ΜΑΡΚ ΜΕΝΤΟΦ Παιδιά ενός κατώτερου Θεού Μετάφραση-απόδοση: Γιάννης Βούρος Σελ.: 80 τιμή: 8,48 ευρώ ISBN: 978-618-5191-14-6 Κάπα Εκδοτική

Η προσπάθεια του δασκάλου Τζέιμς Λιντς να εντάξει την κωφάλαλη μαθήτριά του Σάρα στα άδυτα ενός εντελώς ξένου και επικίνδυνου, για εκείνη, γλωσσικού τοπίου, αποπειρώμενος και ο ίδιος να καταλάβει τους όρους και τις αγωνίες που συνθέτουν τον δικό της κόσμο, είναι τιτάνια.  Η Σάρα σχεδόν αρνείται να εισέλθει, να «χωνευτεί» στη νέα ζωή των ομιλούντων και ακουόντων ατόμων, τρέμει στην ιδέα μιας νέας φάσης με... ήχους σε αυτή τη παντοτινή σιωπή της.

Η σχέση της με τον Τζέιμς είναι ζεστή, τρυφερή, ουσιαστική, πρωτόγνωρη για κείνη (της μοιάζει αδιανόητο, αλλά και δελεαστικό συνάμα, να σχετίζεται με άτομα «άλλα», με πρόσωπα ομιλούντα, με χαρακτήρες «πλεονεκτικούς»). Εντούτοις, η είσοδός της στον κόσμο του νιώθει πως θα γίνει με τρόπο επιβαρυντικό για κείνη, νιώθει πως πρέπει να εισχωρήσει και να ενταχθεί ως άτομο «μειονεκτικό», ως περίπτωση «καθυστερημένου» – είναι, άλλωστε, μια στάση ζωής που η ίδια της η μητέρα θέλησε κάποτε να της επιβάλει, για να της δείξει, ίσως, τη διαφορετικότητά της, τη… φυσική απομόνωσή της από τους γύρω της, από την κοινωνία, από την ανθρώπινη κοινότητα. Ακόμα και η πιο στενή επαφή τους, ακόμα και ο γάμος τους, δεν φαίνεται να βοηθούν ιδιαιτέρως την κατάσταση. Θα αντιδικήσει συχνά μαζί του, θα τον απογοητεύσει και θα απογοητευθεί, αλλά θα αφήνεται σιγά-σιγά στα έμπειρα χέρια του.


O πείσμων Τζέιμς θα παλέψει γερά για να καταφέρει και να επιτύχει το επιθυμητό αποτέλεσμα των χρόνιων προσπαθειών του. Θέλει η Σάρα –και κάθε άλλη Σάρα της κωφάλαλης κοινότητας– να αλλάξουν τρόπο ζωής, σχέσεων, συνηθειών, να «ακούσουν» άλλους ήχους, παρά αυτούς της μόνιμης σιωπής. Yπάρχουν ήχοι γι’ αυτούς, τους «άλλους», που είναι αόρατοι για τους «φυσιολογικούς» ανθρώπους (όπως, όντως, συμβαίνει και το αντίθετο). Eίναι, άλλωστε, τούτο που προσπαθεί να καταφέρει ο Λιντς, να ενώσει δύο κόσμους, δυσπρόσιτους τον έναν για τον άλλο, να τους φέρει όσο το δυνατόν κοντύτερα.


Η  μετάφραση-απόδοση έγινε για την παράσταση Τα παιδιά ενός κατώτερου Θεού που ανέβηκε το 2000 στην Αθήνα σε σκηνοθεσία Γιάννη Βούρου. Το κείμενο συμπληρώθηκε για την παράσταση Παιδιά ενός κατώτερου Θεού που παρουσιάζεται σε σκηνοθεσία και πάλι του Γιάννη Βούρου στο Θέατρο Βεάκη έως τις 24 Απριλίου.

Μεσημέρι Κυριακής στήνουμε ένα Αποκριάτικο Party με τον Σύλλογο Γονέων Δημοτικού Στούπας.

Ζωντανή Μουσική από τον άνθρωπο ορχήστρα - Kosti Sfetsa One Man Band 

Το βράδυ της Τετάρτης 9/3/2016 έχει τσιπουροκαταστάσεις, στο Τσιπουράδικο "Θεραπευτήριον", παρέα με τον άνθρωπο ορχήστρα!!! 
Το πρόγραμμα θα περιλαμβάνει μουσική για όλα τα γούστα!!! Από παλιά κλασσικά ξένα ροκ κομμάτια... μέχρι έντεχνα!!! 

Be there... and keep rocking with Kostis Sfetsas One Man Band

Μια βραδιά γεμάτη Rock & Blues από τον άνθρωπο ορχήστρα στο Soridon στα Σούρμενα - Ελληνικό.

Be there..... and keep rocking with Kostis Sfetsas One Man Band

Μια βραδιά γεμάτη μουσική από τον Θεόδωρο Μπάρκα και τον Κωστή Σφέτσα!!! Τσικνοπέμπτη 3/3/2016 θα είμαστε στον Ξενώνα Φουρνάς για να τσικνίσουμε και να ακούσουμε αγαπημένα μας τραγούδια!!!

ΠΗΓΗ

ΠΗΓΗ

ΠΗΓΗ

ΠΗΓΗ

ΠΗΓΗ

Ο Κωστής Σφέτσας (One Man Band) ξεκινάει το μουσικό του ταξίδι από την Φουρνά Ευρυτανίας!!! Ενδιάμεσοι σταθμοί της μουσικής περιπλάνησης, το Ελληνικό στην Αθήνα, η Στούπα και η Καλαμάτα!!! Τελικός προορισμός Καρπενήσι!!! 

Το πρόγραμμα περιλαμβάνει μουσική για όλα τα γούστα!!! Από παλιά κλασσικά ξένα ροκ κομμάτια... μέχρι έντεχνα!!! 

Το anexitilo.net σαν χορηγός επικοινωνίας θα είναι μαζί του και θα σας κρατάει... και με φωτογραφικό υλικό ενήμερους

Kostis Sfetsas...... on the road.... λοιπόν!!!!

Εκδότης Γ.Δημητριάδης. Ταχυδρομημένη την Πρωτοχρονιά 1935.
ΠΗΓΗ

ΠΗΓΗ

Ευρυδίκη Νικήτα Οδοντωτή μνήμη Νουβέλα Σελ.: 128 τιμή: 10 ευρώ ISBN: 978-960-426-847-4 Εκδόσεις Ιωλκός

Στην εξαιρετική νουβέλα Οδοντωτή μνήμη της πρωτοεμφανιζόμενης συγγραφέα Ευρυδίκης Νικήτα παρουσιάζονται δύο αλληλοσυνδεόμενες ιστορίες εξάρτησης. Δύο παράλληλες, όχι χρονικά αλλά συναισθηματικά, ιστορίες ζωής. Ίσως και αγάπης, εάν η αγάπη φτάνει ως εκεί που βλέπει κανείς τα λάθη του στο πρόσωπο του άλλου ή βλέπει στο πρόσωπο αυτό τη σωτηρία από αυτά τα λάθη.

Ένα ζευγάρι ηλικιωμένων, κάποτε γονιών, πατέρας-θύμα του πατέρα και μητέρα-θύμα εκείνου. Ένα ζευγάρι νεαρών, άντρας-θύμα του εαυτού και κοπέλα-θύμα της μητέρας της.
















Ο καιρός κυλά μέσα σε τεχνητές χαρές, δάκρυα δειλίας, αλλά και αχτίδες ελπίδας, γιατί κάποτε κάποιος χόρεψε πάνω στην μπαλαρίνα με τα κερασένια χείλη του λούνα παρκ, κάποια κολύμπησε ξέγνοιαστα σ’ ένα κυκλαδίτικο νησί, κάποιος άλλος ζωγράφιζε τα χωράφια του χωριού του και κάποια άλλη αποκοιμιόταν στο σαλόνι μυρίζοντας την πίπα του πατέρα της.

Στ’ αλήθεια, γινόμαστε αυτό που μας κάνουν οι γονείς μας;

Η Ευρυδίκη Νικήτα γεννήθηκε στον Πειραιά. Σπούδασε Ιατρική στο Πανεπιστήμιο του Μιλάνου με ειδίκευση στη δερματολογία. Από το 2005 εργάζεται ως δερματολόγος στην Αθήνα.

Λέγεται για κάποιον ο οποίος είπε κάτι κακό και πηγάζει από την πρόληψη ότι αν αυτός δεν κουνηθεί από την θέση του, το κακό που είπε θα βγει αληθινό. Υποτίθεται ότι αυτός που μίλησε κάθεται στον τόπο του Σατανά, ο οποίος και του το υπαγόρεψε, επομένως πρέπει να αλλάξει θέση για να ξεφύγει από την επιρροή του. 

Ένα από τα σπουδαιότερα μνημεία στο κέντρο της Θεσσαλονίκης, είναι το ανακτορικό συγκρότημα του Γαλέριου Μαξιμιανού. Η ανέγερση του ανακτόρου άρχισε στα τέλη του 3ου αιώνα και συνεχίστηκε έως τις αρχές του 4ου αιώνα π.Χ. Σήμερα ελάχιστα είναι τα ορατά σημεία του μνημείου, καθώς τα περισσότερα τμήματα είναι θαμμένα κάτω από τις πολυκατοικίες της πλατείας Ναυαρίνου και της οδού Δημητρίου Γούναρη. 
Τα εμφανή τμήματα του εντυπωσιακού συγκροτήματος, που άντεξαν μέσα στο χρόνο και τις ανθρώπινες παρεμβάσεις, είναι μόνο η Αψίδα του Γαλέριου – η γνωστή Καμάρα – και η Ροτόντα. 
Η αποκατάσταση και ανάδειξη των ερειπίων του ρωμαϊκού ανακτόρου, έγινε την περίοδο 1994 – 2006, με χρηματοδότηση του Υπουργείου Πολιτισμού και της Ευρωπαϊκής Ένωσης. 
Για το εξαιρετικό αυτό έργο, ο αρχαιολογικός χώρος της πλατείας Ναυαρίνου, βραβεύτηκε το 2008, από την Ευρωπαϊκή Ένωση. 
Είναι προφανές ότι πολλά χάθηκαν, αλλά όσα συντηρήθηκαν σήμερα αποτελούν στολίδι της πόλης. 

Μέσα από αυτό το πρίσμα η ψηφιακή αναπαράσταση της ρωμαϊκής Θεσσαλονίκης και η σύγκρισή της με τη σημερινή πόλη έχει ενδιαφέρον. Αυτό πέτυχε ο γραφίστας Βλαδίμηρος Νεφίδης με το εγχείρημά του.

«To ανακτορικό συγκρότημα». Τα ερείπια μεγάλου τμήματος του ανακτόρου, που έχουν ανασκαφεί σταδιακά από τη δεκαετία του 1950 έως το 1971, εκτείνονται στη σημερινή πλατεία Ναυαρίνου.

Το ανάκτορο, ήταν ένα επιβλητικό κτιριακό συγκρότημα, με δυο ορόφους, που αναπτύσσονταν γύρω από μεγάλη ανοιχτή ανοιχτή αυλή, ένα σημερινό αίθριο ουσιαστικά, με περιστύλιο. 
Το σύνθετο συγκρότημα, που χωριζόταν με μεγάλους διαδρόμους, διέθετε χώρους για τον αυτοκράτορα, την ανακτορική φρουρά και τα δικαστήρια. 
Στη ανατολική πλευρά, υπήρχε διώροφη στοά, ενώ σε πολλά σημεία βρέθηκαν κρήνες (βρύσες).

Ο βασικός κορμός του ανακτόρου, που έχει ανασκαφεί και σημανθεί, είναι μια περίστυλη αυλή, το κέντρο του αρχαιολογικού χώρου, δυο αίθουσες υποδοχής και ακροάσεων του αυτοκράτορα και μια βασιλική αίθουσα στην ανατολική πλευρά

Η κύρια είσοδος του μεγαλοπρεπούς ανακτόρου, ήταν στη νότια πλευρά, που οδηγούσε στη λεγόμενη «Εκκλησιαστική Σκάλα», στο αρχαιότερο λιμάνι της Θεσσαλονίκης. 

Δείτε την εντυπωσιακή απεικόνιση του ανακτορικού συγκροτήματος του Γαλέριου, που δημιούργησε με τη βοήθεια της τεχνολογίας ο γραφίστας Βλαδίμηρος Νεφίδης. 
Κομμάτια του χθες και του σήμερα ενωμένα, δημιουργούν μια ολοκληρωμένη εικόνα του μνημείου για τον κόσμο που το γνώρισε αποσπασματικά μέσα από καλοδιατηρημένα ανασκαφικά ευρήματα.



ΠΗΓΗ

ΠΗΓΗ

Κλειτσός

Ανάμεσα στα μεγάλα ορεινά συγκροτήματα της Μάρτσας (υψ. 1687 μ.), της Κερασιάς (υψ. 1615 μ.) και του Σφενδαμιού εκτείνεται μια καταπράσινη επικλινής και λοφώδης έκταση, που τη διαρρέει το Καλανόρρεμα, στην οποία αναπτύσσονται οι συνοικισμοί του δημοτικού διαμερίσματος του Κλειτσού: Πλάτανος, Μεσοχώρι, Κορίτσα, Κάλανος. Οι συνοικισμοί αυτοί βρίσκονται σε μικρή σχετικά απόσταση ο ένας από τον άλλο. Ο πέμπτος συνοικισμός, ο Μαυρόλογγος, απέχει από το Μεσοχώρι (κέντρο Κλειτσού) περίπου 14 χλμ και κείται σε μικρή απόσταση από τα όρια των νομών Ευρυτανίας και Καρδίτσας.

Παλαιότερα υπήρχαν και μικρότεροι οικισμοί, όπως τα «Ζαγαριωταίικα», τα «Κατσιμητραίικα», τα «Τσιριγκαίικα», τα «Ζιωβαίικα», η «Μπουκοβίτσα» και άλλοι, που διέμεναν κυρίως κτηνοτρόφοι και γεωργοί.

Άγιος Κυπριανός

Ο Κλειτσός είναι πατρίδα του νεομάρτυρα Αγίου Κυπριανού, που μαρτύρησε στην Κωνσταντινούπολη στις 5 Ιουλίου του 1679. Οι συμπατριώτες του, οι Κλειτσιώτες, ετίμησαν και τιμούν ευσεβάστως την ιερή μνήμη του. Σε περιοχή σπάνιας φυσικής ομορφιάς ανήγειραν τον φερώνυμο ναό του Αγίου και κάθε καλοκαίρι συρρέουν Κλειτσιώτες, απ’ όλα σχεδόν τα μέρη της Ελλάδος, στα οποία τους έφερε η μοίρα να εγκατασταθούν, και μετέχουν στην ιερή πανήγυρη στις 5 Ιουλίου. Ο Ναός του Αγίου Κυπριανού είναι καλοδιατηρημένος και ευπρεπισμένος. Το ξυλόγλυπτο τέμπλο του βρίσκεται σε άριστη κατάσταση.

Άγιος Κυπριανός

Το βαπτιστικό όνομα Κυπριανός είναι ευρύτατα διαδεδομένο στον Κλειτσό.

Χαράλαμπος Κατσιμήτρος

Από τις πολλές προσωπικότητες που ανέδειξε ο Κλειτσός είναι υποχρέωση να αναφερθεί ο αείμνηστος στρατηγός Χαράλαμπος Κατσιμήτρος. Είναι ο άνθρωπος, που, ως στρατιωτικός, είπε το δικό του «ΟΧΙ» το 1940 και στάθηκε με τις λιγοστές στρατιωτικές δυνάμεις του μέγα και απροσπέλαστο εμπόδιο κατά την επίθεση των ιταλικών στρατευμάτων στην Ήπειρο και απέδειξε με τη στάση του αυτή πως οι σιδερόφρακτες ορδές του Μουσσολίνι δεν είναι αήττητες. Η δράση του στον πόλεμο αυτό έκαμε τους Έλληνες να αισθάνονται υπερήφανοι και τους ξένους να αποκαλύπτονται στο άκουσμα του ονόματός του. Η προτομήτου μεγάλου αυτού ανδρός κοσμεί την πλατεία της γενέτειράς του.

Το σταυροδρόμι στην Τριφύλλα

Κοντά στον αυχένα της «Τριφύλλας» το 1805 ο περιώνυμος για τη γενναιότητά του κλεφταρματολός Κατσαντώνης «συγκρούστηκε με το δερβέναγα Ιλιάσμπεη, που οδηγούσε τριακόσιους Αρβανίτες» (Ε.Ι.Φ., σ.σ. 16-17, Π. Ι. Β. και ά. σ.97, Δ.Π.Κ. σ.σ. 184-185).
Στη μάχη αυτή εφονεύθησαν πάμπολλοι τουρκαρβανίτες και ο ίδιος ο αρχηγός τους. 



Σώζεται το τοπωνύμιο «μνήμα του Ιλιάσμπεγα». Σήμερα, οι ντόπιοι, όταν αναφέρονται στην περιοχή αυτή, λένε «στ’ Λιαζ’» (δηλαδή στου Ιλιάσμπεη), συγκόπτοντας –κατά την ευρυτανική προφορά– φωνήεντα ακόμη και συλλαβές για ν’ αποφεύγουν τη χασμωδία και να επιτυγχάνουν ταχύτερα την επικοινωνία τους.

Η βρύση του Καραϊσκάκη στην Τριφύλλα

Κοντά στην περιοχή της Τριφύλλας το τοπωνύμιο «ράχη του Καραϊσκάκη» ή στην ντοπιολαλιά «στ’ Καραϊσκάκ’» θυμίζει τη μάχη, που συγκροτήθηκε ανάμεσα στον Καραϊσκάκη και στους Τούρκους, Ράγκο κ.ά. στις 15 Μαΐου 1824,προτεραία της μάχης κοντά στο Μοναστήρι της Βράχας.

Το Σπίτι Του Διαβάτη - Ανακαινισμένο

Ας σταθούμε όμως περισσότερο στην ίδια την περιοχή. Ο αυχένας της Τριφύλλας είναι σαν μια ανοιχτή είσοδος προς τα βορειότερα Άγραφα και προς το θεσσαλικό κάμπο. Και προτιμούσαν ανέκαθεν τη διάβαση αυτή ως συντομότερη και σχετικά ασφαλέστερη. Εκεί υπάρχουν και πολλά κτήματα Κλειτσιωτών και περισσότερο των κατοίκων της Κορίτσας. Ακριβώς εκεί διασταυρώνεται σήμερα ο αμαξιτός δρόμος προς Μαυρόλογγο - Σαραντάπορο - Καρδίτσα αλλά και προς Μολόχα - Απιδιά - Καρδίτσα. 

Το Σπίτι Του Διαβάτη (παλιά)

Λίγα μέτρα πριν απ’ αυτή τη διασταύρωση βρίσκεται το «Σπίτι του Διαβάτη», που μπορεί κάποιος ταξιδιώτης ή πεζοπόρος να ξεκουραστεί ή να διανυκτερεύσει. Το θαυμάσιο αυτό κτίσμα μέσα στην ειδυλλιακή ομορφιά του τοπίου ανήγειρε με δικές του δαπάνες ο από Κορίτσα καταγόμενος ευπατρίδης αείμνηστος Νικόλαος Φλωράκης. Μάλιστα, με δικά του, επίσης, έξοδα μεταφέρθηκε νερό από πηγή της «Μάρτσας». Μπροστά στην είσοδο έχει τεράστια βεράντα, όπου ο ταξιδιώτης μπορεί να ξεκουράζεται, να βλέπει από ψηλά και να αποθαυμάζει την αγέρωχη γοητεία των αγραφιώτικων τοπίων.

Αγία Άννη - Τριφύλλα

Δίπλα, σ’ αυτόν τον ξενώνα υπάρχει το εκκλησάκι της Αγίας Άννας το οποίο πανηγυρίζει στις 25 Ιουλίου και συγκεντρώνει όχι μόνο Κλειτσιώτες αλλά και πάρα πολλούς άλλους προσκυνητές από γειτονικά χωριά.

Οδεύοντας από Φουρνά προς Κλειτσό με το αυτοκίνητο θα συναντήσουμε τον πρώτο συνοικισμό, τον Πλάτανο, σε μια σχετικά ομαλή έκταση στα δεξιά του Φουρνιώτικου ποταμού, που από τον Πλάτανο και μέχρι το φαράγγι ανάμεσα στο Καστρί και Τσούκα, παίρνει το όνομα «Μέγα Ρέμα» ή «Μεγαπόταμος». Προφανώς τ’ όνομά του το οφείλει στην πυκνή παραποτάμια βλάστηση του πλατάνου. Τα σπίτια του, το ένα κοντά στο άλλο, συγκροτούν ένα συγκεντρωμένο και καλοδομημένο οικισμό. Την ίδια συγκρότηση θα διαπιστώσουμε και στο Μεσοχώρι και στην Κορίτσα.

Άγιος Νικόλαος - Πλάτανος

Κοντά στον Πλάτανο είναι και ένας μικρότερος οικισμός με πολλά καινούρια σπίτια, οι Μουσχιάδες. Εδώ έχει ανεγερθεί με ιδιωτική πρωτοβουλία ένας νέος Ναός, ο Ναός της Αγίας Μαρίνας.

Μουσχιάδες και στο βάθος ο Ναός της Αγίας Μαρίνας

Το Μεσοχώρι βρίσκεται στο κέντρο του Κλειτσού και σ’ αυτό πιθανώς οφείλει το όνομά του. Έχει μεγάλη πλατεία, εξαιρετικά καλαίσθητη, στην οποία δεσπόζει ο Ναός των Αγίων Ταξιαρχών.
Ήταν η έδρα της κοινότητας Κλειτσού.

Ναός των Αγίων Ταξιαρχών

Πλατεία Μεσοχωρίου

Ο συνοικισμός της Κορίτσας, δυτικότερα των άλλων οικισμών, και βεβαίως σε μεγαλύτερο υψόμετρο, απλώνεται στις πλαγιές του λόφου «Κρι» της κορυφογραμμής Τσούκας και Μάρτσας.

Μάρτσα

Στην Κορίτσα υπήρχε το Μοναστήρι του Αγίου Νικολάου του Νέου. Ο Άγιος Νικόλαος καταγόταν από την Μικρά Ασία και διακρίθηκε –ως στρατιωτικός– για την ανδρεία του σε μάχες κατά των Αγαρηνών. Αφού κατέστειλε μια στάση στη Λάρισα, απαρνήθηκε τα εγκόσμια, «εκάρη μοναχός», πήγε στο όρος Βούνενα και αφοσιώθηκε στο Μοναστήρι, που υπήρχε σ’ αυτό. Τα Βούνενα ή η Βούνενα ήταν επισκοπή της Λάρισας. Εκεί αποκεφαλίστηκε –μαζί με δυο συμμοναστές του– από τους Αβάρους, που εισέβαλαν στη Θεσσαλία. Η μνήμη του εορτάζεται στις 9 Μαΐου πανηγυρικά.

Άγιος Νικόλαος - Κορίτσα

Το Μοναστήρι αυτό ήταν γυναικείο και εμόναζαν γυναίκες από τα γύρω χωριά. Κατά 11 την παράδοση από τις καλόγριες τη Μονής (Κόρες, Κορίτσιαà Κορίτσα) πήρε το όνομά του ο οικισμός αυτός. Κατά άλλη εκδοχή (Π. Ι. Βασιλείου) –επειδή ο οικισμός είχε και εξακολουθεί να έχει μικρές πηγές νερού– και επειδή «γκούρα» σημαίνει πηγή και «γκουρίτσα» μικρή πηγή συνάγεται ότι από τη σειρά «Γκούρα Γκορίτσα Κουρίτσα», προήλθε το τελικό όνομα «Κορίτσα» (Π.Ι.Β. και ά., σ.96).



Το Μοναστήρι του Αγίου Νικολάου κατεδαφίστηκε, επειδή κρίθηκε ετοιμόρροπο και χτίστηκε καινούργια εκκλησία το 1907. Μετά από σαράντα χρόνια, εξαιτίας βομβαρδισμού, κατεστράφη και ανοικοδομήθηκε αργότερα. Στη συνέχεια έγιναν πολλές ανακαινίσεις και σήμερα είναι μια από τις ομορφότερες εκκλησίες της περιοχής.




«Στην Κορίτσα υπάρχουν και τα ερείπια της κατοικίας του Αγίου Κυπριανού» (Η.Δ.Σ. σ.36).

Φωτογραφίες από την Κορίτσα














Βόρεια του Μεσοχωρίου και στις χαμηλές πλαγιές της Κερασιάς είναι ο συνοικισμός του Καλάνου και νοτιοανατολικά του Καλάνου ο μικρός συνοικισμός των Αγ. Αποστόλων. Εκεί πανηγυρίζουν οι ντόπιοι στις 30 Ιουνίου, των Αγίων Αποστόλων και 26 Ιουλίου της Αγ. Παρασκευής.



Πέντε χλμ. περίπου από Τριφύλλα βρίσκεται ο πέμπτος συνοικισμός του Κλειτσού, ο Μαυρόλογγος. Κρυμμένος στην κυριολεξία μέσα σε ένα θαυμάσιο τοπίο και περικυκλωμένος από υψηλόκορμα έλατα αδερφωμένα με τις πανύψηλες καστανιές στέκεται σαν φρουρός στις βορειοανατολικές εσχατιές της Ευρυτανίας. Από εκεί αντικρίζοντας κανείς τις ψηλές, φαλακρές κορυφές των αγραφιώτικων βουνών (ευρυτανικών και θεσσαλικών) βλέπει τη μαγεία της φύσης να ξετυλίγεται μπροστά στα αχόρταγα μάτια του. Μάλιστα συνομιλώντας με αυτές και παίζοντας με τις φιγούρες τους θα ανακαλύψει μες στο γλαυκό τ’ ουρανού το χρώμα να προβάλλεται η «Κοιμωμένη».





Εικόνες άπειρης ομορφιάς και θεϊκού μεγαλείου!


Το Μοναστήρι του Αγίου Νικολάου του Νέου (σιγίλλιο, Ιούλιος 1799, πατριάρχου Νεοφύτου) «πλουτεί ιερόν κειμήλιον θαύματος άξιον τον εκ του αγκώνος πήχυν της ζωγραφικής χειρός του Αγίου ενδόξου Αποστόλου και Ευαγγελιστού Λουκά κεκοσμημένον θαυμασίως κηρομαστίχω, και ιεράν εικόνα του αυτού αγίου συν ενί του αυτού αγίου όνυχι», το οποίο στρατιώτης του Νικηφόρου Β΄ το άφησε μέσα στο Μοναστήρι του Σταυροπηγίου (Παναγιάς) κοντά στον σημερινό ναό του Αγ. Κυπριανού το έτος 1358, για να μην πέσει στα χέρια των Αλβανών (Η.Δ.Σ. ό.π.).
Στο σημερινό ναό του Αγίου Νικολάου του Νέου στην Κορίτσα φυλάσσονται, εκτός απότο ανωτέρω ιερό κειμήλιο και μεμβράνες και σιγίλλια και βιβλία και ιερά σκεύη σε ευπρεπισμένο και ασφαλές «κειμηλιαρχείο». Ο επισκέπτης σίγουρα θα αποζημιωθεί μελετώντας τα.

Όπως στον Φουρνά, έτσι και στον Κλειτσό, στις εκκλησίες «κρύβονται» πνευματικοί θη-
σαυροί, που γοητεύουν κάθε άνθρωπο, που θέλει μες στη γαλήνη και την ηρεμία, που του
προσφέρει το φυσικό περιβάλλον, να γνωρίσει την ιστορία του τόπου και τους αγώνες των
απλοϊκών ανθρώπων για τη διαφύλαξή της.