Όσκαρ σε Ελληνίδα φοιτήτρια για ντοκιμαντέρ στη Λέσβο - Δείτε το
Η Δάφνη Ματζιαράκη τιμήθηκε με Όσκαρ από την Αμερικανική Ακαδημία Κινηματογραφικών Τεχνών και Επιστημών, συμμετέχοντας στον Φοιτητικό διαγωνισμό Κινηματογράφου.
Η Ελληνίδα φοιτήτρια δημοσιογραφίας στο Πανεπιστήμιο Μπέρκλεϋ της Καλιφόρνιας, βραβεύθηκε στην κατηγορία ντοκιμαντέρ για το «4.1 Miles», ένα φιλμ που παρουσιάζει μια μέρα από τη ζωή των στελεχών του Λιμενικού Σώματος που βρέθηκαν στη μέση της μεγαλύτερης ανθρωπιστικής κρίσης μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Το ντοκιμαντέρ γυρίσθηκε εξ ολοκλήρου στη Λέσβο και συγκεκριμένα πάνω στο σκάφος με κυβερνήτη τον Κυριάκο Παπαδόπουλο και το πλήρωμά του. «Πέρασα τρεις εβδομάδες πάνω στο σκάφος του Λιμενικού στη Λέσβο με καπετάνιο τον Κυριάκο Παπαδόπουλο. Έναν άνθρωπο που με έκανε να δω τη ζωή αλλιώς λόγω του κουράγιου, της δύναμης, του ήθους, της αφοσίωσης και της καλοσύνης του. Το αποτέλεσμα είναι το ντοκιμαντέρ μου “4.1 Miles”, στο οποίο ο Κυριάκος είναι ο κεντρικός ήρωας. Το ντοκιμαντέρ κέρδισε το βραβείο της Ακαδημίας Κινηματογράφου (Oscar) στην κατηγορία του» έγραψε η ίδια η Δάφνη Ματζιαράκη στον προσωπικό της λογαριασμό στο facebook.
Αυτή την εβδομάδα, το ντοκιμαντέρ θα κάνει πρεμιέρα σε ένα από τα μεγαλύτερα Φεστιβάλ Κινηματογράφου στις ΗΠΑ, στο «Telluride» του Κολοράντο.
Στον διαγωνισμό πήραν μέρος φοιτητές από 286 Πανεπιστήμια της Αμερικής και 95 ξένα Πανεπιστήμια ενώ η επιτροπή έλαβε 1749 ταινίες. Η Δάφνη Ματζιαράκη είναι ανάμεσα στους 17 φοιτητές που τιμήθηκαν από την Ακαδημία Κινηματογράφου στον 43ο Διαγωνισμό για το 2016. Η τελετή απονομής θα πραγματοποιηθεί στις 22 Σεπτεμβρίου.
Το «4.1 Miles» είναι η απόσταση που χωρίζει τις ακτές της Λέσβου από τα τουρκικά παράλια. Το σκάφος ΠΛΣ 602 όλο αυτό το διάστημα βρισκόταν παντού και έσωσε εκατοντάδες ανθρώπους, ανέσυρε όμως και αρκετούς νεκρούς μεταξύ των οποίων μικρά παιδιά. Μάλιστα, η νεαρή φοιτήτρια βρέθηκε στο σκάφος όταν ο κυβερνήτης Κυριάκος Παπαδόπουλος μαζί με τη Ζωή Λειβαδίτου κατάφεραν να επαναφέρουν ένα βρέφος μόλις ανασύρθηκε από τη θάλασσα χωρίς τις αισθήσεις του.
Μέσα από το ντοκιμαντέρ της Ελληνίδας φοιτήτριας καταγράφεται και μια ιστορία ανθρωπιάς από μια κάτοικο του Μολύβου, η οποία δεν έγινε γνωστή ποτέ. Η Στέλλα ήταν ανάμεσα στους Μολυβιάτες που έσπευσαν να βοηθήσουν, όταν το βράδυ της 28ης Οκτωβρίου οι λιμενικοί έβγαζαν επιζώντες από το πολύνεκρο ναυάγιο της Εφταλούς. Ο Κυριάκος Παπαδόπουλος, της εμπιστεύθηκε μια Αφγανή έγκυο στον 8ο μήνα, που μόλις είχε βγάλει από τη θάλασσα, η οποία βρισκόταν σε κατάσταση σοκ καθώς δεν μπορούσε να βρει τον σύζυγό της. Η Στέλλα περιέθαλψε τη νεαρή Αφγανή ενώ με τη βοήθεια μιας φωτογραφίας που της έδωσε κατάφερε να εντοπίσει μια ώρα αργότερα τον σύζυγό της, ο οποίος επίσης ήταν μεταξύ των διασωθέντων. Το ζευγάρι, που ήδη έχει εγκατασταθεί στο εξωτερικό, βάφτισε την κόρη του «Στέλλα», για να τιμήσει εκείνη την κάτοικο του Μολύβου, που τις εφιαλτικές στιγμές του ναυαγίου βοήθησε και έφερε κοντά αυτή την οικογένεια.
Ήδη, σύμφωνα με πληροφορίες, η εφημερίδα «New York Times» έχει εκδηλώσει ενδιαφέρον να αξιοποιήσει το ντοκιμαντέρ για να προβληθεί όχι πλέον ως μια φοιτητική εργασία, αλλά ως μεγάλη κινηματογραφική παραγωγή.
ΠΗΓΗ
Η πανέμορφη και γεμάτη χιόνι Καρδίτσα από ψηλά
Δείτε ένα καταπληκτικό βίντεο με την χιονισμένη Καρδίτσα από ψηλά!!!
Απολαύστε το:
Η παλιά Τρίπολη "ντυμένη" στα λευκά
Οι φωτογραφίες της χιονισμένης Τρίπολης μετά το κύμα κακοκαιρίας που έπληξε πριν λίγες μέρες και την Αρκαδία, έκαναν τον γύρω του διαδικτύου με πολλές εξ αυτών μάλιστα να γίνονται viral! Πάμε όμως να θυμηθούμε και μια μοναδική εικόνα από... τα παλιά! Δείτε τη φωτογραφία από το χειμώνα του 1981 - 82 στην Τρίπολη, όπως είχε δημοσιευθεί σε ομάδα στο facebook...
ΠΗΓΗ
Επίσκεψη Χαριλάου Τρικούπη στα Ψαρά
"Επίσκεψις Χαριλάου Τρικούπη επί των Ψαρών εν Δερβουργιό την 10η Αυγούστου 1891".
GENNADIUS LIBRARY ARCHIVES
ΠΗΓΗ
Εντυπωσιακή περιήγηση στο Φαράγγι του Βίκου στο Ζαγόρι (video)
Ακόμα ένα εντυπωσιακό video – περιήγηση που επιμελείται ο Ανδρέας Κουτσοθανάσης και το μοιράζεται μαζί μας: Η χαράδρα Βίκου, όπως δεν την έχετε ξαναδεί!
ΠΗΓΗ
Αγιοφάραγγο: Θαυμάστε από ψηλά έναν κρυμμένο "παράδεισο" της Κρήτης
Είναι σίγουρα ένα από τα πιο όμορφα μέρη της Κρήτης. Πολλοί του δίνουν το προσωνύμιο "παράδεισος" και αν κρίνουμε από το παρακάτω βίντεο το οποίο ανέβασε στο youtube ο Giorgos Alevizakis, ο χαρακτηρισμός αυτός είναι απόλυτα δικαιολογημένος! Στο βίντεο αυτό θα δείτε θα δείτε το Αγιοφάραγγο έτσι όπως δεν το έχετε ξαναδεί.
Λίγα λόγια για το Αγιοφάραγγο
Το Αγιοφάραγγο βρίσκεται στο νομό Ηρακλείου Κρήτης ανάμεσα στη Μονή Οδηγητρίας και το παραθαλάσσιο χωριό Καλοί Λιμένες. Χρειάζονται περίπου 20 λεπτά βαδίσματος και στα πρώτα βήματα της διαδρομής μας συναντάμε τον ιερό ναό της Αγίας Κυριακής που είναι μέσα σε σπήλαιο!
Μέσα στο φαράγγι βρίσκεται επίσης και ο ναός του Αγίου Αντωνίου που κι αυτός βρίσκεται εν μέρει μέσα σε σπηλιά και αποτελούσε το κέντρο των ασκητών της περιοχής. Στο Αγιοφάραγγο έχουν βρεθεί και αρκετά αρχαιολογικά ευρήματα που δείχνουν ότι εκεί υπήρξε δραστηριότητα στα μινωικά και ενετικά χρόνια, όπως ο μινωικός, κυκλικός, θολωτός τάφος που βρίσκεται κοντά στο ναό του Αγίου Αντωνίου.
Λίγο μετά θα συναντήσουμε ένα σπήλαιο με χαμηλή είσοδο κι ένα μεγάλο δωμάτιο. Εκεί λέγεται ότι έμενε ο Ηγούμενος της Μονής Αγίου Αντωνίου και ονομάζεται "γουμενόσπηλιος". Γενικά στο Αγιοφάραγγο έζησαν πολλοί ασκητές οι οποίοι έμεναν στις σπηλιές και τρέφονταν με ότι έβρισκαν από τη φύση! Κάποια ιστορικά στοιχεία δείχνουν ότι το Αγιοφάραγγο κατοικείται τουλάχιστον από τον 11ο αιώνα. Όταν διασχίσετε το φαράγγι θα καταλήξετε σε μια πανέμορφη παραλία με θέα στο Λιβυκό πέλαγος! Είναι καλό να κρατάτε νερό μαζί σας, γιατί μέσα στο φαράγγι δεν υπάρχουν πηγές με νερό.
ΠΗΓΗ
Το διαμάντι του νότου. Το νησάκι με το κεδρόδασος, τα αμέτρητα κοχύλια και τις απέραντες αμμουδιές!
Γραφικό, ακατοίκητο, κατάφυτο από κέδρους και με χρυσές αμμουδιές. Το νησάκι «Χρυσή» ή αλλιώς Γαϊδουρονήσι βρίσκεται στο Λιβυκό πέλαγος 16 χιλιόμετρα νότια της Ιεράπετρας.
Αποτελεί ένα από τα 81 ακατοίκητα νησιά της Κρήτης και είναι μικροσκοπικό σε μέγεθος, καθώς έχει μέγιστο μήκος 5 χιλιόμετρα και μέσο πλάτος 1 χιλιόμετρο. Το ψηλότερο μέρος είναι η κορυφή Κεφάλα στα 31 μέτρα.
Κύριο χαρακτηριστικό του νησιού είναι η πληθώρα των κοχυλιών στις βόρειες ακτές του νησιού, Μπελεγρίνα, Καταπρόσωπο και Χατζηβόλακας, τα γαλαζοπράσινα νερά του με την λευκή άμμο που θυμίζουν εξωτικό προορισμό αλλά και το δάσος κέδρων.
Το δάσος κέδρων που υπάρχει στο νησί έχει έκταση 350 στρέμματα με μέσο όρο 14 δέντρα ανά στρέμμα ηλικίας 200 ετών. Στο δυτικό μέρος του νησιού υπάρχει το γραφικό εκκλησάκι του Αγίου Νικολάου που πιθανότατα χτίστηκε τον 13ο αιώνα. Επίσης υπάρχει μια παλιά αλυκή, που ακόμα μαζεύει αλάτι και ένας φάρος.
Η Χρυσή φημίζεται και για τον μεγάλο θαλάσσιο πλούτο της. Τα απολιθώματα που έχουν βρεθεί πάνω σε ηφαιστειακά πετρώματα χρονολογούνται από 350.000 έως 700.000 χρόνια, όταν το νησί ήταν ακόμα βυθισμένο στο νερό.
Συνολικά έχουν βρεθεί 49 είδη απολιθωμάτων, πολλά από τα οποία βρίσκονται ακόμα και σήμερα στη θαλάσσια περιοχή γύρω από το νησί.
Λίγα μέτρα ανατολικά της Χρυσής και πολύ κοντά στην ακτή της, βρίσκεται το Μικρονήσι, ένα βραχώδες νησάκι συνολικής έκτασης 117 στρεμμάτων όπου φωλιάζουν εκατοντάδες χιλιάδες ζευγάρια γλάρων.
Για όλο αυτό το πανέμορφο και διατηρημένο οικοσύστημα η Χρυσή έχει ενταχθεί στο Ευρωπαϊκό πρόγραμμα προστασίας τοπίων φυσικού κάλλους NATURA 2000.
Η πρόσβαση στην Χρυσή γίνεται καθημερινά με καΐκια από το λιμάνι της Ιεράπετρας. Μετά από ταξίδι μίας ώρας περίπου γίνεται η αποβίβαση στο νότιο μέρος του νησιού στη θέση «Βουγιού Μάτι».
Από εκεί ξεκινά ένα μονοπάτι, που οδηγεί τον επισκέπτη στο βόρειο τμήμα του νησιού, στον όρμο της Μπελεγρίνας.
Ο επισκέπτης σε διάστημα περίπου έξι ωρών έχει το χρόνο να περιπλανηθεί στις απέραντες παραλίες και να απολαύσει το μπάνιο του στα πεντακάθαρα νερά.
Λόγω της απαράμιλλης φυσικής ομορφιάς του, τα τελευταία χρόνια το Γαϊδουρονήσι έχει αναδειχθεί σε ένα από τα πιο δημοφιλή μέρη για ελεύθερο κάμπινγκ.
Δείτε το βίντεο:
ΠΗΓΗ
Ένα μαγευτικό ντοκιμαντέρ μικρού μήκους για το Μοναστήρι της Στούπαινας και τις πτήσεις παραπέντε στο Μιτσικέλι!!!
Το μοναστήρι της Στούπαινας, ανήκει στο χωριό Περίβλεπτος το οποίο βρίσκεται 14 klm από το κέντρο της πόλης των Ιωαννίνων, κι απέχει περίπου 1 klm από αυτό ,ψηλά στο βουνό Μιτσικέλι, χαμένο μέσα στη φύση και με πανοραμική θέα!
Εκεί υπάρχει και το σημείο απογείωσης των πτήσεων παρά πέντε,με την ίδια ονομασία «Στούπαινα», προς τιμήν της Μεγαλόχαρης! Πτήσεις που μας οδηγούν σ' έναν κόσμο μαγείας κ αδρεναλίνης, καθώς απλώνονται παράλληλα στα πόδια μας όλα τα τριγύρω χωριά, κάμποι,βουνά,και στο βάθος η πόλη των Ιωαννίνων με την πανέμορφη λίμνη της!!!…
Απολαύστε το υπέροχο βίντεο:
ΠΗΓΗ
Τζάστενη: μαγευτικά όμορφη, παραδόξως άγνωστη
Η Τζάστενη είναι μία από τις πιο ήσυχες και συνάμα πιο όμορφες παραλίες του νομού Μαγνησίας. Η παραλία αυτή καθεαυτή δεν είναι καθόλου γνωστή (οι περισσότεροι Βολιώτες την αγνοούν) και αυτό γιατί την φήμη και την αίγλη της την κλέβει το τοπίο που βρίσκεται ακριβώς απέναντι της. Αναφερόμαστε στα τρία σπιτάκια που βρίσκονται ακριβώς μπροστά από τη θάλασσα λίγα μέτρα μακριά από την παραλία, τα οποία μαζί με το γαλάζιο του ουρανού και το απέραντο γαλάζιο της θάλασσας, συνθέτουν το απόλυτο καρτ ποστάλ του νομού.
Ο μαγευτικός αυτός κολπίσκος βρίσκεται λίγα χιλιόμετρα μετά τη Μηλίνα, στο δρόμο προς το χωριό Τρίκερι, στην περιοχή Αύρα.
Οδηγώντας λοιπόν προς το Τρίκερι, τίποτα δεν προδιαθέτει πως κάτι τόσο όμορφο και μοναδικό βρίσκεται λίγα μέτρα πιο κάτω από τον δρόμο. Στην γραφική παραλία της Τζάστενης θα οδηγηθείς με δυσκολία. Δεν υπάρχει ούτε μία πινακίδα που να δείχνει πως εκεί γύρω βρίσκεται κάτι τόσο μοναδικό.
Το καλοκαίρι θα το καταλάβεις πιο εύκολα αφού ακριβώς πάνω από την παραλία ίσως να συναντήσεις παρκαρισμένα αυτοκίνητα. Προσοχή όμως, μπορεί ακόμη και το καλοκαίρι η παραλία ενδέχεται να είναι άδεια, οπότε πρέπει να έχεις το νου σου και να μη χαθείς. Θα οδηγηθείς εκεί μόνο αν σταματάς κάθε λίγο για να παρατηρήσεις το τοπίο που βρίσκεται κάτω από τα κτήματα με τους ελαιώνες.
Η βοτσαλωτή παραλία της Τζάστενης ενδύκνειται για όλους τους τύπους των επισκεπτών και ιδιαίτερα για τα παιδιά καθώς εκεί, όσο και να φωνάξουν δεν πρόκειται να ενοχλήσουν κανέναν, πλην τον υπόλοιπων λουόμενων. Τα μικρά βοτσαλάκια ευνοούν το παιχνίδι και το τρέξιμο των παιδιών κάτι που θα επιτρέψει στους γονείς να ηρεμήσουν λιγάκι και να κάνουν ήρεμα το μπάνιο τους.
Επίσης, από την παραλία της Τζάστενης θα απολαύσετε ένα πανέμορφο ηλιοβασίλεμα που σε συνδυασμό με την θάλασσα, την ηρεμία του τόπου και φυσικά το ιδιαίτερο φόντο που δημιουργούν τα σπιτάκια που βρίσκονται λίγα μέτρα πιο πέρα, δημιουργεί τις προυποθέσεις για να αναθερμάνετε τη σχέση σας με το έτερόν σας ήμισυ.
Τέλος, το μέρος είναι η χαρά του ελεύθερου κατασκηνωτή, όμως και κάτι τέτοιο δεν το προτείνουμε καθώς διώκεται ποινικά βάσει του άρθρου 10 του Ν. 392/76 το οποίο απαγορεύει την εγκατάσταση σκηνών σε παραλίες, αιγιαλούς και γενικά κοινόχρηστους χώρους.
Αφήστε λοιπόν τη σκηνή σας στο σπίτι και εφοδιαστείτε με καλή διάθεση και ακόμα καλύτερη παρέα, γιατί στη Τζάστενη θα περάσετε πανέμορφα.
ΠΗΓΗ
Γιάννενα | Ο Κουραμπάς… των ξένων
Ο Κουραμπάς κάποτε, στα μέσα του 19ου αιώνα, ήταν ένα απλό αγρόκτημα, που ανήκε σε έναν τουρκογιαννιώτη άρχοντα, τον Φαήκ εφένδη. Κάποια ωραία μέρα, ο Φαήκ αποφάσισε να φυτέψει σε αυτό το μεγάλο αγρόκτημα τριανταφυλλιές. Όχι επειδή ήταν κάποια ρομαντική ψυχή αλλά επειδή ήθελε να βγάλει χρήματα. Είχε δει στην Ανδριανούπολη, όπου ζούσε ο αδελφός του, τις καλλιέργειες τριανταφυλλιάς και την παραγωγή ροδέλαιου το οποίο πωλούνταν σε υψηλές τιμές.
Με το μυαλό στο ροδέλαιο, έφερε στα Γιάννενα 5000 δενδρύλλια και τα φύτεψε. Οι τριανταφυλλιές όμως δεν άντεξαν. Το επιχειρηματικό του σχέδιο απέτυχε λόγω μη επαρκούς ποσότητας νερού παρά τα πηγάδια που είχε ανοίξει. Λίγα χρόνια αργότερα, το 1885, αναλαμβάνει καθήκοντα βαλή των Ιωαννίνων ο Χιβζή πασάς ο οποίος αποφάσισε την ίδρυση νοσοκομείου με το σκεπτικό ότι οι ξένοι υπάλληλοι, οι περαστικοί , οι φτωχοί και άποροι της πόλης δεν είχαν πρόσβαση σε ιατρική περίθαλψη. Το αγρόκτημα του Φαήκ κρίθηκε ως το πιο κατάλληλο σημείο για το νοσοκομείο των ξένων –στα τούρκικα «Γκουρ Γαριμπάχ», από όπου κατά παραφθορά προέκυψε η ονομασία «Κουραμπάς», σύμφωνα με τους περισσότερους ερευνητές.Ο λόγιος Σωτήρης Ζούμπος περιγράφει με ιδιαίτερα γλαφυρό τρόπο πώς ο Φαήκ εφένδης αναγκάστηκε να πουλήσει το αγρόκτημά του. «Η αδυναμία του ήταν ότι κάθε βραδάκι κατέβαινε εις το υπαίθριο καφέ σιαντάν, στο παραλιακό καφενείο του Μέτκου όπου χόρευαν περαστικές σαντέζες. Εκεί ο Φαήκ εφένδης, άγαμος και μόνος, έβρισκε συντροφιά και παραηγοριά χαριεντιζόμενος μετ’ εκείνων, κερνών πλουσιοπαρόχως ποτά και ιδίως το ‘σίδερο’ (τον μηλίτην οίνον) ακριβό ποτόν της εποχής εκείνης και επιστρέφων μισομεθυσμένος εις το σπίτι του τα μεσάνυχτα. Τον πίεσαν να ξοδεύει λεφτά σε χαρτιά. Αυτός δανειζόταν από τον Μέτκο και σταμάτησε να πηγαίνει μέχρι που ο Μέτκος πήγε και τα ζήτησε. Αναγκάστηκε τότε να αποφασίσει να πουλήσει το κτήμα» αναφέρει στα «Άπαντα».
Ο εκρηκτικός συνδυασμός «τζόγος και γυναίκες» οδήγησαν λοιπόν στην ανέγερση του νοσοκομείου στον Κουραμπά σε σχέδια του πολωνού αρχιτέκτονα και νομομηχανικού Σιγισμόνδου Μινέικο (μελλοντικού πεθερού του Γιώργου Παπανδρέου). Το κτιριακό νοσοκομειακό συγκρότημα περιλάμβανε παθολογικό, χειρουργικό και γυναικολογικό τμήμα, αναρρωτήριο και τμήμα αφροδίσιων νοσημάτων.
Γύρω από τα κτίρια (που καταλάμβαναν και το τμήμα του Κουραμπά όπου βρίσκεται σήμερα το Grand Serai) φυτεύτηκαν διάφορα καλλωπιστικά δέντρα και άνθη. «Ο Χιβζή πασάς, επιθυμών να εξωραΐσει την πόλη και να την πλουτίσει και στολίσει με ωδικά πουλιά, έφερεν από τα Βιτόλια όπου ήτο πριν βαλής, εκατό ζεύγη τρυγόνων, τας λεγόμενας δεκοχτούρες, με την ιδιάζουσα ηχηράν και ιδιόρρυθμον φωνήν των, εκδώσας αυστηράς διαταγάς διά τη σύλληψη ή το σκότωμα των πουλιών αυτών» αναφέρει ο Ζούμπος.
Το επίσημο όνομα του νοσοκομείου των ξένων ήταν «Χαμηδιέ» προς τιμή του σουλτάνου Αβδούλ Χαμήτ Χαν. Με την απελευθέρωση, το νοσοκομείο περιήλθε στον δήμο Ιωαννιτών και ονομάστηκε «Η Αγάπη». Αλλά από και πέρα, είναι μια άλλη ιστορία…
# Φωτογραφία του Α. Πανταζίδη (μάλλον τη δεκαετία του '40)
ΠΗΓΗ
Η λεωφόρος Συγγρού στα sixties, με χαμηλά άσπρα σπίτια και κεραμίδια
ΓΥΡΩ ΣΤΟ 1960
Στη συμβολή με την Αν. Ζίννη αριστερά, Φραντζή δεξιά. Η μεγάλη σκιά στο άκρο δεξιά είναι από το κτίριο του Φιξ. Από το λεύκωμα "Από τα Παμφορεία στο Μετρό", Εκδόσεις Μίλητος(2007). Αναρτήθηκε στην ομάδα "Ελληνική Εργοτεχνική Ιστορία"
Έρευνα και κείμενα, με την συνεργασία της σελίδας του Facebook «Μεταμορφώσεις της πόλης - και όχι μόνο»
Μια φωτογραφία ντοκουμέντο του Νοσοκομείου Συγγρού (περίπου το 1923)
Η λήψη από την πλευρά της αδιαμόρφωτης βέβαια Διοχάρους. Σε πρώτο πλάνο η κοίτη του Ιλισού στη θέση της σημερινής Μιχαλακοπούλου. Βλέπουμε τους πεζούς να περνούν το ρέμα χωρίς γεφύρωση άρα το ποτάμι ήταν ξερό, τουλάχιστον την ημέρα της φωτογράφισης.
Έρευνα και κείμενα, με την συνεργασία της σελίδας του Facebook «Μεταμορφώσεις της πόλης - και όχι μόνο»
ΠΗΓΗ
Ο Άγιος Σώστης ήταν το περίπτερο της Ελλάδας στη Διεθνή Έκθεση του Παρισιού το 1900
Η ΓΝΩΣΤΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΣΥΓΓΡΟΥ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΠΛΑΝΟ ΣΤΗ ΓΑΛΛΙΑ
Το ναόμορφο αυτό βυζαντινό περίπτερο που βλέπουμε σε πρώτο πλάνο στο χώρο της έκθεσης κατασκευάστηκε από χυτοσίδηρο στη Γαλλία, ως το περίπτερο της Ελλάδας στη Διεθνή Έκθεση του Παρισιού το 1900.
Κάθε κράτος συμμετείχε με ένα χωριστό περίπτερο, το οποίο αναπαρίστανε κάποιο χαρακτηριστικό μνημείο ή οικοδόμημά του και λειτουργούσε περισσότερο ως χώρος μουσείου. Με το περίπτερό της κάθε χώρα προσπαθούσε να προβάλει τον ιδιαίτερο χαρακτήρα της και παράλληλα είχε την ευκαιρία να εκθέσει κάποια ξεχωριστά και ίσως πολύτιμα αντικείμενα που την χαρακτήριζαν. Ο σχεδιασμός του ελληνικού περιπτέρου ανατέθηκε στο διαπρεπή Γάλλο αρχιτέκτονα Lucien Magne.
Το ελληνικό περίπτερο ήταν μια απομίμηση βυζαντινού ναού σε ρυθμό «σταυροειδούς μετά τρούλου». Η έκτασή του ήταν 432 τ.μ. και το βάρος του δεν ξεπερνούσε τους 150 τόνους. Ο σκελετός του ήταν φτιαγμένος από χυτοσίδηρο, οι δε τοίχοι είχαν πάχος μόλις 30 εκ. και ήταν φτιαγμένοι από ροδόχρωμα τούβλα, που διακόπτονταν από οριζόντιες σειρές λεπτών τυρκουάζ κεραμικών με εμαγιέ επίστρωση. Ο τρούλος και οι στέγες του περιπτέρου ήταν καλυμμένα με κόκκινα κεραμίδια. Το όλο κτίσμα δεν είχε τίποτε το εντυπωσιακό, αποσπούσε όμως εύκολα την προσοχή του επισκέπτη της έκθεσης με την ήρεμη χάρη που ανέδιδε.
Μετά το τέλος της έκθεσης, το περίπτερο αποσυναρμολογήθηκε, μεταφέρθηκε στην Ελλάδα και επανασυναρμολογήθηκε στη θέση που είχε τεθεί το 1898 ο θεμέλιος λίθος ιερού ναού της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος, ως τάμα για τη σωτηρία του βασιλέως Γεωργίου Α', που είχε πρόσφατα (14-02-1898) διασωθεί από δολοφονική απόπειρα. Σήμερα αυτή η παράδοξη βυζαντινή εκκλησία έχει ενταχθεί στο αθηναϊκό αστικό τοπίο. Είναι η εκκλησία του Αγίου Σώστη (λαϊκή παραφθορά του "Σωτήρ") στη Λεωφόρο Συγγρού.
Έρευνα και κείμενα, με την συνεργασία της σελίδας του Facebook «Μεταμορφώσεις της πόλης - και όχι μόνο»
Θεοφάνια στη Μεσσηνία
ΚΑΠΟΤΕ ΣΤΗ ΜΕΘΩΝΗ...
Αυτό που τραβάει την προσοχή σε αυτή τη φωτογραφία είναι ό,τι συνεχίζουν ανενόχλητοι τη διαδικασία του εθίμου ενώ η βάρκα μοιάζει να βουλιάζει...
Έρευνα και κείμενα, με την συνεργασία της σελίδας του Facebook «Μεταμορφώσεις της πόλης - και όχι μόνο»
Γαμήλιος χορός στα Παραπούγγια Βοιωτίας το 1924
Η αυστηρή ποίηση μιας παλιάς Ελλάδας
Η φωτογραφία αυτή ανήκει στην Dorothy Burr Thompson και είναι από τα αρχεία της Αμερικανικής Αρχαιολογικής Σχολής. Είναι τραβηγμένη στα Παραπούγγια Βοιωτίας, που σήμερα ονομάζονται Λεύκτρα, σε ένα αγροτικό γάμο του 1924. Το χαμηλωμένο βλέμμα της νύφης, ο τρόπος που ανεμίζει το φόρεμά της, η μετέωρη φιγούρα του άντρα που σέρνει το χορό, οι σιλουέτες στο βάθος, συνθέτουν μια εικόνα μεγάλης ποιητικής δύναμης.
Η Βurr (1900 – 2001), εξέχουσα αρχαιολόγος στην μελέτη των ελληνιστικών πήλινων ειδωλίων και η πρώτη γυναίκα που συμμετείχε στις ανασκαφές της Αρχαίας Αγοράς της Αθήνας, ήταν μια σπουδαία προσωπικότητα που αγάπησε βαθιά την Ελλάδα. Γράφει στο προσωπικό της Ημερολόγιο, στις 9 Νοεμβρίου του 1924:
Μόνη μου σε ένα χωριό της Βοιωτίας, με τη βουή του ανέμου και τις κραυγές των μεθυσμένων αντρών στα αυτιά μου! Μ' αρέσει αυτός ο τόπος! Είναι τόσο γεμάτος ενδιαφέρον και την αίσθηση ότι εδώ συμβαίνει η αληθινή ζωή ― βλέποντας γάμους κάθε λίγο και λιγάκι... διαβαίνοντας αργά τους πορφυρούς αγρούς, κυματιστά, στο πανδαιμόνιο από καμπάνες, γνωρίζοντας τους χωρικούς... Ω, είναι τόσο γεμάτος ζωή!
Η Τζάκι Κένεντι Ωνάση στην Καπνικαρέα
ΤΟΝ ΙΑΝΟΥΑΡΙΟ ΤΟΥ 1969
H Tζάκι Κένεντι-Ωνάση στις 30 Γενάρη 1969 έξω από την εκκλησία της Καπνικαρέας στο κέντρο της Αθήνας. Μαζί της η κουνιάδα της Μερόπη Ωνάση-Κονιαλίδη.
Έρευνα και κείμενα, με την συνεργασία της σελίδας του Facebook «Μεταμορφώσεις της πόλης - και όχι μόνο»
Η Οδός Πανεπιστημίου τον Μάιο του 1953
ΜΙΑ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΕΝΟΣ ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΥ ΝΑΥΤΗ ΑΠΟΤΥΠΩΝΕΙ ΤΗ ΖΩΗ ΣΤΟ ΚΕΝΤΡΟ ΤΗΣ ΠΑΛΙΑΣ ΑΘΗΝΑΣ
 |
| Η κάθετος δεξιά είναι η Ιπποκράτους και αριστερά η Πεσματζόγλου. |
Η φωτογραφία αποτελεί τεκμήριο της κατεδάφισης της οικίας Anton von Lindermayer, στη γωνία Πανεπιστημίου και Ιπποκράτους, εκεί που διακρίνεται η περίφραξη με τις διαφημίσεις. Είχε κτιστεί το 1840 από τον Προκόπη Μπενιζέλο, γαμπρός του οποίου ήταν ο Lindermayer, Βαυαρός γιατρός της βασιλικής αυλής.
Κατά τα λοιπά, αριστερά το Μέγαρο Νικολούδη, στη μορφή που πήρε το 1938. Ακολουθεί κτίριο της δεκαετίας του '30, έργο του αρχιτέκτονα Ρέννου Κουτσούρη, που κατεδαφίστηκε το 1975. Στη γωνία με την Πεσματζόγλου η Λαϊκή Τράπεζα (σήμερα Alpha Bank). Στην απέναντι γωνία το Αρσάκειο, όπου στεγάζεται σήμερα το Συμβούλιο της Επικρατείας. Στη συνέχεια το Νέο Αρσάκειο. Το χαμηλό κτίριο μεταξύ Αρσάκη και Σανταρόζα έχει κατεδαφιστεί και στη θέση του έχει δημιουργηθεί η πλατεία Δικαιοσύνης. Τέλος στο βάθος το Ξενοδοχείο Μajestic, κρυμμένο τα τελευταία χρόνια πίσω από σκαλωσιές και λινάτσες.
Τη φωτογραφία τράβηξε ο Benedict A. Caccia, ναύτης στο πολεμικό πλοίο U.S.S. Allen M. Sumner, το οποίο καθ' οδόν προς την Κορέα για να ενισχύσει τις αμερικανικές δυνάμεις, έκανε μια σύντομη στάση στον Πειραιά.
[Οι πληροφορίες για τα κτίρια από τη σελίδα "Η Αθήνα μέσα στο χρόνο"]
Έρευνα και κείμενα, με την συνεργασία της σελίδας του Facebook «Μεταμορφώσεις της πόλης - και όχι μόνο»
