Latest News
Ανεξίτηλο - Σου μένει για πάντα στο μυαλό!!!

Ό,τι σου τρώει τη ζωή, μάθε να το διαγράφεις


Σου έρχεται να τον σπάσεις. Μετά αλλάζεις γνώμη γιατί τον ακριβοπλήρωσες. Είναι ο υπολογιστής σου και με αυτόν κάνεις εκατοντάδες πράγματα καθημερινά. Τελευταία όμως υπολειτουργεί. Κολλάει συνέχεια, σου κλείνει προγράμματα κι αργεί. Αργεί σε όλα.

 Σου δυσκολεύει την καθημερινότητα κι εσύ δυσανασχετείς συνέχεια. «Ως εδώ. Δεν πάει άλλο!» λες κι αποφασίζεις να κάνεις αυτό που ακόμη κι ο πιο άσχετος από τεχνολογία γνωρίζει. Reset!

 Θα τον επαναφέρεις στη «ζωή» και στις αρχικές του ρυθμίσεις σώζοντας ότι μπόρεσες ν’ αποθηκεύσεις και χάνοντας όλα όσα δεν κατάφερες. Ξέρεις εξ’ αρχής πως το reset λειτουργεί, αλλά δυσκολεύεσαι να πάρεις την απόφαση.

 Εξαντλείς κάθε άλλο τρόπο και μόλις δεις πως κανένας δεν κατάφερε να λύσει το πρόβλημα, πατάς το κουμπί. Τώρα, όλα θα δουλέψουν ρολόι κι εσύ δε θα δυσφορείς καθημερινά. Τουλάχιστον, όχι για τον υπολογιστή σου.

 Οτιδήποτε άλλο σε κάνει να αισθάνεσαι άσχημα, άβολα ή σου τρώει όλη την ενέργεια, κάνοντάς σε να πιστέψεις πως έχεις φθάσει σε αδιέξοδο κι υπολειτουργείς, πρέπει κι αυτό να πάρει δρόμο, μαζί με τους ιούς του υπολογιστή σου. Πώς;

 Χρειάζεται κι ο άνθρωπος reset! Σαν τους υπολογιστές κι εσύ, πρέπει να μαζέψεις όση δύναμη κι ενέργεια σου απέμεινε και ν’ ανασυνταχθείς. Να καταφέρεις να επιβιώσεις στον κόσμο αυτό πολλά χρόνια ακόμη και με υψηλές επιδόσεις.

 Όταν νιώθεις πως έχεις κουραστεί ψυχολογικά, όταν τίποτα δεν είναι όπως ήθελες, όταν οι άνθρωποι δίπλα σου δεν είναι εκείνοι που νόμιζες ή όταν εσύ ο ίδιος έπαψες να είσαι ο εαυτός σου πια, τότε είναι που πρέπει να πατήσεις το κουμπί και να βρεθείς μακριά από όλους κι απ’ όλα.

 Ν’ αρχίσεις να διαγράφεις σφάλματα δικά σου ή των άλλων απ’ τον «σκληρό δίσκο» και σιγά-σιγά ν’ ανασυγκροτηθείς για να συνεχίσεις.

 Θέλεις την αλλαγή, αλλά η αλλαγή δε θα έρθει ποτέ αν δεν αλλάξεις κάτι ο ίδιος. Αν δεν πάψεις να φοβάσαι τις αλλαγές.

 Ξεκίνα το reset σε όποιο τομέα χρειάζεται ή κάνε ολικό σε όλους και ξαναγύρνα στις «εργοστασιακές» σου, καθαρός πια από errors. Άλλαξε πόλη, δουλειά, φίλους. Κράτα μόνο ό,τι σε κάνει καλύτερο.

 Διέγραψε όσους βρίσκονται στη ζωή σου και δεν ξέρουν καν για ποιο λόγο βρίσκονται εκεί. Φύγε μακριά απ’ όσους σε κάνουν να νιώθεις χάλια, απλά και μόνο, για να μην παραδεχθούν πόσο χάλια χειρίστηκαν εκείνοι τις καταστάσεις.

 Παραδέξου σε τι φταις εσύ και σε τι όχι και κάνε χώρο για νέες περιπέτειες. Συνδέσου με νέους ανθρώπους, απέκτησε νέες συνήθειες, δες από άλλη οπτική τα πάντα.

 Δέξου ότι η ζωή έχει αποχωρισμούς κι απώλειες. Ότι οι συμπεριφορές κάποιων δεν πρόκειται ν’ αλλάξουν κι ότι κάποιες καταστάσεις πρέπει πια να τις αφήσεις πίσω. Να χαθείς για λίγο, απ’ όσους δε θα σε ψάξουν ποτέ.

 Κάνε την αυτοκριτική σου, αλλά μην τιμωρείς τον εαυτό σου με το να βαλτώνεις στα ίδια, ξανά και ξανά. Εκείνα που όσο κι αν προσπάθησες, ποτέ δεν άλλαξαν.

 Κι ούτε και τώρα θ’ αλλάξουν. Μπορείς όμως πάντα ν’ αλλάξεις εσύ. Και θα το κάνεις!

 Θα φροντίσεις τον εαυτό σου και θα σεβαστείς τις επιθυμίες σου. Θα σεβαστείς τα θέλω των άλλων και θα δεχθείς πως μπορούν αυτά τα δύο, να μη συμβαδίζουν.

 Θα πάψεις να επηρεάζεσαι απ’ τις συμβουλές και τις γνώμες όλων των «καλοθελητών» και θ’ αξιολογείς τα πάντα με τη δική σου κρίση. Για τη δική σου ζωή μιλάμε!

 Θα κάνεις το reset σου όπου γουστάρεις. Στο δωμάτιό σου ή στην άλλη άκρη του πλανήτη αν χρειαστεί. Μη βλέπεις την πόλη ή το σπίτι σου, σαν καταφύγιο. Το καταφύγιό σου μπορεί να χτιστεί παντού.

 Μπορεί να μη χτιστεί καν. Να ‘ναι μια νέα αγκαλιά. Μια αγκαλιά που θα βρίσκεται στο νέο ξεκίνημα που μετά το reset θα κάνεις.

 Ένα ξεκίνημα που κανείς δεν μπορεί να σου εγγυηθεί ότι θα σε φέρει πιο κοντά στην ευτυχία, αλλά θα σ’ έχει φέρει σίγουρα πιο κοντά στον εαυτό σου.

 Ποτέ δεν είναι αργά για reset και νέα ξεκινήματα. Η πιο τρομακτική στιγμή είναι πριν πατήσεις το κουμπί.

 Μόλις το πατήσεις, ξεφυσάς ανακουφισμένος. Γιατί κι ο πιο άσχετος ξέρει, πως μπορείς πάντα να διαλέγεις το σημείο επαναφοράς…


Γράφει η Μαριάμ Πολυγένη

 ΠΗΓΗ

Αισιόδοξος δε γεννιέσαι, γίνεσαι!



Σε αυτόν τον κόσμο υπάρχουν τύποι και τύποι ανθρώπων. Ένα είναι σίγουρο, κανείς δε σκέφτεται, αλλά ούτε και δρα με τον ίδιο τρόπο όπως κάποιος άλλος. Κάτι τέτοιο σίγουρα δεν είναι απόλυτα κακό όμως ίσως σε κάποιες περιπτώσεις η μίμηση μιας συγκεκριμένης συμπεριφοράς να ήταν μια αρκετά καλή ιδέα. Υπάρχουν άνθρωποι που μόνο και μόνο επειδή μπορεί να έσπασε το νύχι τους κάνουν σαν να ήρθε η συντέλεια του κόσμου. Αντιθέτως, υπάρχουν και άνθρωποι που μπορεί να έχουν χάσει ένα δικό τους πρόσωπο, αλλά παρ’ όλα αυτά δεν παύουν να παλεύουν καθημερινά εκτιμώντας όσα τους προσφέρει η ζωή. Αυτή, λοιπόν, είναι και η συμπεριφορά που θεωρώ ότι αξίζει να πάρει ως παράδειγμα κάποιος.

Δυστυχώς, αυτό που προσωπικά διαπιστώνω όλο και περισσότερο μέρα με την μέρα είναι πως έχουμε ξεχάσει να αγαπάμε. Όχι, μην φανταστείς κάποιον συγκεκριμένο απαραίτητα. Έχουμε ξεχάσει να αγαπάμε εμάς, τους γύρω μας και γενικότερα τη ζωή. Η αισιοδοξία και η θετική στάση ζωής ειδικότερα δεν είναι προνόμιο πολλών χωρίς όμως αυτό να σημαίνει πως δεν μπορεί να γίνει. Εάν και εφόσον συνειδητοποιήσουμε ότι έχουμε πολλά περισσότερα κοινά παρά διαφορές, θα μάθουμε να αγαπάμε αληθινά. Αγάπη σημαίνει ζωή, ζωή σημαίνει φως και το φως σημαίνει οποιοδήποτε ευχάριστο συναίσθημα σου έρχεται στο μυαλό.

Πάτα για λίγο ένα pause στους ανυπόφορα γρήγορους ρυθμούς της καθημερινότητάς σου και σου υπόσχομαι πως θα κερδίσεις περισσότερα από όσα νομίζεις πως θα χάσεις. Μάθε να αντλείς χαρά από τα πιο ασήμαντα πράγματα και απ’ τα πιο σημαντικά. Νιώσε ευγνώμων που σου δίνεται η ευκαιρία να ξυπνάς κάθε πρωί και να αντικρίζεις τον ουρανό, τον ήλιο και τη φύση. Νιώσε σαν να είσαι ο πιο τυχερός άνθρωπος στον κόσμο αν έχεις ένα ζεστό πιάτο με φαγητό να σε περιμένει και πόσο μάλλον αν έχεις έναν άνθρωπο για να το μοιραστείς. Άλλωστε, όπως πολύ σωστά έχει πει και ο Paulo Coelho, όταν κάθε μέρα είναι ίδια με την επόμενη, είναι επειδή οι άνθρωποι αποτυγχάνουν να αναγνωρίσουν τα καλά πράγματα που συμβαίνουν στις ζωές τους κάθε μέρα που ο ήλιος ανατέλει. Ο Coelho τα έχει πει, το ερώτημα είναι, εμείς τι κάνουμε;

Η ζωή είναι απρόβλεπτη, θα συμφωνήσω. Δεν μπορούμε πάντα και σε όλες τις καταστάσεις να είμαστε αισιόδοξοι, θα συμφωνήσω. Πολλές φορές παρά την αισιοδοξία μας τα πράγματα δεν πάνε όπως περιμέναμε, θα συμφωνήσω. Ξέρεις όμως πού δε θα συμφωνήσω και μάλιστα είμαι απόλυτη; Προσωπικά, το βρίσκω εξωφρενικό να παραπονιέται κάποιος για όσα δεν έχει αγνοώντας όλα όσα έχει. Την ίδια στιγμή που εσύ στεναχωριέσαι επειδή δε φτάνουν τα χρήματα προκειμένου να αγοράσεις την τελευταία λέξη της μόδας, υπάρχουν άνθρωποι που δεν έχουν ρούχα, φαγητό ή και οικογένεια, αλλά παρ’ όλα αυτά προσπαθούν να σταθούν στα πόδια τους διατηρώντας την φλόγα τους ζωντανή.

Η θετική στάση ζωής είναι μια επιλογή που μπορείς να κάνεις και εσύ και εγώ και όλοι μας αρκεί να το πάρουμε απόφαση αφήνοντας πίσω κάθε τι που μας μαυρίζει την ψυχή και απορροφά την πολύτιμη ενέργειά μας. Ό,τι ισχύει σχετικά με το δούναι και λαβείν δεν είναι καθόλου τυχαίο. Συγκεκριμένα το πού επιλέγεις να αφιερώσεις το χρόνο σου και την ενέργειά σου είναι και αυτό το οποίο στο τέλος της ημέρας είτε θα σε γεμίσει είτε θα σε αδειάσει με κάθε δυνατό τρόπο. Ελπίζω κάτι τέτοιο να είναι αρκετό ώστε να σε πείσει να αρχίσεις να εκτιμάς όσα και όσους σε περιβάλλουν δείχνοντάς τους την ευγνωμοσύνη σου και την αγάπη σου. Η δυναμικότητα κάποιου και η μεγαλύτερη απόδειξη ενός πραγματικά αισιόδοξου ανθρώπου είναι η μαεστρία με την οποία διαχειρίζεται καταστάσεις.

Το να μάθουμε να αντιδράμε με ψυχραιμία και χιούμορ -όπου και όσο μπορούμε σε αυτά που μας συμβαίνουν- μάς κάνει αυτομάτως πιο όμορφους και ελκυστικούς χαρακτήρες. Όλα όσα σου λέω, είναι όσα πιστεύω και προσπαθώ να εφαρμόσω στην καθημερινότητά μου. Επίσης πιστεύω πως το ίδιο μπορείς να κάνεις και εσύ ξεκινώντας από σήμερα. Θα με θυμηθείς!

Συντάκτης: Ελίζα Ραψομανίκη
Επιμέλεια κειμένου: Βασιλική Γουγούλα

ΠΗΓΗ

Αυτό που κάνεις γυρίζει πίσω σαν μπούμερανγκ, αργά ή γρήγορα, κι αυτό είναι νόμος



«Υπάρχει στον κόσμο τούτον ένας μυστικός νόμος – αν δεν υπήρχε, ο κόσμος θα ‘ταν από χιλιάδες χρόνια χαμένος – σκληρός κι απαραβίαστος: το κακό πάντα στην αρχή θριαμβεύει και πάντα στο τέλος νικάται». Ν. Καζαντζάκης

Είτε το πιστεύεις είτε όχι, αυτό είναι ένας Νόμος. Ένας νόμος από τον οποίο δεν ξεφεύγει κανείς και τίποτα. Όλα λειτουργούν σε κύκλους και περιόδους. Και αυτό που βλέπεις ή νομίζεις πως βλέπεις, δεν είναι πάντα αληθές και συνήθως περιορισμένο εξ ορισμού.

Όχι, οι “κακοί” δεν είναι αυτοί που κυβερνούν τον κόσμο και εσένα. Όλη η ελευθερία είναι μέσα σου. Κι αν το σκεφτείς αντικειμενικά και από απόσταση, αναλογίσου τι δύναμη έχεις τόσο εσύ, όσο και όλοι μαζί στο συλλογικό. Κι αν φαίνεται πως κυβερνούν, αυτό συμβαίνει για την ώρα, και για έναν μόνο λόγο: διότι εσύ (και όλοι σαν σύνολο) το επιτρέπεις. Ο τρόπος που κυβερνάμε κατά σύνολο τη ζωή, τις δυνατότητες, τις σχέσεις, τον χρόνο, την ενέργειά μας και την ύπαρξη, είναι ο τρόπος που “το κακό” μας κυβερνάει. Αναπλαισίωση: Το όποιο κακό είναι “εκεί” σαν δάσκαλος. Η πλήρης και απόλυτη ελευθερία, ακόμα, ίσως είναι μία κατάσταση για την οποία σαν ανθρωπότητα δεν είμαστε έτοιμοι. Πάρε απόσταση από ό,τι χορδή σου χτυπάει, και ξαναδιάβασε το προηγούμενο.

Το συλλογικό έξω είναι μια αντανάκλαση του συλλογικού μέσα. Πιστεύεις πως σε κάθε ατομικό επίπεδο, ο κάθε άνθρωπος είναι συντονισμένος με τις εσωτερικές του αξίες; Είναι ευθυγραμμισμένος με τον σκοπό του; Λειτουργεί για το εγώ ή το εμείς; Αξιοποιεί στο έπακρο, ή έστω στο ελάχιστο τις δυνατότητές του; Κάνει σωστή χρήση αυτών των 1.440 λεπτών της κάθε μέρας του;

Όπως είχε πει ο Πυθαγόρας: “όλα είναι αριθμοί”. Παρατήρησε το εξής: 144. Μήπως το μήνυμα είναι μπροστά μας και δε το βλέπουμε; Τα 1.440 λεπτά της ημέρας περιλαμβάνουν τον αριθμό 144 και το μηδέν (κύκλος – αρχή – περιοδικότητα). Το 144 στα μαθηματικά είναι ένα τέλειο τετράγωνο (12 εις το τετράγωνο), αλλά και ο 13ος αριθμός της ακολουθίας Φιμπονάτσι. Σκέψου το 12 ως ιερό αριθμό, αλλά και το 13 υπό το φιλοσοφικό και μεταφυσικό πρίσμα. Σκέψου την “κρίσιμη μάζα” των 144.000. Το κλειδί είναι στην αξιοποίηση κατά το μέγιστο αυτού του αριθμού. Το κάνεις; Αξιοποιείς την ημέρα κι αυτά τα λεπτά σου; Ή υπάρχουν οι εξηγήσεις λόγοι και δικαιολογίες του γιατί δε το κάνεις; Το πηδάλιο της ημέρας σου σε ποια χέρια το έχεις δώσει;

Εδώ θα σου προσθέσω την Αρχή της Ανταποδοτικότητας ή ανταμοιβής όσον αφορά το έξω από σένα. Ό,τι κάνεις, πρέπει να το κάνεις επειδή το νιώθεις ή επειδή το έχεις επιλέξει, χωρίς να προσδοκάς αντάλλαγμα. Όπως λέει και ο Ralph Smart, αν κάνεις αυτό για το οποίο είσαι προορισμένος / η, το σύμπαν (Θεός όπως θες πες το) θα φροντίσει για την ανταμοιβή. Κι αυτό για έναν απλό λόγο: Αν όλα στη φύση λειτουργούν κάτω από την Αρχή της Εξέλιξης, εσύ, ως μέρος της φύσης, αξιοποιώντας το μέγιστό σου και εκδηλώνοντας τα ταλέντα και τις βαθιές σου ποιότητες, βοηθάς αυτή την Αρχή. Κατ’ επέκταση, μόνο τότε πραγματικά “θα συνωμοτήσει”. Και μάλιστα με τρόπους που δεν μπορείς να φανταστείς.

Θα σου ‘ρθει από αλλού, αυτό είναι που δε καταλαβαίνεις. Το μόνο τώρα που θα πρέπει να σε απασχολεί είναι να κάνεις αυτό που προστάζει το πιο βαθύ μέσα σου, κάτω από όλα τα επιφανειακά στρώματα, είτε είναι δικά σου είτε φορεμένα από τους προγραμματισμούς που έχεις υποστεί. Ο θεραπευτής προπονητής συνοδοιπόρος, είτε εσύ είτε κάποιος έξω (φαινομενικά) από εσένα, κάνει αυτή τη δουλειά: είναι καταλύτης για την ευθυγράμμισή σου με το μέσα σου.

Όταν μπαίνεις στην προσδοκία του τι θα πάρεις πίσω, αν θα εκτιμηθεί και τα λοιπά, έχεις φύγει από αυτό το ατόφιο το μοίρασμα που έχει ανάγκη η ψυχή σου ως μέρος του γίγνεσθαι και πας στην ανάγκη του να ζητάς ή να περιμένεις. Άρα, η εστίασή σου πηγαίνει στο αποτέλεσμα. Και μιας και η δύναμη της εστίασης είναι συγκεκριμένη, σου αφαιρείς δύναμη από την εστίαση του μέσα σου.

Αν λάβεις πίσω, αν εκτιμηθεί, αν αν αν. Αυτό όμως είναι το κερασάκι, όχι η τούρτα. Παράλληλα και υποσεινήδητα αρκετές φορές, αν η πράξη σου, πηγαίνει προς έναν συνάνθρωπο γίνεται το εξής: Αυτός ή αυτή που το απολαμβάνει θα συνεχίσει να το απολαμβάνει επειδή στο αναγνωρίζει, και παράλληλα σου συνεχίζει τον μαγνητισμό ως δίαυλος. Είτε το καταλαβαίνει είτε όχι. Κι αυτή η ενέργεια αντηχεί πολύ μακριά και πολλαπλασιαστικά. Όπως ο συντονισμός.

Τίποτα δε πάει χαμένο κι όπως το πέταγμα της πεταλούδας έτσι κι εσύ, δε μπορείς να ξέρεις τι δυνάμεις κινητοποιείς με το να είσαι αυθεντικός να δινεις να μοιραζεσαι, με μέτρο κι επιλογή ασφαλώς και όχι αλόγιστα. Το μόνο μέτρο που δε παίρνει μέτρο, είναι το ίδιο το μέτρο.

Η ενέργεια αλλάζει μορφή και γυρίζει πίσω σαν μπούμερανγκ αργά ή γρήγορα. Αυτό πρέπει να το γνωρίσεις και να το θυμάσαι κάθε φορά. Μπορεί να σου γυρίσει σαν αγάπη, υγεία, ευλογία, τύχη, συμπαράσταση σε μια δύσκολη στιγμή, ποτέ δε ξέρεις ούτε πως, ούτε πότε.

Γι’ αυτό λένε “κάνε καλό και ρίξ’ το στο γιαλό”, σαν μια ευχή μ’ ένα νόμισμα στην συμπαντική λίμνη. Κι αφέσου στην εμπιστοσύνη της, και στο ατόφιο εσωτερικό σου σκίρτημα.

Ζήσε την αλήθεια σου, χωρίς απαιτήσεις και προσδοκίες από κανέναν, παρά μόνο τον εαυτό σου. Είναι η πρωταρχική σχέση και η πρωταρχική αντανάκλαση. Έχε πίστη κι ευγνωμοσύνη για οτιδήποτε, και αργά ή γρήγορα, θα φροντίσει η ζωή για τα υπόλοιπα. Αν όλοι μείνουμε στις παραπάνω αρχές, τότε το καλό θα θριαμβεύσει, και το “συνειδητό ονείρεμα” αυτής της πραγματικότητας θα πάρει μια τελείως διαφορετική μορφή. Ενδεχομένως, αρκετά συντομότερα από κάθε προσδοκία ή νοητική πιθανότητα.

Καλό θα είναι κάποια πράγματα, όπως αυτά τα 1.440 λεπτά και το “πηδάλιο”, να επανέλθουν άμεσα στα χέρια μας και έστω από σήμερα να ξεκινήσουν να αξιοποιούνται σωστά. Όχι τόσο για να μη βρούμε βράχια ανεπιστρεπτί και μετά το 2025 γίνουμε όλοι μαζί πρωταγωνιστές του Μάτριξ 5, αλλά όσο κυρίως για να φτάσουμε στην συλλογική μας Ιθάκη που μας περιμένει με πίστη, υπομονή και ανοιχτές αγκάλες. Ακόμα, μπορούμε.

Έγραψε ο Αθανάσιος Στεργίου
Σύμβουλος προσωπικής ανάπτυξης
Heroes Life Coaching

ΠΗΓΗ

Ο Eckhart Tolle για την «αρνητική αιτίαση» και τις επιπτώσεις της



Η συνεχής πικρία ονομάζεται αρνητική αιτίαση. Το να φέρουμε μέσα μας αρνητικές αιτιάσεις σημαίνει ότι βρισκόμαστε μονίμως σε μια κατάσταση «εναντίον»: έτσι εξηγείται γιατί οι αρνητικές αιτιάσεις «διαφεντεύουν» μεγάλο μέρος του εγώ πολλών ανθρώπων. Οι συλλογικές αρνητικές αιτιάσεις μπορούν να επιβιώνουν για αιώνες στον ψυχισμό ενός έθνους και να υποδαυλίζουν έναν αέναο κύκλο βίας.

Η αρνητική αιτίαση είναι ένα ισχυρό δυσάρεστο συναίσθημα που συνδέεται με ένα γεγονός στο – κατά περίπτωση μακρινό – παρελθόν, το οποίο διατηρείται ζωντανό μέσω της ψυχαναγκαστικής σκέψης, αναμασώντας την ιστορία του «τι μου έκανε κάποιος» ή «τι μας έκανε κάποιος», σιωπηρά ή μεγαλόφωνα.

Η αρνητική αιτίαση θα αποδειχθεί μολυσματική και για άλλα πεδία της ζωής μας. Για παράδειγμα, καθώς αναλογιζόμαστε το γεγονός που προκάλεσε την αιτίαση και την αισθανόμαστε, η αρνητική συναισθηματική ενέργειά της μπορεί να διαστρεβλώσει την αντίληψή μας για κάτι που συμβαίνει τώρα ή να επηρεάσει τον τρόπο με τον οποίο απευθυνόμαστε σε κάποιον ή του συμπεριφερόμαστε στο παρόν. Μια ισχυρή αρνητική αιτίαση είναι ικανή να δηλητηριάσει εκτεταμένα πεδία του ανθρώπινου βίου και να εγκλωβίσει τον άνθρωπο μέσα στο κράτος του εγώ.

Απαιτείται ειλικρίνεια προκειμένου να αντιληφθούμε αν διατηρούμε ακόμα μέσα μας αρνητικές αιτιάσεις και αν υπάρχει κάποιο πρόσωπο στη ζωή μας το οποίο δε συγχωρήσαμε εντελώς, ένας «εχθρός».

Αν όντως συμβαίνει κάτι τέτοιο, θα πρέπει να αποκτήσουμε επίγνωση της αρνητικής αιτίασης σε επίπεδο τόσο σκέψης όσο και συναισθήματος, πρέπει δηλαδή να έχουμε συνείδηση των σκέψεων που την κρατούν ζωντανή και να βιώσουμε το συναίσθημα με το οποίο το σώμα ανταποκρίνεται σε αυτές. Ας μην προσπαθήσουμε να πάρουμε αποστάσεις από την αιτίαση. Η προσπάθεια απομάκρυνσης, συγχώρεσης, δεν έχει αποτέλεσμα.

Η συγχώρεση προκύπτει αβίαστα όταν κατανοήσουμε ότι η αρνητική αιτίαση δεν αποσκοπεί πουθενά αλλού παρά μόνο στην ενίσχυση ενός ψευδεπίγραφου αισθήματος εαυτού, στην ασφαλή διατήρηση του εγώ. Το να βλέπουμε σημαίνει να απελευθερωνόμαστε.

Η ρήση του Χριστού «αγαπάτε τους εχθρούς σας» ουσιαστικά σηματοδοτεί την αναίρεση μιας από τις κυριότερες εγωτικές δομές του ανθρώπινου νου. Το παρελθόν δεν είναι ικανό να μας εμποδίσει να είμαστε παρόντες και παρούσες στο τώρα. Μόνο οι αιτιάσεις μας για το παρελθόν είναι σε θέση να το κάνουν αυτό.

Και τι είναι η αιτίαση;

Είναι το φορτίο της παλιάς σκέψης και του παλιού συναισθήματος.

Απόσπασμα από το βιβλίο του Eckhart Tolle «Μια Νέα Ζωή» από τις εκδόσεις Πεδίο

ΠΗΓΗ

Η βιταμίνη που προστατεύει τους πνεύμονες και σε ποιες τροφές μπορούμε να τη βρούμε


Ένα πολύ ενδιαφέρον αποτέλεσμα βγήκε από τη μελέτη που έκαναν ερευνητές της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Μπάφαλο της Νέας Υόρκης. Συγκεκριμένα, οι ερευνητές μελέτησαν τη λειτουργία των πνευμόνων, σε ανθρώπους που δεν είχαν προβλήματα με το αναπνευστικό τους σύστημα, εξετάζοντας παράλληλα, τα επίπεδα της βιταμίνης Ε και της β-κρυπτοξανθίνης στον οργανισμό τους (η β-κρυπτοξανθίνη είναι ένα καροτενοειδές που υπάρχει στα πορτοκάλια).

Τα αποτελέσματα από την έρευνα αυτή έδειξαν ότι, οι άνθρωποι που στο αίμα τους έφεραν υψηλές συγκεντρώσεις των παραπάνω ουσιών, είχαν πιο υγιείς πνεύμονες από εκείνους που παρουσίαζαν χαμηλότερα επίπεδα των ουσιών αυτών στο αίμα τους.

Οι ερευνητές θωρούν ότι είναι πιθανό να υπάρχουν και άλλες βιταμίνες που σχετίζονται με την καλή λειτουργία των πνευμόνων, όπως για παράδειγμα η βιταμίνη Α και η βιταμίνη C, ωστόσο, την θετικότερη επίδραση στο αναπνευστικό σύστημα φαίνεται ότι την έχει η βιταμίνη Ε.

Οι επιστήμονες πιστεύουν ότι τα στοιχεία της μελέτης τους θα βοηθήσουν στην ανακούφιση των ατόμων που υποφέρουν από αναπνευστικά προβλήματα και πως η βιταμίνη Ε ίσως να αποτελεί καθοριστικό παράγοντα για τη μείωση εμφάνισης χρόνιων παθήσεων των πνευμόνων.

Οι παρακάτω τροφές είναι πλούσιες σε βιταμίνη Ε και καλό είναι να τις συμπεριλάβετε στη διατροφή σας

– Φυτικά γάλατα, όπως το γάλα αμυγδάλου.

– Ξηροί καρποί, όπως φουντούκια, αμύγδαλα, στραγάλια, φιστίκια Αιγίνης, φιστίκια Βραζιλίας, κάσιους και φιστίκια Πεκάν.

– Σπόροι όπως για παράδειγμα, ηλιόσποροι, κολοκυθόσποροι και σπόροι σουσαμιού.

– Φυλλώδη πράσινα λαχανικά όπως είναι τα λαχανάκια Βρυξελλών, το μπρόκολο, το σπανάκι κ.ά.

– Φρούτα όπως ακτινίδια, αβοκάντο, μάνγκο, βατόμουρα, κράνα, μαύρη σταφίδα, βερίκοκα και σμέουρα.

– Φυτικά έλαια, όπως ελαιόλαδο, αραβοσιτέλαιο, ηλιέλαιο, σογιέλαιο, λάδι από φύτρο σταριού κ.λ.π.

– Άφθονη βιταμίνη Ε υπάρχει επίσης, στις ελιές και στα σπαράγγια.

Και ας θυμόμαστε ότι, η διατροφή μας, είναι ο καλύτερος τρόπος για να παίρνουμε την ημερήσια συνιστώμενη ποσότητα βιταμίνης Ε.

ΠΗΓΗ

Η δυστυχία της επιτυχίας


Ύστερα από πολλά χρόνια δουλειάς με νευρωτικούς ασθενείς, ο Φρόυντ είχε καταλάβει πως η προσωπική ζωή των ανθρώπων συχνά καταρρέει και διαλύεται όχι μετά από μια αποτυχία αλλά, παραδόξως, μετά από έναν θρίαμβο. Σε ένα κλασικό δοκίμιό του ο Φρόυντ προσπάθησε να εξηγήσει τους κινδύνους της επιτυχίας:

 Η ψυχαναλυτική εργασία μας διδάσκει ότι οι άνθρωποι υποφέρουν από νεύρωση εξαιτίας της ικανοποίησης των λιβιδινικών επιθυμιών τους, και θα χρειαστούν μεγάλες παρεκβάσεις προκειμένου να την κατανοήσουμε. Διότι η εκδήλωση της νεύρωσης προϋποθέτει την ύπαρξη μιας σύγκρουσης ανάμεσα στις λιβιδινικές επιθυμίες ενός ανθρώπου και στο κομμάτι εκείνο της ύπαρξης του ονομάζουμε Εγώ και το οποίο αποτελεί έκφραση των ενορμήσεων της αυτοσυντήρησης του ιδίου, ενώ συγχρόνως περιλαμβάνει και τα ιδεώδη που προσδιορίζουν την προσωπικότητα του.

 Μια τέτοιου είδους παθογόνα σύγκρουση δεν εκδηλώνεται παρά μόνο όταν η λίμπιντο επιχειρεί να ακολουθήσει δρόμους και να θέσει Η δυστυχία της επιτυχίαςστόχους τους οποίους το Εγώ έχει προ πολλού προσπεράσει και αποκηρύξει, με αποτέλεσμα να τους θεωρεί απαγορευμένους για το μέλλον. Κάτι τέτοιο η λίμπιντο δεν το αποπειράται παρά μόνο όταν τις έχει αφαιρεθεί η δυνατότητα μιας ιδανικής ικανοποίησης εναρμονισμένης με το Εγώ. Κατ’ αυτόν τον τρόπο, η υστέρηση, η ματαίωση μιας πραγματικής ικανοποίησης αποτελεί τον πρωταρχικό, αν και ουδόλως τον μοναδικό, όρο για την εκδήλωση της νεύρωσης.

 Επομένως, η έκπληξη, αν όχι η σύγχυση, ενός γιατρού είναι ακόμα μεγαλύτερη όταν ο ίδιος ανακαλύπτει ότι, μερικές φορές ορισμένοι άνθρωποι αρρωσταίνουν όταν έχει εκπληρωθεί μια βαθιά ριζωμένη και μακροχρόνια επιθυμία τους, δημιουργώντας την εντύπωση ότι δεν αντέχουν να νιώθουν ευτυχισμένοι. […]

 [«Ορισμένοι χαρακτήρες ιδωμένοι μέσα από την ψυχαναλυτική εργασία», 1916]

 Είκοσι χρόνια αργότερα, το 1936, ο Φρόυντ επανήλθε στο θέμα με μια επιστολή στον Γάλλο συγγραφέα Ρομαιν Ρολλάν, όπου περιέγραφε την αίσθηση της απώλειας της πραγματικότητας όταν, όντας μεσήλικας, είχε σταθεί μαζί με τον αδελφό του πάνω στην Ακρόπολη, στην Αθήνα, έκπληκτος και δύσπιστος, και παραδόξως ενοχλημένος με την εμπειρία, καθώς ανακαλύπτει ότι η Ακρόπολη όντως υπάρχει:

 Κατά κανόνα αρρωσταίνει κανείς από ματαίωση, από μη εκπλήρωση μιας ζωτικής ανάγκης ή επιθυμίας. Όμως, με αυτά τα πρόσωπα συμβαίνει το αντίθετο. Αρρωσταίνουν και κυριολεκτικά δεινοπαθούν διότι μια ευχή τους, ιδιαίτερα έντονη, πραγματοποιήθηκε. Εντούτοις, η αντίθεση μεταξύ των δύο αυτών καταστάσεων δεν είναι τόσο μεγάλη όσο εμφανίζεται αρχικά. Στη συγκεκριμένη παράδοξη περίπτωση μια εσωτερική ματαίωση επιτάσσει την προσκόλληση στην εξωτερική. Όμως γιατί;

 Διότι η απάντηση που δίνει από μια σειρά περιπτώσεων είναι ότι δεν μπορεί να προσμένει κανείς τίποτε καλό από τη μοίρα. Και πάλι, λοιπόν, το «too good to be true», εκδήλωση απαισιοδοξίας, της οποίας ένα μεγάλο μέρος πολλοί από μας φαίνεται να φιλοξενούν μέσα τους. Σε άλλες περιπτώσεις, όπως ακριβώς σε όσους αποτυγχάνουν τη στιγμή της επιτυχίας. Πρόκειται για ένα αίσθημα ενοχής ή κατωτερότητας, που μπορεί να μεταφραστεί ως εξής: «Δεν είμαι άξιος για μια τέτοια ευτυχία, δεν τη δικαιούμαι». […]

 Όμως, ακριβώς η εμπειρία μου πάνω στην Ακρόπολη, που καταλήγει σε μια διαταραχή της μνήμης, σε μια παραποίηση του παρελθόντος, μας βοηθά να δείξουμε το προφανές αυτής της επιρροής. […] Είχα προ πολλού αντιληφθεί ότι ένα μεγάλο μέρος του πόθου μου να ταξιδέψω αποτελούσε εκπλήρωση της παλαιάς αυτής ευχής, που ήταν ριζωμένη στη δυσαρέσκεια που μου προξενεί το σπίτι και οικογένεια. Όταν κάποιος βλέπει για πρώτη φορά τη θάλασσα, διασχίζει τον ωκεανό και έχει την εμπειρία της πραγματικότητας των πόλεων και των χωρών, που για τόσο μεγάλο διάστημα αποτελούσαν ένα μακρινό απρόσιτο όνειρο γι’ αυτόν, αισθάνεται τον εαυτό του σαν ήρωα που έχει επιτελέσει απίθανα σπουδαίους άθλους. […]

 Και ακόμα αν μας επιτρέπεται να συγκρίνουμε ένα τόσο μικρό συμβάν με κάποιο άλλο, πολύ μεγαλύτερο, μήπως ο Ναπολέων ο 1ος δε στράφηκε, στη διάρκεια της στέψης του στη Notre Dame, σε έναν από τους αδελφούς του […] και είπε: «Τι θα έλεγε ο πατέρας μας αν μπορούσε να βρίσκεται εδώ αυτή τη στιγμή;»

 Και τώρα προσεγγίζουμε πλέον στη λύση του μικρού προβλήματος. […] Αυτό πρέπει να οφείλεται σε ένα αίσθημα ενοχής, που ήταν συνδεδεμένο με την ικανοποίηση ότι πήγαμε τόσο μακριά∙ εδώ υπάρχει κάτι το άδικο, κάτι που από παλιά ήταν απαγορευμένο. Κι αυτό είχε σχέση με την εκ μέρους του παιδιού κριτική στον πατέρα του, με την περιφρόνηση που αντικατάστησε την υπερεκτίμηση που είχε γι’ αυτόν στην πρώτη παιδική του ηλικία. Μοιάζει σαν η ουσία της επιτυχίας να ήταν να πάει κανείς πιο μακριά από τον πατέρα, και … ήταν πάντοτε αθέμιτο να θέλουμε να ξεπεράσουμε τον πατέρα. […]

 [«Μια διαταραχή της μνήμης πάνω στην Ακρόπολη», 1936]

 Ο Φρόυντ κατάλαβε πως όταν θριαμβεύουμε επί των γονιών μας, ή νομίζουμε πως αυτό έχουμε κάνει, […] βιώνουμε το επώδυνο αίσθημα ενοχής πως έχουμε πληγώσει ή ατιμάσει τους γονείς μας […] Ο Φρόυντ εισήγαγε μια νέα ιδέα στην ψυχολογία, ότι δηλαδή όλοι μας ενδέχεται να ενοχληθούμε όταν οι επιθυμίες μας πραγματωθούν, όχι όμως επειδή πασχίζουμε να μάθουμε τι πρέπει να κάνουμε με την κοινωνική θέση ή τον πλούτο που μόλις αποκτήσαμε, αλλά μάλλον επειδή φοβόμαστε πως έχουμε κάπως πληγώσει τους γονείς μας. […]
Μπρετ Καρ, Μαθήματα ζωής από τον Φρόυντ, Εκδόσεις ΠΑΤΑΚΗ, 2016, σελ. 24-33

 ΠΗΓΗ

Παλιά φωτογραφία της Άνδρου


Η καλή πλευρά του θυμού: Πώς μας βοηθά να αντιμετωπίζουμε τις προκλήσεις της ζωής


Ο παππούς μου εξέπληττε τον κόσμο αντιμετωπίζοντας τη βία και το μίσος με αγάπη και συγχώρεση. Ποτέ δεν έπεσε θύμα της τοξικότητας του θυμού. Εγώ δεν τα κατάφερνα και τόσο καλά. Ως μικρός Ινδός που μεγάλωσε σε μια ρατσιστική Νότια Αφρική, δέχτηκα επιθέσεις από λευκά παιδιά επειδή δεν ήμουν αρκετά λευκός και από μαύρα παιδιά επειδή δεν ήμουν μαύρος.

 Θυμάμαι ένα Σάββατο απόγευμα που πήγα να αγοράσω γλυκά σε μια γειτονιά λευκών, όταν μου χίμηξαν τρεις έφηβοι. Ο ένας με χαστούκισε και, όταν έπεσα, οι άλλοι δύο άρχισαν να με κλοτσούν γελώντας χλευαστικά. Το ’σκασαν πριν προλάβει κανείς να τους πιάσει. Ήμουν μόλις εννιά ετών. Την επόμενη χρονιά, στην ινδουιστική Γιορτή των Φώτων, η οικογένειά μου ήταν στην πόλη γιορτάζοντας με φίλους.

 Πηγαίνοντας προς ένα από τα σπίτια τους, πέρασα δίπλα από μια παρέα νεαρών Αφρικανών που ήταν μαζεμένοι σε μια γωνιά του δρόμου. Ένας από αυτούς με χτύπησε δυνατά στην πλάτη με μια βέργα, μόνο και μόνο γιατί ήμουν Ινδός. Έβρασα από θυμό και θέλησα να εκδικηθώ.

 Άρχισε να με απασχολεί η ιδέα να γίνω πολύ δυνατός ώστε να πάρω την εκδίκησή μου. Οι γονείς μου, που θεωρούσαν τους εαυτούς τους πρεσβευτές των διδαγμάτων της μη βίας του Μπάπου, είχαν απελπιστεί που μπλεκόμουν σε τόσους καβγάδες. Προσπάθησαν να με κάνουν λιγότερο επιθετικό, αλλά δεν μπορούσαν να κάνουν και πολλά για τον θυμό μου.

 Δεν χαιρόμουν που ήμουν θυμωμένος όλη την ώρα. Ο θυμός και η διαρκής επιθυμία μου για εκδίκηση με έκαναν πιο αδύναμο, όχι πιο δυνατό. Οι γονείς μου ήλπιζαν ότι η παραμονή μου στο άσραμ με τον Μπάπου θα με βοηθούσε να κατανοήσω τον εσωτερικό θυμό μου και να τον διαχειριστώ καλύτερα. Το ίδιο ήλπιζα κι εγώ.

 Στις πρώτες συναντήσεις μου με τον παππού μου, με εντυπωσίασε η διαρκής ηρεμία και ο αυτοέλεγχός του, ανεξάρτητα με το τι έλεγαν ή έκαναν οι άλλοι. Υποσχέθηκα στον εαυτό μου ότι θα ακολουθούσα το παράδειγμά του και για λίγο καιρό δεν τα πήγα κι άσχημα. Μετά την αναχώρηση των γονιών και της αδελφής μου, γνώρισα μια παρέα από συνομήλικα αγόρια που ζούσαν στο χωριό λίγο παρακάτω και αρχίσαμε να παίζουμε μαζί. Είχαν ένα παλιό μπαλάκι του τένις που χρησιμοποιούσαν σαν μπάλα ποδοσφαίρου, κι εγώ τοποθέτησα δύο σωρούς πέτρες για τέρμα.

 Λάτρευα το ποδόσφαιρο. Παρόλο που τα παιδιά από την πρώτη μέρα με κορόιδευαν για τη νοτιοαφρικανική προφορά μου, είχα αντιμετωπίσει και χειρότερα, κι έτσι ανεχόμουν τα πειράγματα. Αλλά στη διάρκεια ενός σημαντικού αγώνα, ένα από τα παιδιά μού έβαλε επίτηδες τρικλοποδιά την ώρα που κυνηγούσα την μπάλα. Σωριάστηκα στο σκληρό χώμα. Ο εγωισμός μου πληγώθηκε όσο και το γόνατό μου – κι ένιωσα ένα γνώριμο κύμα θυμού να με κατακλύζει, η καρδιά μου χτύπησε ξέφρενα στο στήθος μου και το μυαλό μου φλογίστηκε από τη λαχτάρα για εκδίκηση. Άρπαξα μια πέτρα. Σηκώθηκα εξοργισμένος και σήκωσα το χέρι μου για να πετάξω την πέτρα στον φταίχτη με όλη μου τη δύναμη.

 Όμως μια μικρή φωνή μέσα μου είπε: «Μην το κάνεις». Πέταξα την πέτρα κάτω κι έτρεξα πίσω στο άσραμ. Με δάκρυα στα μάτια βρήκα τον παππού μου και του διηγήθηκα το περιστατικό. «Είμαι διαρκώς θυμωμένος, Μπάπου. Δεν ξέρω τι να κάνω». Τον είχα απογοητεύσει και πίστευα ότι θα είχε δυσαρεστηθεί με μένα. Όμως εκείνος με χτύπησε απαλά στην πλάτη και είπε: «Πάρε το ροδάνι σου κι έλα να υφάνουμε παρέα λίγο βαμβάκι».

 Ο παππούς μου μου είχε μάθει πώς να χρησιμοποιώ το ροδάνι από την πρώτη μέρα που έφτασα στο άσραμ. Ύφαινα μία ώρα κάθε πρωί και μία κάθε βράδυ∙ ήταν πολύ χαλαρωτικό. Στον Μπάπου άρεσε να κάνει διάφορα πράγματα ταυτόχρονα. Συχνά έλεγε: «Όσο καθόμαστε και κουβεντιάζουμε, μπορούμε να χρησιμοποιούμε τα χέρια μας για να υφαίνουμε». Πήρα, λοιπόν, το μικρό εργαλείο και το έστησα.

 Ο Μπάπου χαμογέλασε κι ετοιμάστηκε, μαζί με το βαμβάκι, να υφάνει κι ένα μάθημα. «Θέλω να σου πω μια ιστορία», είπε μόλις κάθισα δίπλα του. «Ήταν κάποτε ένα αγόρι στην ηλικία σου. Ήταν διαρκώς θυμωμένο γιατί τίποτα δεν έμοιαζε να πηγαίνει όπως το ήθελε. Δεν μπορούσε να διακρίνει την αξία στην οπτική των άλλων, κι έτσι όταν εκείνοι τον προκαλούσαν, αντιδρούσε με ξεσπάσματα θυμού».

 Υποπτεύθηκα πως αυτό το αγόρι ήμουν εγώ, γι’ αυτό συνέχισα να υφαίνω και να ακούω πιο προσεκτικά. «Μια μέρα, μπλέχτηκε σε έναν πολύ σοβαρό καβγά και κατά λάθος σκότωσε τον άλλον», συνέχισε. «Σε μια στιγμή απερίσκεπτου πάθους κατέστρεψε τη ζωή του, αφαιρώντας τη ζωή ενός ανθρώπου».

 «Σου υπόσχομαι, Μπάπου, ότι θα γίνω καλύτερος». Δεν είχα την παραμικρή ιδέα πώς θα γινόμουν καλύτερος, αλλά δεν ήθελα ο θυμός μου να σκοτώσει κάποιον. Ο Μπάπου έγνεψε. «Έχεις πράγματι πολύ θυμό μέσα σου», είπε.

 «Οι γονείς σου μου είπαν για τους καβγάδες στους οποίους έμπλεκες». «Λυπάμαι τόσο πολύ», είπα, με φόβο ότι θα έβαζα πάλι τα κλάματα. Όμως ο Μπάπου είχε προετοιμάσει ένα πολύ διαφορετικό ηθικό δίδαγμα από αυτό που περίμενα. Με κοίταξε πάνω από το ροδάνι του. «Χαίρομαι που βλέπω ότι μπορείς να θυμώνεις.

 Ο θυμός είναι καλός. Εγώ θυμώνω όλη την ώρα», ομολόγησε καθώς τα δάχτυλά του γύριζαν τον τροχό. Δεν πίστευα στ’ αφτιά μου. «Δεν σε έχω δει ποτέ θυμωμένο», απάντησα. «Επειδή έχω μάθει να χρησιμοποιώ τον θυμό μου για καλό σκοπό», εξήγησε. «Ο θυμός για τους ανθρώπους είναι ό,τι η βενζίνη για το αυτοκίνητο – σε βοηθά να προχωράς και να φτάνεις σε ένα καλύτερο μέρος. Δίχως αυτόν δεν θα είχαμε κίνητρο να αντιμετωπίζουμε τις προκλήσεις. Είναι μια ενέργεια που μας ωθεί να ξεχωρίζουμε το δίκαιο από το άδικο».

 Χρησιμοποιείτε τον θυμό σας για καλό σκοπό. Ο θυμός για τους ανθρώπους είναι ό,τι η βενζίνη για το αυτοκίνητο – σε βοηθά να προχωράς και να φτάνεις σε ένα καλύτερο μέρος. Δίχως αυτόν δεν θα είχαμε κίνητρο να αντιμετωπίζουμε τις προκλήσεις. Είναι μια ενέργεια που μας ωθεί να ξεχωρίζουμε το δίκαιο από το άδικο.

 Ο Παππούς μού είπε ότι όταν ήταν μικρός στη Νότια Αφρική, είχε κι εκείνος υποφέρει από τη βίαιη εμπάθεια, κι αυτό τον θύμωνε. Τελικά όμως έμαθε ότι η επιθυμία για εκδίκηση δεν καταλήγει πουθενά, και άρχισε να μάχεται ενάντια στην προκατάληψη και τις διακρίσεις με συμπόνια, αντιδρώντας στον θυμό και το μίσος με καλοσύνη. Πίστευε στη δύναμη της αλήθειας και της αγάπης. Η εκδίκηση ήταν κάτι ανούσιο γι’ αυτόν. Το μόνο αποτέλεσμα που θα έχει το «οφθαλμόν αντί οφθαλμού» θα ήταν να κάνει όλον τον κόσμο τυφλό.

 Απόσπασμα από το βιβλίο του Arun Gandhi με τίτλο «Το δώρο του θυμού – 11 μαθήματα ζωής από τον παππού μου Μαχάτμα Γκάντι» που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Διόπτρα και μπορείτε να το βρείτε εδώ

 ΠΗΓΗ

Θάλασσα, το γιατρικό της ψυχής και του σώματος


Γράφει η Μαρία Πολυμήλη

Κάπου στο απέραντο χάος του σύμπαντος, κοντά σε ένα συνηθισμένο αστέρι, τον ήλιο, υπάρχει ένας γαλάζιος πλανήτης. Η γη που μας φιλοξενεί.

Εκεί όπου η θάλασσα καταλαμβάνει το μεγαλύτερο μέρος, όπου το νερό κυριαρχεί γύρω μας μας, αλλά και μέσα μας.. Εκεί, έχουμε χτίσει τα σπίτια μας, έχουμε αγαπήσει, έχουμε κάνει όνειρα… Εκεί είναι ο κόσμος μας.

Η κόρη αυτή του Αιθέρα και της Μέρας, με τις ανυπέρβλητες δυνάμεις, η θάλασσα, στέκει περήφανα ανά τους αιώνες, διαμορφώνοντας τα πάντα, με την απεριόριστη ενέργεια που υποβόσκει σε κάθε κίνηση της.

Σαν βρεθείς κοντά της μην αμελήσεις να κλείσεις τα μάτια, να σωπάσεις τις σκέψεις και τα συναισθήματα σου.

Στον νου σου να ακούς μονάχα τα κύματα να παίζουν με τα «ακροδάχτυλα» τους στην ακρογιαλιά.

Αν επιτρέψεις να ενωθεί μαζί σου, κάθε ένα από δαύτα καθώς υποχωρεί τραβάει μαζί του τις πίκρες σου. Μπορείς να το νιώσεις στην καρδιά, σαν ένα φτερούγισμα μακαριότητας. Να αισθανθείς το χρυσό που περιέχει η υπόσταση της, να προστατεύει το σώμα σου.

Η αλμύρα της μπορεί να κλείσει πληγές. Πληγές που ανοίγουν όχι μονάχα στο σώμα, αλλά και στην ψυχή.

Μπορεί να καθαρίσει πολλά με το άγγιγμα της, με τον ήχο της. Με τους κρότους των βότσαλων της, που ταράζει την ηρεμία και την σταθερότητα τους σαν αγριεύει, η παντοδύναμη, η θάλασσα.

Ήρεμη, θυμωμένη, δεν σταματά να γιατρεύει όποιον βρεθεί κοντά της.

Κλείσε τα μάτια, αφουγκράσου κάθε ανάσα σου να γίνεται ένα μαζί της και αφέσου στον θεραπευτικό ήχο της να τραβήξει μακριά κάθε περιττή σκέψη σου. Να τα πάρει στα βάθη της ώστε να εξαγνίσει όλη την θλίψη σου.

Άφησε το κορμί σου να πάλλεται αρμονικά στην άβυσσο της και άσε το αλάτι της να σπάσει όλα τα «μάγια» που σε κρατάνε έρμαιο της ύλης. Δέσμιο ληγμένων συναισθημάτων που σε τραβάνε ερμητικά κάτω στον βούρκο της ζωής.

Επέτρεψε της να σε απελευθερώσει από σκέψεις άλλων, που σαν έσμιξαν με τις δικές σου, σε έδεσαν σε έναν περιορισμό παροδικό που μοιάζει αιώνιος.

Άσε το αλάτι όπως διαβρώνει το μέταλλο με την σκουριά, να εξαφανίσει ότι σε κρατάει αιχμάλωτο, μακρυά από την ευτυχία. Μακρυά από τον εαυτό σου.

Η θάλασσα μπορεί. Μπορεί να γιάνει το σώμα σου και να θρέψει το πνεύμα σου.

Άστην να σου φανερώσει τις πληγές που ξέχασες γιατί επέλεξες να κρύψεις και τώρα τρων τα σώθηκα σου. Επέτρεψε τους να φανερωθούν στον αφρό, στα κύματα και έπειτα να σπάσουν στα βράχια που στέκουν εκεί εκατομμύρια χρόνια, γενναία και ακέραια λησμονώντας στιγμές λαμπρότερες, απλούστερες.

Άστην να ρουφήξει με την ορμή της στον πυθμένα της κάθε «αρρώστια» σου, μαζί με ότι την προκάλεσε.

Ψυχή τε και σώματι παραδώσου.

Άκου το Όλο μέσα από την απόλυτη γαλήνη της βουβής φωνής της. Το Σύμπαν, ο Θεός, ρέει μέσα μας, έξω, γύρω μας. Νιώσε το!

Πάψε να πνίγεσαι στην στάθμη της όπως και στα προβλήματα, που με δυσκολία αντιμετωπίζεις.

Δες το δώρο της ζωής και πνίξε ότι δεν αλλάζει!

Κι όσο την κοιτάς, όσο σε αγγίζει, να γίνεσαι ένα. Ένα με την φύση, την πρώιμη μάνα που σε γέννησε. Που μας έπλασε όλους.
Εκεί υποβόσκει η γαλήνη μας.. σε κάθε τι φτιαγμένο από το Παν. Σε τίποτα που χέρι ανθρώπινο έχει πλάσει.

ΠΗΓΗ

Αν θέλεις να αλλάξεις, σταμάτα να εστιάζεις σε ό,τι δεν θέλεις να συμβεί!


30 κανόνες για να γίνεις η αλλαγή που πάντα ήθελες

Όπως είπε η Μαρία Ρόμπινσον κάποτε: «κανείς δεν μπορεί να γυρίσει πίσω τη ζωή και να κάνει μια νέα αρχή, αλλά μπορεί σήμερα να κάνει ένα νέο τέλος».

Τίποτα άλλο δεν θα μπορούσε να είναι πλησιέστερα στην αλήθεια. Αλλα πριν να ξεκινήσεις αυτή τη διαδικασία της αλλαγής πρέπει να σταματήσεις να κάνεις τα πράγματα που σε πηγαίνουν πίσω.

Μερικές ιδέες για να ξεκινήσεις 

1. Σταμάτα να ξοδεύεις χρόνο με λάθος ανθρώπους – Η ζωή είναι πολύ μικρή για να περνάς χρόνο με ανθρώπους που απομυζούν ευτυχία από εσένα.

Εάν κάποιοι σε θέλουν στη ζωή τους θα δημιουργήσουν χώρο για σένα.

Δεν πρέπει να μάχεσαι για προβολή και αναγνώριση. Ποτέ μα ποτέ να μην επιμένεις να επιβάλεις τον εαυτό σου σε κάποιον που συνεχώς παραβλέπει την αξία σου. Θυμήσου ότι οι αληθινοί φίλοι δεν είναι αυτοί που στέκονται στο πλευρό σου όταν είσαι στα καλύτερά σου, αλλά εκείνοι που βρίσκονται δίπλα σου όταν είσαι στα χειρότερα σου

2. Σταμάτα να τρέχεις μακριά από τα προβλήματά σου – Αντιμετώπισέ τα κατάματα. Όχι δεν θα είναι εύκολο. Δεν υπάρχει άτομο στον κόσμο τόσο ικανό ώστε να χειρίζεται άψογα κάθε αναποδιά που του προκύπτει. Δεν είμαστε υποχρεωμένοι να λύνουμε αμέσως τα προβλήματά μας.

Δεν είμαστε πλασμένοι γι’ αυτό. Στην πραγματικότητα, είμαστε πλασμένοι για να αναστατωνόμαστε, να θλιβόμαστε, να σκοντάφτουμε και να πέφτουμε. Επειδή αυτός είναι ο σκοπός της ζωής – να αντιμετωπίζουμε προβλήματα, να μαθαίνουμε, να προσαρμοζόμαστε και να τα λύνουμε στην πορεία του χρόνου. Αυτά είναι που μας διαπλάθουν και φτιάχνουν μέσα μας τον άνθρωπο εκείνο που τελικά γινόμαστε

3. Σταμάτα να λές ψέματα προς τον εαυτό σου – Μπορείς να λες ψέματα σε οποιονδήποτε άλλο στον κόσμο, αλλά όχι στον εαυτό σου. Οι ζωές μας βελτιώνονται μόνο όταν παίρνουμε ρίσκα και το πρώτο και το πιο δύσκολο ρίσκο που πρέπει να πάρουμε είναι το να γίνουμε ειλικρινείς με τους εαυτούς μας. Διαβάστε το «Ο Δρόμος ο λιγότερο Ταξιδεμένος » του Ψυχιάτρου κ’ Στοχαστή Σκοτ Πεκ

4. Σταμάτα να βάζεις τις δικές σου ανάγκες σε δεύτερη μοίρα – Το πιο επώδυνο πράγμα είναι να χάσεις τον εαυτό σου αγαπώντας και ξεχωρίζοντας κάποιον άλλον πάρα πολύ και ξεχνώντας ότι είσαι και εσύ ξεχωριστός. Ναι, βοήθησε τους άλλους, αλλά βοήθησε και το εαυτό σου επίσης.

5. Σταμάτα να προσπαθείς να γίνεις κάποιος που δεν είσαι – Μια από τις μεγαλύτερες προκλήσεις στη ζωή είναι το να είσαι ο εαυτός σου σε ένα κόσμο που προσπαθεί να σε κάνει σαν όλους τους άλλους.

Κάποιος άλλος πάντοτε θα είναι ωραιότερος, κάποιος άλλος πάντοτε θα είναι εξυπνότερος, κάποιος άλλος πάντοτε θα είναι νεότερος αλλά όλοι αυτοί δεν θα είναι ποτέ εσύ. Μην αλλάζεις για να αρέσεις στους άλλους. Να είσαι ο εαυτός σου και οι σωστοί άνθρωποι θα αγαπήσουν αυτό που πραγματικά είσαι. Μόνο έτσι αξίζει η αγάπη.

6. Σταμάτα να προσπαθείς να κρατηθείς από το παρελθόν – Σταμάτα επιτέλους να κρατιέσαι από το παρελθόν, σταμάτα να ασχολείσαι με αυτούς που σε πλήγωσαν. Δεν μπορείς να αρχίσεις να διαβάζεις το επόμενο κεφάλαιο της ζωής σου εάν εξακολουθείς να ξανα-διαβάζεις το προηγούμενο..

7. Σταμάτα να φοβάσαι να κάνεις λάθη – Κάνοντας κάτι και κάνοντας το έστω και λάθος είναι τουλάχιστον δέκα φορές πιο παραγωγικό από το να μην κάνεις τίποτα. Κάθε επιτυχία έχει μια σειρά από αποτυχίες πίσω της και κάθε αποτυχία οδηγεί προς την επιτυχία. Καταλήγεις να μετανιώνεις για τα πράγματα που ΔΕΝ έκανες έως τώρα, παρά για τα πράγματα που έκανες.

Εαν υπάρξει κάποτε μια στιγμή για να ακολουθήσεις ότι σου αρέσει και να κάνεις κάτι που έχει νόημα για σένα, αυτή η στιγμή είναι  ΤΏΡΑ..

8. Σταμάτα να επιπλήττεις τον εαυτό σου για παλιά λάθη – Ίσως να αγαπάμε το λάθος άτομο και να κλαίμε για τα λάθος πράγματα, αλλά ανεξάρτητα από το εάν τα πράγματα πάνε λάθος ένα είναι σίγουρο: τα λάθη μας βοηθούν να βρούμε τον άνθρωπο και τα πράγματα που είναι σωστά για εμάς.

Όλοι μας κάνουμε λάθη, δίνουμε αγώνες και μετανοιώνουμε για πράγματα από το παρελθόν μας. Αλλα εσύ δεν είσαι τα λάθη σου, δεν είσαι οι αγώνες σου και είσαι εδώ ΤΏΡΑ με τη δύναμη να διαμορφώσεις την ημέρα σου και το μέλλον σου. Κάθε τι ξεχωριστό που έχει συμβεί στη ζωή σου σε προετοιμάζει για μια στιγμή που πρόκειται να έρθει.

9. Σταμάτα να προσπαθείς να αγοράσεις την ευτυχία – Πολλά από τα πράγματα που επιθυμούμε είναι ακριβά. Αλλά η αλήθεια είναι ότι αυτά που πραγματικά μας ικανοποιούν είναι εντελώς ελεύθερα και δεν κοστίζουν, όπως η Αγάπη, το γέλιο και το να προσπαθούμε να εκπληρώσουμε τα όνειρά μας.

10. Σταμάτα να ψάχνεις την ευτυχία αποκλειστικά στους άλλους – Εαν δεν είσαι ευτυχισμένος με αυτό που είσαι εσωτερικά δεν θα είσαι ευτυχισμένος σε μια μακροχρόνια σχέση με τον οποιονδήποτε άλλο. Πρέπει να δημιουργήσεις σταθερότητα στη δική σου ζωή πριν να μπορέσεις να την μοιραστείς με κάποιον άλλο. Διάβασε το «Σκοντάφτοντας πάνω στην Ευτυχία»

11. Σταμάτα να μένεις άπρακτος – Μην σκέφτεσαι πάρα πολύ, γιατί αλλιώς θα δημιουργήσεις προβλήματα που δεν υπήρχαν στην αρχή. Αξιολόγησε τις καταστάσεις και ανάλαβε αποφασιστική δράση. Δεν μπορείς να αλλάξεις αυτό που αρνείσαι να αντιμετωπίσεις. Το να κάνεις προόδους περιέχει κινδύνους. Τελεία και παύλα. Δεν μπορείς να φθάσεις στο δεύτερο όροφο αν τα πόδια σου είναι ακόμα στον πρώτο.

12. Σταμάτα να σκέφτεσαι ότι δεν είσαι έτοιμος – Κανένας δεν αισθάνεται ποτέ 100% έτοιμος οταν παρουσιάζεται μια ευκαιρία. Γιατί οι πιο μεγάλες ευκαιρίες στην ζωή, μας ωθούν να αναπτυχθούμε πέρα από τις ανέσεις μας, που σημαίνει ότι δεν θα αισθανθούμε τελείως άνετα στην αρχή.

13. Σταμάτα να εμπλέκεσαι σε σχέσεις για λάθος λόγους – Οι σχέσεις πρέπει να επιλέγονται με σοφία. Είναι καλύτερα να είσαι μόνος από το να είσαι με μια κακή παρέα. Δεν υπάρχει ανάγκη να βιαστείς. Εαν κάτι είναι γραφτό να συμβεί θα συμβεί τη σωστή στιγμή, με το σωστό άτομο και για τον καλύτερο λόγο. Ερωτεύσου όταν είσαι έτοιμος, όχι όταν είσαι μόνος

14. Σταμάτα να απορρίπτεις νέες σχέσεις επειδή οι παλιές δεν πέτυχαν – Στη ζωή θα αντιληφθείς ότι υπάρχει κάποιος λόγος για τον καθένα που συναντάς. Κάποιοι θα σε δοκιμάσουν, κάποιοι άλλοι θα σε χρησιμοποιήσουν και μερικοί θα σε διδάξουν. Αλλά το πιο σημαντικό, κάποιοι θα σου βγάλουν το καλύτερο εαυτό σου.

15. Σταμάτα να ανταγωνίζεσαι τους άλλους – Μην στεναχωριέσαι που άλλοι τα καταφέρνουν καλύτερα από εσένα. Συγκεντρώσου στο να καταρρίψεις τα δικά σου ρεκόρ κάθε ημέρα. Η Επιτυχία είναι μια μάχη ανάμεσα σε ΕΣΈΝΑ και στον ΕΑΥΤΌ σου μόνο.

16. Σταμάτα να ζηλεύεις άλλους – Η ζήλια είναι η τέχνη του να μετράς τις ευλογίες και τα χαρίσματα των άλλων αντί για τα δικά σου. Ρώτησε τον εαυτό σου το εξής : Υπάρχει κάτι που έχω και το οποίο ο καθένας θα ήθελε να το έχει?

17. Σταμάτα να παραπονιέσαι και να λυπάσαι για τον εαυτό σου – Τις ζωής οι «ζαριές» ρίχνονται για κάποιο λόγο – για να στρέψουν την πορεία σου σε μια κατεύθυνση που σου ταιριάζει. Μπορεί να μη τα δεις ή να τα καταλάβεις όλα τη στιγμή που γίνονται και μπορεί αυτό να είναι δύσκολο για σένα.

Αλλά θυμήσου όλες εκείνες τις άτυχες «ζαριές» που έτυχαν στο παρελθόν. Συχνά θα δεις ότι σε οδήγησαν σε ένα καλύτερο μέρος, σε έκαναν καλύτερο άνθρωπο, με μεγαλύτερη γνώση. Γι αυτό χαμογέλα! Κάνε τους άλλους να καταλάβουν ότι σήμερα είσαι πολύ δυνατότερος από ότι χθες και θα συνεχίσεις να είσαι.

18. Σταμάτα να κρατάς κακίες – Μη ζεις τη ζωή σου με το μίσος στην καρδιά σου. Γιατί έτσι θα καταλήξεις να πληγώνεις τον εαυτό σου περισσότερο από τους ανθρώπους που μισείς. Συγχώρεση δεν είναι να πείς: “ εντάξει, ότι μου έκανες είναι ΟΚ».

Αλλά το να πεις «Δεν πρόκειται ποτέ να αφήσω αυτό που μου έκανες να χαλάσει την ευτυχία μου». Συγχώρεση είναι η απάντηση ….άφησέ το να φύγει, βρες την γαλήνη, απελευθέρωσε τον εαυτό σου!. Και θυμήσου η συγχώρεση δεν είναι μόνο για τους άλλους ανθρώπους, είναι και για σένα. Εαν χρειαστεί, συγχώρεσε το εαυτό σου, πήγαινε παρακάτω και προσπάθησε να τα καταφέρεις καλύτερα την επόμενη φορά.

19. Σταμάτα να επιτρέπεις στους άλλους να σε κατεβάζουν στο δικό τους επίπεδο – Αρνήσου να χαμηλώσεις το δικό σου επίπεδο για να διευκολύνεις αυτούς που αρνούνται να ανεβάσουν τα δικό τους.

20. Σταμάτα να σπαταλάς χρόνο εξηγώντας στους άλλους ότι κάνεις – Οι φίλοι σου δεν το χρειάζονται και οι εχθροί σου δε θα σε πιστέψουν έτσι και αλλιώς. Απλά κάνε ότι γνωρίζεις πως είναι σωστό με την καρδιά σου

21. Σταμάτα να κάνεις τα ίδια πράγματα ξανά και ξανά χωρίς να κάνεις ένα διάλειμμα – Ο κατάλληλος χρόνος για να πάρεις μια βαθιά ανάσα είναι ακριβώς όταν δεν έχεις χρόνο για αυτό. Εαν εξακολουθείς να κάνεις αυτά τα ίδια που κάνεις, θα λαμβάνεις και τα ίδια αποτελέσματα. Μερικές φορές χρειάζεται να  δεις τα πράγματα από απόσταση, για να τα δεις πιο καθαρά.

22. Σταμάτα να παραβλέπεις την ομορφιά των μικρών πραγμάτων – Απόλαυσε τις μικρές χαρές γιατί μια μέρα ίσως κοιτάξεις πίσω και ανακαλύψεις ότι ήταν τελικά μεγάλες χαρές. Το καλύτερο κομμάτι της ζωής σου θα είναι οι μικρές, ανώνυμες στιγμές που πέρασες χαμογελώντας με κάποιον που είναι σημαντικός για σένα. (Μικρά θαύματα Little Wonders – Rob Thomas)

23. Σταμάτα να προσπαθείς να κάνεις τα πράγματα τέλεια – Ο πραγματικός κόσμος δεν αμείβει τους τελειομανείς, αμείβει ανθρώπους που ολοκληρώνουν τα πράγματα.

24. Σταμάτα να ακολουθείς το μονοπάτι με την λιγότερη αντίσταση (δηλ τον εύκολο δρόμο) – Η ζωή δεν είναι εύκολη, ειδικά αν σχεδιάζεις κάτι που αξίζει . Μη παίρνεις τον εύκολο δρόμο. Κάνε κάτι εξαιρετικό.

25. Σταμάτα να συμπεριφέρεσαι σα να είναι όλα εντάξει εάν δεν είναι – Είναι φυσικό κάποιες φορές να νιώθεις ότι διαλύεσαι και ότι «πέφτεις». Δεν χρειάζεται πάντα να προσποιείσαι ότι είσαι δυνατός και δεν υπάρχει ανάγκη να αποδεικνύεις διαρκώς ότι όλα πάνε καλά. Ούτε πρέπει να σε απασχολεί τι σκέφτονται οι άλλοι άνθρωποι – κλάψε αν το έχεις ανάγκη – είναι υγιές να αφήνεις τα δάκρυά σου να τρέξουν. Όσο συντομότερα το κάνεις, τόσο συντομότερα θα μπορέσεις να χαμογελάσεις και πάλι.

26. Σταμάτα να κατηγορείς τους άλλους για τα προβλήματά σου – Ο βαθμός που μπορείς να πετύχεις τα όνειρά σου, είναι ο βαθμός που μπορείς να αναλάβεις την ευθύνη για τη ζωή σου. Όταν κατηγορείς άλλους για αυτά που περνάς, αρνιέσαι την ευθύνη – και δίνεις στους άλλους δύναμη πάνω στη δική σου ζωή..

27. Σταμάτα να προσπαθείς να είσαι τα πάντα για όλους – Είναι αδύνατο να το κάνεις αυτό και όταν το προσπαθείς θα σε εξαντλήσει. Αλλά το να κάνεις ένα άτομο να χαμογελάσει ΜΠΟΡΕΊ να αλλάξει τον κόσμο. Ίσως όχι όλο τον κόσμο, αλλά τον δικό του κόσμο. Γι αυτό περιόρισε την προσοχή σου. Μην κοιτάς παντού.

28. Σταμάτα να ανησυχείς τόσο πολύ – Η στεναχώρια δεν θα αφαιρέσει τα βάρη από το αύριο. Ένας τρόπος για να ελέγξεις εάν κάτι αξίζει να παιδεύεσαι είναι να κάνεις στον εαυτό σου την εξής ερώτηση « Θα έχει σημασία αυτό σε ένα χρόνο ; σε 3 χρόνια ; σε 5 χρόνια ; Εαν όχι, τότε δεν αξίζει να ανησυχείς για αυτό.

29. Σταμάτα να εστιάζεις σε ότι δεν θέλεις να συμβεί – Εστίασε σε ότι θέλεις να συμβεί. Η θετική σκέψη βρίσκεται στην απαρχή κάθε μεγάλης επιτυχημένης ιστορίας. Εαν ξυπνάς κάθε πρωί με την σκέψη ότι κάτι υπέροχο θα συμβεί στη ζωή σου σήμερα, και δώσεις πολύ προσοχή, συχνά θα δεις ότι επιβεβαιώθηκες.

30. Σταμάτα να είσαι αγνώμων – Ανεξάρτητα του πόσο καλά ή κακά σου πάνε τα πράγματα, ξύπνα κάθε πρωί ευχαριστημένος για τη ζωή σου. Κάποιοι, κάπου αλλού, παλεύουν απεγνωσμένα για ότι είναι δικό τους. Αντί να σκέφτεσαι λοιπόν για αυτά που δεν έχεις, προσπάθησε να σκεφτείς για αυτά που έχεις και που κάποιοι άλλοι στερούνται.

Μετάφραση-Επιμέλεια Κειμένου: Ευάγγελος Κουσιάδης
ΠΗΓΗ

Αξίζεις μια αγάπη, της Φρίντα Κάλο


Αξίζεις μια αγάπη που να σε αγαπά ξεχτένιστη,
με τα πάντα και τις αιτίες που σε σηκώνουν βιαστικά,
με τα πάντα και τα δαιμόνια που δε σε αφήνουν να κοιμηθείς.

Αξίζεις μια αγάπη που να σε κάνει να νιώθεις σίγουρη,
που να μπορεί να καταναλώσει όλο τον κόσμο αν περπατάει χέρι με χέρι με σένα,
που να νιώθει πως οι αγκαλιές σου πάνε τέλεια με το δέρμα της.

Αξίζεις μια αγάπη που να θέλει να χορεύει μαζί σου,
που να επισκέπτεται τον παράδεισο κάθε φορά που κοιτάει τα μάτια σου,
και που δεν βαριέται ποτέ να διαβάζει τις εκφράσεις σου.

Αξίζεις μια αγάπη που να σε ακούει όταν τραγουδάς,
που να σε στηρίζει στα ρεζιλίκια σου,
που να σέβεται ότι είσαι ελεύθερη,
που να σε συνοδεύει στο πέταγμά σου,
που να μην την τρομάζει η πτώση.

Αξίζεις μια αγάπη που να πάρει τα ψέματα,
που να σου φέρει τον ενθουσιασμό,
τον καφέ
και την ποίηση.

Frida Kahlo / Αξίζεις μια αγάπη

ΠΗΓΗ

Το Μυστικό του Χρυσού Λουλουδιού


«Το Χρυσό Λουλούδι είναι το Φως»

 Το Μυστικό του Χρυσού Λουλουδιού είναι ένα αινιγματικό κινέζικο βιβλίο. H προέλευσή του είναι σκοτεινή. Φαίνεται ότι η γνώση που περιέχει, αρχικά, μεταδινόταν προφορικά. Αργότερα κυκλοφόρησε σε μορφή βιβλίου πιθανόν την εποχή της δυναστείας Τάγκ. Αποδίδεται στον Λου Γιέν ο οποίος ήταν γνωστός ως «ο Φιλοξενούμενος του Σπηλαίου». Αυτό μας κάνει να σκεφτούμε ότι πρόκειται για κάποιον ερημίτη του Ταοϊσμού. Άλλωστε οι διδασκαλίες τις οποίες περιέχει το κείμενο είναι Ταοϊστικές. Αργότερα ο σοφός αυτός ταυτίστηκε με έναν από τους οκτώ Aθανάτους του Ταοϊσμού, κάτι το οποίο δείχνει το υψηλό επίπεδο στο οποίο θεωρήθηκε ότι βρισκόταν. Στη Δύση το κείμενο το έκανε διάσημο ο Ρίτσαρντ Βίλχελμ, σημαντικός Γερμανός σινολόγος, ο οποίος έκανε και μια μνημειώδη μετάφραση του Ι Τσιγκ, του περίφημου Βιβλίου των Αλλαγών.

 Κατ’ αρχήν να σημειώσουμε ότι πρόκειται για ένα πολύ μικρό βιβλίο, παρόμοια με το «Τάο Τε Τσιγκ» του Λάο Τσε. Όμως οι διδασκαλίες του είναι πολύ βαθιές. Πρόκειται για ένα έργο εσωτερικής αλχημείας. Η αλχημεία, μια λέξη και μια επιστήμη παρεξηγημένη στη Δύση, θεωρείται ότι ήταν μια από τις ενασχολήσεις των Ταοϊστών σοφών. Ποιος ήταν ο στόχος της; Εξωτερικά ήταν η ανακάλυψη του «Πόσιμου χρυσού» ή «Ελιξίριου της ζωής». Εμείς θα το μεταφράζαμε ως Μυστικό της Αθανασίας ή Αθάνατο Νερό στη λαϊκή παράδοση. Σε άλλες εξωτερικές εκδοχές στόχος ήταν η δημιουργία χρυσού με τεχνητό τρόπο. Αυτός ο στόχος αποδίδεται και στους Δυτικούς αλχημιστές. Όμως από εσωτερική άποψη ο σκοπός της αλχημείας, τόσο στην Ανατολή όσο και στην Δύση, ήταν η αναζήτηση του Εσωτερικού Χρυσού που βρίσκεται στον άνθρωπο, δηλαδή του αθάνατου πνεύματός του, η μετάλλαξη του μολυβιού της κατώτερης εξωτερικής προσωπικότητας στο χρυσό της εσωτερικής. Με μια τέτοια θεώρηση η προσέγγιση του κειμένου μας αλλάζει εντελώς προσανατολισμό και χαρακτήρα. Βέβαια συνεχίζει να είναι αινιγματικό, λόγω του ότι -όπως και τα παρόμοια Δυτικά κείμενα- γραμμένο σε εποχές διώξεων, έπρεπε να δώσει τις διδασκαλίες με καλυμμένο τρόπο. Αυτό βέβαια δημιουργεί τις διαφορετικές προσεγγίσεις αλλά και παρεξηγήσεις.

 Οι βασικές έννοιες του κειμένου λοιπόν συσχετίζονται τόσο με το Τάο Τε Τσιγκ του Λάο Τσε, όσο και με τις έννοιες του Ι Τσιγκ του Βιβλίου των Αλλαγών. Τόσο το ένα όσο και το άλλο, τοποθετούν τον άνθρωπο σε αρμονία με τη φύση. Στο Τάο* βρίσκουμε την έννοια του Δρόμου, του Νοήματος της Ζωής, ενώ στον Νόμο των Αλλαγών βρίσκουμε την έννοια της αέναης ροής και της συνεχόμενης εναλλαγής, διδασκαλία η οποία συνοψίζεται στο ρητό του Ηράκλειτου «Τα πάντα ρεί».

 Ο Κάρλ Γιούγκ στην εισαγωγή του στην γερμανική έκδοση του βιβλίου του Χρυσού Λουλουδιού, εκτός από το Τάο, αναφέρεται και στην Κυκλική Κίνηση και το Κέντρο. Η κυκλική κίνηση θεωρείται ότι ήταν πάντα στη σωστή της έννοια, μια κίνηση η οποία προϋποθέτει ένα κέντρο για να είναι κυκλική, αλλά και ότι οδηγεί προς το Κέντρο. Επομένως θα είναι σπειροειδής ή θα βασίζεται σε συγκεντρικούς, όλο και μικρότερους κύκλους. Οδηγεί τον άνθρωπο στο να ανακαλύψει το κέντρο του, διαφορετικά πρόκειται για «φαύλους κύκλους» που δεν οδηγούν πουθενά. Είναι χαρακτηριστικό ότι ακόμη και η εξάσκηση σε κάποια εσωτερικά φιλοσοφικά συστήματα κινέζικων Πολεμικών Τεχνών βασίζεται στο βάδισμα σε κύκλο.

Αρχικά μας λέει τι είναι το Χρυσό Λουλούδι. Το Χρυσό Λουλούδι είναι το Φως και βρίσκεται μέσα στον άνθρωπο. Όμως σύμφωνα με τη θεωρία της κίνησης και της εναλλαγής το φως κινείται. Υποκρύπτεται στο κείμενο ότι ο άνθρωπος αφήνει το φως να εξωτερικεύεται και να χάνεται. Η δύναμη της ζωής την οποία έχει μέσα του, ξοδεύεται ασυλλόγιστα σε κατώτερους στόχους. Αυτό που πρέπει να κάνει ο άνθρωπος -σύμφωνα πάντα με το κείμενο- είναι να ανακαλύψει και να εργαστεί πάνω στην «οπισθόδρομη κίνηση του φωτός», δηλαδή να στραφεί προς τον εσωτερικό του κόσμο, να ξεκινήσει μια «Εσωτερική Αναζήτηση». Αυτό είναι κάτι το οποίο συναντούμε σε όλες τις μεγάλες διδασκαλίες αλλά και συμβολικά στους μύθους όλων των λαών. Πρόκειται για το «κοίταγμα προς τα μέσα» το «Έσω Βλέπε» το οποίο προέτρεπε ο μεγάλος στωικός φιλόσοφος-αυτοκράτορας Μάρκος Αυρήλιος.

 Αφού ο άνθρωπος ξεκινήσει αυτήν την εσωτερική αναζήτηση και κίνηση, θα ανακαλύψει κάποια στιγμή το κέντρο του. Θα χρησιμοποιήσει τη δύναμη που βρίσκεται στο κέντρο αλλά και θα το προστατεύσει.

 Στη διαδικασία αυτή γεννιέται κυριολεκτικά ένα «έμβρυο» μέσα στον άνθρωπο. Πρόκειται για το έμβρυο του πνευματικού ανθρώπου. Ένας δεύτερος εαυτός. Αυτός ο εαυτός είναι μωρό για τους περισσότερους ανθρώπους και έτσι δεν μπορεί να κυβερνήσει τη ζωή τους. Οπότε έρχεται κάποιος «σφετεριστής» και κάθεται στον θρόνο του. Αυτό είναι πάλι κάτι το οποίο συναντούμε σε πολλούς μύθους. Πάντα ό ήρωας δεν κατέχει τον θρόνο, αλλά για να τον κατακτήσει, πρέπει να κατακτήσει πρώτα τον εαυτό του, μέσα από δοκιμασίες και κατορθώματα. Σύμφωνα με το κείμενο η διαδικασία της γέννησης αυτού του πνευματικού εμβρύου είναι παρόμοια με οποιουδήποτε άλλου εμβρύου: Κυοφορείται, γεννιέται, τρέφεται, μεγαλώνει. Οι φάσεις της γέννησης και της ανάπτυξης του πνευματικού αυτού «παιδιού» που γεννιέται μέσα στον άνθρωπο, είναι οι φάσεις του Αλχημικού Έργου. Είναι κρίμα να σκεφτούμε ότι σε κάποιους ανθρώπους αυτό το έμβρυο δεν γεννιέται ποτέ. Αυτό γίνεται, επειδή στους περισσότερους ανθρώπους κυριαρχεί η «εξώστροφη κίνηση». Όμως για να γεννηθεί και να αναπτυχθεί αυτό πνευματικό έμβρυο χρειάζεται η ανάπτυξη και η χρήση της «εσώστροφης κίνησης» δηλαδή ο άνθρωπος να στραφεί προς τα μέσα όπως αναφέραμε και παραπάνω.

 Αφού λοιπόν γεννηθεί το έμβρυο χρειάζεται καθημερινή προσπάθεια με συνεχόμενη συγκέντρωση και διαλογισμό, για να αναπτυχθεί και να μεγαλώσει. Η διαδικασία μοιάζει με αυτήν του σκαραβαίου, ο οποίος μέσα σε μια μπάλα κοπριάς κυλάει το αυγό του, από το οποίο θα γεννηθεί ένας άλλος σκαραβαίος, που κάποια στιγμή θα πετάξει προς το φως, προς τον ήλιο. Ο σκαραβαίος στην αρχαία Αίγυπτο ήταν το σύμβολο του Μαθητή.

 Ας δούμε μερικά χαρακτηριστικά αποσπάσματα – αφορισμούς που αναφέρονται στο βιβλίο:

 «Όποιος αναζητάει την αιώνια ζωή, πρέπει να ψάξει να βρει τη θέση απ’ όπου ξεκινούν αρχικά η ουσία και η ζωή».

 «Το νόημα του Ελιξηρίου της Ζωής βασίζεται ολοκληρωτικά στην οπισθόδρομη μέθοδο».

 «Μόνο με τον στοχασμό και την ηρεμία δημιουργείται η αληθινή διαίσθηση.

 Όλες οι μέθοδοι έχουν την πηγή τους στην ηρεμία. Αυτή η θαυμάσια μαγική μέθοδος δεν μπορεί να βυθομετρηθεί».

 «Ολόκληρη η καρδιά παρακολουθεί αυτό που είναι μέσα. Η παρατήρησή της είναι εσωτερική. Οι σκέψεις δεν στρέφονται προς τα έξω».

 «Όταν υπάρχει βαθμιαία επιτυχία στην κυκλοφορία του φωτός, ο άνθρωπος δεν πρέπει να εγκαταλείψει τις συνηθισμένες ασχολίες του…η ταυτόχρονη εκτέλεση των εγκόσμιων καθηκόντων δεν αποτελεί εμπόδιο» ( εδώ αντίθετα με ότι πολλοί νομίζουν, τονίζεται το ότι η εσωτερική εργασία δεν προϋποθέτει απαραίτητα να αποχωριστεί κανείς από τον κόσμο και τις καθημερινές του ασχολίες).

 Αυτά είναι κάποια από τα πιο απλά αποσπάσματα από το βιβλίο του Χρυσού Λουλουδιού. Περιέχει βέβαια και αρκετά άλλα τα οποία μπορεί να επιλέξει ο αναγνώστης. Επίσης υπάρχουν πολλά γραμμένα με εντελώς συμβολικό χαρακτήρα. Σημαντικό τμήμα μέσα στο κείμενο αποτελούν οι αναφορές στην αναπνοή και στο σωστό τρόπο εκτέλεσής της. Αυτό μας θυμίζει ότι μέσα στο πλαίσιο του Ταοϊσμού υπήρχαν ασκήσεις που είναι ίδιες με τις ινδικής Χάθα Γιόγκα.

 Περιληπτικά θα μπορούσαμε να πούμε ότι τα απαραίτητα εργαλεία για το έργο στο οποίο αναφέρεται το βιβλίο είναι ο διαλογισμός, η συγκέντρωση, η εναρμόνιση των φυσικών λειτουργιών μεταξύ τους και με τη φύση, η σταθερότητα στην εργασία και τελικά το «να βλέπει κάποιος με την καρδιά». Αυτό το τελευταίο θέλει να μας δείξει ότι χρειάζεται να σταματήσουμε να σκεφτόμαστε με τον καθημερινό κοινό νου και την ψυχρή υπολογιστική λογική, για να ξεκινήσουμε μια εργασία εσωτερικής μετάλλαξης πάντα προς το καλύτερο. Αυτό που απομένει είναι ο καθένας να διαβάσει αυτό το μικρό αινιγματικό βιβλίο με ανοικτή καρδιά και χωρίς προκαταλήψεις. Και όπως αναφέρεται στο βιβλίο:

 « Η γη που δεν είναι πουθενά αυτή είναι η αληθινή πατρίδα»

 * Η Λέξη Τάο πρέπει να έχουμε υπόψη μας ότι έχει πάρα πολλές σημασίες.

 «Όποιος αναζητάει την αιώνια ζωή, πρέπει να ψάξει να βρει τη θέση απ’ όπου ξεκι- νούν αρχικά η ουσία και η ζωή».

 Βιβλιογραφία:

 – Το Μυστικό του Χρυσού Λουλουδιού. Μετάφραση Σοφίας Άντζακα, Εκδόσεις Σπαγειρία,1989

 – Τσι Σου, Γιόγκα Ταό, Εκδόσεις Θυμάρι, Αθήνα, 1984
– Michel Echenique, Ο Εσωτερικός Δρόμος των Πολεμικών Τεχνών, Εκδόσεις Νέα Ακρόπολη, Αθήνα, 1998

 ΠΗΓΗ

Μαίρη Αρώνη - Εκλεκτή πρωταγωνίστρια του θεάτρου και του κινηματογράφου, που με την έντονη σκηνική της παρουσία σημάδεψε μια ολόκληρη εποχή της ελληνικής σκηνής.


Εκλεκτή πρωταγωνίστρια του θεάτρου και του κινηματογράφου, που με την έντονη σκηνική της παρουσία σημάδεψε μια ολόκληρη εποχή της ελληνικής σκηνής, ερμηνεύοντας πολλούς και διαφορετικούς ρόλους, τόσο του κλασσικού, όσο και του σύγχρονου δραματολογίου.

 Η Μαίρη Αρώνη γεννήθηκε το 1914 στην Αθήνα και φοίτησε στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου και το Μουσικό Λύκειο Αθηνών. Πρωτοεμφανίστηκε στο θέατρο το 1935, με το θίασο της Μαρίκας Κοτοπούλη. Συνεργάστηκε με τους Κώστα Μουσούρη, Βάσω Μανωλίδου, Δημήτρη Χορν, το Ελληνικό Λαϊκό Θέατρο του Μάνου Κατράκη, το Εθνικό, στη Δραματική Σχολή του οποίου και δίδαξε, ενώ ηγήθηκε προσωπικού θιάσου από το 1944 έως το 1960.

 Πρωταγωνίστρια από τις κορυφαίες του θεάτρου μας, ξεχώρισε ως Έντα Γκάμπλερ, Βασίλισσα Αμαλία, Λυσιστράτη, Στέλλα Βιολάντη, Κλυταιμνήστρα, Μαντώ Μαυρογένους, Κατερίνα («Η στρίγγλα που έγινε αρνάκι»), Φαίδρα, Βασίλισσα Ελισάβετ κ.α. Στον κινηματογράφο συμμετείχε σε ελάχιστες ταινίες, δυο από τις οποίες, όμως, έγιναν μεγάλες επιτυχίες: «Μικροί και μεγάλοι εν δράση» (1963) και «Μια τρελή τρελή οικογένεια» (1965).

 Πέθανε στις 16 Ιουλίου 1992.

 ΠΗΓΗ

Ο Ψαράς και ο Επιχειρηματίας: Μια διδακτική ιστορία για το τι έχει νόημα στη ζωή



Μια φορά και ένα καιρό ένας πλούσιος επιχειρηματίας αποφάσισε να κάνει ένα ταξίδι για να γεμίσει τις μπαταρίες του. Πήρε το αεροπλάνο και ταξίδεψε σε τόπους μακρινούς.

Σε ένα χωριό δίπλα στη θάλασσα έκατσε μερικές μέρες. Εκεί παρατήρησε τους ανθρώπους του χωριού και διαπίστωσε ότι ένας ψαράς έδειχνε πιο ευτυχισμένος από όλους τους άλλους. Ο επιχειρηματίας τον πλησίασε και θέλησε να μάθει το γιατί.

Εκείνος του απάντησε ότι ξυπνούσε κάθε πρωί, έτρωγε πρωινό με την γυναίκα του και τα παιδιά του. Ύστερα πήγαινε τα παιδιά σχολείο και αυτός για ψάρεμα, και η γυναίκα του ζωγράφιζε. Αργότερα επέστρεφε στο σπίτι με αρκετά ψάρια για να φάνε κι έριχνε ένα υπνάκο. Μετά το βραδινό πήγαιναν βόλτα με τη γυναίκα του στην παραλία να χαζέψουν το ηλιοβασίλεμα, ενώ τα παιδιά κολυμπούσαν.

Ο επιχειρηματίας έμεινε άναυδος. Τον ρώτησε: Αυτό κάνεις κάθε μέρα;
Τις περισσότερες μέρες, ναι, απάντησε ο ψαράς.

Και κάθε μέρα πιάνεις αρκετά ψάρια; Ρώτησε ο επιχειρηματίας.
Ναι, απάντησε ο ψαράς. Υπάρχουν πολλά ψάρια.
Θα μπορούσες να πιάσεις περισσότερα; Ρώτησε.

Ο ψαράς τον κοίταξε και χαμογέλασε: και βέβαια, συχνά πιάνω παραπάνω αλλά τα πετάω πίσω στην θάλασσα.

Τότε γιατί δεν ψαρεύεις όλη την μέρα να πιάσεις περισσότερα ψάρια; Θα μπορούσες να τα πουλήσεις και να αγοράσεις μια δεύτερη βάρκα. Και μετά μια τρίτη και να προσλάβεις ψαράδες να δουλεύουν για εσένα. Σε μερικά χρόνια θα μπορούσες να αποκτήσεις εταιρία αλιείας και να γίνεις πλούσιος.

Ο ψαράς κοίταξε τον επιχειρηματία και ρώτησε: Και γιατί να το κάνω αυτό;

Μα για να έχεις περισσότερα χρήματα, βάζω στοίχημα ότι σε 10 χρόνια θα είσαι πλούσιος και μετά θα καθίσεις να ξεκουραστείς.

Και όταν θα καθόμουν να ξεκουραστώ, τι θα έκανα; Ρώτησε ο ψαράς.

Ότι σου αρέσει, απάντησε ο επιχειρηματίας.

Ας πούμε, να τρώω πρωινό με την οικογένεια μου;
Ναι, ίσως, απάντησε ο επιχειρηματίας, λίγο εκνευρισμένος που ο ψαράς δεν έδειχνε ενθουσιασμένος με την ιδέα του.
Και θα μπορούσα να πηγαίνω και για ψάρεμα;
Ναι, θα μπορούσες.
Θα πήγαινα και με την γυναίκα μου βόλτα να βλέπω το ηλιοβασίλεμα;
Σίγουρα θα το κάνατε, είπε ο επιχειρηματίας.

Ο ψαράς τού χαμογέλασε, τού έδωσε το χέρι και τού ευχήθηκε καλές διακοπές…..

ΠΗΓΗ

Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

ΙΣΤΟΡΙΑ

{getContent} $results={10} $label={ΙΣΤΟΡΙΑ} $type={colLeft}

ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ

{getContent} $results={6} $label={ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ} $type={grid1}

ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ - ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

{getContent} $results={12} $label={ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ - ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ} $type={grid2}

ΕΚΤΟΣ ΛΑΜΙΑΣ

{getContent} $results={13} $label={ΕΚΤΟΣ ΛΑΜΙΑΣ} $type={video}

ΑΘΛΗΤΙΚΑ

{getContent} $results={13} $label={ΑΘΛΗΤΙΚΑ} $type={block2}

Ετικέτες