Η φράση έχει τις ρίζες της στην Γαλλία και ανήκει στον Μεγάλο Ναπολέοντα ο οποιος κάποτε είπε "Διακρίνουμε δύο τύπους στρατιωτών: τους μαχητές, που είναι έξυπνοι και δραστήριοι και τους στρατιώτες, που τους χρησιμοποιούν για τις παρελάσεις και που πρέπει να είναι βλάκες, για να μπορούν να στέκουν ώρες ολόκληρες στους δρόμους και στις πλατείες, σαν τα αγάλματα!" Στην δεύτερη περίπτωση ανήκαν στρατιώτες οι οποίοι φορούσαν θώρακα και περικεφαλαίες με ένα λοφίο με θύσσανο και που τους αποκαλούσαν "θωρακοφόρους βλάκες". Στην Ελλάδα όμως, επειδή δεν είχαμε στρατιώτες με θώρακα ο Κωλέτης που άκουσε την φράση την διαμόρφωσε και την έκανε: "είναι βλάκας με λοφίο" ή "βλάκας με περικεφαλαία". Τη φράση αυτή τη μεταχειριζόμαστε σε περίπτωση που βλέπουμε ανθρώπους πολύ καθυστερημένους στο μυαλό.
Το «Paperman» είναι ένα μικρού μήκους φιλμ, που όταν προβλήθηκε στους κινηματογράφους, αγαπήθηκε περισσότερο απ’ ό,τι θα περίμεναν και οι δημιουργοί του. Συνδέει την καρδιά με τη φαντασία, όπως μόνο η Disney ξέρει και το μινιμαλιστικό ασπρόμαυρο στυλ είναι αθεράπευτα ερωτεύσιμο. Η ταινία αφηγείται την ιστορία ενός μοναχικού νεαρού άνδρα στα μέσα του αιώνα στη Νέα Υόρκη, η μοίρα του οποίου φέρνει μια αναπάντεχη τροπή στη ζωή του, όταν ένα πρωινό, περιμένοντας το τρένο για τη δουλειά συναντά μια όμορφη γυναίκα. Το τρένο όμως φεύγει και μαζί του χάνεται και η γυναίκα… Κι ενώ είναι πεπεισμένος πως το κορίτσι των ονείρων του έχει χαθεί για πάντα, του δίνεται μια δεύτερη ευκαιρία όταν την εντοπίζει μέσα από το παράθυρο του γραφείου του, στο παράθυρο ενός γραφείου στον απέναντι ουρανοξύστη. Τα μόνα του εφόδια για να τραβήξει την προσοχή της είναι η καρδιά του, η φαντασία του και μια στοίβα από χαρτιά.
Το Paperman δημιουργήθηκε από τον σκηνοθέτη John Kahrs και τη μικρή καινοτόμο ομάδα εργασίας του, στα Walt Disney Animation Studios. ΠΗΓΗ
Ευτυχία είναι το να νιώθεις ότι τα παιδιά σου έχουν γίνει καλοί άνθρωποι. Έτσι δεν είναι; «Γονιός είναι ένα επάγγελμα με αμοιβή τα φιλάκια, τις μύξες, τα δάκρυα και τις αγκαλιές. Είναι ένας ρόλος που πρέπει να διατηρηθεί όλη τη ζωή. Οι γονείς πρέπει να κατέχουν πάμπολλες γνώσεις για να αντεπεξέλθουν, όπως ιατρικές, εκπαιδευτικές, μηχανικές και ραπτικές, να έχουν απίστευτα πολλές αρμοδιότητες, όπως διευθυντικές, οργανωτικές, αστυνομικές και άλλες». Τι είναι γονιός; Γονιός είναι η διαδικασία της παροχής, προώθησης και υποστήριξης της φυσικής, συναισθηματικής, κοινωνικής και νοητικής ανάπτυξης ενός παιδιού από τη βρεφική ηλικία μέχρι την ενήλικη ζωή. Η λέξη Γονιός αναφέρεται στο «ανάγιωμα» ενός παιδιού και λιγότερο στη βιολογική σχέση. Στον «ανθρώπινο κόσμο» το ρόλο του γονιού έχουν τις περισσότερες φορές οι βιολογικοί γονείς, παρόλο που η κοινωνία ως δομή/σύστημα διαδραματίζει σημαντικό ρόλο στη διαδικασία αυτή. Σε κάποιες περιπτώσεις παιδιών το ρόλο αυτό αναλαμβάνουν θετοί γονείς, ανάδοχες οικογένειες ή ιδρύματα. Οι στόχοι του γονεϊκού ρόλου είναι συχνά συζητήσιμοι. Συνήθως οι γονείς καλύπτουν τις φυσικές και τις συναισθηματικές ανάγκες των παιδιών, προστατεύουν και παρέχουν τα εργαλεία και τις ηθικές αρχές σε αυτά μέχρι να ενηλικιωθούν. Στο ζωικό βασίλειο η διαδικασία αυτή είναι πιο μικρής διάρκειας και λιγότερο πολύπλοκη. Πότε είναι ένα άτομο έτοιμο να γίνει γονιός; H προετοιμασία για ανάληψη γονικού ρόλου από τους νέους είναι μια διαδικασία η οποία πρέπει να ξεκινήσει από την παιδική ηλικία και είναι στενά συνδεδεμένη με την εκπαίδευση και πρόληψη στα θέματα ψυχοκοινωνικής υγείας. Για να είναι έτοιμοι οι νέοι να αναλάβουν καθήκοντα γονιών θα πρέπει να αναπτύξουν μια ώριμη και ολοκληρωμένη προσωπικότητα, έτσι ώστε να μπορούν να έχουν υγιείς διαπροσωπικές σχέσεις, να είναι σε θέση να εργάζονται και να είναι ανεξάρτητοι. Μόνο τότε βρίσκονται στη συναισθηματική και πρακτική θέση να γίνουν γονείς. Μια ώριμη, υγιής προσωπικότητα είναι η βασική προϋπόθεση της συναισθηματικής ετοιμότητας και σταθερότητας ενός ατόμου για την ανάληψη γονεϊκού ρόλου, που είναι η προϋπόθεση για να είναι κάποιος «καλός γονιός». Ποιοί παράγοντες καθορίζουν τον «καλό γονιό»; Βασικοί παράγοντες οι οποίοι συμβάλουν, επηρεάζουν και είναι καθοριστικοί στη δημιουργία μια υγιούς προσωπικότητας είναι η οικογένεια, οι κοινωνικοί θεσμοί, το σχολείο και βιολογικοί παράγοντες. Πώς συμβάλει η οικογένεια; Ο βασικός ρόλος της οικογένειας είναι να καλύψει βασικές ανάγκες των παιδιών, η πλήρωση των οποίων πρέπει να ξεκινήσει στα πρώτα χρόνια ζωής και είναι τεράστιας σημασίας για την κατοπινή εξέλιξή τους. Aυτές οι ανάγκες πρέπει να συνεχίσουν να παρέχονται από την οικογένεια μέσα στην οποία το παιδί μεγαλώνει μέχρι την ενηλικίωσή του. H παροχή αγάπης και ασφάλειας, η ανάγκη για εμπειρίες, επιτυχία και αναγνώριση, είναι μόνο κάποιες από τις βασικές ανάγκες που καλείται ένας γονιός να καλύψει. Τι μπορεί να συμβεί αν ο γονιός δεν είναι σε θέση να καλύψει τις ανάγκες του παιδιού; Αν για παράδειγμα ένα βρέφος, στην ηλικία μεταξύ 0-19 μηνών όπου εγκαθίσταται η πρώιμη μορφή ταυτότητας μέσα από τη φροντίδα της μητέρας προς το βρέφος και την κάλυψη των αναγκών, μείνει ικανοποιημένο, (για τροφή, αγάπη) τότε αναπτύσσεται ένας ασφαλής δεσμός και μπαίνουν οι βάσεις για την ανάπτυξη εμπιστοσύνης και αισιοδοξίας. Όταν σε αντίθεση υπάρχουν ελλείμματα στη μητρική φροντίδα, τότε αναπτύσσονται αισθήματα δυσπιστίας και απαισιοδοξίας απέναντι στη ζωή. Ένα παράδειγμα μη επαρκούς εγκατάστασης εμπιστοσύνης, είναι η δυσκολία του παιδιού καθώς μεγαλώνει να αναπτύσσει συνεργασίες και φιλική στάση προς το περιβάλλον, όπως και η τάση να απογοητεύεται εύκολα και να εγκαταλείπει την προσπάθεια. Αν τα επόμενα χρόνια ενός παιδιού, τότε που ο γονιός καλείται να ενθαρρύνει την αυτονομία και να θέσει όρια στη συμπεριφορά, αποτύχει, τότε το παιδί θα χρειάζεται συνεχή υποστήριξη για να τα καταφέρει ή θα παρουσιάζει υπέρμετρα αντιδραστική συμπεριφορά και θα αδυνατεί να κάνει επιλογές για βασικά του προσωπικά θέματα χωρίς καθοδήγηση από άλλους. Στην περίοδο της εφηβείας οι γονείς θα πρέπει να λειτουργήσουν υποστηρικτικά και να θέσουν τα κατάλληλα όρια και κανόνες χωρίς να «αντεπιτίθενται» ή να «καταρρέουν», λόγω των εντάσεων που δημιουργούνται. Αν δεν μπορέσουν να καλύψουν την ανάγκη αυτή, τότε μεγαλώνοντας οι έφηβοι θα έχουν δυσκολία να χειριστούν απογοήτευση και αποτυχία. Ποιος είναι ο ρόλος της κοινωνίας και της παιδείας; Η κοινωνία στην οποία αναπτύσσεται ένα παιδί με τις αξίες και νόρμες της, επηρεάζει τη διαμόρφωση της προσωπικότητας και συμβάλει στο πώς θα αντιληφθούν οι νέοι το γονεϊκό ρόλο. Οι εξελίξεις και μεταβολές της κοινωνίας δημιουργούν συχνά σύγχιση και δυσκολία στον καθορισμό του γονεϊκού ρόλου. Δίπλα στην οικογένεια και την κοινωνία, σημαντικός και καθοριστικός παράγοντας στη διαμόρφωση της γονεϊκής ετοιμότητας είναι και η παιδεία. Το σχολείο θα πρέπει να αντιμετωπίσει τα παιδιά ως ολότητα και να λειτουργήσει ως χώρος παροχής κατάλληλης πληροφόρησης των παιδιών στα θέματα της ευρύτερης ψυχοσυναισθηματικής αγωγής. Η ανάπτυξη ενός παιδιού δεν εξαρτάται μόνο από την οικογένεια, κοινωνία και εκπαίδευση αλλά και από βιολογικούς και ενδοψυχικούς παράγοντες (αυτό το οποίο ονομάζουμε γενετικό υπόβαθρο), οι οποίοι είναι σημαντικοί στην εξέλιξη της προσωπικότητας των ανθρώπων. Οι νέοι προτού αποφασίσουν να γίνουν γονείς πρέπει να αξιολογήσουν την ετοιμότητά τους, γιατί με τον ερχομό ενός παιδιού θα εισέλθουν σε μια νέα, διαφορετική φάση ζωής καθώς και τη σχέση τους. Μπορούμε άραγε να κατονομάσουμε τα στοιχεία μιας υγιούς προσωπικότητας, τα χαρακτηριστικά δηλαδή, τα οποία καθορίζουν τον «καλό γονιό»; Πολλοί επιστήμονες έχουν ασχοληθεί και έχουν προσφέρει θεωρίες για το τι είναι υγιής προσωπικότητα. Ένας καλός ορισμός είναι αυτός του Jourard, ο οποίος λέει: «Υγιής προσωπικότητα υπάρχει όταν τα άτομα έχουν καταφέρει να ικανοποιήσουν τις ανάγκες τους έτσι ώστε η προσωπικότητά τους και η συμπεριφορά τους να μην τους είναι πια εμπόδιο. Μπορούν να αποδεκτούν σε μεγάλο βαθμό τον εαυτό τους και μπορούν να διοχετεύσουν την ενέργεια και τις σκέψεις τους σε σημαντικά και κύρια ενδιαφέροντα και προβλήματα, πέραν από αυτά τα οποία έχουν να κάνουν με τη δική τους ασφάλεια, ή και αποδοχή». Ας απαρριθμήσουμε λοιπόν κάποια χαρακτηριστικά τα οποία πρέπει να έχει ένα άτομο ώστε να είναι «καλός γονιός»: – Να είναι λειτουργικά αυτόνομος – Να μπορεί να δεί πέραν του εαυτού του – Να έχει μια ρεαλιστική αντίληψη του εαυτού του και αυτογνωσία – Να έχει κατακτήσει συναισθηματικό έλεγχο – Να διέπεται από ηθικές αρχές Ο Royers λέει ότι η προϋπόθεση για τη δημιουργία μιας υγιούς προσωπικότητας είναι η χωρίς όρους θετική αναγνώριση ενός παιδιού, δηλαδή όταν ο «γονιός» δίνει αγάπη και αναγνώριση, ανεξάρτητα από τη συμπεριφορά του παιδιού. Είμαι καλός γονιός; Ναι αν . . . 1. Ακούς και προσπαθείς να καταλάβεις τι λέει το παιδί σου. 2. Προσπαθείς να δίνεις τον καλύτερο εαυτό σου, έστω κι αν κάποτε κάνεις λάθη. 3. Δε φοβάσαι να βάλεις όρια και όπως σ’ αρέσουν οι αγκαλιές και τα φιλιά του παιδιού σου, αντέχεις το θυμό και τα δάκρυα του. 4. Του επιτρέπεις να αναπτύξει τις ικανότητές του και τα ταλέντα του, αυτά που εκείνος έχει, όχι αυτά που εσύ επιθυμείς ή ονειρεύεσαι. 5. Είσαι πάντα διαθέσιμος και δείχνεις έμπρακτα ότι το παιδί σου είναι σημαντικό για σένα. 6. Εκτιμάς αυτά που κάνει, λέει και αισθάνεται. 7. Δείχνεις τρυφερότητα και αγάπη. Από την Ιουλιέτα Λαούρη, Παιδοψυχίατρο ΠΗΓΗ
Η πιο κοινή αιτία του θυμού είναι το θυμωμένο οικογενειακό περιβάλλον. Τα παιδιά μαθαίνουν να εκνευρίζονται από τους γονείς τους. Μαθαίνουν πότε να εκνευρίζονται, πώς και πόσο. Αυτό λέγεται μίμηση προτύπων. Οι οικογένειες που τα μέλη τους είναι θυμώδη, ενεργούν συνήθως με πολύ διαφορετικό τρόπο από τις κανονικές οικογένειες. Έχουν τρεις καταστροφικές συνήθειες: – Θεωρούν ότι ο θυμός είναι μία φυσιολογική και αναμενόμενη κατάσταση. – Νομίζουν πως κανείς δεν τους ακούει, παρά μόνο όταν έχουν νεύρα. – Προσπαθούν να λύσουν τα προβλήματά τους με νεύρα. Ο θυμός αποτελεί ένδειξη ότι κάτι δεν πάει καλά. Αλλά σε ορισμένες οικογένειες ο θυμός λειτουργεί σαν χαλασμένο φανάρι σε αφύλαχτη σιδηροδρομική διάβαση. Αναβοσβήνει και σφυρίζει συνεχώς, ακόμα κι όταν δεν περνάει τρένο. Τα άτομα που ανήκουν στις οικογένειες αυτές εκνευρίζονται όλη την ώρα. Μπορεί να έχουν έναν πολύ καλό λόγο που εκνευρίστηκαν. Κι αν δεν έχουν, φροντίζουν κάθε φορά να τον επινοούν. Σ΄αυτές τις οικογένειες είναι αναμενόμενο κάθε μέλος της να είναι θυμώδες. Όλοι είναι εκνευρισμένοι με όλους και γίνεται τουλάχιστον ένας καβγάς τη μέρα. Το χειρότερο όμως είναι ότι όλος αυτός ο καβγάς τους φαίνεται απολύτως φυσιολογικός. Καθημερινός τρόπος ζωής. Σκέψου αυτά τα παιδιά. Πού θα τα οδηγήσει όλος αυτός ο θυμός; Τι θα μάθουν; Μα φυσικά να είναι θυμωμένα όλη την ώρα, όταν θα μεγαλώσουν. Κάποιοι ενήλικες με ρώτησαν γιατί οι άλλοι τους θεωρούν ευέξαπτους. Ιδού η απάντηση… Επειδή φωνάζουν πολύ. Νομίζουν ότι ο μόνος τρόπος να μιλάς είναι να φωνάζεις. Είναι υπερβολικά επιθετικοί. Το θλιβερό της υπόθεσης είναι ότι πολύ απλά συμπεριφέρονται έτσι όπως έμαθαν στα σπίτια τους. Ο θυμός χρησιμοποιείται με λάθος τρόπο από τις οικογένειες αυτές. Τα μέλη τους προσπαθούν να λύσουν τα προβλήματά τους με νεύρα. Αυτό όμως δεν έχει κανένα αποτέλεσμα. Είναι σαν να προσπαθείς να βιδώσεις μία βίδα χρησιμοποιώντας ένα σφυρί. Ο θυμός είναι απλά μία ένδειξη, δεν είναι λύση. Ο θυμός σου απλά σε προειδοποιεί ότι υπάρχει πρόβλημα. Το πρόβλημα μπορεί να είναι ενδογενές (ξύπνησες με πονοκέφαλο), αλλά μπορεί να είναι και εξωγενές (τα παιδιά έσπασαν ένα τζάμι την ώρα που έπαιζαν μπάλα). Αν εκνευριστείς όμως, δε θα λυθεί ούτε το ένα ούτε το άλλο πρόβλημα. Ας τα ξαναπούμε λοιπόν: Οι θυμώδεις άνθρωποι προέρχονται από θυμώδεις οικογένειες. Μήπως μεγάλωσες μέσα σε μία θυμωμένη οικογένεια; Πόσο συχνά έβλεπες τους γονείς σου να εκνευρίζονται; Πώς διαχειρίζονταν το θυμό τους; Μήπως σου έμαθαν να θυμώνεις πολύ γρήγορα, πολύ έντονα και για πολύ καιρό; Μήπως έχεις δημιουργήσει μία εξίσου θυμώδη οικογένεια; Μήπως περνάς τη συνήθεια της οργής σε μία επόμενη γενιά ανθρώπων; Απόσπασμα από το βιβλίο του Δρ. ΡΟΝ ΠΟΤΕΡ – ΕΦΡΟΝ “Nίκησε το θυμό και την υπερένταση τώρα!” ΠΗΓΗ
«Αν νοιάζεσαι για το τι σκέφτονται οι άλλοι συνέχεια, θα είσαι πάντα αιχμάλωτός σου» – Λάο Τσε
Επιλέγουμε προσεκτικά τι φοράμε πριν πάμε στο γυμναστήριο για να βεβαιωθούμε ότι είμαστε «καλοντυμένοι». Αυτομαστιγωνόμαστε για όσα είπαμε στο meeting νομίζοντας ότι οι συνάδελφοί μας θα πιστεύουν ότι δεν είμαστε αρκετά έξυπνοι ή ταλαντούχοι. Δημοσιεύουμε μόνο την καλύτερη φωτογραφία μας από 20 λήψεις και προσθέτουμε μια γενναία ποσότητα φίλτρων για να αποδείξουμε στους άλλους και σε εμάς ότι είμαστε όμορφοι και αρεστοί. Ζούμε στο μυαλό των άλλων. Και το μόνο που καταφέρνουμε είναι να κρίνουμε τον εαυτό μας πιο σκληρά. Μας κάνει να νιώθουμε άβολα με το σώμα μας, να απολογούμαστε για το ότι είμαστε εμείς. Αυτή τη ζωή τη ζούμε μόνο σύμφωνα με την αντίληψή μας για τα στάνταρ των άλλων. Η αλήθεια είναι όμως ότι οι απόψεις των άλλων δεν είναι δική μας δουλειά. Οι απόψεις τους δεν έχουν καθόλου να κάνουν με εμάς και με ό,τι κάνουμε, αλλά με εκείνους, με το παρελθόν, τις κρίσεις, τις προσδοκίες, τα γούστα και τις αντιπάθειές τους. θα μπορούσα να σταθώ μπροστά από 20 αγνώστους και να μιλήσω για οποιοδήποτε θέμα. Κάποιοι από αυτούς θα μισήσουν τα ρούχα που φορώ, άλλοι θα τα λατρέψουν. Κάποιοι θα πιστέψουν ότι είμαι ανόητη και άλλοι θα λατρέψουν όσα πω. Ό,τι κι αν κάνουμε, πάντα θα υπάρχουν άνθρωποι που απλά δεν θα μας συμπαθούν, πού κάτι δεν θα τους αρέσει. Ό,τι κι αν κάνουμε. Όμως αυτό δεν μας αφορά. Πώς μπορούμε να σταματήσουμε να νοιαζόμαστε για το τι σκέφτονται οι άλλοι για εμάς; 1. Αναγνωρίστε τις αξίες σας Αν η αξία σας είναι το θάρρος και η επιμονή και εμφανιστείτε στο γυμναστήριο παρότι αγχώνεστε και δεν σας αρέσουν τα ρούχα σας, δεν θα σας απασχολήσει πώς σας βλέπουν οι άλλοι εκεί. Αν η αξία σας είναι η αυθεντικότητα και το να μοιράζεστε τις απόψεις σας με το κοινό, μπορείτε να το κάνετε με αυτοπεποίθηση γιατί θα πράττετε σύμφωνα με τις αξίες σας. 2. Εστιάστε σε ό,τι αφορά αποκλειστικά εσάς Αν θυμώνετε με έναν οδηγό επειδή σας ανάγκασε να χάσετε το πράσινο και θα αργήσετε, είναι δική σας δουλειά. Αν εκνευρίζεστε που ο συνάδελφός σας άργησε πάλι, είναι και πάλι δικό σας συναίσθημα, όχι δικό του. Παρομοίως, ό,τι σκέφτονται οι άλλοι για εσάς, είναι δική τους δουλειά και όχι δική σας. 3. Έχετε πλήρη ευθύνη για τα συναισθήματά σας Όταν βασίζουμε τα συναισθήματά μας στις απόψεις των άλλων, τους επιτρέπουμε να ελέγχουν τη ζωή μας. Όμως το μόνο άτομο που μπορείτε να πληγώσετε με τα συναισθήματά σας είστε εσείς. 4. Αναγνωρίστε πως κάνετε ό,τι καλύτερο μπορείτε Πόση ζωή έχετε ξοδέψει κατηγορώντας τον εαυτό σας επειδή πιστεύατε ότι είπατε κάτι ανόητο; Ή επειδή αργήσατε; Ή επειδή φαινόσασταν περίεργοι στους άλλους; Κάθε φορά από αυτές όμως, κάνατε το καλύτερο που μπορούσατε. Κι αυτό επειδή ό,τι κάνουμε, έχει θετική πρόθεση. Μπορεί να είναι φανερό, αλλά είναι εκεί. 5. Όλοι κάνουμε λάθη Ζούμε σε μια κουλτούρα όπου δεν μιλάμε συχνά για το πώς νιώθουμε. Αποδεικνύεται όμως ότι όλοι βιώνουμε τα ίδια συναισθήματα και κάνουμε λάθη. Ακόμα κι αν ζούμε σύμφωνα με τις αξίες μας, ακόμα κι αν κοιτάμε τη δική μας δουλειά, ακόμα κι αν κάνουμε το καλύτερο που μπορούμε, είμαστε άνθρωποι και κάνουμε λάθη. Και τι έγινε; Κανείς δεν θα το θυμάται μετά από λίγες ώρες και μέρες. Sandy Woznicki ΠΗΓΗ
Ένας αρχαίος κινέζικος θρύλος λέει, ότι κάποιος μαθητής ρώτησε το δάσκαλό του: ”Ποια η διαφορά ανάμεσα στον Παράδεισο και την Κόλαση;” Ο δάσκαλος του απάντησε: ”Πολύ μικρή, αλλά ωστόσο με μεγάλες συνέπειες. Έλα να σου δείξω την Κόλαση.” Μπήκαν σ’ ένα δωμάτιο όπου μια ομάδα ανθρώπων καθόταν γύρω από μία μεγάλη χύτρα με ρύζι. Όλοι ήταν πεινασμένοι και απελπισμένοι και καθένας είχε από ένα κουτάλι που το κρατούσε από την άκρη με προσοχή και έφτανε ως τη χύτρα. Κάθε κουτάλι, όμως, είχε τόσο μακρύ χερούλι, που δεν μπορούσαν να το φέρουν στο στόμα. Η απελπισία τους ήταν φοβερή. ”Έλα”, είπε ο δάσκαλος λίγο μετά. ”Τώρα θα σου δείξω τον Παράδεισο.” Μπήκαν σε ένα άλλο δωμάτιο, πανομοιότυπο με το πρώτο, υπήρχε η χύτρα του ρυζιού, η ομάδα των ανθρώπων, τα ίδια μακριά κουτάλια, όμως όλοι εκεί ήταν ευτυχισμένοι και χορτάτοι. ”Δεν καταλαβαίνω”, είπε ο μαθητής. Γιατί είναι τόσο ευτυχισμένοι εδώ, ενώ στο άλλο δωμάτιο είναι τόσο δυστυχισμένοι, τη στιγμή που όλα είναι ίδια;” ”Δεν το κατάλαβες;”, χαμογέλασε ο δάσκαλος. ”Καθώς τα κουτάλια έχουν μακριά χερούλια και δεν μπορούν να φέρνουν το φαγητό στο στόμα τους, εδώ έμαθαν όλοι να ταΐζουν ο ένας τον άλλον”. ΠΗΓΗ
Έχετε φανταστεί ποτέ πώς θα ήταν ο κόσμος μας αν στο σχολείο διδασκόμασταν το μάθημα της αγάπης; Ναι, καλά ακούσατε… το μάθημα της αγάπης! Μαθαίνουμε να γράφουμε, να μετράμε αλλά δεν μαθαίνουμε να αγαπάμε! Ξέρουμε όλοι κάτι λίγο από γεωμετρία, ιστορία, φυσική, γλώσσα, χημεία, αλλά ξέρουμε πώς να αγαπάμε; Και πρώτα απ’ όλα πώς να αγαπάμε εμάς τους ίδιους; Τίποτα στον κόσμο δεν αναπτύσσεται, δεν ευδοκιμεί και δεν ανθίζει αν δεν το αγαπάς… Το λουλούδι αν δεν το ποτίσεις και αν δεν του ρίξεις λίπασμα, θα μαραθεί… Το χρυσόψαρο αν δεν το ταΐσεις και αν δεν καθαρίσεις το νεράκι του στην γυάλα, θα πεθάνει… Ακόμη και στα άψυχα πράγματα συμβαίνει αυτό… Το φαγητό δεν θα σου βγει νόστιμο αν το κάνεις βιαστικά, αν δεν έχεις υπομονή να περιμένεις μέχρι να «δέσουν» τα υλικά και αν δεν το κάνεις με κέφι και μεράκι… Με άλλα λόγια, αν δεν δείξεις αγάπη και φροντίδα σε κάτι, είτε είναι έμψυχο είτε άψυχο, θα σου πεθάνει… Επομένως, το ίδιο πράγμα συμβαίνει και με εσένα τον ίδιο… πώς θα ανοίξεις τα φτερά σου να πετάξεις αν δεν μάθεις να σε αγαπάς; Κάποια στιγμή θα βρεθεί κάτι ή κάποιος και θα σου τα σπάσει. Αν όμως έχεις μάθει να αγαπάς τον εαυτό σου θα βρεις τον τρόπο να κολλήσεις τα φτερά σου και θα ξαναπετάξεις… και πίστεψε με μετά θα μπορείς πάντα να πετάς.
Δεν είναι τυχαίο ότι η αγάπη για τον εαυτό μας απαντάται σε πολλές θρησκείες. Ο Βούδας είχε πει: « Ψάξε ολόκληρο το σύμπαν για αυτόν που αξίζει να αγαπήσεις περισσότερο από τον εαυτό σου αλλά δεν θα τον βρεις πουθενά. Μην ξεχνάς να αγαπάς τον εαυτό σου και να του δίνεις την στοργή σου». Πολύ όμορφα και λιτά είπε το ίδιο πράγμα και ο Ιησούς: «Αγάπα τον πλησίον σου ως εαυτόν». Άρα καταλαβαίνουμε πόσο σημαντικό πράγμα είναι να ΣΕ αγαπάς… Γιατί αν δεν αγαπάς τον ίδιο σου τον εαυτό που τον βλέπεις καθημερινά, που κάνεις τα πάντα μαζί του, που γεννιέσαι και πεθαίνεις μαζί του, τότε με ποιόν; Αν δεν μάθεις να σε αγαπάς, πώς θα αγαπήσεις τους άλλους; Κάπου διάβασα ότι δεν μπορείς να γεμίσεις το ποτήρι κάποιου άλλου εάν το δικό σου δεν έχει νερό και αντίστοιχα δεν μπορείς να ανάψεις το κερί κάποιου εάν η δική σου φλόγα δεν είναι αναμμένη… Από τότε αυτά τα λόγια χαράχθηκαν μια για πάντα στην μνήμη μου και κάθε φορά που νιώθω «ανήμπορη» να βοηθήσω κάποιον συνάνθρωπό μου σκέφτομαι ότι μάλλον πρέπει να στραφώ μέσα μου, να βρω το δικό μου φως για να μπορέσω να φωτίσω τις ψυχές των άλλων. Να θυμάσαι πάντα πως γεννηθήκαμε να αγαπάμε… Και αφού ο δημιουργός μάς μας έφτιαξε με αγάπη, πώς να μην είμαστε εμείς οι ίδιοι η αγάπη; Καλλιέργησε, λοιπόν, την αγάπη που έχεις μέσα σου, τον κήπο της ψυχής σου και άφησε έπειτα την ευωδιά των λουλουδιών να εξαπλωθεί στους κήπους των άλλων…
Ένα σπήλαιο τόσο όμορφο που δεν ξέρεις που να κοιτάξεις!
Αυτό το θαύμα της φύσης, το οποίο οι σπηλαιολόγοι υπολογίζουν ότι είναι 150 εκατ. ετών, ανακαλύφθηκε μόλις πριν από 300 χρόνια, όταν ένας ισχυρός σεισμός στα Χαλιωτάτα της Κεφαλονιάς, κοντά στη Σάμη, προξένησε ένα άνοιγμα χάρις στο οποίο αποκαλύφθηκε η είσοδός του.
Το σπήλαιο είναι επισκέψιμο από το 1963 και από τότε συρρέουν χιλιάδες άνθρωποι για να απολαύσουν τη μοναδική ομορφιά του τοπίου.
Το σπήλαιο βρίσκεται στα 60 μέτρα βάθος και η όποια κλειστοφοβία ξεπερνιέται χάρη στην απίστευτη ομορφιά του.
Το σπήλαιο δεν ξεπερνά τα 100 μέτρα και χωρίζεται σε δύο δωμάτια, το Βασιλικό Μπαλκόνι, στο εσωτερικό του οποίου κρέμονται ημιδιάφανοι σταλακτίτες και το Δωμάτιο της Αποθέωσης, ένα φυσικό αμφιθέατρο, με θολωτή οροφή 20 μέτρα ύψους.
Γεωλογικά, το σπήλαιο Δρογκαράτης κατατάσσεται στα αξιολογότερα του ελληνικού χώρου: σταλακτίτες και σταλαγμίτες ηλικίας περισσότερων από εκατό εκατομμυρίων ετών συνθέτουν το μοναδικό τοπίο, ενώ η θερμοκρασία δεν ξεπερνά τους 18 βαθμούς Κελσίου.
Το ακόμη πιο εντυπωσιακό.. Το σπήλαιο είναι «ζωντανό» και σχηματίζεται ακόμη: σταγόνες υγρασίας κυλούν από τους σταλακτίτες του για να τους μεγαλώσουν κατά ένα εκατοστό περίπου σε διάρκεια εκατό χρόνων!
Οι βράχοι μέσα στο σπήλαιο παίρνουν διάφορες μορφές, δημιουργώντας γλυπτά μεγάλης οπτικής αλλά και ακουστικής ομορφιάς, καθώς τα τελευταία χρόνια περιστασιακά το σπήλαιο «μεταμορφώνεται» σε μία αίθουσα συναυλιών για πάνω από 500 άτομα.
Είναι το μοναδικό σπήλαιο στην Ελλάδα όπου διοργανώνονται συναυλίες! Η κεντρική του αίθουσα είναι πολύ μεγάλη με διαστάσεις 65×45 μέτρα και ύψος 20 μέτρα περίπου και η ακουστική του χώρου είναι μοναδική!
Στις περιπτώσεις αυτές η εικόνα είναι κάτι παραπάνω από μαγευτική. Μυστηριακή, διονυσιακή. Ο φωτισμός του σπηλαίου δίνει διάφορα σχήματα στους σταλακτίτες και η μουσική -κυρίως κλασική- απογειώνει τις αισθήσεις.
Η μέρα ξεδιπλώνεται με τις πρώτες αχτίνες που μπαίνουν και σου σκάνε πάνω στο πρόσωπο κι εσύ αναρωτιέσαι αν θες ή όχι να σηκωθείς και να ξεκινήσεις γι’ ακόμη μια φορά. Κοιτάζεις το πρόσωπό σου στον καθρέφτη με ύφος και δεν ξέρεις αν θες να χαμογελάσεις, να ουρλιάξεις, να αδιαφορήσεις. Μηχανικές ολόιδιες κινήσεις, πιστή αντιγραφή της προηγούμενης μέρας ίσως και της επόμενης. Ψάχνεις καφέ και τσιγάρα, ή και τίποτα από τα δύο. Ψάχνεις μόνο το ξημέρωμα, μια καινούργια αρχή, μια δύναμη να σου ρίξει μια σπρωξιά για να φύγεις κι ας σκοντάψεις. Κι εκεί κάπου στριμώχνεται μια μικρή λέξη που μπορεί να σου τραβήξει τις κουρτίνες και να βγεις έξω στο δρόμο, ν’ αναπνεύσεις. Μια «καλημέρα» κρατάει το κλειδί της κάθε μέρας μας. Μας ξεμανταλώνει την ευτυχία και το χαμόγελο και μας χαρίζει μικρούς παραδείσους, μια ανάσα χαράς. Η καλημέρα είναι μικρή ταυτότητα κρεμασμένη στο λαιμό μας που την κρεμάμε στη ζωή του άλλου κάθε φορά που τον ξυπνάμε μ’ αυτή. Τι σημασία έχει αν κρύβει μέσα της έpωτα, αγάπη ή μια τυπικότητα, αυτή είναι που μπορεί να αλλάξει τη μέρα, να σε κάνει να χαμογελάσεις, να προσπεράσεις, να νοσταλγήσεις και να προχωρήσεις. Πες τη με τα χείλη σου, πες τη μ’ένα μήνυμα, μ’ ένα βλέμμα, μ’ ένα φιλί, μ’ ένα άγγιγμα, πες τη με μια ανάσα, πες την κι ας πέσει κάτω. Χάρισέ την, δώρισέ την, φτιάξε τη διάθεση κάποιου! Άφησε την στο μαξιλάρι του ανθρώπου σου να τη βρει όταν ανοίξει τα μάτια του, πέρασε τη σαν υπάλληλος σε κάποιον που εξυπηρετείς, σαν εργοδότης σε κάποιον που περιμένει μια καλή σου κουβέντα και ας έχεις προβλήματα. Πες την σε κάποιον που αγαπάς, σε κάποιον που δε γουστάρεις τη συμπεριφορά του, αλλά θες να δείξεις ανωτερότητα. Απλώς πες την σκεπτόμενος πως υπάρχουν άνθρωποι που δεν έχουν κανέναν στη ζωή τους, ούτε καν για όσα απλά και καθημερινά εμείς θεωρούμε δεδομένα, ούτε καν για μια καλημέρα. Κι όταν η μέρα τελειώσει και θες να τραβήξεις αυλαία σε όλα όσα διαδραματίστηκαν τις ώρες που έφυγαν, άφησε την πιο γλυκιά καληνύχτα σου σε ανθρώπους που αγαπάς. Τίμησε τους αφιερώνοντας τους την τελευταία σκέψη σου, την τελευταία λέξη σου πριν κοιμηθείς. Χρωμάτισε την καληνύχτα σου και άστη να ταξιδέψει εκεί που εσύ δεν έχεις τη δύναμη να φτάσεις. Πες την και μέσα της κλείσε μια συγγνώμη, ένα σ’ αγαπώ, ένα ελπίζω, ένα προχωράω. Πες την σαν να την ακούς εσύ, ο ίδιος. Μικρές στιγμές είναι η καθημερινότητά μας, κομματάκια ενός παζλ που κάθε μέρα το συμπληρώνουμε με τα βιώματά μας και με τις επιλογές μας. Κι αυτή η λέξη είναι ικανή να συγχωρέσει, να γαληνέψει, να νανουρίσει και να σκεπάσει τρυφερά όσα περάσανε, να περάσει στον άλλον το μήνυμα ότι τον σκέφτηκες. Η καλημέρα μας και η καληνύχτα μας είναι το Α και το Ω της μικρής μας ζωής που κλείνεται σε ένα εικοσιτετράωρο. Δύο λέξεις είναι, απλές, καθημερινές, που τις ακούμε από τότε που ερχόμαστε σ’αυτόν τον κόσμο όποια γλώσσα κι αν μιλάμε. Βρίσκονται πάντοτε εκεί στην άκρη της γλώσσας μας και της σκέψης μας και μας περιμένουν να τις εκφράσουμε για να γεμίσουμε τους εαυτούς μας αλλά και τους άλλους με συναισθήματα κλείνοντας παλιούς λογαριασμούς και ανοίγοντας νέους ορίζοντες. Επικοινωνήστε τις. ΠΗΓΗ
Δεν πονάει τούτη μέρα λίγο πιο πολύ, γιατί δεν μπορεί να πονέσει πιο πολύ.. Οι μνήμες είναι που σκαλίζουν την πληγή…» Η μέρα που χάνεις τον γονιό σου, και ειδικά εάν είναι ο αγαπημένος σου πατέρας που ήταν πάντα δίπλα σου, σε φρόντιζε, σε πρόσεχε, σου γνώρισε τον κόσμο αλλά και τον ίδιο σου τον εαυτό, όσα χρόνια κι αν περάσουν πονάει πάντα το ίδιο! Κι αυτόν ακριβώς τον πόνο περιγράφει το παρακάτω κείμενο: «Δεν πάει πολύς καιρός από ένα Σάββατο πρωί, που κάποιος μου είπε, “πολύ γλυκός ο πατέρας σου, προσέχει ακόμα τις παρέες σου”. Δεν θυμάμαι τι ακριβώς του απάντησα, νομίζω κάποιο εξυπνακίστικο τσιτάτο, αλλά έκτοτε, ήταν σαν να άνοιξε μια χαραμάδα στο παρελθόν και έχουν βγει στην επιφάνεια στιγμές και εικόνες καταχωρημένες μεν, σχετικά ξεχασμένες δε. Κάπου εκεί, στα 7-8, σε μια παρέλαση, εγώ φοράω ένα κίτρινο μπουφάν κι εκείνος κρατάει το χέρι μου σφιχτά μέσα στον κόσμο. Ασφάλεια. Μαγική έννοια για όλους, για μια γυναίκα ακόμα περισσότερο. Λίγο πριν, λίγο μετά, το πρώτο μου ταξίδι που θυμάμαι με αεροπλάνο. Γυρνούσαμε από Κέρκυρα και “ένιωθα καρφίτσες στ’αυτιά μου” κλαίγοντας στην αγκαλιά του. Βάλσαμο εκείνη η αγκαλιά. Έκτοτε ταξιδέψαμε πολύ μαζί. Γυρίσαμε όλη την Ευρώπη εις διπλούν και εξαντλήσαμε το μεγαλύτερο κομμάτι της Αμερικής. Έμαθα τις συνήθειές του που σαν παιδί με εκνεύριζαν και τώρα στα 36 μου τις έκανα κτήμα μου. Πάντα στο αεροδρόμιο 2-3 ώρες νωρίτερα, πάντα παράθυρο και άλλα τέτοια. Κι έχω ακόμα στ’ αυτιά μου μια φράση του, Πρωτοχρονιά του 1993 στην Ελβετία “δες τα τώρα, μαζί μου, μην παντρευτείς κάποιον που δεν θα μπορεί και τον πρίξεις τον άνθρωπο”. Ναι, για εκείνον, δεν είχε σημασία ποτέ τι θα είχε, πόσα θα είχε, σημασία είχε “να μπορείς να γελάς”. Είχα την ευλογία να κάνω πολλά πράγματα με τον πατέρα μου. Δουλέψαμε μαζί, μεγαλώσαμε μαζί, ζήσαμε μαζί. Μάθαμε να μιλάμε την ίδια γλώσσα και να διαβάζουμε τις ίδιες σιωπές. Ήξερε ότι “πήγαινε με βόλτα γύρω γύρω”, κοινώς Πειραϊκή – Ζέα – Πασαλιμάνι για να καταλήξουμε στο Saint Paul σήμαινε ότι πρέπει να χάσω την πρώτη ώρα. Και το έκανε. Χωρίς να ρωτάει. Γινόταν partner in crime. Όπως κι εγώ δεν ζήτησα ποτέ επεξηγήσεις όταν μου έλεγε για κάποιον “δεν λέει και πολλά ε;”. Ήξερα. Χωρίς πολλά λόγια. Κι αυτό μπορεί να μοιάζει ρόδινο κι ανέμελο μέσα από τα κοινότυπα τσιτάτα της “κόρης για το μπαμπάς της” όμως η αλήθεια είναι πως αυτή η σχέση έχει και σελίδες που πονάνε. Είναι εκείνος ο πιο σκληρός κριτής. Είναι εκείνος που τελευταίος θα καταλάβει, αν το καταλάβει ποτέ, πως μεγάλωσες. Είναι εκείνος που αρνείται να σταματήσει να είναι ο κυμματοθραύστης σου κι όταν δεν μπορεί πια, τότε θυμώνει. Κι εσύ δεν καταλαβαίνεις τι έχεις κάνει λάθος. Γιατί σου την λέει για όλα. Γιατί τίποτα δεν είναι αρκετό. Γιατί; Οι διαμάχες μεταξύ πατέρας και κόρης μπορούν να είναι τόσο σκληρές που θα νομίζεις πως αυτοί οι δυο άνθρωποι μισιούνται. Κι όμως, πράξη αγάπης είναι ακόμα κι αυτό το ξέσκισμα ψυχής. Μην ανησυχείς, δεν έπαψες να είσαι το κοριτσάκι του. Την αδυναμία του κρύβει. Ακόμα σε προσέχει, σε φροντίζει, σε νοιάζεται αλλά το καμουφλάρει. Του φοράει λέξεις πολλές φορές υπερβολικές. Φοβάται. Και δεν θα στο πει ποτέ. Φοβάται και δεν πρέπει να του δείξεις πως το ξέρεις. Δεν ξέρω τι είναι για τους άντρες ο πατέρας τους. Μπορώ να σου πω τι είναι για μια γυναίκα, ένας καλός πατέρας. Είναι η ισορροπία της. Είναι ο άντρας που θα προσπαθήσει να βρει και να μοιραστεί την ζωή της. Κι όταν δεν μπορέσει να το βρει, θα βάλει τον γιο της να περπατήσει πάνω σε αυτά τα βήματα. Για μια γυναίκα, ο καλός πατέρας, είναι η ασφάλεια και η δύναμή της. Είναι η αγκαλιά που θα αναζητάει για να μπει μέσα. Ξέρει πως το «σ’αγαπώ» θα το ακούσει σπάνια, ίσως και ποτέ. Θα το νιώθει όμως κάθε μέρα. Θα το νιώθει κάθε στιγμή. Είναι η ανάγκη της να έχει την ψευδαίσθηση της απόλυτης ελευθερίας ενώ εκείνος της έχει δώσει τόσες γερές ρίζες που όσο κι αν περιπλανηθεί, θα ξέρει πάντα τον δρόμο να γυρνάει πίσω. Είναι ο από μηχανής θεός της που δεν χρειάζεται να επικαλεστεί. Δεν χρειάζεται να ζητήσει την παρουσία του. Είναι εκεί κι έχει δώσει την λύση. Είναι εκείνος που ένα μεσημέρι του Ιούλη, θα της πουν ότι φεύγει και το μόνο που θα μπορέσεις να πεις είναι “όχι ακόμα”. Ποτέ δεν θα είναι έτοιμη να τον αποχωριστεί. Θα ζητάει πάντα ακόμα λίγο. Κι αν είναι αρκετά τυχερή, αν η μοίρα την έχει ευλογήσει, κάποιος θα ακούσει την παράκλησή και θα δώσει λίγο ακόμα χρόνο για να προλάβει να γεμίσει με μνήμες. Λίγο ακόμα χρόνο με αυτόν που στην ζωή θα είναι αναντικατάστατος μέχρι να προλάβει να βρει “εκείνον” που θα πλησιάσει να την κάνει να νιώσει έτσι. Γιατί νομίζετε άλλωστε πως κάθε γυναίκα, όποιας ηλικίας, όσο δυναμική κι ανεξάρτητη κι αν είναι θα χαμογελάει πάντα όταν την λένε “κοριτσάκι μου”.» Σοφία Παπαηλιάδου ΠΗΓΗ
Η αγάπη είναι η μεγαλύτερη θεραπευτική δύναμη στον κόσμο΄ τίποτε δεν πάει πιο βαθιά από την αγάπη. Θεραπεύει όχι μόνο το σώμα, όχι μόνο τον νου, αλλά και την ψυχή. Αν μπορεί κανείς να αγαπά, τότε εξαφανίζονται όλες του οι πληγές. Τότε γίνεται πλήρης΄ κι αν είσαι πλήρης, είσαι άγιος. Αν δεν είναι πλήρης κανείς, δεν είναι άγιος. Η σωματική υγεία είναι επιφανειακό φαινόμενο. Μπορεί να συμβεί μέσω της ιατρικής, μπορεί να συμβεί μέσω της επιστήμης. Όμως ο εσώτατος πυρήνας της ύπαρξής σου μπορεί να θεραπευτεί μόνο μέσω της αγάπης. Εκείνοι που γνωρίζουν το μυστικό της αγάπης γνωρίζουν το μεγαλύτερο μυστικό της ζωής. Τότε δεν υπάρχει γι΄αυτούς δυστυχία, δεν υπάρχουν γηρατειά, θάνατος. Φυσικά το σώμα θα γεράσει και το σώμα θα πεθάνει, αλλά η αγάπη σού αποκαλύπτει την αλήθεια πως δεν είσαι το σώμα. Είσαι καθαρή συνειδητότητα, δεν έχεις γέννηση, δεν έχεις θάνατο. Κι αν ζεις με την καθαρή αυτή συνειδητότητα, ζεις συντονισμένος με τη ζωή. Η μακαριότητα είναι παράγωγο της ύπαρξής σου σε συντονισμό με τη ζωή. ΠΗΓΗ
«Κλείσε μερικές πόρτες σήμερα. Όχι εξαιτίας της περηφάνιας σου, της ανικανότητάς σου ή της αλαζονείας σου, αλλά γιατί δεν οδηγούν πουθενά» – Paulo Coelho
Η λήψη μιας απόφασης συχνά μπορεί να είναι πολύ στρεσογόνα, συχνά μπορεί να μας δυσκολεύει και να νιώθουμε ότι δεν μπορούμε να στηρίξουμε μία αλλαγή. Συχνά μπορεί να μας κάνει να νιώθουμε ανίκανοι ή να μας βυθίζει στο άγχος και στην κατάθλιψη. Μπορεί να είμαστε πάνω από ένα τηλέφωνο που ξέρουμε ότι δεν θα έπρεπε να χτυπήσει, αλλά να μην μπορούμε να κάνουμε διαφορετικά και να απαντάμε. Μπορεί να επιχειρηματολογούμε και να εκλογικεύουμε και να γνωρίζουμε ότι η λήψη της απόφασης είναι απαραίτητη, αλλά εμείς να μην μπορούμε να το στηρίξουμε ψυχολογικά. Και ακόμα κι αν γνωρίζουμε ότι μία σχέση δεν οδηγεί πουθενά, εμείς μπορεί να είμαστε ακόμα εκεί, παρόντες, με όποιον τρόπο μπορούμε, να προσπαθούμε να την σώσουμε ή να πείσουμε τον άλλον. Μπορεί ακόμα και να προσπαθούμε να πείσουμε τον εαυτό μας, άλλες φορές να πάρει την απόφαση και άλλες φορές να αντέξει. Και όχι γιατί δεν ξέρουμε την αλήθεια, μάλλον γιατί δεν μπορούμε να την στηρίξουμε. Ίσως γιατί νιώθουμε ανέτοιμοι. Να κλείσεις τις πόρτες λοιπόν. Να κλείσεις τις πόρτες που μπορεί να αποφεύγει να κλείσει ο άλλος, η άλλη. Να κλείσεις τις πόρτες όχι από περηφάνια ή από ανικανότητα. Να τις κλείσεις γιατί θα θελήσεις να δώσεις στον εαυτό σου μια ευκαιρία. Να διεκδικήσεις την αξία που θέλεις να σου δίνουν οι άλλοι, γιατί μέσα σου ξέρεις την αξία σου, ακόμα και να δεν την βλέπεις ή αν δεν μπορείς να την δεις. Να διεκδικήσεις την αλλαγή, ακόμα κι αν την φοβάσαι, γιατί η χρόνια παραμονή σου μπροστά σε πόρτες που θα έπρεπε να είχες κλείσει, θα σε φέρνουν αντιμέτωπο, αντιμέτωπη με την σκοτεινή σου πλευρά. Να κλείσεις τις πόρτες λοιπόν, και αν δεν μπορείς μόνος, αν δεν μπορείς μόνη, να έχεις συμμάχους στη ζωή σου, ανθρώπους που θα σε εξελίσσουν, ανθρώπους που θα είναι κοντά σου, θα σε ακούνε και θα σε στηρίζουν. Γιατί οι σύμμαχοι είναι πολύτιμοι στη ζωή μας. Ελένη Σολταρίδου ΠΗΓΗ
Αναρωτιέμαι μερικές φορές: είμαι εγώ που σκέφτομαι καθημερινά πως η ζωή μου είναι μία; Όλοι οι υπόλοιποι το ξεχνούν; Ή πιστεύουν πως θα έχουν κι άλλες, πολλές ζωές, για να κερδίσουν τον χρόνο που σπαταλούν; Μούτρα. Ν’ αντικρίζεις τη ζωή με μούτρα. Τη μέρα, την κάθε σου μέρα. Να περιμένεις την Παρασκευή που θα φέρει το Σάββατο και την Κυριακή για να ζήσεις. Κι ύστερα να μη φτάνει ούτε κι αυτό, να χρειάζεται να περιμένεις τις διακοπές. Και μετά ούτε κι αυτές να είναι αρκετές. Να περιμένεις μεγάλες στιγμές. Να μην τις επιδιώκεις, να τις περιμένεις. Κι ύστερα να λες πως είσαι άτυχος και πως η ζωή ήταν άδικη μαζί σου. Και να μη βλέπεις πως ακριβώς δίπλα σου συμβαίνουν αληθινές δυστυχίες που η ζωή κλήρωσε σε άλλους ανθρώπους. Σ’ εκείνους που δεν το βάζουν κάτω και αγωνίζονται. Και να μην μαθαίνεις από το μάθημά τους. Και να μη νιώθεις καμία φορά ευλογημένος που μπορείς να χαίρεσαι τρία πράγματα στη ζωή σου, την καλή υγεία, δυο φίλους, μια αγάπη, μια δουλειά, μια δραστηριότητα που σε κάνει να αισθάνεσαι ότι δημιουργείς, ότι έχει λόγο η ύπαρξή σου. Να κλαίγεσαι που δεν έχεις πολλά. Που κι αν τα είχες, θα ήθελες περισσότερα. Να πιστεύεις ότι τα ξέρεις όλα και να μην ακούς. Να μαζεύεις λύπες και απελπισίες, να ξυπνάς κάθε μέρα ακόμη πιο βαρύς. Λες και ο χρόνος σου είναι απεριόριστος. Κάθε μέρα προσπαθώ να μπω στη θέση σου. Κάθε μέρα αποτυγχάνω. Γιατί αγαπάω εκείνους που αγαπούν τη ζωή. Και που η λύπη τους είναι η δύναμή τους. Που κοιτάζουν με μάτια άδολα και αθώα, ακόμα κι αν πέρασε ο χρόνος αδυσώπητος από πάνω τους. Που γνωρίζουν ότι δεν τα ξέρουν όλα, γιατί δεν μαθαίνονται όλα. Που στύβουν το λίγο και βγάζουν το πολύ. Για τους εαυτούς τους και για όσους αγαπούν. Και δεν κουράζονται να αναζητούν την ομορφιά στην κάθε μέρα, στα χαμόγελα των ανθρώπων, στα χάδια των ζώων, σε μια ασπρόμαυρη φωτογραφία, σε μια πολύχρωμη μπουγάδα.
Όσο κι αν κανείς προσέχει
όσο κι αν το κυνηγά
πάντα, πάντα θα ‘ναι αργά
δεύτερη ζωή δεν έχει.
(από Το Παράπονο, του Οδ. Ελύτη)
Στο Παράπονο ο Ελύτης μιλάει για μια ζωή που κάποιος αναγκάστηκε να ζήσει χωρίς όμως ποτέ να την αγαπήσει, να τη χαρεί και να την κάνει να συμβαδίσει με την προσωπικότητα του. Ουσιαστικά δέχτηκε παθητικά να ζήσει μια ζωή που δεν του ταίριαζε και μέσα σε αυτή τη ζωή δεν ήταν ποτέ ο εαυτός του. Έτσι η ζωή που έζησε ήταν ξένη, φορτική. Γιατί αν ο άνθρωπος δεν είναι υπεύθυνος για τις επιλογές που κάνει στη ζωή του τότε η ζωή του θα είναι κενή και ανούσια και θα του προκαλεί αισθήματα πίκρας και απογοήτευσης. Όταν όμως ο άνθρωπος συνειδητοποιήσει οτι η ζωή που έζησε δεν του ταίριαζε, ίσως τότε να είναι αργά. Γιατί.. «δεύτερη ζωή δεν έχει». Ας κάνουμε λοιπόν το πέρασμα μας από ετούτη τη ζωή όσο γίνεται καλύτερο, σοφότερο και αξιοπρεπέστερο.
Το παράπονο, μελοποίησε μελοποίησε με τον δικό του μοναδικό τρόπο ο Δημήτρης Παπαδημητρίου κι ερμήνευσε υπέροχα η Ελευθερία Αρβανιτάκη…
