Υπήρξαν στιγμές όπου η λύπη με είχε διαλέξει, η θλίψη είχε τον έλεγχο σε κάθε μου πράξη.

Υπήρξαν στιγμές που αγκάλιασα τον πόνο της ψυχής μου όσο και αν με έπνιγε η ασφυκτική του αγκαλιά.

Δεν ήθελα να γνωρίζουν, δεν μπορούσαν να καταλάβουν και δεν ήταν και υποχρεωμένοι να με νιώσουν άλλωστε.

Υπήρξαν στιγμές που στα μάτια τους έδειχνα ένας περίεργος άνθρωπος, ένας κυνικός χαρακτήρας και μια δυνατή ψυχή.

Υπήρξαν στιγμές που κατηγορήθηκα αφού επέλεξα την απομόνωση για να μπορέσω να θεραπεύσω τις πληγές μονάχη μου.

Υπήρξαν στιγμές όπου στάθηκα δίπλα τους, τους κράτησα το χέρι σε συγκυρίες και απαρνήθηκα τους δικούς μου καημούς.

Υπήρξαν στιγμές που τσαλαπάτησαν την αξιοπρέπεια και την ηθική μου, αλλά πάλι εκεί από μπόλικη αγάπη.

Μέσα από όλες αυτές τις στιγμές γεννήθηκε το δικό μου αυτοάνοσο, έπρεπε να έρθει να με βρει και οφείλω να πω πως το ραντεβού μαζί του, μου άλλαξε ολόκληρη την κοσμοαντίληψη.

Και υπάρχουν στιγμές όπου:

Έμαθα να προστατεύω την αξιοπρέπεια μου και να μην αφήνω κανέναν να την θίξει.

Έμαθα να βάζω εμένα ως προτεραιότητα.

Έμαθα να με αγαπώ.

Έμαθα να φεύγω από οτιδήποτε δεν με καλύπτει.

Σήμερα διαλέγω εμένα γιατί είμαι ο,τι πιο πολυτιμότερο έχω.

Συγγραφέας: Ιωάννα Παλμπά