Γράφει η Κατερίνα Σιδέρη

Στη χαρά, στον ενθουσιασμό, στη νίκη αλλά και στην απώλεια, στη λύπη, στη στενοχώρια αντιδρούμε με μια αγκαλιά. Μοιραζόμαστε με τους άλλους τα συναισθήματά μας μέσω της αγκαλιάς και νιώθουμε τις ευεργετικές ικανότητες που μπορεί να προσφέρει αυτή η ανιδιοτελής πράξη αγάπης.

Πολλές είναι οι φορές που αισθανόμαστε την ανάγκη να βρεθούμε μέσα σε μια αγκαλιά και να κατευνάσουμε τις αδυναμίες και τους φόβους μας, να χαλαρώσουμε από την ένταση της ημέρας, να ηρεμήσουμε τους χτύπους της καρδιάς, να νιώσουμε ασφάλεια και να επιφορτιστούμε με εμπιστοσύνη για να συνεχίσουμε.

Μια ζεστή και αληθινή αγκαλιά είναι σε θέση να διώξει την κατάθλιψη, την ανία και τη μοναξιά και να μας κατακλύσει χαρά και αισιοδοξία. Έχει τη δυνατότητα να μας τονώνει την αυτοπεποίθηση, να μας θυμίζει ότι υπάρχουν γύρω μας άνθρωποι που μας αγαπούν και μας υπολογίζουν στη ζωή τους, με αποτέλεσμα να πάψουμε να είμαστε ευάλωτοι και αδύναμοι και να ατενίζουμε τη ζωή με θετική σκέψη και καταλυτική δύναμη.

Υπάρχει καλύτερο αναλγητικό από την αγκαλιά; Με ποιο παυσίπονο μπορεί να συγκριθεί η ζεστή αγκαλιά ενός αγαπημένου μας προσώπου; Όσο κι αν πονάμε, όσο κι αν υποφέρουμε, πάντα όταν κάποιος μας κρατά στην αγκαλιά του και μας χαϊδεύει απαλά, ο πόνος μειώνεται, γαληνεύει και εμείς νιώθουμε ανακούφιση παραδομένοι στην θαλπωρή και τη γαλήνη.

Η ευεργετική δράση της αγκαλιάς, δεν έχει όρια. Είναι ικανή για τη μείωση του άγχους. Προστατευμένοι μέσα στο στέρνο ενός οικείου μας ανθρώπου, αποβάλουμε την ένταση και το στρες, ισορροπούμε τους καρδιακούς παλμούς μας και ο κόμπος στο στομάχι λύνεται μαγικά. Απελευθερωμένοι από τα δεινά του άγχους, πλημυρίζουμε θετικά συναισθήματα, χαμόγελα ευτυχίας και συναισθηματική ευεξία.

Δυστυχώς όμως στις μέρες μας, η αγκαλιά τείνει να γίνει, είδος προς εξαφάνιση. Η τεχνολογία, οι απαιτητικοί ρυθμοί της καθημερινότητας, η πολύωρη εργασία και η μοναχική ζωή στις περισσότερες σύγχρονες κοινωνίες, ωθούν τους ανθρώπους σε ένα απομονωμένο μοντέλο διαβίωσης που συνεχώς εντείνεται. Κλείνονται στον εαυτό τους, βιώνουν μοναχικές στιγμές και στερούνται την αγάπη, την συντροφιά και την ευεργεσία της αγκαλιάς.

Μην ανησυχείτε, όλα είναι στο χέρι μας. Αφουγκραστείτε την αναγκαιότητά της, τολμήστε και αγκαλιάστε το σύντροφό σας, τα παιδιά, τους γονείς και τους φίλους σας, χωρίς λόγο και χωρίς αφορμή. Δεχτείτε τη θετική ενέργεια μιας αγκαλιάς και αφήστε την να σας κατακλύσει, νιώστε την ευεργετική της επίδραση στο μυαλό, στη ψυχή και το σώμα, ακούστε τον χτύπο της καρδιάς σας όταν αγκαλιάζετε δυνατά, εξωτερικεύστε τα συναισθήματά σας, μοιράστε απλόχερα την αγάπη σας και ευχαριστηθείτε με την άνευ όρων προσφορά σας. Αγκαλιάστε και αγκαλιαστείτε, γιατί οι αγκαλιές θεραπεύουν, τονώνουν, αγαλλιάζουν και ευεργετούν.

Τυχαίο είναι ότι η λέξη “αγκαλιάζω” περιέχει μέσα της τη λέξη “ζω”;

ΠΗΓΗ

Είτε καπνίζει κάποιος, είτε όχι, είτε είναι μικρός σε ηλικία είτε μεγαλύτερος είναι μάλλον απίθανο να μην έχει πιάσει στα χέρια του ένα πακέτο τσιγάρων «Sante». Τη θρυλική κόκκινη παραλληλόγραμμη κασετίνα δηλαδή που μέσα της έκρυβε 20 άφιλτρα τσιγάρα.

Οι παλαιότεροι σίγουρα θα τα έχουν δοκιμάσει. Οι νεότεροι θα έχουν μνήμες διότι όλο και κάποιος παππούς θα ήταν θαυμαστής των συγκεκριμένων τσιγάρων. Τα «Sante» μαζί με τον «Άσσο» είναι από τα μακροβιότερα τσιγάρα της ελληνικής αγοράς.

Το ταξίδι του κόκκινου πακέτου, με το όνομα η ρίζα του οποίου προερχόταν από τη λατινική λέξη sanitas που σημαίνει… υγεία, ξεκίνησε το 1931 στην οδό Λυκούργου στο κέντρο της Αθήνας. Εκεί ήταν η έδρα της εταιρείας που δημιούργησε ο Χαρίλαος Κωνσταντίνου. Η παρασκευή των τσιγάρων, ωστόσο, γινόταν στο δημόσιο καπνεργοστάσιο της οδού Λένορμαν.

Η «μυστηριώδης» γυναικεία μορφή στο πακέτο

Τα «Sante» κέρδισαν σχεδόν από την πρώτη στιγμή τους… θεριακλήδες. Το ιδιαίτερο (αν και βαρύ) χαρμάνι τους τα ανέδειξαν σχεδόν αμέσως σε αγαπημένα τσιγάρα. Η κουβέντα, ωστόσο, γύρω από τα «Sante» είχε φουντώσει κυρίως για έναν άλλο λόγο. Όλοι αναρωτιόντουσαν ποια είναι η γυναίκα, η φωτογραφία της οποίας κοσμεί το πακέτο.

Η εταιρεία ανέθεσε σε ένα ζωγράφο να στολίσει το πακέτο με το πρόσωπο μιας όμορφης γυναίκας που καπνίζει. Για πολλά χρόνια, σχεδόν όλη η Αθήνα συζητούσε για την ταυτότητά της. Άλλοι έλεγαν ότι είναι η αγαπημένη του ζωγράφου, άλλοι ότι είναι γνωστή Αθηναία της εποχής. Όλα αυτά μέχρι που αποκαλύφθηκε ότι ήταν η Ζωζώ Νταλμάς, διάσημη ηθοποιός, χορεύτρια και ντίβα της οπερέτας.

Ποια ήταν η Ζωζώ Νταλμάς

Για τα πρώτα χρόνια της ζωής της, λίγα πράγματα είναι γνωστά… Αρκετοί λένε ότι γεννήθηκε το 1900 ή το 1905, ενώ το πραγματικό της όνομα ήταν Ζωή Σταυρίδη. Η Ζωζώ, όσο ήταν στο θέατρο, δύο πράγματα έκρυβε επιμελώς: το πότε γεννήθηκε και το πότε βγήκε στο θέατρο. Γενέθλια πόλη της ήταν η Κωνσταντινούπολη και δεύτερη πατρίδα της η Θεσσαλονίκη στην οποία εγκαταστάθηκε όταν ήταν περίπου 10 χρονών. Μεγάλωσε μαζί με τη μητέρα και τη γιαγιά της στις προσφυγικές γειτονιές του Ιπποδρομίου ενώ δεν υπάρχει καμία πληροφορία σχετικά με τον πατέρα της.

Αντίθετα, είναι γνωστό πως ένα μεγάλο κομμάτι του χαρακτήρα της το «κληρονόμησε» από τον Τσερκέζο παππού της (ένας θεότρελος, γλεντζές, γυναικάς, λεβέντης άνδρας) και την γιαγιά της, που ήταν Ρουμάνα με ρίζες από το Αηδονοχώρι της Κοζάνης αλλά και τη Μακεδονίτισσα μάνα της.

Στη Θεσσαλονίκη σπούδασε πιάνο, τραγούδι και χορό στο «Ωδείον Γραικού» και μετά, επανέλαβε της ίδιες σπουδές στην Ιταλία και συγκεκριμένα στο Μιλάνο. Πρωτοεμφανίστηκε ως χορεύτρια με τον Θίασο Ένκελ («Πριγκίπισσα της Τσάρντας») κι αμέσως μετά στην Αθήνα, με τον ίδιο θίασο και το ίδιο έργο. Ακολούθησαν: τουρνέ στην Αλεξάνδρεια (με «Σοκολατένιο Στρατιώτη»), εμφανίσεις στο Θέατρο «Ολύμπια» (με «Λεμπλεμπιτζή Χορχορ Αγά»), κ.λπ.

Ως ηθοποιός, πρωτοεμφανίστηκε στην οπερέτα «Ανοιξιάτικο αεράκι». Το 1923 σημείωσε μεγάλη επιτυχία στη «Φρασκουίτα» του Λέχαρ (Θέατρο «Παπαϊωάννου»). Ως θιασάρχης, εμφανίστηκε στα Θέατρα: «Απόλλων», «Μοντιάλ», «Μακέδου», «Ιντεάλ», «Αλάμπρα» «Κεντρικόν», «Λαού», κ.ά. Έδωσε επίσης παραστάσεις στο Θέατρο «Ζωζώς» (που λειτουργούσε στην πλατεία Κυψέλης, φέροντας το όνομά της). Μεγάλη επιτυχία της υπήρξε η «Μπαγιαντέρα» του Κάλμαν, όπως και το «Κοκτέιλ» του Ρ. Μπενάτσκυ (το 1933 στο «Κεντρικόν»).

Έδωσε πολλές συναυλίες και ρεσιτάλ χορού και τραγουδιού με διεθνές πρόγραμμα. Έκανε επίσης άπειρες περιοδείες, ψυχαγωγώντας τους απόδημους Έλληνες, μα και το αλλόγλωσσο κοινό. Έπαιξε και στον κινηματογράφο: 7 ταινίες στην Τουρκία (σε παραγωγή «Ιπέκ Φιλμ») και ορισμένες στο Παρίσι («Η καρδιά μου κτυπά», κ.λπ.) επίσης στην Ελλάδα: «Έρως και Κύματα» (1927), «Δις Δικηγόρος» (1933), κ.λπ.

Ο μεγάλος έρωτας με τον Ατατούρκ και η κατασκοπία

«Έζησα τα πάντα, έκανα τα πάντα, δεν είχα φραγμούς, ήμουν ελεύθερη. Μεγάλες λέξεις, πόζες, ξελιγώματα, ε; Αλλά ησυχάστε, δεν πρόκειται για τέτοιο πράγμα. Νομίζετε πως μία καλλιτέχνις της δικής μου ιδιοσυγκρασίας, μποέμισσα από κούνια και αδιόρθωτη αναρχική που δεν μπορεί να ανεχθεί ρέγουλες, ετικέτες και δεσμούς σκλαβιάς, δεν έχει καμία φιλοσοφική αρχή; Ε, λοιπόν εγώ έχω μία. Η ζωή δεν έχει καμία απολύτως αξία όταν δεν μοιάζει με ρομάντζο».

Έτσι περιέγραφε τον εαυτό της αλλά και την κοσμοθεωρία της η ντίβα Ζωζώ Νταλμάς. Η ζωή της σημαδεύτηκε από πολλούς και θυελλώδεις έρωτες… Σημαντικότερος εξ αυτών με τον Κεμάλ Ατατούρκ!

Γνωρίστηκαν σε ένα νυχτερινό μαγαζί που χόρευε η Ζωζώ. Όταν τελείωσε τον χορό την κάλεσε στο τραπέζι του και στην συνέχεια πέρασαν τη νύχτα μαζί. Στις 6.30 το επόμενο πρωί, ο Κεμάλ έφυγε, έδωσε εντολή στο υπηρετικό προσωπικό, όταν εκείνη ξυπνήσει να την περιποιηθούν ενώ της άφησε κι ένα χαρτονόμισμα χιλίων λιρών στο κομοδίνο «διά τις καλές της υπηρεσίες».

Η Ελληνίδα ντίβα, όπως ήταν φυσικό, ένιωσε προσβεβλημένη αλλά δεν έμεινε με σταυρωμένα τα χέρια. Κάτι τέτοιο, άλλωστε, δεν ήταν του χαρακτήρα της. Πήρε το χαρτονόμισμα στα χέρια της για να το σκίσει, αλλά βλέποντας πάνω σε αυτό τυπωμένο το πρόσωπο του Κεμάλ αποφάσισε να… δράσει διαφορετικά. Πήρε ένα ψαλίδι και έκοψε προσεχτικά το κομμάτι που ήταν η εικόνα του. Το υπόλοιπο κομμάτι με την τρύπα στη μέση το άφησε στη θέση του μαζί με ένα σημείωμα που έγραφε: «Από αυτό που μου αφήσατε πήρα μόνο αυτό που μου χρειαζόταν. Το υπόλοιπο σας το επιστρέφω γιατί μου είναι εντελώς άχρηστο».

Ο Κεμάλ φάνηκε να συγκλονίζεται από την κίνηση αυτή. Το βράδυ της έστειλε στο θέατρο λουλούδια κι ένα πανάκριβο κόσμημα. Η Ζωζώ τα γύρισε πίσω. Το άλλο βράδυ τα ίδια, μέχρι που τελικά η Ελληνίδα ντίβα… υπέκυψε στο αδιάκοπο φλερτ του Τούρκου ηγέτη και οι δυο τους ξεκίνησαν ένα δεσμό ο οποίος κράτησε πολλά χρόνια, έως και λίγο πριν από τον θάνατο του Κεμάλ Ατατούρκ.

Η ίδια σε μια από τις πολλές συνεντεύξεις που είχε δώσει είχε υποστηρίξει, ότι σε προσωπικές τους στιγμές ο Κεμάλ της είχε εκμυστηρευτεί σε άπταιστα ελληνικά: «Πίστεψε με, θαυμάζω τους Έλληνες κι όχι τους μπουνταλάδες τους δικούς μου». Σε άλλη συνέντευξή της το 1962, είχε πει: «Άστα «μπαμπά», του έλεγα ειρωνικά, «το θες ή δεν το θες, είσαι Ρωμιός! Από πού ήταν η γιαγιά σου; Δεν ήταν η κυρα-Μαρία από τα Γιάννενα; Ύστερα τούρκεψες, «μπαμπά»! Κι αυτός χαχάνιζε, χτυπιόταν, άρπαζε ένα μπουκάλι με ρακή, έπινε στην υγειά μου και στην ελληνοτουρκική φιλία».

Ο έρωτας αυτός, ωστόσο, σε συνδυασμό με κάποιες (αρκετές είναι η αλήθεια) επισκέψεις που έκανε η Ζωζώ στον Ελευθέριο Βενιζέλο (οι οποίες συνέπιπταν με την επιστροφή της από τα ταξίδια της στην Τουρκία) ήταν αρκετά ώστε να φουντώσουν οι φήμες πως η ντίβα κρατούσε με επιτυχία και τον… παράλληλο ρόλο της κατασκόπου!

Ποτέ δεν επιβεβαιώθηκε κάτι τέτοιο. Η ίδια η Ζωζώ, ωστόσο, σε μία συνέντευξή της φρόντισε να δώσει τροφή στα σενάρια. «Κατάσκοπος δεν ήμουνα, Ελληνίδα ήμουνα… Και τα διαμάντια και τα χρυσαφικά που με γέμισαν Αιγύπτιοι πρίγκιπες και Τούρκοι πασάδες, στην οικογένειά μου και σε φτωχά κορίτσια τα μοίρασα», είχε πει.

Το άδοξο φινάλε…

Πέρα από τη δόξα και την ξέφρενη ζωή, ωστόσο, η Ζωζώ έζησε και στιγμές τραγικές. Τραγικότερη όλων τα φρικτά βασανιστήρια που υπέστη στην κατοχή στα υπόγεια της Γκεστάμπο.

Οι ναζί την βασάνισαν επειδή εκείνη δεν κατέδωσε συναδέλφους της που ήταν στην αντίσταση. Αποτέλεσμα των βασανιστηρίων ήταν να χάσει το τεσσάρων μηνών μωρό που είχε στην κοιλιά της.

Η τελευταία της «παράσταση» δόθηκε στις 2 Αυγούστου 1988. Το τέλος της ζωής της τη βρήκε να ζει σε ένα δυάρι, δύο υπόγεια κάτω από τη γη, στην οδό Τρικάλων στους Αμπελόκηπους, όπου της πήγαιναν φαγητό οι γείτονες και κάποιοι άνθρωποι του θεάτρου. Τα ένσημα που είχε μαζέψει δεν ήταν αρκετά για να βγάλει τη σύνταξη. Από την γεμάτη πλούτη ζωή της, δεν είχε κρατήσει απολύτως τίποτα για την ίδια και πέθανε μόνη.

Σύμφωνα με μια άλλη εκδοχή η Ζωζώ Νταλμάς πέθανε μόνη σε ένα οίκο ευγηρίας και πως πώς τα έξοδα για την κηδεία της τα ανέλαβε ένας παλιός χορευτής και θαυμαστής της, ο Δημήτρης Ιβάνωφ στον οποίο λίγο πριν αφήσει την τελευταία της πνοή είχε πει: «Άναψε ένα κεράκι στην Παναγία για να ξεκουραστώ».

ΠΗΓΗ

Το τραγούδι «Πριγκιπέσα», σε στίχους – μουσική άλλα και πρώτη ερμηνεία του Σωκράτη Μάλαμα, αποτελεί ένα από τα πιο αγαπημένα τραγούδια του ελληνικού πενταγράμμου. Κυκλοφόρησε το 2000 με τα υπόλοιπα τραγούδια του δίσκου «Ο Φύλακας και ο Βασιλιάς»

Συνήθως, πίσω από ένα τραγούδι αγάπης κρύβεται και μια ιστορία. Η «Πριγκιπέσα» δεν αποτελεί εξαίρεση. Είναι πρόσωπο υπαρκτό και αγαπημένο για τον καλλιτέχνη, ο οποίος προσέφερε ως δώρο γενεθλίων το τραγούδι σε μια κοπέλα που έμελλε να τον σημαδέψει.

Σε μια συνέντευξη που παραχώρησε ο Μάλαμας στο ΒΗΜΑgazino και τον Μάκη Προβατά αποκάλυψε το πως εμπνεύστηκε το τραγούδι. Στην ερώτηση του δημοσιογράφου εάν έχει κρίνει βιαστικά κάποιο από τα τραγούδια του, απάντησε:

«Κατά μια έννοια, έτσι έγινε με την “Πριγκιπέσα”. Την έγραψα ως δώρο γενεθλίων σε μια γυναίκα, επειδή δεν είχα λεφτά να της πάρω κάτι. Μαγείρευε να φάμε φακές, που ήταν ό,τι είχε απομείνει, και ενώ την έβλεπα σκέφτηκα: “Αυτό αξίζει τον κόπο τώρα να το τραγουδήσει κάποιος, να το βγάλει προς τα έξω”. Το έγραψα και το έπαιξα κατευθείαν, χωρίς να μεσολαβήσει καθόλου χρόνος. Όταν το έπαιξα λύθηκα στα γέλια, το θεώρησα τόσο αστείο. Η φίλη μου, η οποία δεν είχε καμία σχέση με τη μουσική, άφησε κάτω τις κουτάλες και μου είπε: “Πότε το έγραψες αυτό το τραγούδι; Το ξέρεις ότι είναι πάρα πολύ καλό; Απορώ γιατί γελάς”»

Επόμενη απορία του Μάκη Προβατά ήταν τι απέγινε τελικά αυτός ο έρωτας, που οδήγησε σε αυτή την επιτυχία. Πόσο εκτίμησε το δώρο της αυτή η γυναίκα. «Την παντρεύτηκα», απάντησε ο καλλιτέχνης.

ΠΗΓΗ

Το ”λαϊκό” σουσαμένιο ψωμί που έγινε αγαπημένη συνήθεια όλων των Θεσσαλονικέων!

Μπορεί για την καταγωγή και το όνομά του να υπερηφανεύεται η Θεσσαλονίκη, αλλά εδώ και αρκετά χρόνια η διατροφική αξία του και η νοστιμιά του, έχουν κατακτήσει όλη τη χώρα και όσοι το… αγαπούν, το επιλέγουν ως σνακ συχνά και καθ’ όλη τη διάρκεια της ημέρας.

Θα το βρείτε πλέον σε διάφορες παραλλαγές: πολύσπορο, γεμιστό, χωρίς σουσάμι, με ταχίνι, ολικής άλεσης, διπλό κ.ά., αλλά το κλασικό, σησαμένιο κουλούρι Θεσσαλονίκης, είναι εκείνο που ξεκίνησε να παρασκευάζεται στη συμπρωτεύουσα από τους πρόσφυγες που ήρθαν από τις χαμένες πατρίδες κι εκείνο που έχει μείνει στην καρδιά μας ως το παραδοσιακό ελληνικό προϊόν που πουλούσαν οι μικροπωλητές με τους ταβάδες στο κεφάλι από τα ξημερώματα.

Παρόλο που δεν έχει κατοχυρωμένη ονομασία προέλευσης, το σησαμένιο κουλούρι ταυτίστηκε με τη συμπρωτεύουσα καθώς η ιστορία του ξεκινά την εποχή της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας και εμφανίστηκε κυρίως στην Κωνσταντινούπολη και τη Θεσσαλονίκη. Η λέξη κουλούρι προέρχεται από τη βυζαντινή λέξη «κολλίκιον», που αναφέρεται σε πολλά βυζαντινά κείμενα.

Στην Ελλάδα αλλά και στην Τουρκία (όπου ονομάζονται “simit“) είναι δημοφιλές έδεσμα το οποίο συνήθως καταναλώνεται το πρωί. Η παλιότερη αναφορά σε κουλούρι βρίσκεται το 1525 στην Κωνσταντινούπολη, ενώ σύμφωνα με τον Εβλιγιά Τσελεμπή το 1630 υπήρχαν στην πόλη περίπου 70 αρτοποιεία που παρασκεύαζαν κουλούρι.

Στην Ελλάδα, το επάγγελμα του αρτοποιού- κουλουροποιού ασκούσαν κατά κύριο λόγο Έλληνες από την Ήπειρο. Η παράδοση λέει ότι το σχήμα της κεφαλής των Ηπειρωτών προέρχεται από το βάρος της τάβλας των κουλουριών που κουβαλούσαν στο κεφάλι τους οι πωλητές. Γνωστή είναι επίσης και η ευχή της ηπειρώτισσας μάνας προς το αγόρι της, η οποία με ένα χτύπημα στο κεφάλι έλεγε «Άντε και στην Πόλη κουλουρτζής».

Από τα μεσάνυχτα οι τεχνίτες στους φούρνους που άναβαν με ξύλα ετοίμαζαν το προζύμι από μαγιά ψωμιού. Πριν ξημερώσει, τα κουλούρια ήταν έτοιμα και η μυρωδιά του ψημένου σησαμιού ήταν πειρασμός για κάθε περαστικό.

Οι μικροπωλητές με τους ταβάδες στο κεφάλι ή με καλάθια ξεχύνονταν στους δρόμους από τα ξημερώματα και μέχρι τις 10-11 το πρωί ξεπουλούσαν.

Πολλές φυσικά είναι και οι αναφορές γύρω από το κουλούρι, τόσο στη λαϊκή μας παράδοση, «Κουλούρια πλάθει και ψωμιά κι η γειτονιά μυρίζει, σαν η ξυλένια φτυάρα του φουρνίζει ξεφουρνίζει και από τα χέρια του εμείς ψωμί ξεροψημένο τρώμε ζεστό και όμορφο Θεού ευλογημένο», όσο και στην ποίηση, όπου ένα από τα χαρακτηρίστηκα απόσπασμα είναι από παλιό ποίημα του Ανθολογίου της Β’ τάξης του Δημοτικού της δεκαετίας 60-70: «Κουλουρά, κυρ κουλουρά, τόση αν χάριζαν χαρά τα κουλούρια όλου του κόσμου, θά λεγα: Δασκάλα, δώσμου όσα θες μηδενικά μυρωδάτα και γλυκά». Μπορεί να μιλάμε για την ιστορία και το όνομα του διάσημου κουλουριού αλλά υπάρχουν και παραδοσιακά Ελληνικά φαγητά που χάθηκαν με τα χρόνια!

Στην Πόλη οι κουλουρτζήδες διαλαλούσαν το εμπόρευμά τους με την ονομασία «κουλούρι Θεσσαλονίκης». Πολύ αργότερα, την ίδια ονομασία χρησιμοποιούσαν και οι κουλουρτζήδες των Αθηνών, όταν έβγαιναν στις πλατείες με τις τάβλες στο κεφάλι. Έτσι, οι ίδιοι οι τεχνίτες, παραγωγοί και πωλητές προσδιόρισαν ιστορικά το τόσο διαδεδομένο σήμερα στην Ελλάδα κουλούρι Θεσσαλονίκης με το γνωστό σχήμα, το μπόλικο σησάμι και την τραγανή γεύση.

Η διατροφική αξία της… απλότητας

Το κουλούρι Θεσσαλονίκης είναι πολύ υγιεινό και οικονομικό σνακ. Μπορείτε να το φάτε περπατώντας στο δρόμο, να το πάρετε μαζί σας στη δουλειά και να το συνδυάσετε με τυρί για ένα ελαφρύ και δυναμωτικό γεύμα.

Παρασκευάζεται από αλεύρι σίτου, μαγιά, νερό, αλάτι και ζάχαρη. Αλλά το μυστικό της γεύσης του κουλουριού (εκτός από το ψήσιμο και την ζύμη) είναι το πολύ και καλής ποιότητας σουσάμι. Το σουσάμι και τα προϊόντα του (ταχίνι, χαλβάς, σησαμέλαιο), αποτελούν τρόφιμα θερμιδογόνα μεν, υψηλής διατροφικής αξίας δε.

Οι σπόροι του σουσαμιού (μόλις 28 γρ.), προσφέρουν περισσότερο από το 1/4 των ημερήσιων αναγκών μας σε ασβέστιο, αποτελούν υψηλής βιολογικής αξίας φυτικές πρωτεΐνες και περιέχουν κυρίως βιταμίνες του συμπλέγματος Β, όπως Β1, Β2 και νιασίνη (βιταμίνη Β5).

Επίσης, η αυξημένη παρουσία πολυακόρεστων λιπαρών οξέων στο σουσάμι, το καθιστά μια ιδιαιτέρως θρεπτική τροφή, καθώς τα συγκεκριμένα οξέα δεν μπορεί να τα συνθέσει ο ανθρώπινος οργανισμός.

Τα τελευταία χρόνια η διατροφική αξία του σησαμιού, έχει συσχετιστεί, τόσο με την πρόληψη, όσο και με την αντιμετώπιση χρόνιων νοσημάτων με υψηλή συχνότητα στους κατοίκους της Δύσης, όπως τα καρδιαγγειακά νοσήματα, διάφορες μορφές καρκίνου (το σουσάμι περιέχει φυτοχημικές ουσίες με ισχυρές αντιοξειδωτικές ιδιότητες) κ.ά.

Εύκολα στην παραγωγή τους, αφράτα, γρήγορα και με ελάχιστες θερμίδες σπιτικά κουλούρια Θεσσαλονίκης!

Ακολουθεί μια υπέροχη συνταγή για το αγαπημένο σνακ.

Υλικά:

15 g. ξηρή μαγιά

150 ml νερό χλιαρό στους 40oC

1 1/2 κ.σ. ζάχαρη

500 g. αλεύρι (150 g. σκληρό και 350 g. μαλακό)

1 κ.σ. αλάτι

60 g. ελαιόλαδο

150 ml νερό

Για την επικάλυψη:

360 ml χλιαρό νερό

70 g. ζάχαρη

200 g. σουσάμι

Εκτέλεση:

-Αναμειγνύουμε τη ξηρή μαγιά με το νερό στους 40οC και τη ζάχαρη. Αφήνουμε 10 λεπτά να δράσει η μαγιά.

-Σε ξεχωριστό μπολ αναμειγνύουμε με ένα σύρμα το αλεύρι με το αλάτι. Προσθέτουμε το διάλυμα μαγιάς. Αναμειγνύουμε μέχρι να αρχίσουν να ενώνονται τα υλικά. Ρίχνουμε το ελαιόλαδο και ανακατεύουμε με μια ξύλινη κουτάλα. Συνεχίζουμε το ανακάτεμα με τα χέρια για να δέσουν απόλυτα τα υλικά μεταξύ τους. Εάν το ζυμάρι είναι σχετικά υγρό ή κολλώδες, προσθέτουμε λίγο ακόμα αλεύρι. Η ζύμη είναι έτοιμη όταν έχει ελαστική και ομοιόμορφη υφή. Καλύπτουμε το μπολ με πετσέτα και αφήνουμε να ξεκουραστεί για 45 λεπτά.

-Κατόπιν μεταφέρουμε το ζυμάρι σε αλευρωμένο πάγκο εργασίας. Ζυμώνουμε με τα χέρια με δυνατές κινήσεις στον πάγκο. Ρολάρουμε το ζυμάρι στον πάγκο σε μεγάλο κορδόνι. Προσέχουμε να έχει το ίδιο πάχος σε όλο το μήκος του. Κάνουμε σχισμές κατά μήκος του ζυμαριού και στη συνέχεια κόβουμε σε μικρότερα κομμάτια ίσιου μεγέθους. Τώρα παίρνουμε ένα ένα τα ζυμαράκια και τα ανοίγουμε σε μεγαλύτερο φυτίλι. Θέλουμε να πετύχουμε ίσο πάχος ώστε να φτιάξουμε ομοιόμορφα κουλούρια. Σχηματίζουμε το κουλούρι ενώνοντας τις άκρες του ζυμαριού.

-Σε ταψί αναμειγνύουμε χλιαρό νερό με ζάχαρη. Βουτάμε το κουλούρι στο ζαχαρόνερο, ίσα να το βρέξουμε. Στη συνέχεια περνάμε το κουλούρι από το σουσάμι ώστε να καλύψει καλά όλη την επιφάνειά του. Μεταφέρουμε το κουλούρι σε λαμαρίνα στρωμένη με λαδόκολλα. Επαναλαμβάνουμε τη διαδικασία για τα υπόλοιπα κουλούρια.

-Ψήνουμε σε καλά προθερμασμένο φούρνο στους 200οC για 15 λεπτά. Για πιο τραγανό αποτέλεσμα, ψήστε τα κουλούρια σας γύρω στα 20 λεπτά.

ΠΗΓΗ

Γράφει η Λίνα Παυλοπούλου

Όταν το πιστέψεις, τότε μόνο θα το δεις να υλοποιείται. Το θαύμα έρχεται μέσα από την πίστη και τη γνώση αυτή. Δε φτάνει όμως να το γνωρίζεις αυτό, μόνο με το μυαλό.

Το θαύμα ζητά τη συμμετοχή της καρδιάς. Oταν η καρδιά ενωθεί με το νου, τότε συντελείται το θαύμα.

Όσο όμως επιτρέπεις στο «εγώ» σου να εμποδίζει αυτή την ένωση, το θαύμα ακόμα θα το περιμένεις να συμβεί.

Όταν καταθέσεις εκεί που γνωρίζεις χωρίς αντιστάσεις το εγώ σου και το φορτίο που δεν μπορείς να κουβαλήσεις, τότε το θαύμα θα το λάβεις στη ζωή σου!

Το θαύμα έρχεται σε σένα μέσα από την βαθιά πίστη σου. Και έρχεται όταν περιβάλλεις τον εαυτό σου με αληθινή χαρά!

Η χαρά είναι η κινητήριος δύναμη της ένωσης της καρδιάς και του μυαλού.

Όσο αντιστέκεσαι στη χαρά και συνεχίζεις να παραπονιέσαι, να μην αποδέχεσαι ότι σου συμβαίνει, να αντιστέκεσαι στις αλλαγές, να αφήνεις να σε εξουσιάζει το εγώ σου, μην περιμένεις να λάβεις τίποτα περισσότερο από συμβατικά, κοινότυπα και ίδια πράγματα στη ζωή σου.

Αν όμως πραγματικά θες να ζεις θαύματα στη ζωή σου και να ακολουθείς την υπερβατική σου φύση, τότε χρειάζεται να εκπαιδεύσεις το μυαλό σου, να τιθασεύσεις το εγώ σου και να αποφασίσεις να ανοίξεις την καρδιά σου.

Αυτό που θες, όταν το ζητάς πραγματικά με την καρδιά σου, χρειάζεται να το ζεις σα να το έχεις ήδη… και να είσαι σίγουρος ότι μέσα από αυτή την πίστη, μέσα από αυτό το πεδίο της χαράς, το θαύμα απλά γίνεται!

Και δεν είναι λόγια για να λέμε… Το θαύμα δεν έχει λογική, δεν διέπεται από ανθρώπινους νόμους, είναι απόρροια της θεϊκής μας φύσης που οι περισσότεροι δεν έχουν συναντήσει μέσα τους.

«Τα αδύνατα παρά ανθρώποις, δυνατά παρά τω Θεώ εστίν». Οσοι το έχουν βιώσει και συνεχίζουν να το βιώνουν, μπορούν και να το μοιραστούν.

Γιατί, αλήθεια στο λέω, όλα γίνονται στην ώρα τους, ακόμα και τα θαύματα. Αρκεί εσύ να το πιστέψεις.

Ζητήστε και θα λάβετε!

ΠΗΓΗ

Δείτε και την ασπρόμαυρη φωτογραφία

Βρισκόμαστε στο Μικρό Χωριό, είναι ένα ορεινό χωριό της Περιφερειακής Ενότητας Ευρυτανίας. Είναι χτισμένο μέσα σε πυκνό ελατοδάσος σε υψόμετρο 950 μέτρων στις πλαγιές του όρους Χελιδώνα, στην πλαγιά απέναντι από το Μεγάλο Χωριό. Υπάγεται στο Δήμο Καρπενησίου και απέχει 17 χλμ. από το Καρπενήσι.

Το φιλμ ανοίγει με μια οδική ταμπέλα που μας ενημερώνει ότι αριστερά στα 17 χιλιόμετρα είναι το Μικρό Χωριό ενώ στα 15 το Μεγάλο Χωριό, στο βάθος υπάρχει μια ακόμα ταμπέλα που μπορούμε να διακρίνουμε “ΠΡΟΣΟΧΗ ΕΚΤΕΛΟΥΝΤΑΙ ΕΡΓΑ”. Βλέπουμε πλάνα της διαδρομής τα οποία είναι τραβηγμένα απ’ το αυτοκίνητο εν κινήσει, συναντώντας μια αγελάδα ενώ λίγο πιο κάτω μια μαυροφορεμένη γυναίκα με το φορτωμένο γαϊδουράκι της.

Ένα γενικό πλάνο του χωριού με το βουνό Χελιδώνα να ξεχωρίζει και πάλι στον δρόμο. Μπροστά μια κατσικούλα την οποία ο κινηματογραφιστής ακολουθεί για λίγο και τέλος, άφιξη στο χωριό.

Βλέπουμε τα σπίτια του χωριού, τον κινηματογραφιστή να ανεβαίνει σ’ ένα λοφίσκο, να κατεβαίνει και στη συνέχεια τη συνοδό του να περιπλανιέται στο δάσος πλησιάζοντας τον ποταμό Καρπενησιώτη. Το φιλμ κλείνει με τη γυναίκα να πετάει πέτρες στον ποταμό παίζοντας και χαμογελώντας στον φακό.

ΠΗΓΗ