Είναι οι ψυχές που παλεύουν να βγουν έξω από το περιθώριο και είναι και οι ψυχές που αρρωσταίνουν όταν βγαίνουν έξω από αυτό, που αδυνατούν ν΄αντέξουν την πίεση, τους κατατρώει ένας συνεχής φόβος και μια ψευδαίσθηση πως ανάμεσα στις ασφαλείς γραμμές όλα είναι καλά. Ο κόσμος τους ανήκει, ο κόσμος δεν μπορεί να τους αγγίξει… να τους πληγώσει… να τους καταρρακώσει…

Είναι αλήθεια, από την πρώτη ανάσα εκπαιδευόμαστε, μαθαίνουμε για την ώρα της τροφής, της γαλήνης, της θαλπωρής, μέχρι να φτάσουμε στην ώρα που οι ψυχές ψιλαφίζονται δειλά δειλά και τελικά καταφέρνουν ν΄αναγνωρίζονται.

Από τη στιγμή που θα σταθούμε στα δυο μας πόδια αποδεχόμαστε μια εκπαίδευση που δε σταματά ποτέ, που χρόνο με τον χρόνο γίνεται όλο και πιο απαιτητική, όλο και πιο δυσκολοχώνευτη και τα περιθώρια πάντα εκεί, ένα βήμα πριν τον ορίζοντα που θέλουμε να εξερευνήσουμε.

Και έρχεται η στιγμή που η  ίδια η ζωή σ΄αναγκάζει να βγεις έξω από τα περιθώρια, καθόλου κομψά σε σπρώχνει προς τον σκοτεινό ορίζοντα με την απαίτηση να καταφέρεις να σταθείς όρθιος, να οριστείς επιτέλους κύριος του εαυτού σου, κυρίαρχος σ΄ένα δύσβατο μονοπάτι που κάνει την καρδιά σου να χτυπάει σαν τρελή. Τα χάνεις, στ΄αλήθεια δεν ξέρεις τι πρέπει να κάνεις. Ξαφνικά τα βήματα γίνονται ασήκωτα και το περιβάλλον γύρω σου εχθρικό, μέχρι που η ζωή σου αποδεικνύει πως τελικά έχεις γεννηθεί γι΄αυτό… για να ξεπερνάς τον ίδιο σου τον εαυτό… για να ξεπερνάς τα περιθώρια που τόσο σε δυσκόλεψαν όλον αυτόν τον καιρό.

Κόκκινες – κατακόκκινες γραμμές που οι ίδιοι μας ζωγραφίζουμε, που τελικά οι ίδιοι μας προσπερνάμε και συνεχίζουμε…

Γιατί η ζωή έχει σχεδιαστεί για μας, για να τη ζήσουμε, να ρουφήξουμε κάθε της στιγμή, να χαράξουμε στη μνήμη μας κάθε διδαχή που μας προσφέρεται.

Η κάθε ζωή είναι προσφορά.

Η κάθε προσφορά είναι δώρο πολύτιμο και κάθε πολύτιμο δώρο πρέπει πρωτίστως να το σεβόμαστε και μετά να το απολαμβάνουμε.

Κόκκινες – κατακόκκινες γραμμές λοιπόν, για να τις ξεπεράσουμε και να προσφέρουμε ένα πολύτιμο δώρο στην ψυχή μας.

©2024 Μαρία Σταυρίδου
Αρθρογράφος – Λογοτέχνιδα