Latest News
Ανεξίτηλο - Σου μένει για πάντα στο μυαλό!!!
Στα παλιά χρόνια

Γίνε τουρίστας στην πόλη σου! «Μοσχάτο»


Μόλις 15χλμ από την Καρδίτσα και σε υψόμετρο 450μ., ακολουθώντας τον ανατολικό παραλίμνιο δρόμο προς τη Λίμνη Πλαστήρα, θα συναντήσει κανείς το όμορφο Μοσχάτο, ένα γραφικό χωριό που η παλαιότερη ονομασία του ήταν Βλάσδο. Η σημερινή ονομασία προέρχεται από την ποικιλία σταφυλιών μοσχάτου που καλλιεργούνταν στους αμπελώνες της περιοχής.

Ανηφορίζοντας για το χωριό, λίγο μετά την τεχνητή λίμνη Ταυρωπού, συναντούμε αρχικά τον οικισμό του υδροηλεκτρικού σταθμού της ΔΕΗ και τον Ι.Ν. Αγ. Νικολάου και εν συνεχεία στο αριστερό μας χέρι συναντούμε –κρυμμένο μες στα βάτα – το μονότοξο πέτρινο γεφύρι του Μοσχάτου, το οποίο έχει αποκατασταθεί. Έχει άνοιγμα τόξου 5,60μ. και ύψος 3,30μ και έχει χαρακτηριστεί ως ιστορικό διατηρητέο μνημείο το 1995.

Φτάνοντας στην είσοδο του χωριού δεσπόζει η εκκλησία του Αϊ Γιάννη, η οποία είχε καεί την εποχή της κατοχής και ξαναχτίστηκε λίγα χρόνια αργότερα. Εκεί βρίσκεται και το παλιό δημοτικό σχολείο. Λίγο παρακάτω, στην καλόγουστα διαμορφωμένη πλατεία του Μοσχάτου μπορεί κανείς να απολαύσει τη θέα του κάμπου από ψηλά, ενώ στρέφοντας το βλέμμα προς τα πίσω, στο βουνό, φαίνεται η Ιερά Μονή Γεννήσεως της Θεοτόκου Κορώνας. Το συγκεκριμένο μοναστήρι διαθέτει σημαντικές τοιχογραφίες και εικόνες του 16ου αιώνα, αξιόλογο ξυλόγλυπτο τέμπλο του 18ου αιώνα, καθώς και πλούσια βιβλιοθήκη με βυζαντινά χειρόγραφα (εκεί λειτουργούσε κρυφό σχολειό). Στη Μονή Κορώνης φυλάσσεται η κάρα του νεομάρτυρα αρχιεπισκόπου Σεραφείμ.


Συνεχίζοντας στον κεντρικό δρόμο του χωριού και λίγο μετά την πλατεία, ο επισκέπτης συναντά τον Ι.Ν. Αγίου Νικολάου που στο υπέρθυρο είναι χαραγμένη η χρονολογία 1703. Αν και το Μοσχάτο κάηκε δύο φορές κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, ο Ι.Ν. Αγίου Νικολάου δεν καταστράφηκε ποτέ. Στο εσωτερικό του σώζονται τοιχογραφίες και εικόνες από το 1890. Σε μικρή απόσταση βρίσκεται ένα υπέροχο φυσικό τοπίο με το ποταμάκι, το «κλούβιο», και ένα μικρό γεφύρι, τα οποία συνθέτουν έναν φυσικό πίνακα, πραγματικό έργο τέχνης! Ακολουθώντας τον ίδιο δρόμο οδηγούμαστε στους Κουμπώτους, μία περιοχή που είχε δεντροφυτευτεί τη δεκαετία του ’70. Εκεί είναι το γήπεδο ποδοσφαίρου 5Χ5 και ένα μικρό μονοπατάκι που ξεκινά από το γήπεδο και οδηγεί στα «βραχάκια», ένα σημείο αντίκρυ στο χωριό, με καταπληκτική θέα προς αυτό. Η διαδρομή μετά τους Κουμπώτους, βγάζει στο εκκλησάκι του Αγ. Τρύφωνα, ο οποίος είναι προστάτης της αμπέλου.

Η ζωή του χωριού είναι συνδεδεμένη με την άμπελο. Απ’ τη Μονή Κορώνας έφερναν την εικόνα της Παναγίας παραμονές Πάσχα και με λιτανεία, «διάβαζαν» (ευλογούσαν) τα αμπέλια. Στις 6 Αυγούστου οι γυναίκες με τα καλάθια στο κεφάλι, γεμάτα με σταφύλια πήγαιναν στην εκκλησία και τα «διάβαζαν», ανήμερα της Μεταμόρφωσης του Σωτήρος. Κανείς δεν έτρωγε σταφύλια, μέχρι αυτά να «διαβαστούν». Ένα ακόμα έθιμο είναι το κάψιμο του Αφανού μετά την Ανάσταση, που λαμβάνει χώρα πίσω από την εκκλησία της Σύναξης των Αγίων Αποστόλων.


Τα παλιότερα χρόνια, το Μοσχάτο αποτελούσε κεφαλοχώρι, καθώς βρισκόταν στο πέρασμα από τα ορεινά χωριά προς τον κάμπο. Έσφυζε από ζωή και τη δεκαετία του ’40 διέθετε χάνι, μπακάλικο, χασάπικο, κουρείο, οπωροπωλείο, σαμαροποιείο, καφενεία, ακόμα και φούρνο. Εκείνη την εποχή, σύμφωνα με μαρτυρία κατοίκου, το δημοτικό σχολείο αριθμούσε περίπου 150 μαθητές, μια εποχή που πολλά παιδιά πήγαιναν με τα γουρουνοτσάρουχα μες στα χιόνια στο σχολείο τους. Σήμερα, το Μοσχάτο απαριθμεί πλέον περίπου 62 μόνιμους κατοίκους.



Η περιοχή ενδείκνυται για πεζοπορία, καθώς έχει αρκετά σηματοδοτημένα μονοπάτια, που αποζημιώνουν τον επισκέπτη που θα τα περπατήσει. Και για όσους κουραστούν, δεν λείπουν τα μικρά μαγαζάκια, όπου μπορούν να ξαποστάσουν και να φάνε ή να πιουν κάτι και να απολαύσουν το καθαρό αεράκι του βουνού, αλλά και τη θέα της αναρρυθμιστικής λίμνης από κάποια σημεία, όπως από το επισκέψιμο οινοποιείο της οικογένειας Τσιώλη. Αν πάλι αγαπήσετε αυτόν τον τόπο, μη διστάσετε να πιείτε νερό από την Καμάρα, το νερό του έρωτα, όπου σύμφωνα με τον θρύλο όποιος πιει από αυτό θα παντρευτεί ντόπιο Μπλασνό και θα μείνει για πάντα στο χωριό!

Ελπίδα Κυπραίου
Διπλωματούχος Μηχανικός
Μεταλλείων – Μεταλλουργός ΕΜΠ

Σχεδιάστρια & Τεχνολόγος Ξύλου & Επίπλου

ΠΗΓΗ

Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

ΙΣΤΟΡΙΑ

{getContent} $results={10} $label={ΙΣΤΟΡΙΑ} $type={colLeft}

ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ

{getContent} $results={6} $label={ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ} $type={grid1}

ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ - ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

{getContent} $results={12} $label={ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ - ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ} $type={grid2}

ΕΚΤΟΣ ΛΑΜΙΑΣ

{getContent} $results={13} $label={ΕΚΤΟΣ ΛΑΜΙΑΣ} $type={video}

ΑΘΛΗΤΙΚΑ

{getContent} $results={13} $label={ΑΘΛΗΤΙΚΑ} $type={block2}

Ετικέτες

Η ιστορία της «Πριγκηπέσσας» του Σωκράτη Μάλαμα

  Το τραγούδι «Πριγκιπέσα», σε στίχους – μουσική άλλα και πρώτη ερμηνεία του Σωκράτη Μάλαμα, αποτελεί ένα από τα πιο αγαπημένα τραγούδια του ελληνικού πενταγράμμου. Κυκλοφόρησε το 2000 με τα υπόλοιπα τραγούδια του δίσκου «Ο Φύλακας και ο Βασιλιάς» Συνήθως, πίσω από ένα τραγούδι αγάπης κρύβεται και μια ιστορία. Η «Πριγκιπέσα» δεν αποτελεί εξαίρεση. Είναι πρόσωπο υπαρκτό και αγαπημένο για τον καλλιτέχνη, ο οποίος προσέφερε ως δώρο γενεθλίων το τραγούδι σε μια κοπέλα που έμελλε να τον σημαδέψει. Σε μια συνέντευξη που παραχώρησε ο Μάλαμας στο ΒΗΜΑgazino και τον Μάκη Προβατά αποκάλυψε το πως εμπνεύστηκε το τραγούδι. Στην ερώτηση του δημοσιογράφου εάν έχει κρίνει βιαστικά κάποιο από τα τραγούδια του, απάντησε: «Κατά μια έννοια, έτσι έγινε με την “Πριγκιπέσα”. Την έγραψα ως δώρο γενεθλίων σε μια γυναίκα, επειδή δεν είχα λεφτά να της πάρω κάτι. Μαγείρευε να φάμε φακές, που ήταν ό,τι είχε απομείνει, και ενώ την έβλεπα σκέφτηκα: “Αυτό αξίζει τον κόπο τώρα να το τραγουδήσει κάποιος, να το βγά...

Μεγάλη συλλογή σπάνιων φωτογραφιών της Καστοριάς 100 χρόνια πριν

Το Αρχείο αυτό ανακαλύφθηκε απο τον Ιωάννη Τσακιρίδη τον Οκτώβριο του 2010, όπου με πρωτοβουλία του δημοσίευσε την πηγή προέλευσής του για να γίνει το εν λόγω αρχψείο κτήμα όλων των καστοριανών. : http://www.culture.gouv.fr/public/mistral/memoire_fr?ACTION=CHERCHER&FIELD_1=REF&VALUE_1=APOR107399 . ΠΗΓΗ

Τι σχέση έχει ο Θανάσης με τον Βασίλη Παπακωνσταντίνου; Η ιστορία του τραγουδιού “Ο μαύρος γάτος”.

Μπορεί ο Μίκης Θεοδωράκης να ήταν εκείνος που ουσιαστικά ανακάλυψε καλλιτεχνικά τον Βασίλη Παπακωνσταντίνου, ωστόσο ο Μάνος Λοΐζος ήταν ο συνθέτης που τον έκανε γνωστό στο ευρύ κοινό μέσα από τον «Στρατιώτη» και τον «Τρίτο Παγκόσμιο» που του έδωσε στα «Τραγούδια του δρόμου» λίγους μήνες μετά τη μεταπολίτευση. Οι δυο τους συνδέθηκαν με μια δυνατή φιλική σχέση που διατηρήθηκε ως το τέλος της ζωής του δημιουργού, ο οποίος πάνω στη φωνή του Παπακωνσταντίνου άρχισε σιγά-σιγά να δοκιμάζει έναν ήχο πιο «ροκ» και «ηλεκτρικό», επιχειρώντας να ξεφύγει από τα κατά βάση λαϊκά τραγούδια που ως τότε έγραφε. Αφού τον χρησιμοποίησε στον -τελευταίο όπως αποδείχτηκε- δίσκο του «Για μια μέρα ζωής» το 1980, ο Λοΐζος άρχισε σιγά-σιγά να συγκεντρώνει στίχους για να ετοιμάσει μια ολοκληρωμένη δουλειά με τον τραγουδιστή. Η σκέψη αυτή είχε ξεκινήσει νωρίτερα, όμως μετά την επιτυχία του «Κι αν είμαι ροκ» που υπήρχε στο εν λόγω άλμπουμ ο συνθέτης πείστηκε ότι ο νέος μουσικός δρόμος που ξεκίνησε ήταν στη ...