Η ύπαρξη δύο αξιόπιστων ανθρώπων στη ζωή μας είναι το μυστικό της ευτυχίας
Editorial Team
http://dlvr.it/T3RN9J
Πόσο τρομαχτική είναι η ζωή;
Είναι αυτές οι άπιαστες στιγμές, που πιστεύεις πως έχεις βρει την πιο κατάλληλη θέση για να ξαποστάσεις, να μείνεις ακίνητος, με θέα τη θάλασσα που έχει κρύψει στην αγκάλη της όλα σου τα μυστικά, με ορίζοντα τον καθάριο ουρανό, που δεν έχει καμία απολύτως διάθεση να σ΄απειλήσει με μαύρα σύννεφα ή με καταιγίδες, που ευχαριστείς τον ύψιστο για το δώρο της ζωής και ξαφνικά Δαίμονας ή αερικό, κατάρα μαύρη ή φίδι κολοβό… Το τσίμπημα είναι τόσο δυνατό, που κόβεται η ανάσα και εσύ αποκαμωμένος κοιτάζεις με τρόμο και αναρωτιέσαι ‘Γιατί;’
Μόνο που όσο και να προσπαθήσεις, απάντηση ικανή να σε καθησυχάσει δε θα βρεις, γιατί απλούστατα δεν υπάρχει.
Πλέον η φύση του ανθρώπου έχει αλλοιωθεί τόσο, που πολλές φορές ο ίδιος δεν αναγνωρίζει τη φωνή του, την επιλογή του, τη φιγούρα που στέκεται απέναντι του και κοιτάζει με περισσό θράσος.
Μια ανάγκη, που σχεδόν σου κατατρώει τα σωθικά, ν΄αποδείξεις πως εσύ ‘διαφέρεις’ από τους υπόλοιπους, είσαι καλύτερος, ομορφότερος, πιο ταλαντούχος, πιο χαρούμενος, πιο πετυχημένο, σε οδηγεί με αριθμητική ακρίβεια στις πιο λάθος επιλογές, στα πιο σκοτεινά μονοπάτια και ο εγωισμός πάντα εκεί, δίπλα στο καρδιοχτύπι, για να μη χάσει ούτε έναν χτύπο, ούτε μια ανάσα…
Είναι πράγματι τρομαχτικό να διαπιστώνεις πως τα ίδια χείλη που ‘χθες’ σου δίναν υποσχέσεις αιώνιας πίστης και φιλίας, ενώ πάλευαν να σε πείσουν για συναισθήματα, που με το ζόρι φορούσαν το ταμπελάκι ‘ανιδιοτελή’, πριν λαλήσει ο πετεινός να ορκίζονται πως θα σ΄εκμηδενίσουν, στον Καιάδα θα σε ρίξουν.
Το τρομαχτικότερο όλων;
Πως αν αφεθείς σ΄αυτόν τον πόλεμο των κούφιων εντυπώσεων και των κενών εγωισμών θα κάνεις τα ίδια και χειρότερα λάθη.
Είναι τραγικό να χάνεις το στόχο σου και ακόμη τραγικότερο να παρακολουθείς ανάξιους ανθρώπους ν΄αποδείξουν πως η νέα φορεσιά που φόρεσαν είναι των ‘νικητών’.
Νικητής στη ζωή είναι ο κάθε ένας και η κάθε μία γύρω μας, που βγαίνουν από την αίθουσα της χημειοθεραπείας με το βλέμμα χαμογελαστό και ας λυγίζουν τα γόνατα από την εξάντληση και ας ανακατεύονται τα σωθικά από τα ‘φαρμάκια’ της θεραπείας.
Νικητής είναι ο γονέας που παλεύει να σπουδάσει τα παιδιά του, να τους προσφέρει ότι πιο πολύτιμο μπορεί, παιδεία, ήθος, αρχές.
Νικητής είναι ο άνθρωπος που δεν ξεπουλιέται για μια εικονικά άνετη ζωή, αυτός που δεν προδίδει τα πιστεύω του, αυτός που ο λόγος του είναι υπογραφή, αυτός που δε δειλιάζει να βγει ‘χαμένος’ στον ισολογισμό.
Νικητής είναι ο κάθε ένας από μας, που μπορεί να κοιτάζει το πρωί τον καθρέπτη χωρίς να ντρέπεται, γι΄αυτά που σκέφτηκε ή έκανε την προηγούμενη, γι΄αυτά που αποφάσισε να κάνει την επομένη.
Νικητής είναι το παιδί που ‘βγαίνει’ στο μεροκάματο, ενώ διψάει να σπουδάσει, είναι ο γονιός που δίνει τα όργανα του μοναχογιού του για να δώσει ζωή σ΄άγνωστους ανθρώπους, είναι η γριά που στήνει σε μια γωνιά τα πλεκτά της για να ταΐσει τα εγγόνια.
Ναι, ζούμε σε μια μικρή κοινωνία που μας έχουν πλημμυρίσει οι νικητές της ζωής, είναι όλοι αυτοί που απαξιωτικά προσπερνάμε, που χαιρέκακα κριτικάρουμε, που επιδεικτικά σνομπάρουμε…
Εμείς οι σπουδαίοι… οι μορφωμένοι… οι ξεχωριστοί… οι πετυχημένοι που πουλήσαμε την ψυχή μας για κάτι που στην ουσία δε θ΄αποκτήσουμε ποτέ… δυο δράμια ανθρωπιά, που πετάξαμε στα σκουπίδια, για να φορέσουμε τη νέα φορεσιά των ‘νικητών’…
Ας μ΄αξιώσει ο Θεός ποτέ να μη ντυθώ ‘νικητής’…
Έγραψε η Μαρία Σταυρίδου ~ Αρθρογράφος – Λογοτέχνιδα
Εικόνα: Depositphotos
Γράφει η Μανταλένα Μαρία Διαμαντή
“Κράτα αυτούς που αγαπάς κοντά σου, πες τους ψιθυριστά πόσο πολύ τους χρειάζεσαι, αγάπα τους και φέρσου τους καλά, βρες χρόνο για να τους πεις “συγνώμη”, “συγχώρεσέ με”, “σε παρακαλώ”, “ευχαριστώ” κι όλα τα λόγια αγάπης που ξέρεις. Κανείς δε θα σε θυμάται για τις κρυφές σου σκέψεις. Ζήτα απ`τον Κύριο τη δύναμη και τη σοφία για να τις εκφράσεις.”
Το παραπάνω είναι ένα απόσπασμα από την τελευταία επιστολή του Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες -προτού αποσυρθεί από τον δημόσιο βίο -.
Ένα μάθημα ζωής για όλους μας από το σημαντικότερο εκπρόσωπο του λογοτεχνικού ρεύματος του “μαγικού ρεαλισμού” και έναν από τους μεγαλύτερους συγγραφείς της Ισπανόφωνης λογοτεχνίας. Ο συγγραφέας των εκπληκτικών κλασικών έργων “Εκατό Χρόνια Μοναξιά” και “Ο Έρωτας στα χρόνια της Χολέρας”. Ένας από τους πιο δημοφιλείς συγγραφείς του εικοστού αιώνα.
Κομμουνιστής και φίλος του Φιντέλ Κάστρο, στήριξε αριστερά καθεστώτα – που ήταν ενάντια στην Αμερική- και γι’αυτό το λόγο του απαγορεύτηκε για μεγάλο χρονικό διάστημα η είσοδός του στις ΗΠΑ.
Το 1982 τιμήθηκε με το Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας “για τα μυθιστορήματα και τα διηγήματά του, στα οποία το φανταστικό και το πραγματικό συνδυάζονται σε ένα πλούσιο κόσμο φαντασίας, αντανακλώντας τη ζωή και τις συγκρούσεις μιας ηπείρου.”
Σας παραθέτω κάποια από τα σπουδαιότερα αποφθέγματά του και την τελευταία επιστολή του…
Διαβάστε περισσότερα : klik.gr
Ο τίτλος Δαλάι Λάμα, απονέμεται σε ηγέτη του Θιβετιανού Βουδισμού και κατά καιρούς πολλά αποφθέγματα που έχουν μοιραστεί οι εκάστοτε Δαλάι Λάμα, έχουν αγγίξει εκατομμύρια ανθρώπους σε όλο το κόσμο.
Ο 14ος κατά σειρά Δαλάι Λάμα, ονομαζόμενος ως Tenzin Gyatso, με δική του ευθύνη ζήτησε να απαλλαγεί από τα πολιτικά του καθήκοντα και περιορίστηκε στο μοναχισμό. Αποτελεί έναν σύγχρονο φιλόσοφο, οι ρήσεις του έχουν μεγάλη επιρροή, έχει ασχοληθεί με τη συγγραφή βιβλίων, είναι ένθερμος οπαδός της παγκόσμιας ειρήνης και του έχει απονεμηθεί το Νόμπελ Ειρήνης, το έτος 1989.
Τόσο οι συμβουλές που δίνει, όσο και ο τρόπος λατρείας, αλλά και το είδος της θρησκείας που παρουσιάζει, έχουν ως αφετηρία, τη σοφία, την αγάπη και την πνευματική επαγρύπνηση.
Απλές συμβουλές που πραγματικά μπορούν να κάνουν τη διαφορά, ανά πάσα ώρα και στιγμή. Τολμήστε να διεκδικήσετε και να «ασπαστείτε» όσες είναι πιο προσιτές με την ιδιοσυγκρασία σας και προσπαθήστε σε εύλογο χρονικό διάστημα, να προσθέσετε κάποιες ακόμη. Εντάξτε στη ζωή και την καθημερινότητά σας ότι θεωρείτε ότι μπορεί να συνδράμει σε προσωπικό και κοινωνικό επίπεδο και δείτε έμπρακτα τα ευεργετικά αποτελέσματά τους, να κάνουν τη διαφορά που σίγουρα θα σας εκπλήξει ευχάριστα.
Θα εκπλαγείτε, όταν αντιληφθείτε ότι κάθε μια ρήση που γίνεται κτήμα μας, μας κάνει καλύτερους ανθρώπους!
Κατερίνα Σιδέρη
Εικόνα: depositphotos
Είναι άγραφος νόμος πως όταν κάτι πάει στραβά, τότε όλα θα συνεχίσουν να παίρνουν την κάτω βόλτα. Τυχαίνει πολλές φορές να ξεκινάει άσχημα η μέρα σου, να προκύπτει μια αναποδιά κι εκεί που λες πως δεν μπορεί κάτι να γίνει χειρότερο, το σύμπαν να χασκογελάει. Το ένα διαδέχεται το άλλο κι εσύ κάθεσαι φωναχτά και με αγανάκτηση ν’ αναρωτιέσαι τι αμαρτίες πληρώνεις και σήμερα. Μην ανησυχείς, δεν τα έχει βάλει μόνο με σένα η ζωή και σε τέτοιες περιπτώσεις υπάρχει οδηγός επιβίωσης για να τη βγάλεις καθαρή. 10 απλά, αλλά θαυματουργά βήματα θα σε βοηθήσουν να μη χάσεις την πίστη σου στην ανθρωπότητα.
Με το να επικεντρώνεσαι στα αρνητικά δε θ’ αλλάξει κάτι
Ό,τι έγινε έγινε, οπότε σταμάτα να βασανίζεις το μυαλό σου με ό,τι πέρασες μέσα στην ημέρα. Άλλωστε, όσο περισσότερο εστιάζεις στα αρνητικά, άλλο τόσο θα τα προσελκύεις στη ζωή σου.
Σ’ αυτή τη ζωή τίποτα δεν είναι σταθερό
Αυτή η κατάσταση που βιώνεις σε καμία των περιπτώσεων δε θα κρατήσει για πάντα. Οι μέρες μεταξύ τους διαφέρουν σε τρομακτικό βαθμό, όλα αλλάζουν και μετά τις άσχημες μέρες πάντα ακολουθούν οι όμορφες. Κάνε λίγη υπομονή.
Άρπαξε τις ευκαιρίες
Ακόμα και τα άσχημα που σου συμβαίνουν, είναι ευκαιρίες για μαθήματα στο μέλλον. Δεν είναι μόνο οι καλές αναμνήσεις που σου διδάσκουν πράγματα. Προσπάθησε να κρατήσεις όσα γίνονται και ποτέ δεν ξέρεις πότε θα παρουσιαστεί μια ευκαιρία στο μέλλον σου, για να τα εφαρμόσεις.
Τα εμπόδια είναι τα παντοτινά σημάδια σου
Κάθε δυσκολία που βιώνεις πρέπει να τη σκέφτεσαι σαν ένα σημάδι στον χάρτη της πορείας σου. Όσες περισσότερες δυσκολίες ξεπερνάς, τόσα σημάδια θ’ αποκτήσεις και στο τέλος θα φανερώσουν πως είχες μια αξιοζήλευτη και ταραχώδη ζωή. Το να φτάνεις όπου έχεις φτάσει μέσα από δυσκολίες είναι περισσότερο χρήσιμο, από το να μην έχεις δυσκολευτεί ποτέ σου.
Μίλησε στους αγαπημένους σου ανθρώπους
Τα βάσανα μοιράζονται, ειδικά όταν αποφασίζεις να τα συζητήσεις με ανθρώπους που σ’ αγαπάνε. Οι φίλοι κι οι συγγενείς μόλις μάθουν πως είχες μια χάλια μέρα, πρώτα θα σου συμπαρασταθούν κι έπειτα θα φροντίσουν να σου φτιάξουν τη διάθεση. Άλλωστε, κάνοντας χαβαλέ με όσα περνάς, σίγουρα θα σου πάρουν το μυαλό απ’ όλη αυτή την αρνητικότητα.
Κάνε κάτι που σε αποσπά
Κάτι τέτοιες μέρες, το μόνο που θες είναι ν’ αποσπάσεις το μυαλό σου από το να σκέφτεται όσα δύσκολα γίνονται. Τι καλύτερο από το να ξεκλέψεις λίγο χρόνο και να κάνεις ό,τι σ’ ευχαριστεί, είτε αυτό είναι να δεις μια ταινία, είτε να βγάλεις τον σκύλο βόλτα, είτε να κάνεις γενική καθαριότητα. Επίσης, κάποιες μέρες είναι οκέι να μην είσαι τόσο παραγωγικός, οπότε αν θες να σαπίσεις στην τιβί, να το κάνεις.
Time out
Το κάνουν κι οι μεγάλοι αθλητές πριν από την πιο κρίσιμη στιγμή του αγώνα τους. Στη δική σου περίπτωση μπορεί να γίνει όταν νιώθεις όλο τον κόσμο να καταρρέει από τις δυσκολίες. Δε χρειάζεται να είναι πολύς χρόνος, καμία φορά και 5-10 λεπτά αρκούν για να συγκεντρώσεις τις σκέψεις σου και να ηρεμήσεις.
Να θυμηθείς και τα καλά
Είναι πολύ σημαντικό να κλέβεις χρόνο μόνο για τον εαυτό σου, να τον ακούς και να μετράς στον μέγιστο βαθμό τις ανάγκες του. Όσο δύσκολη μέρα κι αν διανύεις, πέρασε λίγο χρόνο μόνος σου και φρόντισε να γράψεις σ’ ένα χαρτί όλα για όσα είσαι ευγνώμων. Αυτές οι σκέψεις θα σε βοηθήσουν να θυμηθείς όσα έχεις και καμία χάλια μέρα δεν μπορεί να στα στερήσει.
Καθάρισε το κάρμα σου
Ναι, μπορεί ν’ ακούγεται χαζό και πολλοί να μην πιστεύουν κιόλας σ’ αυτό. Εμείς μιλάμε όμως για θετικές σκέψεις, καλοσύνη, συμπόνια και μείωση του στρες. Μόλις επιτύχεις αυτά κι εκπέμπεις μια θετικότητα, θα δεις πως οι αρνητικές μέρες θα μειωθούν και μπορεί και να εξαφανιστούν εντελώς.
Ας (μην) είμαστε σοβαροί
Στην τελική, άμα θέλεις να βγεις έξω και να χορέψεις ή ν’ ακούσεις τέρμα τη μουσική στο αμάξι σου και να τραγουδήσεις ουρλιάζοντας, κανένας δε θα σε βάλει φυλακή. Μην κρατάς απωθημένα από ντροπή, γιατί έτσι κουράζεις και τον ίδιο σου τον εαυτό. Όσο πιο απελευθερωμένος είσαι, τόσο καλύτερα θ’ αντιμετωπίσεις τις δύσκολες μέρες που θα έρθουν.
Μια δύσκολη κι εντελώς χάλια μέρα δε φέρνει και το τέλος του κόσμου. Ένας δύσκολος κι εντελώς χάλια μήνας, επίσης. Θα τα καταφέρεις.
Δήμητρα Φαρδογιάννη - pillowfights.gr
Άπειρες είναι οι υποθέσεις γυναικείας κακοποίησης κάθε είδους που ακούμε το τελευταίο καιρό παντού γύρω μας. Δυστυχώς μέσα από τα social, τη τηλεόραση, τις εκπομπές και τις ειδήσεις φτάνουν στα αυτιά μας συνεχεία καινούριες υποθέσεις κακοποιήσεων με θύματα παιδιά, ηλικιωμένους, γυναίκες και γενικά αδύναμων ανθρώπων. Ανθρώπων που δεν μπορούν να υπερασπιστούν τα δικαιώματα και την ακεραιότητα τους σε ψυχική αλλά και σωματική μορφή!
Τις περισσότερες (αν όχι όλες) τις φορές θύτες είναι άντρες, οι οποίοι έχουν αποφασίσει να δυσφημήσουν την έννοια του ορού και την ιδία την φύση τους καθώς η έννοια του αρσενικού είναι συνυφασμένη με την έννοια της προστασίας του θηλυκού και όχι της κακοποίησης και κακομεταχείρισης! Σίγουρα θρησκευτικές και πολιτικές πεποιθήσεις έχουν παίξει μεγάλο ρόλο σε αυτή την κατάσταση καθώς και φανατισμού με ιδέες που τείνουν να εκλείψουν από τον δυτικό κόσμο. Πεποιθήσεις που παραφράζουν την έννοια του αντρισμού με λέξεις όπως κυνηγός, κυρίαρχος, αρπακτικό, παλιό αρσενικό και φυσικά ο προσδιορισμός ο οποίος μας δηλώνει και που έχουν τις ρίζες τους τέτοιες πεποιθήσεις ,από πού δηλαδή ξεκινάνε και εξαπλώνονται, ο Ανατολίτης άντρας. Πατώντας πάνω στην ετυμολογία της λέξης άντρας (αν + δράση) κάποιοι έχουν παρανοήσει και μεταφράσει την δράση ως αυτόβουλη και μη συναινετική!
Μέσα από όλη αυτή λοιπόν την κατάσταση έχουν προκύψει πολύ συγκεκριμένα χαρακτηριστικά και λέξεις που περιγράφουν τους άντρες και η περιγραφή αφορά είτε την εξωτερική τους εμφάνιση είτε την ψυχοσύνθεση τους. Θεωρούμε τους άντρες δυνατούς και και τις γυναίκες αδύναμες και εδώ είναι που εντοπίζεται και ο μεγαλύτερος μύθος η οποία καταλήγει σε μια ‘ταμπέλα’ η οποία ακολουθεί αυτά τα 2 φύλα. Εδώ εντοπίζεται η φυλετική διάκριση, ο ρατσισμός ο οποίος ξεχωρίζει τους άντρες από τις γυναίκες στο θέμα κακoποίησης και αυτός είναι της δύναμης! Ελαχίστη όμως, αν όχι καθόλου, σχέση έχει η κακοποίηση με την σωματική δύναμη και το φύλο του ανθρώπου καθώς υπάρχουν πολλές αναφορές στην ιστορία που μας έδειξαν ότι αν μια γυναίκα θελήσει μπορεί να διαπράξει τα πιο ειδεχθή και αποτρόπαια εγκλήματα. Συνεπώς η κακoποίηση έρχεται από μια πληθώρα πραγμάτων και βιωμάτων ενός ατόμου και όχι από την ιδιότητα του ως άντρα και γυναικάς!Χαρακτηριστικά είναι τα παραδείγματα αντίστοιχα του Χίτλερ και της Μήδειας που άνηκαν σε αντίθετα φύλα και τα εγκλήματα τους προκαλούν ανατριχίλα σε όποιον τα σκεφτεί!
Μέσα όμως από την οπτική που έχουμε παγιώσει για την κακoποίηση ότι θύτης πρέπει να είναι πάντα ένας άντρας φιμώνουμε, καταπιέζουμε και χαρακτηρίζουμε με μελανά χρώματα όλη την ανδρική κοινότητα. Εάν ρίξουμε μια ματιά στα πρόσφατα στοιχεία της ΕΛ.ΑΣ οι αυτoκτoνίες ανδρών που δεν άντεξαν την κοινωνική κατακραυγή, τον στιγματισμό και την καταπίεση αυτής της περιγραφής είναι αρκετά παραπάνω από αυτά των γυναικών και είναι ανεξαρτήτου ηλικίας, φυλής, ύψους, βάρους, χρώματος και οποιουδήποτε άλλου εξωτερικού χαρακτηριστικού και αυτό συμβαίνει επειδή η κατάσταση της κακοποίησης δεν μπαίνει σε τέτοια στεγανά!
Προϋποθέτει απλά να έχεις γεννηθεί σε καταπίεση, να έχεις γεννηθεί σε ένα καταπιεστικό περιβάλλον που δεν σε άφησε ποτέ να εκφράσεις τα θέλω σου, όποια και να ήταν αυτά. Που δεν σε άφησε ποτέ να δεις την ομορφιά σου και να σου μάθει τον τρόπο να την δείχνεις και στους άλλους. Που δεν σε άφησε ποτέ να βιώσεις το συναίσθημα σου χωρίς να ντρέπεσαι, την σεξoυαλικότητα σου χωρίς να την ψιθυρίζεις, την ζωή σου χωρίς ενοχές….
Είναι πολλοί οι άντρες οι οποίοι δέχονται λεκτικές ,σωματικές ,σεξoυαλικές κακoποιήσεις είτε από άτομα του ιδίου φύλου είτε του αντίθετου και δεν έχουν την δύναμη να το σταματήσουν καθώς η κοινωνία τους έχει δώσει το δικαίωμα παίρνοντας το πίσω με χίλιους τρόπους! Φοβούνται και υπομένουν καταστάσεις βίας είτε σε περιβάλλοντα δουλειάς είτε σε σχέσεις είτε ακόμα και στην οικογένεια τους καθώς νιώθουν αδύναμα και ανεπαρκή ενώ ταυτόχρονα η κοινωνία τους έχει διδάξει ότι οφείλουν να νιώθουν το ακριβώς αντίθετο απλά επειδή είναι άντρες! Ότι δεν έχουν δικαίωμα να κλάψουν, δεν έχουν δικαίωμα να ζητήσουν βοήθεια οφείλουν να τα βγάλουν πέρα με τους γνωστούς τρόπους που έχει φροντίσει η πατριαρχική οικογένεια να τους μάθει, αυτού της επίδειξης δύναμης.
Σε περίπτωση όμως που η ψυχοσύνθεση του ανθρώπου αυτού δεν είναι βίαιη; Σε περίπτωση που έχει εκτεθεί σε μικρή ηλικία σε περιστατικό βίας και νιώθει φόβο; Σε περίπτωση που έχει καλλιεργήσει αρκετά τον εαυτό του για να ξεχωρίσει από συμπεριφορές που συναντούμαι σε ντοκιμαντέρ ζώων; Εκεί όλα γίνονται δύσκολα καθώς το μοναδικό πράγμα το οποίο θα έπρεπε να τιμάται είναι η επίδειξη πολιτισμού και σεβασμού απέναντι σε οποιαδήποτε κατάσταση αντ΄αυτου κάτι τέτοιο γίνεται κατακριτέο και αντικείμενο χλευασμού…!
Οφείλουμε στην κοινωνία και τους εαυτούς μας να είμαστε η τελευταία γενιά που θα ανεχτεί τέτοιες συμπεριφορές, οφείλουμε να είμαστε αυτοί που θα σταματήσουμε κάθε είδους κακοποίηση οπού και αν την δούμε να συμβαίνει.
Εάν δεις κάποιον να χρειάζεται την βοήθεια σου δωσ’την χωρίς να σε νοιάζει αν ‘μπορεί και μόνος του ’…ίσως να μην μπορεί….
Εάν χρειαστεί να μιλήσεις εκ μέρος κάποιου μιλά ….ίσως να μην μπορεί ο ίδιος….
Εάν έχεις την παραμικρή υποψία κακοποίησης στο περιβάλλον σου κάνε το βήμα! Σε κάποιον θα αλλάξεις την ζωή, σε κάποιον θα θυμίσεις ότι δεν είναι τόσο τρομακτικό το πρώτο βήμα αρκεί να βρει σταθερό έδαφος…!
Κωνσταντίνα Γκίζη – Απόφοιτη τμήματος Ψυχοδυναμικής Ψυχοθεραπείας.
Και τι είναι αγάπη;
Αγάπη είναι το να έχεις πάντοτε κάτι όμορφο να πεις. Αγάπη είναι το να λες ευχαριστώ και για το πιο μικρό το πραγματάκι. Αγάπη είναι το να μπορείς να ακούς. Να σκύβεις πάνω από τα προβλήματα, τις ανασφάλειες, τους φόβους και τα θέλω του συντρόφου σου. Αγάπη είναι το να του δίνεις χρόνο…
Αγάπη είναι το να συγχωρείς. Το να ξεσφίγγεις τη γροθιά. Αγάπη είναι το να κάνεις εσύ το πρώτο βήμα. Αγάπη είναι το να ρίχνεις τα μούτρα σου για χάρη της σχέσης, της ενότητας. Αγάπη είναι το να κάνεις υπομονή. Σε όλα εκείνα τα μικρά, τα καθημερινά τα πραγματάκια…
Αγάπη είναι το σπίτι που μυρίζει φαγητό. Αγάπη είναι τα διπλωμένα και τα σιδερωμένα ρούχα. Αγάπη είναι τα μουλιασμένα χέρια από το τις χλωρίνες και τις καθαριότητες. Αγάπη είναι η μέση που πονάει από τη πολλή δουλειά, αγάπη είναι και τα πρησμένα κάθε βράδυ πόδια…
Αγάπη είναι το να βγαίνεις από το ‘’εγώ’’ σου για χάρη του ‘’εμείς’’.
Αγάπη είναι, το να μοιράζεσαι.
Αγάπη είναι το να σταυρώνεσαι εκούσια όντας Παντοδύναμος και πάνω από το Σταυρό να συγχωρείς, αυτόν που σε σταυρώνει.
Ψυχολόγος Ελευθεριάδης Ελευθέριος
1. Οι πραγματικοί σου φίλοι είναι μετρημένοι στα δάχτυλα του ενός χεριού σου. Οι υπόλοιποι είναι απλά η παρέα σου για καφέ.
2. Ο πραγματικός φίλος ακούει την κραυγή που αφήνει η σιωπή σου και θα σε αναζητήσει.
3. Η πλειοψηφία των αθρώπων υποστηρίζει οτι ο αληθινός φίλος φαίνεται στην λύπη. Στην πραγματικότητα , ο αληθινός φίλος φαίνεται στη χαρά. Απο λύπηση ο καθένας μπορεί να σου σταθεί.
4. Η επιτυχία δοκιμάζει και διαλύει φιλίες! Μόνο οι αληθινοί σου φίλοι θα νιώσουν υπερήφανοι με την επιτυχία σου και θα παραμείνουν δίπλα σου.
5. Οταν πάρεις διαζύγιο τότε θα αποκαλυφθούν ποιοί είναι οι πραγματικοί σου φίλοι. Αυτό συμβαίνει συνήθως στο γυναικείο φύλο γιατί θεωρούν μια διαζευγμένη φίλη πλέον ως απειλή.
6. Ανοιξε μια επιχείρηση ή μάθε μια τέχνη! Μόνο οι αληθινοί σου φίλοι θα σε στηρίξουν. Οσοι δηλαδή θέλουν να επιτύχεις στο νέο σου εγχείρημα.
7. Ο πραγματικός φίλος σε επαινεί για τα προτερήματά σου και σου τονίζει τα λάθη σου.
8. Φίλος που θέλει να παίρνει και οχι να δίνει λέγεται αρπακτικό. Η αληθινή φιλία βασίζεται στην αμοιβαία κατανόηση, αγάπη και εκτίμηση.
9. Αληθινός είναι ο φίλος που δε διστάζει να εκφράζει τα παραπονά του σε σένα κι οχι σε τρίτους.
10. Θα καταλάβεις τον πραγματικό φίλο απο τον τρόπο που σε κοιτάζει. Οσο κι αν προσπαθούμε να κρύψουμε τα συναισθήματά μας το βλέμμα κραυγάζει το μίσος, τη ζήλια, την αγάπη, τα πάντα!
Μαρία Αρφαρά
Είναι ευλογία το να μοιράζεσαι την ζωή σου μαζί με κάποιον που αποτελεί στήριγμα σου παντού και πάντα σε όλα.
Ο άνθρωπος σου, αυτός που δεν χρειάζεται να μιλήσεις για να καταλάβει πως δεν είσαι καλά.
Φτάνει μόνο μια ματιά σου.. και είναι εκεί, προσπαθώντας με κάθε τρόπο να σε κάνει να νιώσεις καλύτερα.
Με τον τρόπο του, με τον δικό του τρόπο, που μόνο αυτός ξέρει, μόνο αυτός μπορεί..
Είναι αυτός ο άνθρωπος που ξέρει κάθε κουμπί σου, κάθε αντίδραση σου.
Που σε αποδέχεται έτσι ακριβώς όπως είσαι, χωρίς να χρειαστεί να αλλάξεις τον εαυτό σου..
Γιατί σε αγαπά μαζί με τα ελαττώματα σου, τα παράπονα σου, την γκρίνια σου..
Είναι αυτός που θα σου πει ’’ Τα ελαττώματα σου είναι που σε κάνουν μοναδική’’.
Σε κάνει να γελάς με τα αστεία του, σε κάνει να νιώθεις όμορφα με την ενέργεια του, σε κάνει να νιώθεις ασφάλεια και σιγουριά πως μαζί μπορείτε να καταφέρετε τα πάντα!
Το αμοιβαίο δέσιμο σας .. το πιο πολύτιμο δώρο!
Μοιράζοντας την ζωή σου με ένα τέτοιο άνθρωπο είναι λες και έχεις τα πάντα!
Δέσποινα Παντέλα
Χαμένοι μέσα στο ίδιο τους το ψέμα…
Άνθρωποι που το σκοτάδι τους έχεις καταπιεί ολόκληρους.
Πόσο περίεργο… μια ολόκληρη ζωή ‘μονταρισμένη’ μέσα στο ψέμα, που θα σκότωναν να γίνει αλήθεια. Μόνο που η αλήθεια πολλές φορές είναι τόσο σκληρή, που αυτόματα γι΄αυτούς τους ανθρώπους γίνεται αβάσταχτη.
Ναι, όλοι θέλουν να είναι οι ‘πετυχημένοι’, οι δακτυλοδεικτούμενοι, αλλά ακόμη και αυτό έχει το τίμημα του. Για να ξεχωρίσεις για το έργο σου και όχι για την κακία σου, πρέπει να έχεις μάθει από πολύ μικρός να ‘δουλεύεις’ με τον εαυτό σου. Να έχεις αποδεχθεί πως, όπως όλοι οι άνθρωποι, έτσι και εσύ, έχεις ελαττώματα πολλά και ποικίλα και έχεις υποχρέωση προς τον ίδιο σου τον εαυτό να τα δουλέψεις, να παλέψεις με τους φόβους και τις εμμονές σου για να καταφέρεις να τα λειάνεις.
Στόχος σου να μπορέσεις κάποια στιγμή να πεις…
‘Ναι, μειονεκτώ, αλλά εγω την αδυναμία μου θα την κάνω δύναμη, με την επιμονή και υπομονή μου, χωρίς όμως να προσβάλω ούτε τους άλλους, μα ούτε και τον ίδιο μου τον εαυτό’.
Το να πλάσεις ένα ‘όμορφο’ και ‘ζηλευτό’ ψέμα, το μόνο που θα καταφέρεις είναι να θάψεις ακόμη περισσότερο την ψυχή σου, μέσα στο βούρκο της ανασφάλειας και της αγωνίας.
Ο σοφός λαός λέει πως το ψέμα έχει κοντά ποδάρια… η ίδια η ζωή θα σε φέρει αντιμέτωπο και με τα ψέματα μα και με τις λάθος επιλογές σου. Ο άνθρωπος που υπερασπίζεται τον εαυτό του, δημιουργώντας μια εικονική πραγματικότητα, όταν σβήνουν τα φώτα αυτόματα βυθίζεται στην πιο σκοτεινή θάλασσα της μοναξιάς και της ζήλειας.
Είναι θείο δώρο να μπορείς να βλέπεις τον άλλον με τα μάτια της αποδοχής και να ψιθυρίζεις έναν καλό λόγο, για όλα αυτά που έχει καταφέρει και γιατί όχι να λες με θάρρος:
‘Ναι, χαίρομαι για σένα και κάποια στιγμή θα σε κάνω παράδειγμα και θα προσπαθήσω να γίνω και εγώ καλύτερος’.
Αλοίμονο μας, αν φτάσουμε στο σημείο να ευχόμαστε ότι πιο άσχημο και σκοτεινό να συμβεί στον ‘γείτονα’, για να είμαστε εμείς ικανοποιημένοι. Όχι, αυτό δεν είναι ικανοποίηση, δεν είναι επιτυχία, είναι το πιο σκοτεινό και ποταπό συναίσθημα, που μπορεί να γεννηθεί μέσα σε μια ψυχή.
Η φωνή της κακίας και της ζήλειας μπορεί να είναι στιγμιαία δυνατή, γεμάτη δηλητήριο, αλλά ευτυχώς για όλους τους υπόλοιπους, είναι μια φωνή που σβήνει εντυπωσιακά γρήγορα. Είναι μια φωνή που καταπίνει στο τέλος το ίδιο της το δηλητήριο, είναι η φωνή που δε θα θυμάσαι…
Προσπεράστε λοιπόν τις ‘φωνές’, που παλεύουν με όλο τους το είναι, ν΄αποδείξουν πως ‘υπάρχουν’ θάβοντας εσάς και συνεχίστε ν΄ανεβαίνετε, να κάνετε βήματα προς το φως και τη δημιουργία.
Μαρία Σταυρίδου | Αρθρογράφος – Λογοτέχνιδα
Εικόνα: Depositphotos
Γράφει ο Κώστας Ανδρεόπουλος
Συναίσθηματα και σκέψεις που όσο και να τα δείχνεις, όσο και τα εξηγείς ή να τους τα αναλύεις δεν θα μπορέσουν ποτέ να γίνουν απόλυτα κατανοητά απο τους ανθρώπους ή τον περίγυρο!
Μόνο θα ελπίζεις πως ίσως να “έπιασαν” κάτι λίγο, κάτι ελάχιστο, ώστε να νιώσουν τον παλμό, την αγωνία σου και τις ανησυχίες σου.
Έστω ένα δράμι απο εκείνα που σε βαραίνουν, που πλακώνουν το στήθος σου και μαστιγώνουν αλύπητα το μυαλό σου.
Ρε, αν συνειδητοποιήσουμε ποτέ πόσο μόνοι μας είμαστε, πόσο αποξενωμένοι και πόσο ακατανόητοι μπορεί να γίνουμε στη προσπάθεια να εξηγήσουμε και να μοιραστούμε εκείνο που νιώθουμε ή σκεπτόμαστε θα απελπιστούμε! Θα νιώσουμε τόσο αδύναμοι, που θα είναι αδύνατο να ελέγξουμε ή να μετρήσουμε την απογοήτευση μας. Αν είσαι και άτυχος και σε κυριεύει εκείνη η ριμάδα η ενσυναίσθηση, τότε με τις υγείες σου, την πάτησες πανηγυρικά!
Ναί, θα είσαι άτυχος, γιατί περί ατυχίας επρόκειτο πλέον! Πολύ λίγοι άνθρωποι κατέχουν αυτό το κάποτε προνόμιο. Εκείνο το προνόμιο που σε κάνει να γίνεσαι ένα με τη σκέψη και το πρόβλημα του άλλου, να το νιώσεις σαν δικό σου, να το αγκαλιάσεις σαν να συμβαίνει σε εσένα, να ψάχνεις τρόπο να το λύσεις, να σπάσεις το κεφάλι σου για μια σου συμβουλή που θα είναι όσο το δυνατόν σωστότερη, ώστε να απαλύνεις τον πόνο του και να τον τραβήξεις απο τον βούρκο του.
Ανθρωπιά λεγεται μωρέ, όπου στη σύγχρονη εποχή έπαψε να λογίζεται ως αρετή θεωρόντας την πλέον ελάττωμα και μειονέκτημα.
Εκεί φτάσαμε!
Και αφού η τεχνολογία προχώρησε και κάνει θαύματα πλέον, ας μεριμνήσει κάποιος εφευρέτης να φτιάξει εκείνο το ρομπότ, εκείνο το μηχάνημα ή τον αποκωδικοποιητή συναισθημάτων – σκέψεων ώστε να κάνει την καθημερινότητα και τη ζωή μας ευκολότερη..
Ναι, τη ρουφιάνα! Ευκολότερη! Να τα πετάς όλα εκεί μέσα και να τα μεταφράζει στη γλώσσα που μπορεί να καταλάβει, να νιώσει και να τα κατανοήσει ο αποδέκτης τους!
Γαμώ την τύχη μου, τόσο δύσκολο είναι;
Ένας εφευρέτης ρε παιδιά!
Μα πως ζούσαμε τότε χωρίς κανάλια, χωρίς τάμπλετ, χωρίς πλέιστέισον, χωρίς άιφον, χωρίς εορτοδάνεια; Ελεύθεροι!
Ένα καταπληκτικό αφιέρωμα με φωτογραφίες από την παλιά Ελλάδα που δείχνει πως πάιζαν τα παιδιά έξω.
Παλιότερα δεν υπήρχαν τηλεοράσεις, στερεοφωνικά, ή τηλεοπτικά παιχνίδια, δεν υπήρχαν χρήματα για ακριβά παιχνίδια και οι γονείς μας ήταν πολύ απασχολημένοι για να ασχοληθούν.

Ευτυχώς η κίνηση στους δρόμους ήταν μικρή ή δεν υπήρχε, οπότε ο δρόμος ήταν η παιδική χαρά.

Οι δρόμοι, τα πεζοδρόμια, καθώς και στους μικρούς κήπους μπροστά
Παίζαν έξω έως ότου βράδιαζε και δεν βλέπαν πια.

Απο τα χαρακτηριστικά στοιχεία της παλιότερης εποχής ήταν ότι τα πιό αγαπημένα παιχνίδια ήταν αυτά που τα φτιάχναν μόνα τους τα παιδιά αφού η κατασκευή τους, η συνεχής τροποποίηση και τελειοποίησή τους αποτελούσε από μόνη της το μεγαλύτερο ίσως παιχνίδι.

Είχαν, το παιχνίδι με τα τσέρκια.Υπήρχαν ξύλινα σε διάφορα μεγέθη για τα κορίτσια με τα ραβδιά τα κυλούσαν στα πεζοδρόμια.Τα αγόρια είχαν σιδερένια τσέρκια. Κέρδιζε το παιδί που θα έφτανε πρώτο στο προκαθορισμένο σημείο.
Το πατίνι είναι ένα όχημα χωρίς μηχανή, χωρίς πεντάλ και χωρίς σέλα ή άλλο κάθισμα, στο οποίο ο οδηγός στέκεται όρθιος η» καθιστός τοποθετώντας το ένα πόδι του στον πεπλατυσμένο άξονα που ενώνει τους δυο τροχούς ενώ με το άλλο δίνει ώθηση με συνεχείς παλινδρομικές κινήσεις εκκρεμούς ώστε να μετακινηθεί το όχημα.

Τα παιδιά, από 6 και πάνω, διαλέγουν από τα πιο μεγάλα, δυο μάνες και η κάθε μια παίρνει με λάχνισμα τον ήλιο ή το φεγγάρι. Οι 2 μάνες σχηματίζουν με τα χέρια τους μια καμάρα και στέκονται όρθιες στη μέση. Τα υπόλοιπα παιδιά σχηματίζουν μια γραμμή, το ένα πίσω απ’ το άλλο, κρατημένα απ’ τη μέση ή απ’ τη ζώνη τους. Όπως έχουν σχηματίσει τη σειρά προχωρούν προς την καμάρα τραγουδώντας:Περνά, περνά η μέλισσα Με τα μελισσόπουλα Και με τα παιδόπουλα!
Πιάνονται απ’ το χέρι και σχηματίζουν κύκλο, ενώ ένα κορίτσι απ’ τα μεγαλύτερα, η κυρα-Μαρία, στέκεται στη μέση. Αρχίζουν να γυρίζουν γύρω γύρω και τραγουδούν, ενώ η κυρα-Μαρία προσπαθεί να περάσει ανάμεσά τους.
Εκείνη την εποχή, τα παιδιά είχαν απαραίτητα μαζί τους και από μία ξύλινη σφεντόνα ( τέγκαλα ) για το κυνήγι των πουλιών και για το σημάδι διαφόρων στόχων.
Μετά από κλήρο , ένας παίκτης τα «φυλούσε» (δηλ. μετρούσε μέχρι ένα αριθμό με κλειστά μάτια) . Σ’ αυτό το χρονικό διάστημα , οι άλλοι παίκτες κρυβόντουσαν . Αυτός που τα φύλαγε είχε σκοπό να βρεί έναν παίκτη . Μόλις τον έβρισκε , τα φύλαγε αυτός.
Η τυφλόμυγα παίζεται από δύο παιδιά και πάνω. Στην αρχή όλοι τραβάνε έναν κλήρο για να δούνε ποιος θα τα φυλάει. Αυτός κλείνει τα μάτια του με ένα μαντήλι . Την ώρα που τα έχει κλειστά τα παιδιά ανακατεύονται. ΄Οποιο παιδί πιάσει πρέπει να βρει πως το λένε δηλαδή ποιο είναι. Αν το αναγνωρίσει τότε αυτό το παιδί κάνει τη τυφλόμυγα. Και έτσι αυτό συνεχίζεται.
Μαζεύονται τα παιδιά και αποφασίζουν ποιος θα τα «φυλάει». Αυτός λοιπόν κάθεται σ’ ένα σκαμνί ή στέκει σκυφτός και βάζει το δεξί του χέρι κάτω από την αριστερή του μασχάλη, κρατώντας την παλάμη ανοιχτή προς τα επάνω, ενώ με το αριστερό του χέρι κρατάει κλειστά τα μάτια του.
Οι άλλοι παίκτες στέκονται προς τ’ αριστερά του και ένας απ’ αυτούς τον πλησιάζει, του χτυπάει την ανοιχτή παλάμη και ύστερα απομακρύνεται μαζί με τους άλλους. Όλοι χοροπηδούν γύρω του και στρυφογυρίζουν το δάχτυλο τους φωνάζοντας «Μπιζζ!» όπως κάνει η μέλισσα. Αυτός που τα φυλάει πρέπει να μαντέψει ποιος τον χτύπησε. Αν τον ανακαλύψει, τότε αυτός παίρνει τη θέση του αλλιώς το παιχνίδι συνεχίζεται κατά τον ίδιο τρόπο.
Τα αγόρια έπαιζαν «βόλους» έστρωναν τους βόλους σε μια σειρά, και τα παιδιά έριχναν το καθένα το δικό του βώλο από κάποια καθορισμένη απόσταση, προσπαθώντας να πετύχουν κάποιον απο τους «στρωμένους» βώλους. Οποιο βώλο πετύχαινε το παιδί, τον κέρδιζε.
