αυτόν το συνδυασμό χάνουμε ένα μεγάλο ποσοστό των βιταμινών που περιέχουν τα φρούτα, κυρίως λόγω των φυτικών ινών και των τανινών που υπάρχουν στις σαλάτες, οι οποίες μειώνουν τη δυνατότητα απορρόφησης των βιταμινών από τον οργανισμό μας. 
O καλύτερος συνδυασμός: Για να νοστιμίσουμε τη σαλάτα μας, θα προτιμήσουμε φρούτα όχι πολύ ζουμερά, όπως σταφύλι, ανανάς και σύκα.

6. ΦΡΟΥΤΑ ΣΤΟ ΦΑΓΗΤΟ 

Tα τελευταία χρόνια στα εστιατόρια βρίσκουμε φαγητά μαγειρεμένα με φρούτα, μια γευστική συνήθεια σχετικά καινούργια στη χώρα μας, ωστόσο, πολύ διαδεδομένη σε άλλες χώρες.
Tα υπέρ: Tα μαγειρεμένα φρούτα προσδίδουν ελάχιστες από τις βιταμίνες και τα θρεπτικά συστατικά που βρίσκουμε στα φρέσκα, και έτσι ως συνδυασμός δεν έχει κάποια ιδιαίτερη διατροφική αξία. Eπειδή όμως το καλοκαίρι τρώμε συχνά κρέας ψημένο στη σχάρα, καλό είναι να γνωρίζουμε ότι η κατανάλωση φρούτων στο ίδιο γεύμα, κυρίως χάρη στα αντιοξειδωτικά και τα φλαβονοειδή που περιέχουν, «μπλοκάρει» την καρκινογόνο δράση, για την οποία έχει κατηγορηθεί κατά καιρούς αυτός ο τρόπος μαγειρέματος. Mία μερίδα φρέσκων φρούτων στο τέλος του γεύματος θωρακίζει, προστατεύει και δίνει ενέργεια στον οργανισμό μας.
Tα κατά: Oι περισσότερες βιταμίνες που υπάρχουν στα φρούτα είναι πολύ ευαίσθητες και χάνονται σε μεγάλο ποσοστό με το μαγείρεμα. Aκόμη όμως και οι φυτικές ίνες χάνουν μεγάλο μέρος των ιδιοτήτων τους. H προσθήκη λοιπόν φρούτων στο φαγητό έχει να κάνει κυρίως με τη γεύση παρά με τη διατροφική αξία του πιάτου. 
O καλύτερος συνδυασμός: O συνδυασμός φρούτου και φαγητού είναι λιγότερο διαδεδομένος στη χώρα μας. Aν θελήσουμε να πειραματιστούμε, μπορούμε να δοκιμάσουμε αποξηραμένα φρούτα, όπως βερίκοκα ή σύκα, αλλά και τα σταφύλια, που ταιριάζουν ιδιαίτερα με το κρέας.

ΤΟ ΠΡΟΦΙΛ ΤΩΝ ΠΙΟ ΔΗΜΟΦΙΛΩΝ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΝΩΝ ΦΡΟΥΤΩΝ
(ανά 100 γραμμάρια) 

ΣYKA
Eνέργεια:.............................80 kcal
Nερό:...................................77,5 %
Bιταμίνη C: .......... ................6 mg

KAPΠOYZI
Eνέργεια:............................ 26 kcal
Nερό:...................................92,6 %
Bιταμίνη C:...........................9,6 mg

ΠEΠONI
Eνέργεια: ..............................33 kcal
Nερό:......................................90,6 %
Bιταμίνη C:..............................23 mg

POΔAKINA
Eνέργεια: ..............................38 kcal
Nερό:.......................................89,1 %
Bιταμίνη C:...............................4 mg

ΣTAΦYΛIA
Eνέργεια: ...............................69 kcal
Nερό:.......................................81,6 %
Bιταμίνη C:...............................10,8 mg

ANANAΣ
Eνέργεια: ................................52 kcal
Nερό:.......................................85,3 %
Bιταμίνη C:................................17 mg

ΓKPEΪΠΦPOYT
Eνέργεια: ...................................41 kcal
Nερό:..........................................88,4 %

Bιταμίνη C:..................................38 mg

ΠΗΓΗ

ΠΗΓΗ

Η «κούπα του Πυθαγόρα» ή η «δίκαιη κούπα» είναι είναι μια ανακάλυψη του Πυθαγόρα για να πίνει με μέτρο το κρασί του αλλά και για να σερβίρει τους μαθητές του, υπερτονίζοντας την έννοια του μέτρου και των ορίων. Η ιδέα του Πυθαγόρα ήταν απλή: Έπρεπε να περιοριστεί η απληστία στο ποτό! Πώς θα γινόταν αυτό; Το πήλινο ποτήρι αδειάζει κατά έναν “μαγικό” τρόπο όταν εκείνος που το κρατάει αποδειχτεί… πλεονέκτης και το γεμίσει περισσότερο απ’ όσο πρέπει.



Στην κούπα υπάρχει χαραγμένο ένα όριο, μια γραμμή. Αν το υγρό που περιέχει δεν υπερβεί τη γραμμή αυτή, ο πότης απολαμβάνει το κρασί του. Εάν, όμως, ξεπεράσει τη γραμμή του ορίου, τότε η κούπα αδειάχει και το κρασί χύνεται από τη βάση. Αδειάζει όλη η κούπα, όχι μόνο η επιπλέον ποσότητα. Πως όμως γίνεται αυτό; Στο κέντρο της κούπας βρίσκεται μια στήλη τοποθετημένη ακριβώς πάνω από έναν σωλήνα που οδηγεί στο κάτω μέρος της. Ενώ η κούπα γεμίζει, η στάθμη του κρασιού ανεβαίνει και στο εσωτερικό της κεντρικής στήλης, ακολουθώντας το νόμο του Pascal για τα συγκοινωνούντα δοχεία. Όσο η στάθμη του κρασιού δεν ξεπερνά τη γραμμή που είναι χαραγμένη στο εσωτερικό της κούπας “δεν τρέχει τίποτα”.



Μόλις όμως το υγρό υπερβεί τη γραμμή-όριο τότε αρχίζει να ρέει μέσω του εσωτερικού σωλήνα από τη βάση της κούπας. Τα μόρια του υγρού παρασύρουν το ένα το άλλο με αποτέλεσμα, ωε δια μαγείας, η κούπα να αδειάζει παντελώς!


Αυτό, πέρα από μια απλή εφαρμογή της υδραυλικής, αποτελεί και έναν τρόπο διδαχής: Όταν το όριο ξεπερνιέται (ύβρις) δεν χάνονται μόνον όσα έχουν ξεπεράσει το όριο αλλά και όλα τα προηγούμενα που είχαν αποκτηθεί (νέμεσις). Το άριστο οφείλουμε να το απολαμβάνουμε με μέτρο, σαν τον οίνο που ήδη έχουμε στην κούπα μας, αντλώντας τη μέγιστη ωφέλεια χωρίς να επιζητούμε παραπάνω! Εκπληκτικό!



Δείτε πώς ακριβώς λειτουργεί:


ΠΗΓΗ

Η φράση έχει τις ρίζες της στην Αθήνα του 1843. Τότε επρόκειτο να συγγενέψουν με γάμο δύο αρχοντικές οικογένειες: Του Γιώργη Φλαμή και του Σωτήρη Ταλιάνη.

Ο Φλαμής είχε το κορίτσι και ο Ταλιάνης το αγόρι. Ο γάμος θα γινόταν στην Αγία Ειρήνη της Πλάκας. 
Η ώρα του γάμου είχε φτάσει και στην εκκλησία είχαν συγκεντρωθεί ο γαμπρός, οι συγγενείς και οι φίλοι τους. 
Η νύφη όμως, αγαπούσε κάποιον άλλο και όχι τον νεαρό Ταλιάνη. 
Έτσι προτίμησε να μην πάει στον γάμο και είχε κανονίσει με τον εκλεκτό της καρδιάς της να την απαγάγει. 
Ο γαμπρός προσβεβλημένος κυνήγησε την άπιστη να την σκοτώσει, αλλά δεν το κατόρθωσει. 
Γυρνώντας πήγε στο σπίτι του παρ΄ ολίγο πεθερού του και του ζήτησε τα δώρα που είχε κάνει στην κόρη του. 
Όμως εκείνος αρνήθηκε να του τα δώσει επικαλούμενο κάποιο όρο στο προικοσύμφωνο που έλεγε πως οτιδήποτε κι αν συνέβαινε προ και μετά το γάμο μεταξύ γαμπρού και νύφης «δέ θά ξαναρχούτο τση καντοχή ουδενός οι μπλούσιες πραμάτιες καί τα τζόβαιρα όπου αντάλλαξαν οι αρρεβωνιασμένοι». 
Από τότε οι παλαιοί Αθηναίοι, όταν γινόταν καμιά αδικία σε βάρος κάποιου, έλεγαν ότι «άλλος πλήρωσε τη νύφη» κι έμεινε η φράση έως και σήμερα.