Γράφει ο Μάνος Σαμοθράκης

Κανείς δεν μπορεί να ξεφύγει απ’ το πεπρωμένο του. Κανείς δεν μπορεί να ξεφύγει απ’ τις πράξεις του.

Όσο και να χτυπηθεί. Δέρμα να αλλάξει και πρόσωπο καινούργιο να βάλει.

Η μοίρα θα έρθει να τον βρει. Θα έρθει να τον καταπιεί και να ξεβράσει τις ασχήμιες του.

Η ψυχή, δεν καταλαβαίνει από λεφτά, από μάσκες, από τίτλους από ψέματα και από δικαιολογίες.

Δεν ξέρει από ψεύτικες συγγνώμες και κροκοδείλια δάκρυα, ούτε δίνει δεύτερες ευκαιρίες.

Έρχεται μέσα στη νύχτα, ύπουλα – όπως και οι πράξεις σου – ξεπετάγεται από το υποσυνείδητο και σαρώνει την ύπαρξη σου.

Υπάρχει ένα κουτάκι στον εγκέφαλο, που έχει μέσα τις λεγόμενες τύψεις. Και δεν αφαιρείται με τίποτα!

Ιδρώτας θα σε λούσει και θα νιώθεις μέσα σου να σε τρώνε οι Ερινύες, σαν μικρά σιχαμερά τρωκτικά.

Με κάθε κακία που έκανες, κάθε ψέμα που ξεστόμισες, κάθε άνθρωπο που έβλαψες, γέμισες την ψυχή σου ασχήμια.

Και η ψυχή, ποτέ δεν ξεχνά. Η ψυχή ποτέ δεν ηρεμεί. Όσο και να κρύβεσαι…

Θα σε ξεσκίσει μέχρι να τα ξεράσεις όλα. Θα σε διαλύσει μέχρι να παραδεχτείς. Μέχρι να ζητήσεις αληθινή συγγνώμη.

Όχι μόνο σε αυτούς που το έκανες. Αλλά στον εαυτό σου…επειδή το έκανες!

Θα πληρώσεις φίλε!
Όλοι πληρώνουν.

Κανείς δεν ξεφεύγει από το κάρμα.
Όλα γυρίζουν πίσω…