Το Παλιό Μικρό Χωριό βρίσκεται σε απόσταση μόλις 2 χλμ. από το Μικρό Χωριό και είναι χτισμένο μέσα σε πυκνό ελατοδάσος σε υψόμετρο 950 μέτρων.

Οι γραπτές μαρτυρίες αναφέρουν την ύπαρξη του Μικρού Χωριού πριν από τον 14ο αιώνα, με το όνομα «Τζίρο».

Το 1818 ο Γάλλος περιηγητής Πουκεβίλ, αναφέρει στις περιγραφές του το Μικρό Χωριό το οποίο κατατάσσει στα «Πολιτοχώρια» στα χωριά δηλαδή που πολλοί από τους κατοίκους του ξενιτεύονταν στην Κωνσταντινούπολη για να «καζαντίσουν». Αρκετοί από τους Μικροχωρίτες που δούλεψαν και δημιούργησαν περιουσίες στην Κωνσταντινούπολη, γύρισαν στο χωριό και έχτισαν πετρόχτιστα αρχοντικά, με ανώγια και κατώγια, καμάρες και αυλές. Τα περισσότερα από αυτά βρίσκονταν στο τμήμα του χωριού που κατολίσθησε το 1963.

Οι Μικροχωρίτες συμμετείχαν στους αγώνες της επανάστασης του 1821 και αρκετοί από αυτούς πήραν μέρος στη μάχη του Κεφαλόβρυσου (1823) υπό τον Μάρκο Μπότσαρη.

Κατά τη διάρκεια της Κατοχής, στις 18 Δεκεμβρίου 1942, διεξήχθη στην περιοχή μάχη μεταξύ δύναμης του ΕΛΑΣ και ιταλικού συντάγματος. Στη μάχη που είναι γνωστή ως «Μάχη του Μικρού Χωριού», οι αντάρτες του ΕΛΑΣ χτύπησαν σε ενέδρα την εμπροσθοφυλακή του ιταλικού συντάγματος, προκαλώντας μεγάλες απώλειες στους Ιταλούς.Οι Ιταλοί προχώρησαν σε πράξεις αντιποίνων καίγοντας πολλά σπίτια του χωριού και εκτελώντας ομήρους που είχαν συλλάβει από τα γύρω χωριά.

Το Μικρό Χωριό εγκαταλείφθηκε από το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού, ύστερα από μεγάλες κατολισθήσεις που σημειώθηκαν στις 13 Ιανουαρίου 1963 στην πλαγιά βορειοδυτικά του χωριού, προκαλώντας το θάνατο 13 κατοίκων. Οι κάτοικοι εγκαταστάθηκαν κοντά στον Καρπενησιώτη ποταμό και δημιούργησαν το Νέο Μικρό Χωριό.

Στη ζωή είναι όλα σχετικά με το να αρπάζεις τις ευκαιρίες.Έχει να κάνει με το να πραγματοποιείς αυτό που αρχικά σκέφτηκες ότι ποτέ δεν θα μπορούσες να κάνεις. Έχει να κάνει με το να είσαι λίγο τρελός, να ακολουθείς την καρδιά σου και να μην ανησυχείς για την κάθε λεπτομέρεια που σκέφτεται ο καθένας. Και πάνω από όλα, έχει να κάνει με το να μάθεις να αγαπάς αυτό που είσαι και αυτά που έχεις.

Ορίστε 12 πράγματα που πρέπει να αρχίσεις να νοιάζεσαι κατά το ταξίδι σου προς τα εμπρός.

Ξεκίνα να νοιάζεσαι για την δική σου ευτυχία.

Είναι σημαντικό να κάνεις τους ανθρώπους ευτυχισμένους, αλλά πρέπει να ξεκινήσεις με τον εαυτό σου. Οι ανάγκες σου προέχουν. Μερικές φορές χανόμαστε προσπαθώντας να ζήσουμε τις ζωές μας για κάποιον άλλο, προσπαθώντας να ανταποκριθούμε στις προσδοκίες τους ή προσπαθώντας να κάνουμε πράγματα απλά για να εντυπωσιάσουμε τους άλλους. Αλλά πρέπει να ζήσεις, να κάνεις και να αγαπήσεις έτσι ώστε ΕΣΥ να είναι ευτυχισμένος. Επειδή, όταν έρχεται η στιγμή, οι σχέσεις μπορεί να τελειώσουν σε μια στιγμή, αλλά θα ζεις με τον εαυτό σου για την υπόλοιπη ζωή σου. Θυμήσου, είναι δυνατό να φροντίζεις τις δικές σου ανάγκες ενώ ταυτόχρονα νοιάζεσαι και για τους ανθρώπους γύρω σου. Και εφόσον οι ανάγκες σου πληρούνται, κατά πάσα πιθανότητα θα είσαι πολύ πιο ικανός να βοηθήσεις αυτούς που σε χρειάζονται περισσότερο.

Ξεκίνα να νοιάζεσαι για τους στόχους και τα όνειρα σου.

Αν θέλεις να ξέρεις που βρίσκεται η καρδιά σου, κοίτα που πηγαίνει το μυαλό σου όταν περιπλανιέται. Όπως είπε και ο Steve Jobs κάποτε, «Ο χρόνος σου είναι περιορισμένος, για αυτό μην τον σπαταλάς ζώντας την ζωή κάποιου άλλου. Μην παγιδεύεσαι σε δόγματα, στα οποία ζεις με τα αποτελέσματα της σκέψης των άλλων ανθρώπων. Μην αφήνεις τον θόρυβο από τις απόψεις των άλλων να πνίξουν την εσωτερική σου φωνή, καρδιά και διαίσθηση. Κατά κάποιο τρόπο, αυτά ξέρουν ήδη τι πραγματικά θέλεις να γίνεις. Όλα τα άλλα είναι δευτερεύοντα.»

Ξεκίνα να νοιάζεσαι για το πώς επενδύεις τον χρόνο σου κάθε μέρα.

Μπορεί να μην υπάρχει αύριο, όχι για όλους. Αυτή τη στιγμή, κάποιος στον κόσμο σχεδιάζει κάτι για αύριο χωρίς να συνειδητοποιεί ότι πρόκειται να πεθάνει σήμερα. Αυτό είναι λυπηρό, αλλά αληθινό. Για αυτό ξόδεψε τον χρόνο σου σοφά και κάνε μια παύση αρκετή ώστε να το εκτιμήσεις. Θυμήσου, αυτό που κάνεις κάθε μέρα έχει μεγαλύτερη σημασία από αυτό που κάνεις μια στο τόσο. Χρησιμοποίησε ένα σύστημα διαχείρισης χρόνου για να ελέγχεις τα γεγονότα, αντί να έχεις να γεγονότα να σε ελέγχουν. Μπορεί να πάρει λίγο χρόνο για να φτάσεις εκεί που θέλεις, αλλά αν το σκεφτείς για μια στιγμή, θα συνειδητοποιήσεις ότι δεν βρίσκεσαι ποια εκεί που ήσουν. Μην σταματάς – συνέχισε. Πλησιάζεις όλο και περισσότερο κάθε μέρα.

Ξεκίνα να νοιάζεσαι για το πώς και τι σκέφτεσαι.

Στις στιγμές ηρεμίας, τι σκέφτεσαι; Πόσο μακριά έχεις φτάσει ή πόσο μακριά πρέπει να πας; Οι δυνάμεις σου και οι αδυναμίες σου; Το καλύτερο που μπορεί να συμβεί ή το χειρότερο που μπορεί να έρθει; Σε κάποιες στιγμές ηρεμίας, δώσε προσοχή στην εσωτερική σου ομιλία. Επειδή ίσως, απλά ίσως, το μόνο πράγμα που χρειάζεται να αλλάξει για να μπορέσεις να νιώσεις περισσότερη ευτυχία, περισσότερη αγάπη και περισσότερη ζωτικότητα, είναι ο τρόπος σκέψης σου.

Ξεκίνα να νοιάζεσαι για το πώς περιποιείσαι τον εαυτό σου.

Η σχέση σου με τον εαυτό σου είναι η πιο κοντινή και πιο σημαντική σχέση που θα έχεις ποτέ. Πότε ήταν η τελευταία φορά που κάποιος σου είπε ότι σε αγαπάει απλά όπως είσαι και ότι έχει σημασία το πώς νιώθεις και σκέφτεσαι; Πότε ήταν η τελευταία φορά που κάποιος σου είπε ότι έκανες καλή δουλειά; Πότε ήταν η τελευταία φορά που «κάποιος» ήταν ΕΣΥ; Ο τρόπος που φέρεσαι στον εαυτό σου θέτει το πρότυπο για τους άλλους. Πρέπει να αγαπάς το ποιος είσαι, αλλιώς κανείς άλλος δεν πρόκειται να το κάνει. Και όταν είσαι πραγματικά άνετος με το ίδιο σου το δέρμα, δεν θα σε συμπαθούν όλοι, αλλά δεν πρόκειται να σε νοιάζει καθόλου.

Ξεκίνα να νοιάζεσαι για το πώς συμπεριφέρεσαι στους άλλους.

Ζήσε έτσι ώστε οι άνθρωποι γύρω σου όταν σκέφτονται για δικαιοσύνη, φροντίδα και ακεραιότητα, να σκέφτονται εσένα. Ξεκίνα να παρατηρείς τι σου αρέσει στους άλλους και πες τους το. Έχοντας μια εκτίμηση για το πόσο καταπληκτικοί είναι οι άνθρωποι γύρω σου, οδηγεί σε καλά μέρη – παραγωγικά, ειρηνικά μέρη. Για αυτό, να είσαι ευτυχής για αυτούς που κάνουν πρόοδο. Ότι δίνεις παίρνεις και αργά ή γρήγορα οι άνθρωποι για τους οποίους πανηγυρίζεις θα αρχίσουν να πανηγυρίζουν για σένα.

Ξεκίνα να νοιάζεσαι για το πώς οι άλλοι σε αντιμετωπίζουν.

Επέλεξε τις σχέσεις σου σωστά. Το να είσαι μόνος δεν θα σου προκαλέσει τόση πολλή μοναξιά όσο το να είσαι σε λάθος σχέση. Αν δεν εκτιμάς τον εαυτό σου και δεν τον φροντίζεις, τότε εσύ σαμποτάρεις τον ίδιο σου τον εαυτό. Η ζωή είναι πολύ σύντομη για να περνάς τον χρόνο σου με ανθρώπους που σου ρουφάνε την ευτυχία. Αγάπα τους ανθρώπους που σου συμπεριφέρονται σωστά και απομακρύνσου από αυτούς που δεν το κάνουν.

Ξεκίνα να νοιάζεσαι για την υγεία σου.

Ασκήσου για να είσαι σε φόρμα, όχι κοκαλιάρης. Φάε για να θρέψεις το σώμα σου. Και πάντα να αγνοείς τους χαιρέκακους, αυτούς που αμφιβάλλουν για σένα και μη υγιή παραδείγματα που κάποτε σε έθρεφαν. Για να βγάλεις το καλύτερο σου, πρέπει να δώσεις στο σώμα σου τα καύσιμα που χρειάζεται. Πέτα τα σκουπίδια από την κουζίνα σου και γέμισε την με φρέσκα φαγητά. Τρέξε, κολύμπα, κάνε ποδήλατο, περπάτα… απλά κινήσου! Η καλή υγεία είναι απαραίτητη για να έχεις ενέργεια, αντοχή και προοπτικές για να αντιμετωπίσεις τους στόχους και τα όνειρα σου.

Ξεκίνα να νοιάζεσαι για την εκπαίδευση και την προσωπική σου ανάπτυξη.

Η επίτευξη ανώτερης συνείδησης προέρχεται από τη δέσμευση σου για προσωπική ανάπτυξη. Είσαι ένα εντελώς διαφορετικό άτομο σε σχέση με αυτό που ήσουν πέρυσι. Η επόμενη χρονιά θα είναι διαφορετική. Το πόσο θα ωριμάσεις και ποιος θα γίνεις, εξαρτάται από εσένα. Αλλά θυμήσου, η απόκτηση γνώσης δεν σημαίνει ότι ωριμάζεις. Η ωρίμανση συμβαίνει όταν αυτά που ξέρεις αλλάζουν το πώς ζεις.

Ξεκίνα να νοιάζεσαι για το να κάνεις το καλύτερο που ΕΣΥ μπορείς.

Μην ανησυχείς για το τι κάνουν οι άλλοι καλύτερα από εσένα. Συγκεντρώσου στο να σπας τα δικά σου ρεκόρ κάθε μέρα. Η επιτυχία είναι μια μάχη ανάμεσα σε ΕΣΕΝΑ και τον ΕΑΥΤΟ σου μόνο. Και ότι και να κάνεις, αρνήσου να μειώσεις τα πρότυπα σου για να είσαι ίσα με αυτούς που αρνούνται να ανεβάσουν τα δικά τους.

Ξεκίνα να νοιάζεσαι για όλα τα υπέροχα πράγματα που έχεις τώρα.

Μάθε να εκτιμάς τα πράγματα που έχεις πριν οι δυνάμεις σε αναγκάσουν να εκτιμήσεις τα πράγματα που είχες κάποτε. Άσχετα με το πόσο καλά ή άσχημα είσαι, ξύπνα κάθε μέρα ευγνώμων για τη ζωή σου. Κάποιος, κάπου αλλού παλεύει απεγνωσμένα για την δική του. Αντί να σκέφτεσαι για το τι χάνεις, προσπάθησε να σκέφτεσαι για αυτά που έχεις και χάνουν όλοι οι άλλοι.

Ξεκίνα να νοιάζεσαι για αυτή τη στιγμή που ονομάζουμε «ζωή».

Όταν είδα πρόσφατα τα βραβεία Grammy, συνειδητοποίησα ότι πολλοί από τους ομιλητές μουσικούς όταν δέχονταν ένα βραβείο έλεγαν κάτι σαν αυτό: «Αυτό σημαίνει τόσα πολλά για εμένα. Όλη μου την ζωή περίμενα αυτή τη στιγμή.» Αλλά η αλήθεια είναι ότι ολόκληρη η ζωή μας έχει οδηγήσει στην κάθε στιγμή. Σκέψου αυτό για ένα λεπτό. Κάθε πράγμα που έχεις περάσει στην ζωή, κάθε πτώση, κάθε σήκωμα, τα πάντα ανάμεσα σε αυτές τις στιγμές, σε έχει οδηγήσει σε αυτή τη στιγμή τώρα. Αυτή η στιγμή είναι ανεκτίμητη και είναι η μόνη στιγμή που είναι εγγυημένη σε σένα. Αυτή η στιγμή είναι η «ζωή» σου. Μην την χάσεις.

ΠΗΓΗ

Η Όλυμπος είναι ένα από τα πιο όμορφα ορεινά χωριά στην Ελλάδα, που το CNN έγραψε γι’ αυτό πως είναι μια σπάνια ευκαιρία να δούμε κάτι διαφορετικό από αυτό που είμαστε συνηθισμένοι!

Φωλιασμένο μεταξύ δύο βουνοκορφών σε υψόμετρο 310 μέτρων, το χωριό είναι αναμφίβολα ένας από τους πιο όμορφους οικισμούς του νησιού – και ένα από τα πιο ελκυστικά μέρη ολόκληρης της Ελλάδας. Το CNN μάλιστα έγραψε γι’ αυτό το πανέμορφο χωριό της Καρπάθου, πως είναι μια σπάνια ευκαιρία να δούμε κάτι διαφορετικό από αυτό που είμαστε συνηθισμένοι!

Περιήγηση στο μεσαιωνικό χωριό της Καρπάθου

Η αρχιτεκτονική της Ολύμπου παραπέμπει στους μεσαιωνικούς νησιωτικούς οικισμούς και αυτή την εικόνα θα αντικρίσει σχεδόν αναλλοίωτη ο ταξιδιώτης. Αποκομμένη από τις υπόλοιπες περιοχές της Ελλάδας, με δυσκολία επικοινωνίας ακόμα και με την υπόλοιπη Κάρπαθο, η Όλυμπος ανέπτυξε τη δική της πολιτισμική παράδοση με πολλά στοιχεία της να διατηρούνται ακόμα.

Το Μέτσοβο είναι μια ορεινή κωμόπολη του νομού Ιωαννίνων σε υψόμετρο 1.160 μ., ανάμεσα στα βουνά της μεγαλύτερης οροσειράς της Ελλάδος, της Πίνδου.

Πρώτο πλάνο στην ταινία ο επιβλητικός όγκος της οροσειράς της Πίνδου.

Στη συνέχεια βρισκόμαστε μέσα στην πόλη, όπου παρακολουθούμε κατοίκους να κυκλοφορούν, τρεις ηλικιωμένες γυναίκες μαυροντυμένες και μαντηλοφορούσες, πετρόκτιστα οικοδομήματα παραδοσιακής αρχιτεκτονικής, τους στενούς οφιοειδείς δρόμους, εξαιρετικά πλούσια βλάστηση, ηλικιωμένους άντρες με τοπικές φορεσιές και γύρω τα πανύψηλα βουνά της Ηπείρου.

Ανάμεσα στους κατοίκους ξεχωρίζουμε μια γυναίκα, η οποία περπατά, γνέθοντας μαλλί με την παραδοσιακή διαδικασία της ηλακάτης ή ρόκας.

Τα Ιωάννινα είναι η πρωτεύουσα της Ηπείρου, στην Ελλάδα και αναπτύσσονται γύρω από την υπέροχη λίμνη Παμβώτιδα.

Βρισκόμαστε στην πόλη των Ιωαννίνων, όπου σε πρώτο πλάνο βλέπουμε έναν τροχονόμο, μέσα από το στεγασμένο με διαφημιστική τέντα κουβούκλιο του, στη διασταύρωση των οδών Αβέρωφ και Μπιζανίου.

Προχωρούμε κατά μήκος της οδού Αβέρωφ προς τη λίμνη και βλέπουμε κτίσματα Γιαννιώτικης αρχιτεκτονικής, μία άμαξα με άλογο, οχήματα και κίνηση από πεζούς, διαφημιστικές ταμπέλες της εταιρίας υγραερίων ΚΟΣΜΟ-ΓΚΑΖ, διάφορα μικρά καταστήματα, υπαίθριους πωλητές και τα τείχη του κάστρου.

Άλλη μια άμαξα με άλογο και ένα γενικό πλάνο του Ασλάν Τζαμιού μέσα από το κάστρο.

Επιστρέφοντας στη διασταύρωση των οδών Αβέρωφ και Μπιζανίου, πλάνο από ψηλό όροφο ξενοδοχείου, στο βάθος οι ορεινοί όγκοι της Ηπείρου, στο ισόγειο το εστιατόριο περιμένει τους βραδινούς του πελάτες, στο δρόμο ξανά ο τροχονόμος.

Επόμενο πλάνο ένας ηλικιωμένος άντρας με παραδοσιακή φορεσιά προχωρά στο πλάι της Λέσχης Αξιωματικών. Τελευταίο πλάνο από τα Γιάννενα, καφές σε κατάστημα με φόντο το κτήριο «Ίλιον Παλλάς».

Τέλος, πλάνα από αυτοκίνητο εν κινήσει καθώς φεύγουμε από τα Γιάννενα και κατευθυνόμαστε προς το Μέτσοβο.

Η Δομνίστα είναι ένας ορεινός οικισμός (υψόμετρο 1.003 μέτρα) του νομού Ευρυτανίας. Βρίσκεται στο νοτιοανατολικό τμήμα του νομού, πολύ κοντά στα όρια με τον Νομό Αιτωλοακαρνανίας. Η απόστασή της από την πρωτεύουσα του νομού, το Καρπενήσι, είναι 41 χιλιόμετρα.

Αναφέρεται ότι το όνομά της προέρχεται από την Ντομνίστα, κόρη της αρχόντισσας Ντόμνας, από τον καιρό των Φράγκων ιπποτών.

Το 1821 βρήκε εκεί καταφύγιο ο Γεώργιος Καραϊσκάκης.

Σημαντικό κομμάτι της ιστορίας του χωριού είναι η κήρυξη του ένοπλου αγώνα κατά των Γερμανών από τον Άρη Βελουχιώτη, ηγέτη του ΕΛΑΣ, του αντάρτικου σώματος του EAM, το 1942.

Το Ρεγκίνι Φθιώτιδας είναι οικισμός του νομού Φθιώτιδας και διοικητικά ανήκει στον Δήμο Καμένων Βούρλων (Οι δήμοι Καμένων Βούρλων, Μώλου και Αγίου Κωνσταντίνου συνενώνονται σε έναν ενιαίο δήμο, με έδρα τα Καμένα Βούρλα, με την επωνυμία «Δήμος Μώλου – Αγίου Κωνσταντίνου»). Έχει 832 κατοίκους (2001) και βρίσκεται σε υψόμετρο 190 μ.

Tο Ρεγκίνι βρίσκεται 190 χιλ. από την Αθήνα και 12 χιλ. από τα Καμένα Βούρλα. Είναι χτισμένο σε μια καταπράσινη κοιλάδα στις παρυφές του όρους Καλίδρομου, περιστοιχίζεται από βουνά και έχει μόνη φυσική διέξοδο προς την θάλασσα.

Στο Ρεγκίνι μπορούμε να δούμε την εκκλησία «Γεννέσιον της Θεοτόκου». Το χωριό είναι γνωστό και από τις υπέροχες διαδρομές του Ράλλυ Ακρόπολις και διοργανώνει πολιτιστικές εκδηλώσεις τον Αύγουστο, στις οποίες γίνεται και η αναπαράσταση της νικηφόρας μάχης των Βασιλικών.

Η ιστορία του χωριού όπως φαίνεται χάνεται στα βάθη των αιώνων για αυτό και στην νεότερη Ελλάδα αποτέλεσε έδρα του τοπικού Δήμου Θρονίου και έδρα του Πρωτοδικείου Θερμοπύλων.

Επιπλέον με την εγκατάσταση των πληθυσμών της Χάρμας και Καθάρας το Ρεγκίνι αναζωογονήθηκε ποικιλοτρόπως οικονομικά πολιτισμικά και πνευματικά. Την δεκαετία του 70 περισσότερο, αλλά και την δεκαετία το 80 παρά το κύμα αστυφιλίας το Ρεγκίνι κατόρθωσε να διατηρήσει ένα σημαντικό μέρος του πληθυσμού του, σε πείσμα των καιρών.

Σήμερα στο χωριό διαμένουν μόνιμα περίπου 800 κάτοικοι ενώ αποτελεί και δευτερεύουσα κατοικία για ανάλογο πληθυσμό.

Στο Ρεγκίνι υπάρχουν έθιμα που δεν συναντώνται στα γειτονικά χωριά, όπως της Καθαροδευτέρας η οποία γιορτάζεται στο χωριό προ αμνημόνευτων χρόνων, το ανάμα των φωτιών, η ένδυση με παραδοσιακές ενδυμασίες την δεύτερη ημέρα του Πάσχα, ο εορτασμός των Παναγιώτηδων την δεύτερη ημέρα των Χριστουγέννων, η παρασκευή του παραδοσιακού για το Ρεγκίνι γλυκού της "Σαμόπιτας" σουσαμόπιτας, κλπ.

Είναι ωραίο να δημιουργείς λίγο χώρο για τον εαυτό σου.

Να παίρνεις μια απόσταση από την ίδια τη ζωή σου, να την βλέπεις από έξω, να αλλάζεις ό,τι δεν σου αρέσει και να αποδέχεσαι ό,τι δεν μπορείς να αλλάξεις.

Είναι ωραίο να βάζεις τα όρια σου, να μην δέχεσαι περισσότερα από αυτά που μπορείς να αντέξεις.

Προσπάθησε να αφιερώνεις χρόνο μέσα στη μέρα για να φροντίζεις εσένα, να σου δίνεις αυτό που χρειάζεσαι χωρίς ενοχές.

Αν εσυ δεν σεβαστείς τον εαυτό σου, δεν θα σε σεβαστεί κανένας, αν εσύ δεν βάλεις αυστηρά τα όρια σου θα τα παραβιάζουν συνεχώς, αν εσυ δεν σε αγαπάς δεν θα σε αγαπήσει κανένας.

Όλα θα αρχίσουν όταν αγαπήσεις τον εαυτό σου και τότε μαγικά θα δεις τη ζωή σου να αλλάζει!

Μάρσια Συρίγου

ΠΗΓΗ

Έλληνας ηθοποιός, από τους κορυφαίους δευτεραγωνιστές της μεγάλης οθόνης. Έπαιξε σε περισσότερες από 209 ταινίες και περί τα 500 θεατρικά έργα.

Ο Γιώργος Βελέντζας γεννήθηκε στην Αθήνα στις 4 Δεκεμβρίου 1927 και μεγάλωσε στην περιοχή του Αγίου Θωμά Αμπελοκήπων. Σπούδασε στη Δραματική Σχολή του Ωδείου Αθηνών και το 1948 έκανε το ντεμπούτο του στον κινηματογράφο, στο πολεμικό δράμα του Μαυρίκιου Νόβακ «Οχυρό 27». Την ίδια χρονιά εμφανίστηκε και στο θέατρο, με τον θίασο του Βασίλη Αργυρόπουλου, με το έργο του Μιχάλη Κουνελάκη «Η απαγωγή του Σμαράγδως».

Στο θέατρο συνεργάστηκε με τους θιάσους των Βέμπο, Αυλωνίτη - Βασιλειάδου - Ρίζου, Βουτσά, Χατζηχρήστου, Βέγγου κ.ά. και ερμήνευσε σημαντικούς ρόλους στο Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος και το Εθνικό Θέατρο, όπου έκλεισε την καριέρα του το 2011 με το έργο του Αντωνίου Μάτεσι «Βασιλικός», σε σκηνοθεσία Σπύρου Ευαγγελάτου.

Στον κινηματογράφο, χαρακτηριστικός είναι ο ρόλος του στην κωμωδία του Θόδωρου Μαραγκού «Από πού πάνε για τη χαβούζα;» (1978), όπου έκανε τον αδερφό της αξέχαστης Άννας Μαντζουράνη, ενώ στην ταινία του Ερρίκου Θαλασσινού «Ο τσαρλατάνος» (1973) με το Θανάση Βέγγο να κάνει το Θανάση, τη Θανάσω και τον πατέρα του το μπαρμπα-Λευτέρη, ο Βελέντζας υποδύθηκε τον αυστηρό διοικητή του αστυνομικού τμήματος. Έπαιξε πολλές φορές ρόλους στρατιωτικού, κυρίως όμως αστυνομικού. Το 1993, για τη συμμετοχή του στην ταινία του Πατρίς Βιβανκό «Ζωή χαρισάμενη», κέρδισε το βραβείο ερμηνείας β' ρόλου στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης. Τελευταία του εμφάνιση στη μεγάλη οθόνη το 2010, στην ταινία του Τζώρτζη Αγαθονικιάδη «Πικρό Χιόνι».

Ο Γιώργος Βελέντζας ασχολήθηκε με το ντουμπλάρισμα φωνής σε πολλές ελληνικές ταινίες και σε μεταγλωττίσεις για την τηλεόραση («Μικρό σπίτι στο λιβάδι»). Επίσης, έκανε ένα σημαντικό πέρασμα από το ραδιόφωνο, ενώ συμμετείχε και στο σήριαλ του ΑΝΤ1 «Κωνσταντίνου και Ελένης», ως ο πατέρας της Ματίνας.

Στην προσωπική του ζωή, το 1965 παντρεύτηκε την Αρτάνα Παπαπέτρου, με κουμπάρους τη Σοφία Βέμπο και τον σύζυγό της Μίμη Τραϊφόρο. Ένα χρόνο αργότερα ήρθε στη ζωή μοναχογιός τους Θανάσης, τον οποίο βάφτισε ο Νίκος Ξανθόπουλος.

Ο Γιώργος Βελέντζας πέθανε στην Αθήνα στις 20 Ιουλίου 2015, σε ηλικία 87 ετών.

ΠΗΓΗ

Μεγάλο και επιβλητικό γεφύρι, με μορφή έξω από τη συνηθισμένη παραδοσιακή γραμμή των κατασκευών του είδους. Φαίνεται πως θέλησε να ανταποκριθεί στις πρόσθετες ανάγκες που φέραν οι καινούριοι καιροί.

Χτισμένο στις αρχές του 20ου αιώνα με προδιαγραφές για πολύχρονη χρήση, ανακούφισε τα χωριά της περιοχής, αυτά του Βάλτου της δεξιάς όχθης και εκείνα της Ευρυτανίας από την άλλη πλευρά, επιτρέποντάς τους την επικοινωνία.

Η Γέφυρα της Τέμπλας, στον Αχελώο ποταμό, ενώνει το νομό Ευρυτανίας με τον νομό της Αιτωλοακαρνανίας, ένα πετρόχτιστο γεφύρι σχεδιασμένο από Ιταλούς Μηχανικούς το 1915. Πριν τη κατασκευή του, υπήρχε ένα ξύλινο «τέμπλα» όπου παρέμεινε το όνομα του και στο καινούριο.

Παλιά το λέγανε και γεφύρι του Στράτου, του Νικολάου Στράτου, του δικηγόρου και βουλευτή από το Λουτρό της Αιτωλοακαρνανίας, ο οποίος μερίμνησε για τη κατασκευή του.

Το αποκαλούν και γέφυρα των Βρουβιανών, χωριού της Αιτωλοακαρνανίας που βρίσκεται κοντά του. Η γέφυρα έγινε στόχος ανατίναξης κατά τον εμφύλιο πόλεμο και από τα δύο αντίπαλα στρατόπεδα. Φέρει δε μεγάλη ρωγμή στο ανατολικό της βάθρο μετά από αποτυχημένη έκρηξη.

Πρόκειται για εντυπωσιακή λιθόκτιστη κατασκευή. Αποτελείται από μια κεντρική καμάρα μεγάλων διαστάσεων που γεφυρώνει το πλάτος της κοίτης του ποταμού και οκτώ μικρότερα ανακουφιστικά τόξα ασύμμετρα τοποθετημένα στις δύο πλευρές. Έχει επιβλητικό όγκο απόλυτα εναρμονισμένο στο περιβάλλον του και αξιόλογες κατασκευαστικές και διακοσμητικές λεπτομέρειες οι οποίες συνθέτουν ένα αρμονικό σύνολο.

ΠΗΓΗ

Οι άνθρωποι έρχονται στη ζωή μας είτε για κάποιο λόγο, είτε για ορισμένο χρόνο, είτε για πάντα.

Όταν ξέρεις αυτό, ξέρεις και τι να κάνεις για τον κάθε άνθρωπο.

Όταν κάποιος είναι στη ζωή μας για κάποιο λόγο, συνήθως απαντά σε μία ανάγκη μας που με κάποιο τρόπο έχουμε εκφράσει. Έχει έρθει για να μας βοηθήσει σε μια δυσκολία να παρέχει καθοδήγηση ή υποστήριξη. Για να μας συνδράμει φυσικά, συναισθηματικά ή πνευματικά.

Μοιάζει Θεόσταλτος και είναι.. Είναι εκεί για το λόγο ακριβώς που τον χρειαζόμασταν..

Μετά, χωρίς να κάνουμε κάτι λάθος και ίσως ακόμα σε μια άβολη στιγμή και παρ’ ότι μπορεί να πληγωθούμε, η σχέση θα τελειώσει. Κάποιος από τους δύο θα πει ή θα κάνει κάτι που θα βάλει τέλος. Μπορεί ο άνθρωπος αυτός να πεθάνει. Μπορεί απλώς να φύγει μακριά μας. Κάποιες φορές, μπορεί να ενεργήσει με τέτοιον τρόπο που να μας αναγκάσει να πάρουμε θέση.

Αυτό που πρέπει να κατανοήσουμε είναι ότι η ανάγκη μας βρήκε ανταπόκριση. Η επιθυμία μας εκπληρώθηκε, οπότε η δουλειά του ανθρώπου αυτού τελείωσε. Η προσευχή μας πήρε απάντηση και είναι ώρα να προχωρήσουμε.

Όταν κάποιος είναι στη ζωή μας για ορισμένο χρόνο αυτό σημαίνει ότι ήρθε η ώρα να ωριμάσουμε, να μοιραστούμε και να μάθουμε. Μπορεί να μας φέρει μια ειρηνική εμπειρία, ή να μας κάνει να γελάμε. Θα μας μάθει να κάνουμε κάτι που δεν κάναμε ως τώρα και πάντως η παρουσία του θα μας δώσει μεγάλη χαρά. Παρ’ ότι μπήκε στη ζωή μας για ορισμένο χρόνο, το έργο του ήταν σπουδαίο..

Όταν κάποιος είναι στη ζωή μας για πάντα, μας διδάσκει μαθήματα ζωής. Θα μας διδάξει αυτά, πάνω στα οποία πρέπει να χτίσουμε στέρεα συναισθηματικά θεμέλια. Η δουλειά μας είναι να δεχτούμε το μάθημα, να αγαπήσουμε τον άνθρωπο αυτό και να εφαρμόσουμε όσα μάθαμε στη σχέση μας μαζί του σε όλες τις σχέσεις και όλα τα πεδία της ζωής μας!

Λένε ότι, η αγάπη είναι τυφλή, αλλά η φιλία διαισθητική.

Είτε είναι για κάποιο λόγο, είτε για κάποιο χρόνο, είτε για μια ζωή.

Σ’ ευχαριστώ που μου έδωσες την ευκαιρία αυτής της εμπειρίας.

Σ’ ευχαριστώ που είσαι μέρος της ζωής μου.

ΠΗΓΗ

Αμπελάκια…Το στολίδι της Θεσσαλίας! Μακριά από τα αστικά κέντρα και τους συγκοινωνιακούς άξονες, σε εποπτική θέση, πέντε χιλιόμετρα από τα Ιερά στενά των Τεμπών, ανηφορίζοντας κανείς μπορεί να δει να ξεπροβάλλουν τα Αμπελάκια, η Ιστορική Κοινότητα των Αμπελακίων όπως έχει επικρατήσει, ένας γραφικός παραδοσιακός οικισμός.

Κοινότητα η οποία ανήκει στην Επαρχία Λάρισας του Νομού Λάρισας, της Περιφέρειας Θεσσαλίας.

Το χωριό είναι χτισμένο στους πρόποδες του όρους “Όσσα”,ή “Κίσσαβος” και σε απόσταση 5 χιλιομέτρων από τα Τέμπη όπου περνά η Εθνική οδός, Αθηνών – Θεσσαλονίκης και σε απόσταση 31 χλμ. από την Λάρισα, 120 από Θεσσαλονίκη και 380 από την Αθήνα.

Η πρώτη οπτική επαφή με τα Αμπελάκια δίνει στον ταξιδιώτη την εντύπωση ότι αυτό το «χωριό» διαφέρει από τα άλλα …και όντως αυτό συμβαίνει.

Αρχοντικά κρεμασμένα στις πλαγιές του βουνού μαρτυρούν με την αρχιτεκτονική τους-αρχικά-ότι τα χρόνια που πέρασαν άφησαν την δική τους ανεξίτηλη ιστορική πινελιά. Μια μαγεία διάχυτη μέσα στα στενά του χωριού αφήνουν τον ταξιδιώτη άφωνο να θαυμάζει τον πολιτισμό που μαρτυρούν τα σπίτια, οι λιθόστρωτοι δρόμοι, οι γέροντες.

Το χωριό δεν φημίζεται τυχαία για τα σπουδαία αυτά αρχοντικά του, καθώς γνώρισε πολύ μεγάλη οικονομική ανάπτυξη κατά το παρελθόν, χάρη στην επεξεργασία και την βαφή νημάτων με κόκκινο χρώμα που παρήγαγαν από την επεξεργασία του φυτού ριζάρι.

Η ιστορία του χωριού

Το χωριό δεν είναι με ακρίβεια γνωστό πότε πρωτοδημιουργήθηκε. Στη μεσαιωνική εποχή πάντως, η περιοχή των Αμπελακίων ήταν μέλος ενός πολίσματος – φρουρίου μέσα στην κοιλάδα των Τεμπών, του Λυκοστομίου (μετέπειτα Μπαμπά) και μάλλον με την κατάκτηση της περιοχής από τους Τούρκους το 1393 – 1394 οι κάτοικοι του βυζαντινού Λυκοστομίου ανέβηκαν στα βουνά της Όσσας.

Τα Αμπελάκια έγιναν οικισμός με αυτό το όνομα, μεταξύ 1454 και 1455 από πρωτοβουλία ενός Τούρκου τιμαριούχου, ο οποίος συγκέντρωσε στην περιοχή χωρικούς που δεν είχαν γη, ούτε ανήκαν σε γη άλλων και τους έβαλε να ζήσουν και να δουλέψουν στα χωράφια της περιοχής του. H ημερομηνία φαίνεται σε έγγραφο (τα χειρόγραφα του Maliyeden Mudevver) που είναι απογραφή και φορολογική καταγραφή της Θεσσαλίας, στης οποίας το φύλο 22α αναφέρεται η ίδρυση του οικισμού τη συγκεκριμένη χρονολογία.

Περιγράφοντας το μέρος οι Δανιήλ Φιλιππίδης και Γρηγόριος Κωνσταντάς στη «Νεωτερική Γεωγραφία» τους, γράφουν «….ότι σε μικρή απόσταση από αυτήν (την κοιλάδα των Τεμπών) ως μισή ώρα μακριά από την δεξιά όχθη του Πηνειού, και ως τρεις από τη θάλασσα προς δύσι, εις μια τοποθεσία κρημνώδη και λακκώδη (βρίσκονται τα Αμπελάκια)…»

Όσον αφορά το όνομα του χωριού, κάποιοι ιστορικοί υποστηρίζουν ότι προέρχεται από το όνομα Αμφιλάκκια, δηλαδή ανάμεσα σε δυο λάκκους, ενώ πιο πιθανό φαίνεται να το χωριό να πήρε το όνομά του από τα πολλά μικρά αμπέλια που καλλιεργούνταν κάποτε εκεί.

Δείτε και άλλες εντυπωσιακές φωτογραφίες του χωριού:

ΠΗΓΗ