Ζήνωνος, μια αληθινή ιστορία που έγινε τραγούδι
Πρόκειται για ένα από τα καλύτερα τραγούδια που έχει πει ο Αλκίνοος Ιωαννίδης. Κάθε στίχος από αυτό το τραγούδι έχει κάτι να σου πει, κρύβει κάτι που θες να το ψάξεις περισσότερο. Η ιστορία του τραγουδιού, ειπωμένη από τον ίδιο τον Αλκίνοο σε κάποια συναυλία του, μιλά για ένα παιδί που πήγε στην Αθήνα ψάχνοντας μια καλύτερη ζωή, αλλά απογοητεύτηκε. Η μουσική του τραγουδιού αποτυπώνει ακριβώς αυτό το συναίσθημα απογοήτευσης.
Η ιστορία του τραγουδιού
Το τραγούδι
Οι στίχοι
Πάσχα στο χωριό συγκέντρωση μετοίκων
Τα νέα απ' την Αθήνα στα όνειρα μου σφήνα
Πόζα και λουστρίνι, ο Νάκος φιγουρίνι
Πείνα μου μοιραία ζήλεια μου ρομφαία
Μπήκα σ' ένα τρένο πίσω δεν κοιτούσα
Μέσα μου πετούσα ψήλωσα δυο πόντους
Ζήνωνος μ' έντυσε η ζωή στρατιώτη
Ζήνωνος πόρνη η αγάπη η πρώτη
από βράδυ σε πρωί μου τελειώνει η ντροπή
Ζήνωνος
Εδώ οι χωριανοί μου δεν βοηθάνε άλλον
Σκούριασαν τα χέρια βρήκα άλλους τρόπους
Είπα να χαθώ το τέλος μου να βάλω
Λίγο ακόμα επάνω τρέλα μου σε φτάνω
Στις εφημερίδες μάνα αν με είδες
Μη μου στεναχωριέσαι
Μάνα δεν μου αξίζει
Ο Επιτάφιος του Σείκιλου – Το αρχαιότερο παγκοσμίως γνωστό τραγούδι
"Όσο ζεις, να λάμπεις
Μη λυπάσαι καθόλου
Η ζωή είναι σύντομη
Ο χρόνος οδηγεί στο τέλος"
Πραγματικά συγκινήθηκα όταν πρωτοέμαθα ότι αυτοί δεν είναι οι στίχοι ενός σύγχρονου τραγουδιού αλλά του αρχαιότερου δείγματος μουσικής σύνθεσης (με μουσική σημειογραφία) στον κόσμο, που έχει διασωθεί μέχρι σήμερα. Ακόμα περισσότερο με γοήτευσε η μελωδία που σε συνδυασμό με το στίχο αποτελούν ένα πολύ όμορφο, απλό και ταυτόχρονα καθηλωτικό τραγούδι. Πρόκειται για επιτάφια επιγραφή που ένας άντρας, ο Σείκιλος, αφιέρωσε στη γυναίκα του, Ευτέρπη, πάνω σε μια μικρή στρογγυλή μαρμάρινη στήλη, χρονολογούμενη από τον 2ο αι. π.Χ. ως τον 1ο μ.Χ.·
Ανακαλύφθηκε από το W. Μ. Ramsay το 1883, κοντά στις αρχαίες Τράλλεις της Μ. Ασίας. Η στήλη χάθηκε κατά τη διάρκεια του ολοκαυτώματος της Μικράς Ασία (1922) αλλά αργότερα βρέθηκε πάλι, σπασμένη στη βάση της: μια γυναίκα τη χρησιμοποιούσε ως γλάστρα στον κήπο της, και η βάση ήταν κομμένη οριζόντια. Σήμερα εκτίθεται στο εθνικό μουσείο της Δανίας.
Το ποιητικό κείμενο της επιγραφής αποτελείται από δύο μέρη: το πρώτο, χωρίς μελωδία, είναι η αφιέρωση: "Εικών η λίθος ειμί, τίθησί με Σείκιλος ένθα μνήμης αθανάτου, σήμα πολυχρόνιον" (Εικόνα είμαι, αυτή η πέτρα· ο Σείκιλος με αφιερώνει σε αθάνατη μνήμη, ένα μνημείο για πολλά χρόνια). Το δεύτερο μέρος, το κύριο επιτάφιο, με μουσική, είναι οι στίχοι την μετάφραση των οποίων είδαμε στην αρχή: "Οσον ζής φαίνου, Μηδέν όλως σύ λυπού Προς ολίγον εστί το ζήν Το τέλος ο χρόνος απαιτεί". Το επιτάφιο τελειώνει με τις λέξεις Σείκιλος-Ευτέρ[πη] (ο Σείκιλος στην Ευτέρπη).
Πιθανό να αναρρωτιέστε: δεν υπάρχουν παλαιότερα δείγματα μουσικής σημειογραφίας ; Η απάντηση είναι ότι υπάρχουν μεν (για παράδειγμα οι Δελφικοί Ύμνοι), αλλά η μοναδικότητα της επιγραφής του Σείκιλου έγκειται ακριβώς στο ότι αποτελεί μια ολοκληρωμένη, παρότι σύντομη, σύνθεση. Όπως λέει ο Reinach, "είναι το πιο πλήρες και πιο ευανάγνωστο δείγμα της αρχαίας γραφής που έφτασε σε μας". Μη φανταστείτε βέβαια πεντάγραμμο και κλειδί του σολ. Οι νότες της αρχαιοελληνικής σημειογραφίας δεν ήταν παρά γράμματα (κατί αντίστοιχο με το A,B,C,D,E,F,G της αγγλικής σημειογραφίας) που γράφονταν πάνω από τις συλλαβές των στίχων ενώ οι χρονικές αξίες συμβολίζονταν με κάποιες γραμμές που γράφονταν πάνω από τα γράμματα (π.χ. ένας χρόνος = καμία γραμμή πάνω από το γράμμα, δύο χρόνοι = μία παύλα πάνω από το γράμμα, τρεις χρόνοι = μια γωνία και ένας κύκλος κτλ.). Στην παρακάτω φωτογραφία διακρίνονται καθαρά τα μουσικά σύμβολά πάνω από τις συλλαβές:
Έτσι, η μελωδία "μεταφρασμένη" στη σημερινή δυτική σημειογραφία έχει ώς εξής:
Άραγε τί είναι πιο διαχρονικό; η μαρμάρινη στήλη που μας άφησε ο Σείκιλος ή το ίδιο το τραγούδι του, που θα μπορούσε να απευθύνεται σε κάθε άνθρωπο, ανεξαρτήτως εποχής; Το δέος των ανθρώπων απέναντι στο παρελθόν τους ή η νοσταλγία της απλότητας από την οποία φαίνεται πως διαρκώς απομακρυνεται η ανθρωπότητα;
Ας μη βαρύνουμε με άλλα βαθυστόχαστα ερωτήματα αυτή τη στήλη! :-) Πάντως, αν γράψετε τη λέξη "Seikilos" στο πεδίο αναζήτησης του youtube.com, θα δείτε αρκετούς ανθρώπους από διάφορες εθνικότητες που επιχειρούν να παίξουν ή να τραγουδήσουν στα αρχαία ελληνικά το τραγούδι του Σεικίλου.
Εσάς πώς σας φάνηκε αυτό το τραγούδι;
ΠΗΓΗ
Τρεις φωτογραφίες που μας δείχνουν μια αγνώριστη Αθήνα
 |
| Η Λεωφόρος Συγγρού, αγνώριστη. Το Παναθηναικό Στάδιο, αν και υπήρχε από την αρχαιότητα δεν φαίνεται. Η φωτό είναι πριν το 1896 οπότε και επενδύθηκε εκ νέου με μάρμαρο για τους πρώτους Ολυμπιακούς Αγώνες. |
 |
| Στο Φάληρο δέσποζε το ξενοδοχείο Ακταίον δημιούργημα του Ερνέστου Τσίλλερ (1837-1923). Κτίστηκε γύρω στο 1917, είχε 80 δωμάτια και ήταν ότι πολυτελέστερο υπήρχε στην Αθήνα. |
 |
| Η οδός Αιόλου σε ένα σημείο που μοιάζει αρκετά με τη σημερινή Αθήνα, την πλατεία Εθνικής Αντιστάσεως στο δημαρχείο Αθηνών. |
ΠΗΓΗ
Η Οδός Ερμού στην Αθήνα το 1906
Σε πρώτο πλάνο πωλητής λεμονιών.
Πρώτη φορά βλέπω σε φωτογραφία το νεοκλασσικό διώροφο που υπήρχε επί της οδού Ερμού 82 και Θέμιδος. Στη θέση του σήμερα το ξενοδοχείο "A for Athens". Από την ταράτσα του βλέπεις όλη την Αθήνα, το Μοναστηράκι και φυσικά το ιερό βράχο της Ακροπόλεως.
Δεξιά το τριώροφο νεοκλασσικό επί της Ερμού 80 και Αθηνάς 1. Στους ορόφους του στεγάστηκε το ξενοδοχείο "Η Κεφαλληνία". Σήμερα το κτήριο έχει κηρυχθεί διατηρητέο και δίπλα του ακριβώς υπάρχει έξοδος του μετρό.
Ας σημειωθεί οτι, σε τουριστικό οδηγό των Αθηνών του 1906 το ξενοδοχείο δεν αναφέρεται. Αντιθέτως αναγράφεται σε οδηγό του 1912 για αυτό και η φωτογραφία είναι μετά το 1906. Η είσοδος ήταν από Αθηνάς 1.
Δείτε πως να μπερδέψετε τον εγκέφαλο σας να δει χρώματα σε μία ασπρόμαυρη φωτογραφία
Στο παρακάτω video του BBC θα δείτε πως μπορείτε να μπερδέψετε τον εγκέφαλο σας ώστε να δει χρώματα σε μία ασπρόμαυρη εικόνα.
Δεν πρόκειται για μαγικό αλλά για την ικανότητα του εγκεφάλου να συνεχίσει να προβάλει το είδωλο μίας εικόνας στην οποία κοιτάμε για ώρα, ακόμα και όταν αυτή η εικόνα έχει φύγει από μπροστά μας.
Δείτε το video και εστιάστε με προσοχή στην μπλε κουκκίδα στο κέντρο του πλάνου. Το αποτέλεσμα θα σας εκπλήξει.
Του Βάιου Βήτου
ΠΗΓΗ
Ένα εύστοχο βίντεο που δείχνει το γιατί δεν πρέπει να διαφωνείτε με έναν ηλίθιο!
Εκπληκτικό βίντεο animation της Birdbox Studio με.. βαθύτερο νόημα!
Ποτέ δεν πρέπει να διαφωνείτε με έναν ηλίθιο προσπαθώντας να του αποδείξετε ότι κάνει λάθος.Η κατάληξη θα είναι να γίνετε το ίδιο ηλίθιος με αυτόν ή να καταστραφείτε από την βλακεία του.
Δείτε το βίντεο.
ΠΗΓΗ
Αφιέρωμα στον Μικρό Σερίφη
Ελληνικό εβδομαδιαίο παιδικό περιοδικό, ιδιαίτερα δημοφιλές τις δεκαετίες του '60 και του '70. Πρωτοκυκλοφόρησε στις 13 Νοεμβρίου 1962 και εξέδωσε το τελευταίο του τεύχος τον Δεκέμβριο του 1991.
Η ιδέα για την έκδοση ενός παιδικού περιοδικού με περιεχόμενο γουέστερν και ελληνικές αναφορές ανήκε στον δημοσιογράφο και συγγραφέα Πότη Στρατίκη (γ. 1926). Ο ίδιος έγραφε τις ιστορίες και ο ζωγράφος Θέμος Ανδρεόπουλος (1917 - 1996) ανέλαβε την εικονογράφησή του. Οι δυο δημιουργοί συνυπέγραφαν με το ψευδώνυμο Κώστας Φωτεινός.
Κεντρικός ήρωας του «Μικρού Σερίφη» ήταν ένα ελληνόπουλο της διασποράς, ο 18χρονος Τζιμ Άνταμς ή Δημήτρης Αδαμόπουλος, ο οποίος αναλαμβάνει να επιβάλει το νόμο στην άγρια αμερικανική Δύση, έχοντας ως βοηθούς του την όμορφη Ντιάνα Μόρισον, τον Μεξικανό Πεπίτο Γκονζάλες και το μικρό ινδιανάκι Τσιπιρίπο.
Το περιοδικό, παρότι κυκλοφόρησε Τρίτη και 13, γνώρισε σταδιακά μεγάλη επιτυχία, που οδήγησε τους δύο συνεργάτες στην έκδοση του «Μικρού Καουμπόυ» (1963) - μηνιαίου και μετά εβδομαδιαίου - με τους ίδιους ήρωες.
Μ;iα σειρά από διαφωνίες οδήγησαν στη λήξη της συνεργασίας των δύο δημιουργών και συνεταίρων το 1971. Ο Στρατίκης συνέχισε με την έκδοση του «Μικρού Σερίφη», ενώ ο Ανδρεόπουλος ανέλαβε την έκδοση του »Μικρού Καουμπόυ», συνεργαζόμενος με άλλους συγγραφείς.
Το μακροβιότερο ελληνικό περιοδικό ολοκλήρωσε την εκδοτική του διαδρομή τον Δεκέμβριο του 1991, με την κυκλοφορία του τεύχους 1468. Τα παιδιά της δεκαετίας του '60 είχαν γίνει άνδρες και οι νεώτεροι αναγνώστες είχαν αλλάξει γούστα.
Ο «Μικρός Σερίφης» δεν είχε πει την τελευταία του λέξη. Το 2012 και το 2015 κυκλοφόρησαν δύο ακόμη τεύχη (1469 και 1470) με τις περιπέτειες του Τζιμ Άνταμς στο Φαρ Ουέστ.
ΠΗΓΗ
Ένα μακρινό ταξίδι στην παλιά Τήνο
Φωτογραφικό υλικό από την χώρα της Τήνου τον 19ο αιώνα. Απολαύστε το μοναδικό και σπάνιο αυτό υλικό.
ΠΗΓΗ
Σκίτσα που δείχνουν πως τα κινητά τηλέφωνα έχουν κατακλύσει την ζωή μας
Στην σημερινή εποχή ο άνθρωπος περιβάλλεται από έξυπνες συσκευές κινητών τηλεφώνων, υπολογιστές, τάμπλετ και έξυπνα ρολόγια.
Πολλές φορές ξεχνάμε τι έχουμε γύρω μας. Η τεχνολογία είναι σίγουρα ένα όμορφο δώρο αλλά η ζωή εκεί έξω είναι σίγουρα ομορφότερη και πολλές φορές δεν βλέπουμε την συμβαίνει γιατί ήμαστε πάνω από μια οθόνη.
Στα σκίτσα που ακολουθούν θα δούμε μερικά σκίτσα που κυκλοφορούν στο διαδίκτυο από γνωστούς καλλιτέχνες όπου σατιρίζουν με δυνατό τρόπο την επίδραση της τεχνολογίας, περισσότερο της κινητής, στον άνθρωπο.
ΠΗΓΗ
