Τα αρχαία χρόνια τα θαλάσσια ταξίδια ήταν πολύ κουραστικά αφού δεν υπήρχαν μηχανές και τα πλοία ταξίδευαν με τα πανιά ή με τα κουπιά. Οι κωπηλάτες ήταν συνήθως κατάδικοι (άνθρωποι των κάτεργων). 
Υπήρχαν, επίσης, πλοία-φυλακές, που ονομαζόντουσαν «κάτεργα». Έτσι, το πλήρωμα αυτών των πλοίων λεγόταν «κατεργάρηδες». Όταν, λοιπόν, ο αέρας έπεφτε και χρειάζονταν να κωπηλατήσουν τους καλούσαν στην εργασία τους φωνάζοντας «Κάθε κατεργάρης στον πάγκο του».

ΠΗΓΗ

Άποψη από το κέντρο της Αλεξανδρούπολης

Αλεξανδρούπολη, ο Φάρος (άγνωστη χρονολογία)

Η Ζαρίφειος Παιδαγωγική Ακαδημία στην Αλεξανδρούπολη το 1953. Είχε ιδρυθεί το 1934.

Αλεξανδρούπολη δεκαετία '60, με το φάρο να δεσπόζει. Έχει ύψος 27 μέτρα και εγκαινιάστηκε τη 1η Ιουνίου 1880.

Αλεξανδρούπολη δεκαετία '60. Εικονίζεται το ξενοδοχείο "Αλεξανδρούπολη", με τα γραφεία της Ολυμπιακής Αεροπορίας να στεγάζονται στο ισόγειο του κτιρίου.

ΠΗΓΗ

Η γνωστή φράση «δεν του καίγεται καρφί», που σήμερα χρησιμοποιείται για κάποιον που είναι αδιάφορος για κάτι, έχει τις ρίζες της στον Μυστρά. 
Την περίοδο που οι Τούρκοι πολιορκούσαν την Κωνσταντινούπολη, οι Βυζαντινοί ασχολήθηκαν με την οχύρωση της Πελοποννήσου ώστε να έχουν εξασφαλισμένο καταφύγιο σε περίπτωση επίθεσης. 
Μία από τις περιοχές που «πρόσεξαν» οι Βυζαντινοί ήταν ο Μυστράς, ο οποίος λόγω των αλλεπάλληλων επιδρομών και πολέμων, είχε σχεδόν καταστραφεί. 
Λέγεται μάλιστα ότι οι κάτοικοι της περιοχής φοβόντουσαν τόσο που δεν κυκλοφορούσαν χωρίς να οπλοφορούν. 
Σε αυτή την κατάσταση βρήκαν το Μυστρά οι Παλαιολόγοι, αλλά κατάφεραν να βελτιώσουν την κατάσταση και να ανεβάσουν το ηθικό των Ελλήνων. 
Οι εντάσεις είχαν καταλαγιάσει όταν ανέλαβε τη θέση του γενικού τοποτηρητή ένας «ταχυδακτυλουργός» της εποχής, ο Δημήτριος Παντεχνής. 
Ένα από τα κόλπα του ήταν ότι «άγγιζε» κοσμήματα και τα νομίσματα και τα εξαφάνιζε, κατηγορώντας κάποιους ότι τα έκλεβαν. 
Ο θαυματοποιός χαρακτηρίστηκε απατεώνας και η φήμη του εξαπλώθηκε αμέσως. 
Ο κόσμος ήταν εξαγριωμένος με τον Παντεχνή και ζητούσε την παραδειγματική του τιμωρία. 
Η ποινή που αποφασίστηκε ήταν η παραμόρφωση του προσώπου του με ένα πυρακτωμένο καρφί. 
Όταν όμως ακουμπούσαν το καρφί στο πρόσωπό του, εκείνο κρύωνε και δεν του άφηνε κανένα σημάδι. 
Το πλήθος τρόμαξε από το περίεργο αυτό θέαμα και άρχισε να φωνάζει «το καρφί δεν του καίγεται»! 
Από τότε η φράση έμεινε στην καθημερινή ζωή για να δηλώσει την απάθεια κάποιου για ένα σημαντικό γεγονός. 
π.χ: «δεν πάει να χαλάει ο κόσμος καρφί δεν του καίγεται»

ΠΗΓΗ

ΠΗΓΗ

Η ξυλογραφία που παρουσιάζουμε, δημιουργήθηκε πριν από περίπου 500 χρόνια και είναι μια φανταστική απεικόνιση του τότε τουρκοκρατούμενου Άργους.

Η έκδοση έγινε το 1545 στη Βασιλεία από τον Γερμανό Nicolaus Gerbel ή Gerbelius και συνοδεύει το χάρτη «Περιγραφή της Ελλάδος» του Κερκυραίου λόγιου, χαρτογράφου και ιερέα Νικόλαου Σοφιανού. Στο έργο, εκτός από την ξυλογραφία του Άργους υπάρχουν ακόμα 19 φανταστικές απεικονίσεις ελληνικών πόλεων και τοποθεσιών σε γοτθικό ύφος, με βάση περιγραφές και κείμενα Ελλήνων και Λατίνων συγγραφέων

Ως φανταστική η απεικόνιση, δεν έχει βέβαια άμεση σχέση με την πραγματικότητα, ωστόσο τρία στοιχεία που την χαρακτηρίζουν είναι το Κάστρο της Λάρισας, οι ημισέληνοι σε τζαμιά, αλλά και ο χείμαρρος Ξεριάς που ρέει στο δεξιό μέρος της εικόνας.

ΠΗΓΗ

ΠΗΓΗ

 Ένα υπέροχο βιντεάκι με πανοραμικές λήψεις

Η πασίγνωστη φράση «αυγά σου καθαρίζουν», που σήμερα χρησιμοποιούμε όταν κάποιος γελάει ακατάπαυστα και χωρίς λόγο, έχει τις ρίζες της στη ρωμαϊκή εποχή. Οι Ρωμαίοι κάθε χρόνο στις 15 Μαΐου διοργάνωναν μια γιορτή προς τιμήν της θεάς Αφροδίτης και του θεού Διόνυσου. 
Κατά τη διάρκεια του γλεντιού οι συμμετέχοντες μεταξύ άλλων πετούσαν αυγά ο ένας στον άλλον. 
Ο αυγοπόλεμος διαρκούσε μία ολόκληρη ημέρα και ήταν τόσο διασκεδαστικός που χάριζε το γέλιο σε όσους είχαν λάβει μέρος για βδομάδες. 
Στο γεγονός αυτό λάμβαναν μέρος πολίτες ανεξαρτήτως κοινωνικής τάξης, διασκεδάζοντας και ξεχνώντας τις διαφορές τους. 
Άλλες πηγές αναφέρουν ότι ευγενείς, αλλά και δούλοι απαγορευόταν να συμμετάσχουν, ωστόσο η πρώτη εκδοχή φαίνεται να είναι η επικρατέστερη. 
Το σίγουρο είναι ότι η παράξενη αυτή γιορτή συγκινούσε ιδιαίτερα τον αυτοκράτορα Νέρωνα, ο οποίος επιδιδόταν σε αυγοπόλεμο κατά των αξιωματούχων του, ξεχνώντας για λίγο τη θέση του.

Το έθιμο του «αυγοπόλεμου» ήταν το αγαπημένο του Νέρωνα

Λέγεται μάλιστα ότι το έθιμο με τα αυγά τον διασκέδαζε τόσο, που δεν μπορούσε να περιμένει τον επόμενο Μάιο και το συνέχιζε  καθ’ όλη τη διάρκεια του χρόνου, ανάλογα με τη διάθεσή του. 
Το πέταγμα των αυγών ήταν μια τόσο αστεία διαδικασία που ακόμα και η ανάμνησή της σκορπούσε το γέλιο. 
Γι’ αυτό οι άνθρωποι έμοιαζαν να γελούσαν χωρίς λόγο, αλλά η αιτία ήταν… τα αυγά! Έτσι, καθιερώθηκε η φράση «Αυγά σου καθαρίζουν;»

ΠΗΓΗ

Δημήτριος Δακρότσης (Θεσσαλονίκη, 1972).

Διδάκτωρ Φιλοσοφίας Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, τακτικό μέλος Ελληνικής Φιλοσοφικής Εταιρείας. 

Απόφοιτος του Τμήματος Ελληνικού Πολιτισμού της Σχολής Ανθρωπιστικών Σπουδών του Ελληνικού Ανοικτού Πανεπιστημίου και του Μεταπτυχιακού Προγράμματος Φιλοσοφίας του Τμήματος Φιλοσοφίας-Παιδαγωγικής-Ψυχολογίας της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών (κατεύθυνση Ηθική). 

Έχει συμμετάσχει ως ομιλητής στη Διημερίδα Ηθικής Φιλοσοφίας (Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου, 2009) και στο 23ο Διεθνές Συνέδριο Φιλοσοφίας, (Πανεπιστήμιο Αθηνών, 2013). 

Έχει συγγράψει και δημοσιεύσει επιστημονικά άρθρα στην Ελλάδα και το Εξωτερικό, κριτικές και μελέτες γύρω από την Ηθική, Αισθητική και Πολιτική Φιλοσοφία. 

Κατά το Ακαδημαϊκό έτος 2014-2015 ανέλαβε την επιστημονική ευθύνη του μαθήματος της Φιλοσοφίας στο πρόγραμμα Διδακτικής Φιλολογικών Μαθημάτων του Ανοικτού Ιδρύματος Εκπαίδευσης. 

Το 2014 έλαβε τρίτο βραβείο στον Λογοτεχνικό Διαγωνισμό Δοκιμίου του περιοδικού Νέα Σκέψη, ενώ το 2015 έλαβε πρώτο βραβείο Δοκιμίου στον 33ο Λογοτεχνικό Διαγωνισμό της Πανελλήνιας Ένωσης Λογοτεχνών. 

Έχει διδάξει Λαογραφία στο πρόγραμμα Δια Βίου Μάθησης του Ινστιτούτου Διαρκούς Εκπαίδευσης Ενηλίκων και Αισθητική Φιλοσοφία στον 7ο Κύκλο Εξειδικευμένων Εκπαιδευτικών Προγραμμάτων Απόφοιτων Ανώτατης Εκπαίδευσης, στο Έργο: «Ακαδημία Πλάτωνος - η Πολιτεία και ο Πολίτης» του Πανεπιστημίου Αθηνών. 

Από το 2013 δραστηριοποιείται ως επιστημονικός συνεργάτης και διδάσκων του μαθήματος της Φιλοσοφίας στο Ανοικτό Ίδρυμα Εκπαίδευσης. 

Είναι εγγεγραμμένος στο Μητρώο Διδασκόντων του Έργου: «Ακαδημία Πλάτωνος» Εξειδικευμένα Προγράμματα για Απόφοιτους Ανώτατης Εκπαίδευσης, Φορέας Εκτέλεσης: Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών και υπό ένταξη στο Υπομητρώο Εκπαιδευτών Ενηλίκων του Εθνικού Οργανισμού Πιστοποίησης Προσόντων και Επαγγελματικού Προσανατολισμού.

Ένα από τα σπουδαιότερα μοναστήρια των Αγράφων υπήρξε η Ιερά Μονή Ρεντίνας, η οποία βρίσκεται σε απόσταση μόλις επτά χιλιομέτρων νοτιοανατολικά της ομώνυμης ιστορικής κοινότητας.

Ο χρόνος ίδρυσής του είναι άγνωστος, αλλά ανακαινίσθηκε σύμφωνα με σωζόμενη επιγραφή το 1579, ενώ το σημερινό καθολικό κτίσθηκε το 1640 με δαπάνες της αρχοντικής οικογένειας Σταβογγίνη ή Στραβοένογλου από το Σμόκοβο.

Η μονή τιμάται στο όνομα της Κοιμήσεως της Θεοτόκου και στη μνήμη του Αγίου Βασιλείου Αγκύρας.


Η ακμή του στην Τουρκοκρατία - Κέντρο επαναστατικών γεγονότων

Το μοναστήρι, αναφέρει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ η αρχαιολόγος Σταυρούλα Σδρόλια, γνώρισε μεγάλη ακμή κατά την περίοδο της Τουρκοκρατίας, όταν σε αυτό εγκαταβιούσαν περισσότεροι από 50 μοναχοί και διέθετε τεράστια ακίνητη περιουσία στις γύρω περιοχές, αλλά και μετόχια στη Ρωσία ώστε να ονομάζεται το Ρωσικό.

Κατείχε μεγάλης αξίας κειμήλια και σημαντική βιβλιοθήκη. Aπό τις αρχές του 18ου αι., η μονή διατηρούσε σχολή για τα ελληνικά Γράμματα, η οποία εξελίχθηκε σε σχολή ανώτερης μόρφωσης.


Η μονή έγινε επίσης το κέντρο διαφόρων επαναστατικών γεγονότων και γι' αυτό έπαθε μεγάλες καταστροφές. Έτσι, σημειώνει η κ. Σδρόλια, στην απογραφή του 1881, κατά την απελευθέρωση της Θεσσαλίας, καταγράφεται με επτά μοναχούς, ενώ μετά την απελευθέρωση εγκαταλείφθηκε για πολλά χρόνια με αποτέλεσμα να χαθούν πολύτιμα χειρόγραφα και κώδικές του. Για λίγα χρόνια αποτέλεσε μετόχι της Μονής Κορώνας και το 1927 επανασυστήθηκε από τον λόγιο μητροπολίτη Ιεζεκιήλ.

Μια σπουδαία αρχιτεκτονική

Στον οχυρωματικό περίβολο της μονής, ο σημερινός επισκέπτης εισέρχεται μέσω της ανατολικής πύλης. Μια δεύτερη πύλη υπάρχει στην ανατολική πλευρά του περιβόλου. Στο κέντρο του περιβόλου βρίσκεται το καθολικό, ένας αγιορείτικου τύπου τετρακιόνιος ναός. Στη δυτική του πλευρά φέρει εσωνάρθηκα- λιτή και εξωνάρθηκα με εξαιρετικά αξιόλογες από την άποψη της εικονογραφίας αγιογραφίες. Αριστερά και δεξιά του εσωνάρθηκα είναι προσκολλημένα τα παρεκκλήσια των Αγίων Αποστόλων και Αγίου Νικολάου (νότια) και Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου (βόρεια). Στη ΒΔ γωνία του κυρίως ναού βρίσκεται η κρύπτη-οστεοφυλάκιο, στην οποία κατέρχεται κανείς με μικρή κλίμακα.


Το εξαιρετικής τέχνης ξυλόγλυπτο τέμπλο του καθολικού κατασκευάσθηκε το 1659, αλλά οι εικόνες που βρίσκονται στο επιστύλιο του ίδιου τέμπλου φιλοτεχνήθηκαν στις αρχές του 17ου αι. πιθανότατα από τον αγιογράφο Ιωάννη τον «ευτελή».

Το 1662 -και πάλι με χορηγία της οικογένειας Στραβοένογλου- φιλοτεχνήθηκαν οι τοιχογραφίες του κυρίως ναού από έναν άλλο αγιογράφο με το όνομα Ιωάννης, που εργάσθηκε λίγα χρόνια νωρίτερα στον ενοριακό ναό Κοιμήσεως στη Ρεντίνα. Ο ίδιος ζωγράφος, ένας από τους καλύτερους των Αγράφων, αγιογράφησε δεκαπέντε χρόνια μετά τον νάρθηκα του καθολικού.

Οι τοιχογραφίες, όπως και το τέμπλο του παρεκκλησίου των Αγίων Αποστόλων και Αγίου Νικολάου, χρονολογούνται με επιγραφή στα 1743. Στο παρεκκλήσιο του Αγίου Ιωάννη του Προδρόμου διασώζεται το ξυλόγλυπτο τέμπλο και μέρος των εικόνων του, που μπορούν να χρονολογηθούν στις αρχές του 18ου αι.

Ανατολικά και δυτικά του καθολικού αναπτύσσονται οι πτέρυγες των κελλιών της μονής, ανάλογες των οποίων υπήρχαν κάποτε και στις άλλες δύο πλευρές (βόρεια και νότια), εξασφαλίζοντας έτσι ενδιαιτήματα για εβδομήντα περίπου μοναχούς.


Στο μέσο των κελλιών της δυτικής πτέρυγας, δίπλα στο άλλοτε ηγουμενείο, βρίσκεται κρυμμένο το παρεκκλήσιο του Τιμίου Σταυρού, το οποίο η τοπική παράδοση ονομάζει Κρυφό Σχολειό. Η αγιογράφηση του παρεκκλησίου του Τιμίου Σταυρού έγινε στις αρχές του 18ου αι. Το τέμπλο και οι εικόνες του παρεκκλησίου του Τιμίου Σταυρού φυλάσσονται σήμερα στο Εκκλησιαστικό Μουσείο Ρεντίνας.

Οι τοιχογραφίες αυτές, καταλήγει η αρχαιολόγος, όπως και εκείνες του εξωνάρθηκα, παρουσιάζουν σχέση με το έργο του περίφημου ζωγράφου Διονυσίου από το γειτονικό Φουρνά, ο οποίος διατηρούσε σχέσεις με τον ηγούμενο της μονής.

ΠΗΓΗ

Σκαρφαλωμένα σε απότομα ρέματα, βαθιές χαράδρες, γυμνά βράχια, ψηλές κορυφές και με λιγοστούς κατοίκους που σου μιλούν για το ένδοξο παρελθόν


Τα Τζουμέρκα δε θα τα δεις σε καρτ ποστάλ ούτε σε διαφημιστικές καμπάνιες. Τα τοπία τους αποθηκεύονται μόνο στο μυαλό σου. Μακριά από τους κανόνες της τουριστικής ανάπτυξης, τα ορεινά χωριά που μοιράζονται μεταξύ των νομών Άρτας και Ιωαννίνων φτιάχνουν τη δική τους ιστορία, το δικό τους πολιτισμό και τις δικές τους παρέες. Τα χωριά που είναι σκαρφαλωμένα στα Αθαναμανικά Όρη, όπως είναι η επίσημη ονομασία των Τζουμέρκων, είναι άγρια, με πολλά ποτάμια, ρέματα, βαθιές χαράδρες, γυμνά βράχια, ψηλές κορυφές και λιγοστούς κατοίκους που σου μιλούν για το ένδοξο παρελθόν, για τα γεφύρια, για τους μαστόρους της πέτρας και τους αργυροχρυσοχόους που έφτασαν στα πέρατα του κόσμου. Γυρίσαμε επτά από αυτά τα χωριά σε ένα ορεινό road trip-εμπειρία ζωής.


Πράμαντα, Ιωάννινα


Οι πρώτοι θαρραλέοι άνθρωποι που τόλμησαν να στήσουν τα σπιτικά τους σε τούτα τ' αγριοτόπια, κάπου στις αρχές του 15ου αιώνα, ήταν βοσκοί. Τους ακολούθησαν καταζητούμενοι από τις οθωμανικές αρχές, αλλά και άνθρωποι που δεν ανέχονταν τον τουρκικό ζυγό. Το ονομαστό κεφαλοχώρι απέχει περίπου 65 χλμ από τα Ιωάννινα κι άλλο τόσο από την Άρτα και αποτελεί την έδρα του δήμου Βόρειων Τζουμέρκων. Ο οικισμός απλώνει τις γειτονιές του σε ύψος 850 μέτρων στη σκιά της Στρογκούλας, μια από τις ψηλότερες και πιο επιβλητικές κορυφές της οροσειράς. Ολόγυρα το πυκνό ελατόδασος μοιάζει ν' αγκαλιάζει τα τελευταία σπίτια που δύσκολα διακρίνονται κρυμμένα καθώς είναι ανάμεσα στα ψηλόκορμα κωνοφόρα. Η καρδιά του χωριού χτυπά στην πλακόστρωτη πλατεία της Αγίας Παρασκευής με τον υπεραιωνόβιο πλάτανο και την ιστορική βρύση “Αράπης”.




Κατσανοχώρια, Ιωάννινα

Αυτά τα τυλιγμένα στην ομίχλη χωριά στα βόρεια των Τζουμέρκων δεν είναι σε καμία περίπτωση Ζαγοροχώρια. Ούτε καν Μαστοροχώρια, που προτιμούν οι πιο εναλλακτικοί. Μπορεί να είναι ξεχασμένα και άγνωστα στους πολλούς αλλά είναι απίστευτα γοητευτικά και αποτελούν χωριά με όλη τη σημασία της λέξης. Μια ντουζίνα χωριά όλα κι όλα με ελάχιστους κατοίκους που μαζεύονται στο καφενείο-ταβέρνα-μπακάλικο για θερμαντικό τσίπουρο και μεζέ. Κωστήτσι, Πάτερο, Φορτόσι, Ελληνικό, Μονολίθι, Λάζαινα, Πλατανούσσα και Καλέντζι, που είναι και η πρώην έδρα του δήμου Κατσανοχωρίων. Όλα ανήκουν πλέον στο δήμο Βόρειων Τζουμέρκων. 


Για να φτάσεις εδώ πρέπει να αγαπάς της φύση. Κι αυτή θα σε ανταμείψει απλόχερα. Σημείο αναφοράς ο Άραχθος με το ονομαστό Γεφύρι της Πλάκας του 1866 αλλά και τον καταρράκτη στην Κλίφκη. Ανάμεσα στα νερά που τρέχουν, στις γκρι πέτρες, τα δέντρα και τα φυτά, σχεδόν νομίζεις ότι θα δεις κάποιο χόμπιτ να ξεπροβάλλει.





Συρράκο, Ιωάννινα

Αν το Συρράκο έχει ξένους, το καταλαβαίνεις στη θολωτή πέτρινη πύλη του. Εκεί αφήνουν τα αυτοκίνητα, δεν τα σηκώνουν τα σοκάκια. Λίγα και τα φώτα στα πέτρινα αρχοντικά. Κρυμμένοι κάτω από σκουφί, βαρύ παλτό, γάντια, χοντρό κασκόλ φερμένο πολλούς κύκλους γύρω από λαιμό. Το κρύο τσουχτερό, χοντρές στάλες πέφτουν από τον ουρανό. Τα χαλάκια έξω από τις πόρτες τα πατάς και βουλιάζουν. Από παντού ακούγονται νερά. Το ποτάμι, οι βρύσες, οι μικροί καταρράκτες και η βροχή που πάντα πέφτει.


Στο Συρράκο συνειδητοποιούμε πως βρισκόμαστε πιο ψηλά από τα πυκνά σύννεφα που σκεπάζουν την χαράδρα. Τα σοκάκια είναι στρωμένα με άσπρη πέτρα πελεκητή, δεξιά και αριστερά χαμηλές μάντρες, ξύλινες πόρτες, παλιές, αμπαρωμένες, με μπρούτζινα “χτυπητήρια” και γυφτόκαρφα. Πίσω από τα θολά παράθυρα των αρχοντικών αχνοφαίνονται βενετσιάνικα σερβίτσια, σιδερένια κρεβάτια από τη Βιέννη, παλιές φωτογραφίες με ροδομάγουλες βλάχες ντυμένες με παριζιάνικες δαντέλες. Οι κάτοικοι του Συρράκου ταξίδεψαν σε όλη την Ευρώπη. Ήταν ικανοί ραφτάδες και δαιμόνιοι έμποροι, που διακινούσαν τα προϊόντα τους σε όλα τα μεγάλα εμπορικά κέντρα και λιμάνια της Ευρώπης. Λιβόρνο, Τεργέστη, Ρώμη, Οδησσός, Μόσχα, Παρίσι. Τώρα έμειναν λιγότεροι από 300 στο χωριό του Φιλικού Ιωάννη Κωλέττη, του πρώτου πρωθυπουργού της Ελλάδας, και των ποιητών Γιώργου Ζαλοκώστα και Κώστα Κρυστάλλη.





Καλαρρύτες, Ιωάννινα

Η νύχτα έχει πέσει πια για τα καλά και η ησυχία βασιλεύει. Άλλος κόσμος. Μόλις 200 κάτοικοι. Κάτω πέτρα πελεκητή, άσπρη, δεξιά και αριστερά χαμηλές μάντρες. Δεν ξέρουμε προς τα που να στρίψουμε. Βρισκόμαστε στους Καλαρρύτες, ένα χωριό αετοφωλιά πάνω από την μαύρη χαράδρα του Χουρσιά σε υψόμετρο 1200 μ., στο δήμο Βόρειων Τζουμέρκων. Ένα πρώην κεφαλοχώρι που παραμένει αρχοντοχώρι και πέτρινο το στολίδι των Τζουμέρκων, με πλούσια παράδοση και ακόμα πιο πλούσια ιστορία.


Εδώ, εκτός από ραφτάδες έδρασαν και μεγαλούργησαν χρυσικοί και ασημιτζήδες. Ως κυρατζήδες (πλανόδιοι) αργότερα έφτασαν τα εμπορεύματα τους και εξέλιξαν την τέχνη τους σ’ ολόκληρη την Ευρώπη. Από αυτή τη γη ξεκίνησαν οι οικογένειες Βούλγαρη και Νέσση, για να δημιουργήσουν αργότερα τους περίφημους οίκους Bulgari και Nessi.





Άγναντα, Άρτα


Πλούσια βλάστηση με έλατα, πλατάνια, πεύκα κουμαριές, διάσπαρτοι γραφικοί συνοικισμοί που φτάνουν μέχρι τα 1000 μ. υψόμετρο και στο επίκεντρο ο ποταμός Αγναντίτης που κόβει το χωριό στη μέση. Αυτό είναι το σκηνικό στο κεφαλοχώρι των Τζουμέρκων ενώ από τα κοντινά χωριά του ξεχωρίζουν οι Κτιστάδες, το χωριό των περίφημων μαστόρων της πέτρας και ο Καταρράκτης με την ιστορική Μονή της Αγίας Αικατερίνης.





Βουργαρέλι, Άρτα


Το χειμώνα το κεφαλοχώρι στα ορεινά της Άρτας φορά ένα παχύ πέπλο ομίχλης και έχει στρωθεί με μπόλικο χιόνι. Μοιάζει αδύνατο να ζεσταθείς αν δεν καταπιείς μονομιάς ένα τσιπουράκι. Τρεις παστές σαρδελίτσες και πίνεις ακόμη ένα. Το χωριό βρίσκεται στη νότια πλευρά των Τζουμέρκων, σε υψόμετρο 800 περίπου μέτρων, ανάμεσα σε δύο ελατοσκέπαστες λοφοσειρές, του Προφήτη Ηλία ανατολικά και της Ομαλής δυτικά, που το προστατεύουν σαν φυσική αγκαλιά. Ανεβαίνουμε στην πλατεία για να δούμε τα γύρω χωριά που είναι πιο φωτεινά. “Υπάρχουν νύχτες που δεν λάμπει κανένα φως στον ορίζοντα”, μας λένε οι ντόπιοι. Απόλυτη γαλήνη.




Μελισσουργοί, Άρτα


“Μη νομίζεις ότι το χωριό μας είναι γεμάτο μελίσσια. Το όνομά του προέρχεται από την εργατικότητα των κατοίκων του μέσα σε δύσκολες συνθήκες. Ακριβώς όπως οι μέλισσες”, λέει ο κύριος Αντώνης, ρουφώντας με ευχαρίστηση άλλη μια γουλιά από τον μερακλίδικο ελληνικό του. Σκαρφαλωμένο στα 900 μέτρα υψόμετρο, το χωριό βρίσκεται στο βορειότερο άκρο του νομού Άρτας και ανήκει στο δήμο Κεντρικών Τζουμέρκων. Εδώ λημέριαζε ο Κατσαντώνης με τα πρωτοπαλίκαρά του ενώ στα χρόνια της κατοχής σύσσωμο το χωριό έλαβε μέρος στην Εθνική Αντίσταση. Αγωνιστές μια ζωή. Μια χούφτα οι μόνιμοι κάτοικοι ασχολούνται με την κτηνοτροφία και την γεωργία και περιμένουν το καλοκαίρι τους επισκέπτες να δώσουν και πάλι ζωή σου χωριό, να καθίσουν στην κεντρική πλατεία με τα υπεραιωνόβια πλατάνια και τις βρύσες με τα γάργαρα νερά και να περπατήσουν στα ελατοδάση.




ΠΗΓΗ