Η Τέχνη γεννιέται από την συνάντηση
http://dlvr.it/T6DmBk
Και τα χρόνια περνούν κι η κλεψύδρα της ζωής σου όλο και αδειάζει.
Kάθε κόκκος της σου είναι πια πολύτιμος και μονάκριβος, και όχι, δεν θέλεις να τους χαραμίζεις πια σε ανούσιες στιγμές.
Δεν έχεις πια την πολυτέλεια να δίνεις ατελείωτες ευκαιρίες σε τελειωμένες ιστορίες, δεν αντέχει άλλο το κορμί σου να χαραμίζεται από εδώ κι από εκεί.
Έχεις καταλάβει πλέον πόσο ακριβή και σπάνια είναι η ψυχή σου και δεν θέλεις να τη σπαταλάς σε ανθρώπους που ούτε στο ελάχιστο ποτέ τους δεν κατάλαβαν πόσο πολύ αξίζεις.
Δεν έχεις πλέον την υπομονή και το κουράγιο να μένεις σε καταστάσεις στάσιμες που δεν οδηγούν πουθενά. Κλείνεις τις πόρτες στο αέναο κρυφτό – κυνηγητό του παρελθόντος και στα φαντάσματα που δεν σ’αφήνουν να ησυχάσεις.
Αρκετά με τις στοιχειωμένες αναμνήσεις.
Έχει έρθει η ώρα να τις βάλεις σ’ένα κουτί και να τις κλειδώσεις εκεί.
Δεν έχεις τη θέληση πια να ξοδεύεις τον πολύτιμο εαυτό σου σε ανθρώπους που ψάχνουν από κάπου να πιαστούν, να κάθεσαι και ν’ακούς τον πόνο τους πιστεύοντας ότι μπορεί και να τους σώσεις.
Καθένας μοναχός του πορεύεται και στη ζωή και στο θάνατο.
Δεν ήσουν ποτέ υπεύθυνος για την ευτυχία κανενός παρά μονάχα για τη δική σου, κι αν θυμάσαι τις στιγμές που ήσουν πραγματικά ευτυχισμένος έκανες και τους άλλους γιατί αυτή είναι μια λάμψη που μπορεί να μην διαρκεί για πάντα αλλά μοιράζεται.
Κι όταν συμβαίνει αυτό τα πάντα γύρω σου φωτίζουν.
Κι έρχονται κι εκείνες οι στιγμές που θυμώνεις με τον εαυτό σου που σου πήρε τόσο καιρό να καταλάβεις πως ένα είναι το ταξίδι κι εσύ επιλέγεις τους προορισμούς και τους συνεπιβάτες σου.
Θυμώνεις που πέρασε η μισή ζωή και εσύ χαμπάρι δεν πήρες. Που δεν σου φτάνει πια ο καιρός για να τολμήσεις πράγματα που πάντα ήθελες αλλά πάντα κάτι σ’εμπόδιζε και δεν έχεις πια το περιθώριο να τα παρατήσεις όλα πίσω σου και να πάρεις μια βαλίτσα και να εξαφανιστείς.
Δεν έχεις πια την ανεμελιά της νιότης, τότε που ήσουν έτοιμος να κατακτήσεις τον κόσμο.
Οι κόκκοι σου τελειώνουν και εσύ τρέχεις να προλάβεις κι εύχεσαι να είχες μια δεύτερη ζωή για να προλάβεις να κάνεις όλα όσα ονειρεύτηκες και δεν τόλμησες γιατί πάντα πίστευες ότι θα έχεις χρόνο να τα κάνεις αργότερα.
Η ζωή σου πήρε την τροπή που της έδωσες.
Είσαι οι επιλογές σου.
Γι’αυτό κοίτα να είσαι όσο πιο επιλεκτικός μπορείς.
Ν’ακολουθείς πάντα το ένστικτό σου, την πρώτη σου σκέψη, αψηφώντας τον κίνδυνο.
Μη σταματήσεις ποτέ να ψάχνεις γι’ανεμόμυλους στην άκρη του πουθενά.
Και να θυμάσαι, ποτέ μα ποτέ δεν είναι αργά για να ράψεις τα φτερά σου.
Είναι οι ψυχές που παλεύουν να βγουν έξω από το περιθώριο και είναι και οι ψυχές που αρρωσταίνουν όταν βγαίνουν έξω από αυτό, που αδυνατούν ν΄αντέξουν την πίεση, τους κατατρώει ένας συνεχής φόβος και μια ψευδαίσθηση πως ανάμεσα στις ασφαλείς γραμμές όλα είναι καλά. Ο κόσμος τους ανήκει, ο κόσμος δεν μπορεί να τους αγγίξει… να τους πληγώσει… να τους καταρρακώσει…
Είναι αλήθεια, από την πρώτη ανάσα εκπαιδευόμαστε, μαθαίνουμε για την ώρα της τροφής, της γαλήνης, της θαλπωρής, μέχρι να φτάσουμε στην ώρα που οι ψυχές ψιλαφίζονται δειλά δειλά και τελικά καταφέρνουν ν΄αναγνωρίζονται.
Από τη στιγμή που θα σταθούμε στα δυο μας πόδια αποδεχόμαστε μια εκπαίδευση που δε σταματά ποτέ, που χρόνο με τον χρόνο γίνεται όλο και πιο απαιτητική, όλο και πιο δυσκολοχώνευτη και τα περιθώρια πάντα εκεί, ένα βήμα πριν τον ορίζοντα που θέλουμε να εξερευνήσουμε.
Και έρχεται η στιγμή που η ίδια η ζωή σ΄αναγκάζει να βγεις έξω από τα περιθώρια, καθόλου κομψά σε σπρώχνει προς τον σκοτεινό ορίζοντα με την απαίτηση να καταφέρεις να σταθείς όρθιος, να οριστείς επιτέλους κύριος του εαυτού σου, κυρίαρχος σ΄ένα δύσβατο μονοπάτι που κάνει την καρδιά σου να χτυπάει σαν τρελή. Τα χάνεις, στ΄αλήθεια δεν ξέρεις τι πρέπει να κάνεις. Ξαφνικά τα βήματα γίνονται ασήκωτα και το περιβάλλον γύρω σου εχθρικό, μέχρι που η ζωή σου αποδεικνύει πως τελικά έχεις γεννηθεί γι΄αυτό… για να ξεπερνάς τον ίδιο σου τον εαυτό… για να ξεπερνάς τα περιθώρια που τόσο σε δυσκόλεψαν όλον αυτόν τον καιρό.
Κόκκινες – κατακόκκινες γραμμές που οι ίδιοι μας ζωγραφίζουμε, που τελικά οι ίδιοι μας προσπερνάμε και συνεχίζουμε…
Γιατί η ζωή έχει σχεδιαστεί για μας, για να τη ζήσουμε, να ρουφήξουμε κάθε της στιγμή, να χαράξουμε στη μνήμη μας κάθε διδαχή που μας προσφέρεται.
Η κάθε ζωή είναι προσφορά.
Η κάθε προσφορά είναι δώρο πολύτιμο και κάθε πολύτιμο δώρο πρέπει πρωτίστως να το σεβόμαστε και μετά να το απολαμβάνουμε.
Κόκκινες – κατακόκκινες γραμμές λοιπόν, για να τις ξεπεράσουμε και να προσφέρουμε ένα πολύτιμο δώρο στην ψυχή μας.
©2024 Μαρία Σταυρίδου
Αρθρογράφος – Λογοτέχνιδα
Σίγουρα θα σου έχει τύχει και εσένα, αφού πρώτα περάσει κάποιος από την ζωή σου, να πεις «Δεν τον συνάντησα τυχαία, ήρθε στην ζωή μου για να εκπληρώσει κάποιο σκοπό». Ίσως η παραμονή του να ήταν για λίγο, ίσως και για περισσότερο! Το μόνο σίγουρο είναι πως ήρθε, έστω και τραχιά, για να σε βοηθήσει να πας παρακάτω. Εκεί που βρίσκεται και με προσμονή σε περιμένει ο τελικός σου προορισμός.
Γνωρίζουμε πολλούς στην ζωή μας, αλληλοεπιδρούμε με ακόμα περισσότερους. Με κάποιους το δέσιμο είναι αναπόφευκτο, δεν το ελέγχεις, το προωθεί η ενέργεια σας. Είναι μαγικός ο τρόπος σύνδεσης, λειτουργεί σαν μαγνήτης. Αυτοί θα μείνουν, το αισθάνεσαι το νιώθεις από το πρώτο κιόλας λεπτό. Το λέτε με τα μάτια σας, τα λόγια είναι αχρείαστα!
Είναι και οι άλλοι, που έρχονται αλλά αισθάνεσαι πως η παραμονή τους στην ζωή σου δεν θα είναι για πολύ. Χωρίς βέβαια ο ερχομός τους να είναι ανεπιθύμητος. Απλώς, δεν έχουν όλες οι σχέσεις παντοτινή διάρκεια. Κάποιες έχουν μακροχρόνια κράτηση, στις μετρημένες θέσεις της καρδιάς μας, ενώ άλλοι προσωρινή.
Μερικές φορές αυτοί που έρχονται, αποχωρούν αφήνοντας μας ‘’κέρδη’’ παντοτινά. Μπορεί να μην παραμένουν οι ίδιοι στην ζωή μας αλλά μένουν τα μαθήματα που πήραμε από αυτούς. Πάντα κερδίζεις κάτι, ακόμα και αν πρόκειται για σχέσεις που δεν εξελίχθηκαν όπως της υπολόγιζες.
Υπάρχει λόγος και σκοπός για κάθε νέα συνάντηση στην ζωή σου. Αν είχες την δυνατότητα να παρακολουθήσεις το παρελθόν, μέσα από το παρόν τότε ο λόγος αυτός, θα σου ήταν σίγουρα πιο ξεκάθαρος. Θα έβγαζαν νόημα τόσο οι θετικές, όσο και οι αρνητικές συναντήσεις.
Θα έρθουν στην ζωή σου άνθρωποι που θα αποτελέσουν το μονοπάτι που θα σε οδηγήσει παρακάτω. Μου έχει συμβεί, σε όλους έχει συμβαίνει! Βρίσκονται την σωστή στιγμή στο σωστό μέρος για να σε μεταφέρουν στην επόμενη στάση του ταξιδιού της ζωή σου. Σου αφήνουν μια γλυκιά γεύση και σε αποχαιρετούν αφού πρώτα εκπληρώσουν την αποστολή τους!
Έρχονται και αυτοί που σου ζητούν λίγο από το χρόνο σου. Ίσως μερικά λεπτά που δεν βγάζουν νόημα εκείνη την στιγμή. Αυτά τα λεπτά αποδεικνύονται πως ήταν τελικά σωτήρια. Σε έσωσαν από ένα ατύχημα ή από μια λάθος επιλογή. Χάρισε λοιπόν λίγο από το χρόνο σου αν σου ζητηθεί! Μπορεί να μην καταλαβαίνεις το λόγο εκείνη την στιγμή αλλά θα τον κατανοήσεις αργότερα.
Οι άνθρωποι που έρχονται στην ζωή μας και εμείς δυσανασχετούμε γιατί μας καθυστερούν, καταλήγουν να μας προσφέρουν προστασία χωρίς να μπορούμε εκείνη την στιγμή να το αντιληφθούμε! Μαγεία και ευλογία!
Οι άνθρωποι που μας πονούν, είναι δάσκαλοι μας. Είναι αυτοί από τους οποίους θα πάρουμε τα πιο σπουδαία μαθήματα ζωής. Είναι μια ακόμη γέφυρα για παρακάτω. Δες το σαν ένα επίπεδο δυσκολίας που σε οδηγεί στην επόμενη σου στάση. Ο πόνος για εμένα, όπως φαντάζομαι και για τους περισσότερους, αποτελεί το μεγαλύτερο επίπεδο δυσκολίας για την μετάβαση από μια κατάσταση στην επόμενη.
Χρειάζεται να διατηρήσεις την πνευματική σου διαύγεια για να περάσεις στο επόμενο στάδιο. Δύσκολό μεν, όχι ακατόρθωτο δε! Οι περισσότεροι θα τα καταφέρνουν νωρίς. Κάποιοι ίσως μείνουν λίγο πιο πίσω, θα έρθει όμως η ώρα που κάποιος θα τους απλώσει το χέρι που χρειάζονται για να πιαστούν. Αρκεί να είναι ανοιχτοί στο φως, να μην φορούν πάντα γυαλιά, ακόμα και όταν γύρω επικρατεί σκοτάδι. Μέσα από τον πόνο καλλιεργείς την δύναμη που είναι το απαραίτητο καύσιμο για να πας παρακάτω.
Γνωρίζεις και κάποιους ανθρώπους που είναι αυτό που λέμε «Άγγελοι της γης». Τους λείπουν μόνο τα λευκά φτερά, αλλά καλύτερα έτσι. Αν ήταν σε όλους ορατοί ίσως και να κινδύνευαν. Έρχονται στην ζωή σου για να σε προστατεύσουν, να σε φροντίσουν και ίσως να σε φέρουν πάλι πίσω στο δικό σου μονοπάτι, αυτό που οδηγεί στον τελικό προορισμό σου. Είναι αυτοί που στα δύσκολα σου δίνουν δύναμη να βγεις πιο δυνατός και πιο ανθεκτικός.
Κάπου εκεί στο πλήθος λοιπόν, είναι και κάποιοι που τελικά για ΄σένα θα ξεχωρίσουν. Η λάμψη τους, η καθαρή τους αύρα, η κοινή σας ενέργεια. Είναι αυτοί που τελικά έρχονται για να μείνουν, είναι οι συνταξιδιώτες και συνοδοιπόροι σου. Είναι εκείνοι που είστε προορισμένοι να διανύσετε μαζί χιλιάδες αποστάσεις.
Αυτοί που θα σου μείνουν αιώνια πιστοί, θα σε αποδεχτούν και θα αγαπήσουν γι ‘αυτό που πραγματικά είσαι. Είναι αυτοί που μπορούν και βλέπουν εκεί που δεν μπορούν οι άλλοι να δουν. Βαθιά στην ψυχή σου, την φροντίζουν και την ποτίζουν με αγάπη. Είναι αυτοί που θα απλώσουν τις ρίζες τους και μαζί θα φτιάξετε τον όλο δικό σας πανέμορφο κήπο, γεμάτο χρώματα και αρώματα. Όποιος πλησιάζει αυτόν τον κήπο θα γεμίζει χαρά και ευγνωμοσύνη.
Πηγή: mamigusto.com
«Μια φορά κι έναν καιρό, σε μια χώρα μακρινή, ζούσε ένα αγόρι. Διαφορετικό από όλα τα άλλα. Τον έλεγαν Ευτύχη. Όλα κυλούσαν ήρεμα στη ζωή του ώσπου κάποτε, πριν πολλά πολλά χρόνια, ένα γεγονός έγινε η αιτία για να δει τη ζωή με άλλα μάτια.
Τότε, του αποκαλύφθηκε ένα μεγάλο μυστικό. Η λύση σε ένα γρίφο που οι άνθρωποι προσπαθούσαν να λύσουν εδώ και χιλιετίες. Του αποκαλύφθηκε το νόημα της ζωής. Ο Ευτύχης τώρα ξέρει πως η ευτυχία δεν είναι τίποτε άλλο από στιγμές μικρές, ασήμαντες, αδιόρατες στιγμές.
Οπως το να σε σκεπάζει κάποιος μέσα στη νύχτα. Να ονειρεύεσαι. Να ξυπνάς από το τραγούδι ενός σπουργιτιού, πάνω σε φρεσκοπλυμμένα μυρωδάτα σεντόνια. Δίπλα σε κάποιον που αγαπάς, να τον αγγίζεις, να τον μυρίζεις.

Να αισθάνεσαι το ζεστό νερό να πέφτει με δύναμη στο πρόσωπό σου. Το σπίτι να γεμίζει μυρωδιά από φρεσκοψημένο κέικ. Να κρατάς μια ζεστή κούπα όταν έξω κάνει κρύο. Να κόβεις ένα λεμόνι κατευθείαν από το δέντρο. Να νιώθεις τον δροσερό φθινοπωρινό άνεμο να σου χτυπάει το πρόσωπο. Να αισθάνεσαι ελαφρύς και άδειος από σκέψεις, μέσα στην απόλυτη ηρεμία. Κάτω από το νερό.

Να συνεχίζεις να κάνεις πράγματα που έκανες μικρός. Οταν όλοι τρέχουν κάτω από τις ομπρέλες, εσύ να στέκεσαι κάτω από τη βροχή. Να περπατάς ξυπόλητος άνω στο φρεσκοβρεγμένο, δροσερό γρασίδι. Να βγάζεις βόλτα ένα μπαλόνι. Να πιστεύεις σε πράγματα που δεν μπορούν να εξηγηθούν, πως μια πασχαλίτσα είναι ένας καλός οιωνός. Να μη φοβάσαι. Να κάνεις πράγματα που δεν ταιριάζουν στην ηλικία σου.

Να ακούς τα κύματα να σκάνε στην ακτή. Να νιώθεις τη γη κάτω από τα πόδια σου. Να μη σκέφτεσαι τίποτα. Να σου ψιθυρίζει κάποιος ένα μυστικό. Να βλέπεις ένα ηλιοβασίλεμα, ακόμα κι αν οι άλλοι ξέρουν πως… δεν μπορείς να το δεις».

Το “Μικρές Χαρές” του Κωνσταντίνου Πιλάβιου είναι μια υπέροχη ταινία Μικρού Μήκους, που αξίζει να δεις μέχρι τέλους …
Γράφει η Καλπακίδου Βικτωρία
Τολμάς να ζήσεις τελικά ή απλά αναπνέεις; Βγάζεις φράγκα, έχεις ενεργά social, ταξιδεύεις με τους κολλητούς, ακούς ακόμα τραγούδια που με θυμίζουν άραγε..;
Για μένα πάντα υπήρχαν λύσεις. Δεν ήξερα τι θα πει αδιέξοδο. Το μόνο που ήξερα ήταν να ορμάω σε κάθε μάχη χωρίς καν να σκεφτώ ποιανού μάχη είναι αυτή. Για τους ανθρώπους που αγαπάω μπορώ. Ίσως να είμαι ρομαντική, αισιόδοξη και να εθελοτυφλώ. Τα συναισθήματα μου όμως τα βιώνω τόσο έντονα που ανακουφίζεται η ψυχή μου. Και αναρωτιέμαι… πώς γίνεται να μη τολμάς να νιώσεις ;
Πώς γίνεται να βασίζεσαι ακόμα στο τραύμα σου και να λες, όχι εγώ με τίποτα δε θα ξανά πέσω σε αυτή τη παγίδα, δε θα την ξανά πατήσω. Φοβάσαι λουλούδι μου. Είναι λογικό. Πληγώθηκες. Και. Θα αναμοχλεύεις για πάντα αυτή τη συνταγή στο μυαλό σου ; Θα σε καθησυχάζεις ότι ήταν ότι καλύτερο μπορούσες να κάνεις και τώρα πρέπει να εστιάσεις στη καριέρα σου στην υπόλοιπη ζωή σου τέλος πάντων; Θα γνωρίζεις ανθρώπους αλλά θα τους κρατάς σε απόσταση; Θα τους δείχνεις όσα λιγότερα μπορείς μη τυχόν και νιώσεις κάτι παραπάνω. Μη τυχόν και δεν πάρεις ακριβώς όσα έδωσες. Πόσο θλιβερό.
Ειλικρινά θλίβομαι βαθιά όταν ακούω ιστορίες αγάπης ανθρώπων που χωρίζουν ενώ θεωρητικά αγαπιούνται.
Εν έτη 2024 χώρισαν 2 παιδιά που είχαν απίστευτη χημεία, μιλούσαν με τα μάτια. Απλά υπήρχαν ο ένας διπλά στον άλλο. Κυλούσαν ο ένας δίπλα στον άλλον. Χώρισαν λόγω διαφορετικών θρησκευτικών πεποιθήσεων. Η ζωή της κοπέλας είχε ήδη καθοριστεί από τα θέλω των γονιών της. Του είπε «Λυπάμαι, δεν έχω τα κότσια να χάσω την οικογένεια μου για να είμαι μαζί σου.»
3 χρόνια σχέση, ο Γ. αποφάσισε να χωρίσει με την Μ. γιατί εκείνη ήθελε να φύγει στο εξωτερικό, να κυνηγήσει τα όνειρα της και δε τόλμησε να παρατήσει τη σίγουρη και καλή δουλειά του στην Ελλάδα. Τώρα ο Γ. έχει άλλη κοπέλα αλλά στους φίλους του εξομολογείται ότι ακόμα αγαπάει την Μ.
Ο Ν και η Ε σπούδαζαν στην ίδια πόλη και είχαν μια όμορφη και αξιοζήλευτη σχέση. Όταν η Ε. τελείωσε της σπουδές της, έπρεπε να γυρίσει στη πόλη της η οποία ήταν 2 ώρες μακριά από εκεί που σπούδαζε. Ο Ν της ζήτησε να χωρίσουν γιατί θωρούσε την απόσταση πρόβλημα. 1 χρόνο μετά η Ε. επιστρέφει για μεταπτυχιακό. Ο Γ. ακόμα λιώνει γ αυτήν επέλεξε όμως να φτιάξει μια νέα σχέση.
Ο Σ. όταν γνώρισε την Χ. είχε μείνει να την κοιτάει σα να είναι από άλλο πλανήτη. Απίστευτο χιούμορ, σεξουαλική χημεία και απολάμβαναν ίδιες δραστηριότητες. Ο Σ. δεν ήθελε να κάνει σχέση, ήθελε μόνο σεξ. Η Χ. αποφάσισε να πάει παρακάτω. Ο Σ. 1 χρόνο μετά της ζήτησε συγνώμη που δεν τόλμησε να της πει ότι έχει ανασφάλειες, ότι τη ζήλευε, ότι την ήθελε μόνο γι’ αυτόν. Ότι αυτά που βρήκε σε αυτήν ήταν τα σημαντικά, τα ουσιώδη. Η Χ. ήταν ήδη σε μια νέα σχέση.
Τα παραπάνω υποκείμενα λοιπόν δεν τόλμησαν. Προτίμησαν το άκουσμα της λογικής, του εγωισμού, του τραύματος και της ανασφάλειας, του βολέματος. Δεν έστειλαν ποτέ κανένα μήνυμα, κανένα γράμμα, κανένα τραγούδι. Δεν πρόδωσαν τους άλλους, όχι περισσότερο από τους εαυτούς τους. Δειλά ανθρωπάκια. Ο έρωτας που σου προσφέρει ένας άνθρωπος αποτελεί δώρο που εσύ δεν το ανοίγεις καν ορισμένες φορές. Το επέστρεψες αν και το ήθελες διακαώς.
Καταβάθος νιώθεις ανακούφιση, ότι καλά έκανες τελικά, που να μπλέξεις τώρα. Καλύτερα μόνος σου. Ασφαλής μέσα στην ανασφάλεια σου. Και περνάνε τα χρόνια και σκληραίνει η καρδιά σου. Και ξεχνάς ότι κάποτε ήσουν άνθρωπος.
Εν κατακλείδι, ακόμα και αν τολμούσαν να είναι μαζί, κανείς δε μπορεί να σου υποσχεθεί ότι δε θα πληγώσεις, δε θα πληγωθείς, ότι αυτή η συνταγή θα πετύχει! Βρε άνθρωπε, τόλμα! Ζήσε! Χάρισε τον εαυτό σου, στο τέλος της ημέρας, ό,τι μας λείπει το έχουμε μέσα μας βρε κουτό, κανείς δε μπορεί να μας πάρει τη ψυχούλα μας. Να είσαι υπεύθυνος για σένα, να χαμογελάς και να σκέφτεσαι ότι εσύ τουλάχιστον προσπάθησες.
Να σε προσέχεις και να αγαπάς δυνατά…
Γράφει η Ρούλα Παγιαλάκη
Δεν αξίζουν όλοι οι άνθρωποι, όλα όσα τους δίνονται στη ζωή.
Σε κάποιους η ζωή φαίνεται γενναιόδωρη, από πολύ νωρίς.
Η τύχη τους χαμογελάει και τους δίνει πράγματα, για τα οποία άλλοι παλεύουν μια ζωή να τα κερδίσουν και ίσως και να μην τα κερδίσουν ποτέ.
Σε κάποιους ανθρώπους όλα έρχονται εύκολα.
Η αγάπη, η οικογένεια, η εργασία, τα χρήματα, η ευμάρεια, ο έρωτας.
Κάποιοι δεν παλεύουν, δεν ρισκάρουν, δεν καταβάλλουν προσπάθεια να αποκτήσουν κάτι από αυτά.
Το θέμα όμως στη ζωή, δεν είναι τι σου χαρίζεται, αλλά πώς το διατηρείς.
Πόσο ικανός είσαι να συνεχίσεις να έχεις όλα όσα σου δίνονται και το πιο σημαντικό βέβαια είναι, πως θα τα πολλαπλασιάσεις.
Πως θα σπείρεις γύρω σου την ανευ όρων αγάπη που σου δόθηκε.
Πως θα εξελιχθείς μέσα στο οικογενειακό περιβάλλον και θα γίνεις καλύτερος άνθρωπος.
Πως θα εκμεταλλευτείς σωστά μια επαγγελματική ευκαιρία, για να γίνεις αυθεντία στο είδος σου.
Πως θα επενδύσεις σωστά τα χρήματα που ήρθαν στα χέρια σου.
Πως θα κρατήσεις έναν ξεχωριστό άνθρωπο στη ζωή σου, από αυτούς που συναντάς μια φορά.
Το σημαντικό, δηλαδή και το δύσκολο είναι να αποδειχθούμε αντάξιοι των περιστάσεων.
Να τιμήσουμε όπως της αρμόζει την Λάχεσις (μοίρα) για τα δώρα που μας έδωσε.
Γιατί τελικά το δύσκολο στις μέρες μας, δεν είναι πως θα αποκτήσουμε κάτι, αλλά πώς θα το διατηρήσουμε.
Φοβάσαι…
Αντικρύζεις καθημερινά τα πρόσωπα που τόσο αγαπάς, να θολώνουν, να χάνουν τη λάμψη τους και ο πανικός πάντα στην αναμονή. Έχεις την αίσθηση πως περιμένει τη στιγμή που τα πάντα θ΄αδειάσουν, που τα πρόσωπα θα ξεθωριάσουν, που η σκέψη θα γίνει ένα μπερδεμένο κουβάρι.
Σημειώσεις, η ζωή σου έχει γίνει ένα βαρύ σημειωματάριο, που καθημερινά προσπαθεί να σου θυμίσει πρόσωπα, τηλέφωνα, επεξηγήσεις για το τι έχεις πει, για το τι έχει προηγηθεί, ποιος είναι τι και το συναίσθημα του πανικού… πάντα εκεί, κρυμμένο από ένα άβολο χαμόγελο που δεν ξεγελά κανέναν τώρα πια…
Οι αγαπημένοι σου να τιτιβίζουν γύρω σου ασταμάτητα, μικρές διαδρομές στο παρόν και στο παρελθόν, αναφορές σε πρόσωπα και καταστάσεις, που είναι αδύνατο να θυμηθείς. Κάνεις απεγνωσμένες προσπάθειες να συγκεντρώσεις τη σκέψη, να επαναφέρεις στην τάξη τη θύμιση… Τίποτα… ζαλισμένες εικόνες που το μόνο που καταφέρνουν είναι να σε πανικοβάλουν ακόμη περισσότερο. Κυρίαρχο μόνο ένα αβάσταχτο συναίσθημα, πως κάθε μέρα χάνεις ένα μικρό κομμάτι της ζωής σου, ένα πολύτιμο κομμάτι της ψυχής σου.
Τις περισσότερες φορές ξαπλώνεις δίπλα σ΄έναν άγνωστο και αυτό σου φέρνει δάκρυα στα μάτια…. η τρυφερή φωνή του μάταια προσπαθεί να σου θυμίσει την αγάπη που έχετε βιώσει. Χαρακώνεις τα παγωμένα σεντόνια απελπισμένη, θέλεις ν΄ανακαλύψεις όλα τα φιλιά και τα χάδια που μοιράστηκες μαζί του, γιατί ναι… ναι… μπορεί να μη θυμάσαι μα βαθιά μέσα σου το ξέρεις πως είναι έτσι. Στο διαβεβαιώνει αυτή η γλυκιά ματιά, πριν απλώσει το χέρι να σβήσει το φως.
Τι να νιώσεις όμως για κάποιον, που ενώ κάπου μέσα σου αισθάνεσαι πως τον έχεις ξαναδεί, δεν το θυμάσαι… και η ψυχρή ιατρική γνωμάτευση σου ζητά να προετοιμαστείς για το αναπόφευκτο.
Το αναπόφευκτο… να χάσεις όλη σου τη διαδρομή… να χάσεις τον έρωτα που σου σημάδεψε τη ζωή, να χάσεις τα παιδιά σου, τη χαρά σου… να χάσεις ότι έκανες και ότι είπες… να χάσεις τα λάθη και τα σωστά σου…
Ένας αργός θάνατος μέσα στη ζωή και όλοι γύρω σου πανικόβλητοι, σιωπηλοί, να κοροϊδεύουν την αγωνία τους με την αβάσταχτη ατάκα
‘Όλα θα πάνε καλά’.
Εσύ ξέρεις… τίποτα δε θα πάει καλά… εκείνη την πρώτη μέρα που ξύπνησες πανικόβλητη δίπλα σ΄έναν άγνωστο κατάλαβες πως τίποτα δεν θα πάει καλά…
Προετοιμάζεσαι… κάθε μέρα, κάθε στιγμή, προετοιμάζεσαι για κείνη την καταρραμένη στιγμή, που τα πάντα θα χαθούν από γύρω σου. Που μέσα σε μια στιγμή θα βρεθείς άγνωστη μεταξύ αγνώστων, που η ζωή σου δε θα έχει πια νόημα, που η ψυχή σου θα΄χει ξεκινήσει για ένα άγνωστο, επικίνδυνο ταξίδι στο πιο μοναχικό μονοπάτι της ζωής.
Έρχονται στιγμές που θυμώνεις, κραυγάζεις με όλη τη δύναμη της ψυχής σου σ΄Εκείνον και περιμένεις να σου δώσει μια απάντηση σ΄αυτό το αβάσταχτο ‘Γιατί;’
Γιατί;
Γιατί σε μένα;
Γιατί τώρα;
Γιατί στην οικογένεια μου;
Γιατί; Γιατί; Γιατί;
Γιατί; Ποιος ν΄απαντήσει σ΄αυτό το δηλητηριασμένο ‘Γιατί;’, ποιος να τολμήσει… όταν όλοι ξέρουν καλά πως δεν υπάρχει καμία απολύτως απάντηση.
Γιατί δεν υπάρχει εξήγηση που να μαλακώνει τον θυμό όταν ερχόμαστε αντιμέτωποι με μια τόσο δύσκολη – αβάσταχτη – δοκιμασία. Οι συμβουλές φαντάζουν ανόητες και η συμπαράσταση που οι αγαπημένοι λαχταρούν να σου δώσουν μάλλον τρομάζει περισσότερο.
Είναι απάνθρωπο να χάνεις τόσο απόλυτα τη ζωή σου, ένας μικρό εφιάλτης, που τον βλέπεις μέρα με τη μέρα να γιγαντώνεται και όμως εσύ είσαι υποχρεωμένη να τον αντιμετωπίσεις…
Και τότε αποφασίζεις να κλείσεις τις πληγές, ν΄αποχαιρετίσεις τους αγαπημένους, να τους διαβεβαιώσεις πως κοντά τους πέρασες τις ομορφότερες στιγμές της ζωής σου, πως η διαδρομή μπορεί να ήταν δύσκολη, αλλά εσύ δεν θα ήθελες να έχεις επιλέξει καμία άλλη.
Παλεύεις να κλείσεις παλιούς λογαριασμούς, γιατί πριν ‘χαθείς’ θέλεις όλα να είναι τακτοποιημένα και μετά κουρνιάζεις στην αγκαλιά του άνδρα που σου ψιθυρίζει πως δεν αντέχει στιγμή μακριά σου…και εσύ δακρυσμένη ξέρεις πως πρέπει να τον διαβεβαιώσεις πως …
‘Όλα θα πάνε καλά…’
Μαρία Σταυρίδου, Αρθρογράφος – Λογοτέχνιδα
Γράφει ο Μάνος Σαμοθράκης
Αχόρταγο πλάσμα ο άνθρωπος. Όσα και να έχει, ποτέ δεν είναι ευχαριστημένος. Ό,τι και να έχει, δεν του φτάνουν.
Πάντοτε θα ζητάει κάτι παραπάνω. Είναι στη φύση του να βαριέται, και διαρκώς να προσπαθεί για το επόμενο βήμα.
Και δε λέω, πάντα πρέπει να βάζουμε νέους στόχους στη ζωή μας. Νέες προκλήσεις και νέα επιτεύγματα, για να μην μπούμε σε αδράνεια
Ως εκεί καλά. Κανένα πρόβλημα και ωραία είναι όλα αυτά. Πρέπει όμως να μάθουμε να απολαμβάνουμε κι αυτά που έχουμε, διότι αν δε γίνει αυτό, τότε χάνουν την αξία τους.
Πρέπει να εκτιμούμε αυτά που αποκτήσαμε, είτε είναι χρήματα, είτε είναι παιδιά, είτε είναι μία καλή θέση, ένα όμορφο σπίτι, την οικογένεια μας.
Και πάνω απ’ όλα, να εκτιμούμε που έχουμε την υγεία μας. Διότι με το άγχος για να αποκτήσουμε περισσότερα, το μόνο σίγουρο είναι, ότι θα την χάσουμε και τότε τίποτα δεν θα έχει αξία.
Κανείς δεν ήξερε ότι θα πάθει έμφραγμα, μέχρι να το πάθει…
Δεν γίνεται η ζωή μας να είναι ένα αδιάκοπο τρέξιμο μόνο. Πρέπει να κάνουμε στάσεις, να παίρνουμε ανάσες, να ξεκουράζουμε τον εαυτό μας.
Να ευχαριστούμε το Θεό που φτάσαμε εκεί που φτάσαμε, να αγκαλιάζουμε τους ανθρώπους μας και να απολαμβάνουμε και τη ζωή.
Το άγχος και η συνεχόμενη προσπάθεια για όλο και περισσότερα, είναι λογικό ότι θα φέρει καυγάδες, ξεσπάσματα, αϋπνίες και εντάσεις, μέσα μας και έξω μας!
Έτσι, θα χάσουμε ανθρώπους από κοντά μας, θα δημιουργήσουμε θέματα στον οργανισμό μας και στο τέλος, θα έχει περάσει η ζωή και δεν θα έχουμε απολαύσει τίποτα.
Όσο περισσότερο τρέχεις, τόσο χάνεις αυτά που περνάνε δίπλα σου. Σταμάτα λίγο, κοίταξε γύρω σου, νιώσε, παρατήρησε και απόλαυσε τη διαδρομή.
Δε χρειάζεσαι πολλά.
Μερικούς αγαπημένους ανθρώπους, μία δουλειά για να μπορείς να ζεις αξιοπρεπώς και την υγεία σου.
Ούτε τα ακριβά αυτοκίνητα, ούτε τα Gucci, ούτε τα πολυτελή διαμερίσματα, θα σε κάνουν ευτυχισμένο, εάν δεν έχεις τα παραπάνω. Εάν δεν έχεις ηρεμία μέσα σου και γύρω σου.
Και δεν λέω βέβαια να μην τα αποκτήσεις, απλά…να μην τα ανταλλάξεις, με την υγεία σου και με τους αγαπημένους σου.
Η ζωή περνάει και χάνεται…
Κάνε την δική σου, να αξίζει!
Γράφει ο Μάνος Σαμοθράκης
Κανείς δεν μπορεί να ξεφύγει απ’ το πεπρωμένο του. Κανείς δεν μπορεί να ξεφύγει απ’ τις πράξεις του.
Όσο και να χτυπηθεί. Δέρμα να αλλάξει και πρόσωπο καινούργιο να βάλει.
Η μοίρα θα έρθει να τον βρει. Θα έρθει να τον καταπιεί και να ξεβράσει τις ασχήμιες του.
Η ψυχή, δεν καταλαβαίνει από λεφτά, από μάσκες, από τίτλους από ψέματα και από δικαιολογίες.
Δεν ξέρει από ψεύτικες συγγνώμες και κροκοδείλια δάκρυα, ούτε δίνει δεύτερες ευκαιρίες.
Έρχεται μέσα στη νύχτα, ύπουλα – όπως και οι πράξεις σου – ξεπετάγεται από το υποσυνείδητο και σαρώνει την ύπαρξη σου.
Υπάρχει ένα κουτάκι στον εγκέφαλο, που έχει μέσα τις λεγόμενες τύψεις. Και δεν αφαιρείται με τίποτα!
Ιδρώτας θα σε λούσει και θα νιώθεις μέσα σου να σε τρώνε οι Ερινύες, σαν μικρά σιχαμερά τρωκτικά.
Με κάθε κακία που έκανες, κάθε ψέμα που ξεστόμισες, κάθε άνθρωπο που έβλαψες, γέμισες την ψυχή σου ασχήμια.
Και η ψυχή, ποτέ δεν ξεχνά. Η ψυχή ποτέ δεν ηρεμεί. Όσο και να κρύβεσαι…
Θα σε ξεσκίσει μέχρι να τα ξεράσεις όλα. Θα σε διαλύσει μέχρι να παραδεχτείς. Μέχρι να ζητήσεις αληθινή συγγνώμη.
Όχι μόνο σε αυτούς που το έκανες. Αλλά στον εαυτό σου…επειδή το έκανες!
Θα πληρώσεις φίλε!
Όλοι πληρώνουν.
Κανείς δεν ξεφεύγει από το κάρμα.
Όλα γυρίζουν πίσω…
Της Άννας Ιωαννίδου
Σκέφτηκες ποτέ τι μπορεί να κρύβεται πίσω από τους «τίτλους ειδήσεων» στο εξώφυλλο της δικής σου Ζωής; Πόση ενέργεια, πόσα χαμόγελα, πόσα δάκρυα, πόσα ταξίδια; Φρόντισες να’ χεις τα μάτια της Ψυχής ανοικτά, έτσι για να βρίσκει έδαφος και νόημα η κάθε μία κουκίδα ξεχωριστά, και να πηγαίνει να κάθεται αβίαστα εκεί που «πρέπει», όποτε «πρέπει»;
Δε θα’ ταν στ’ αλήθεια, κρίμα κι άδικο να ξύπναγες μια μέρα, συνειδητοποιώντας πως το δικό σου παζλ, βγήκε λίγο μικρότερο απ’ ότι το ονειρεύτηκες; Πως οι κουκίδες της ζωής σου, στο τελικό μέτρημα, βγήκαν κάπως κουτσουρεμένες; Με δίχως αμφιβολία θα αναρωτήθηκες πολλάκις, τι θα γινόταν αν επέλεγες άλλο δρόμο, άλλη κατεύθυνση, στη διαδρομή που έκανες στην μέχρι τώρα επίγεια σου περαντζάδα. Αν έστριβες αριστερά αντί δεξιά; Αν πήγαινες με χίλια αντί με εκατό;
Τι πορεία θα έπαιρνε το ταξίδι προς την περιβόητη Ιθάκη; Κι ίσως πολλές φορές να μετάνιωσες για κάποιες από τις στροφές που έστριψες, για κάποιες από τις ταχύτητες που φοβήθηκες. Λάθος. Μεγάλο λάθος. Μην αμφιβάλλεις ποτέ και μη μετανιώνεις για τίποτα. Η ζωή ξέρει καλύτερα από σένα. Εσύ μονάχα έχε το νου και την καρδιά σου ανοικτά. Εσύ μονάχα φρόντισε να περπατάς. Και μην αφήνεις καμιά κουκίδα να πάει χαμένη, κανένα τίτλο ειδήσεων να γραφτεί στα παραλειπόμενα.
Και κάτι τελευταίο. Μη μιλάς άλλο για Ιθάκη. Για ταξίδια να μιλάς. Να θυμάσαι πως σημασία έχει ότι έπεσες, σηκώθηκες, έμαθες, γέλασες, έκλαψες, αναθεώρησες, έζησες το Ταξίδι. Όσοι στ’ αλήθεια ταξίδεψαν, δε ζηλεύουν την Ιθάκη. Κι ας λέει ο Μίλτος το αντίθετο. Την Ιθάκη σου, μη γυρεύεις να τη βρεις. Να κοιτάς να την φτιάξεις. Να κοιτάς να γουστάρεις τη διαδρομή και να περπατάς. Αδιάκοπα και με δίχως εκπτώσεις. Να περπατάς…
Πηγή: enallaktikidrasi.com
