Γράφει η Μαρία Πολυμήλη Πολλά είπες. Πολλά είπα και εγώ. Πολλά είπαμε πως θα κάναμε. Πολλά θέλαμε να αλλάξουμε. Και τι καταφέραμε; Κοιτάξαμε τους εαυτούς μας σε χίλιους καθρέφτες. Ξοδευτήκαμε ατενίζοντας τους.. Πόσοι από εμάς ξεφύγαμε από την παροδικότητα της εικόνας μας; Πόσοι από εμάς κρύψαμε τα λάθη μας κάτω από το δέρμα μας, να ξεγελάσουμε και εμάς τους ίδιους; Πόσοι από εμάς είδαμε σε βάθος τον εαυτό μας; Κοιτάξαμε ξάστερα την ψυχή μας; Δίχως τρόμο για το τι θα αντικρίσουμε.. Κάποια στιγμή κουράστηκα να λέω ΘΑ. Κοίταξα με τόλμη την αντανάκλαση μου.. Και είπα ΚΑΝΩ. Όχι ΘΑ κάνω. Και έτσι έπραξα. Έπλασα τα όνειρα μου με ιδρώτα και αίμα και τα άφησα στις πύλες του αύριο. Και κάθε φορά που τα παιδιά της φαντασίας μου έπαιρναν ζωή, κάτι μέσα μου άλλαζε. Σώπαινα με δέος μπροστά στην μακαριότητα της στιγμής. Αντιλαμβανόμουν πως τίποτα δεν κρατάει για πάντα. Κι όμως όλα παραμένουν ζωντανά. Κάπου εκεί σε κάποιες κρυμμένες διαστάσεις που ίσως κάποτε τα συναντήσουμε ξανά. Κι όταν είδα την δύναμη της δράσης, ενάντια στην αδράνεια. Τα θαύματα που η θέληση και η πράξη πραγματώνει.. Τότε κατάλαβα πως και τον κόσμο πρέπει εγώ να τον αλλάξω. Ξεκινώντας από μέσα μου. Ότι δεν μου αρέσει. Ότι πόνο προκαλεί. Ότι θλίψη χαρίζει. Σ´εμένα, σ´εσένα.. Εγώ. Εσύ. Ο κάθε ένας… Όλοι μπορούμε! Βήμα βήμα, μέρα με την μέρα. Οδεύοντας όλο και πιο κοντά στο φως. Έτσι μονάχα θα αλλάξουμε.. Ζήσε με αγάπη. Μην κανείς τίποτα για το οποίο θα ντραπείς. Να είσαι περήφανος για όλα όσα σκέφτεσαι, πράττεις και λες. Να ενεργείς το ίδιο όταν είσαι μόνος και όταν σε περιβάλλει κόσμος.. να είσαι καθαρός και ακέραιος! Η ευτυχία, η αλήθεια και η αγάπη δεν είναι κάτι που πρέπει να αναζητάς έξω από εσένα. Αλλά μονάχα μέσα σου. Κι όταν ανακαλύψεις την πηγή τους. Το ποσό απλά μπορούν να λάμψουν, τότε θα μπορέσεις να φωτίσεις και τους άλλους γύρω σου, με το παράδειγμα σου.. Μια νύχτα, θυμάμαι, ξάπλωσα στην άμμο, ακούγοντας τα κύματα της θάλασσας και κοίταξα τον ουρανό.. τόσα χιλιάδες άστρα… Τι απεραντοσύνη! Εκείνη τη στιγμή συλλογίστηκα… Ποσό μικρό μέρος στο σύμπαν αυτό καταλαμβάνει ο κάθε ένας από εμάς.. Πόσο ταπεινοί θα πρέπει να είμαστε! Συνάμα πόσο υπεύθυνοι για το στίγμα που θα αφήσουμε.. και τι διαφορά μπορούμε να κάνουμε! Έπειτα οι λέξεις αυτές μου ήρθαν στον νου… Δεν αλλάζεις τον κόσμο απλά κοιτώντας τον. Αλλάζεις τον κόσμο με τον τρόπο που ζεις.
Μια διδακτική ιστορία του Χόρχε Μπουκάϊ από το βιβλίο “Ιστορίες να σκεφτείς” που θα σε κάνει να σκεφτείς, να δίνεις αξία σε κάθε λεπτό στη ζωή σου, να ζεις. Μια μέρα, ένας ερευνητής διαισθάνθηκε ότι έπρεπε να πάει προς την πόλη του Καμίρ. Είχε μάθει να δίνει μεγάλη σημασία στα προαισθήματα του, που πήγαζαν από ένα μέρος δικό του μεν, άγνωστο δε. Μετά από δύο μέρες πορείας στους σκονισμένους δρόμους, διέκρινε από μακριά το Καμίρ. Λίγο πριν φτάσει στο χωριό, του τράβηξε την προσοχή ένας λόφος, δεξιά από το μονοπάτι. Ήταν σκεπασμένος από υπέροχη πρασινάδα και γεμάτος με δέντρα, πουλιά και μαγευτικά λουλούδια. Τον περιτριγύριζε κάτι σαν μικρός φράχτης φτιαγμένος από βαμμένο ξύλο. Μια μπρούντζινη πορτούλα τον προσκαλούσε να μπει. Ξαφνικά, αισθάνθηκε να ξεχνά το χωριό και υπέκυψε στην επιθυμία του να ξαποστάσει για λίγο σ’ εκείνο το μέρος. Ο ερευνητής πέρασε την είσοδο κι άρχισε να βαδίζει αργά δίπλα στις λευκές πέτρες που ήταν τοποθετημένες ανάκατα ανάμεσα στα δέντρα. Άφησε το βλέμμα του να ξαποστάσει σαν την πεταλούδα, σε κάθε λεπτομέρεια του πολύχρωμου αυτού παραδείσου. Τα μάτια του, όμως, ήταν μάτια ερευνητή, κι ίσως γι’ αυτό ανακάλυψε εκείνη την επιγραφή πάνω σε μια απ’ τις πέτρες: Αμηντούλ Ταρέγκ: έζησε 8 χρόνια, 6 μήνες, δύο εβδομάδες και 3 μέρες. Τρόμαξε λίγο συνειδητοποιώντας ότι εκείνη η πέτρα δεν ήταν απλώς μια πέτρα: ήταν μια ταφόπλακα. Λυπήθηκε όταν σκέφτηκε ότι ένα παιδί τόσο μικρής ηλικίας ήταν θαμμένο σ’ εκείνο το μέρος. Κοιτάζοντας γύρω του, ο άνθρωπος συνειδητοποίησε ότι και η διπλανή πέτρα είχε μια επιγραφή. Πλησίασε να τη διαβάσει. Έλεγε: Γιαμίρ Καλίμπ: έζησε 5 χρόνια, 8 μήνες και 3 εβδομάδες. Ο ερευνητής αισθάνθηκε φοβερή συγκίνηση. Αυτό το πανέμορφο μέρος ήταν νεκροταφείο, και κάθε πέτρα ήταν ένας τάφος. Μία μία, άρχισε να διαβάζει τις πλάκες. Όλες είχαν παρόμοιες επιγραφές: ένα όνομα και τον ακριβή χρόνο ζωής του νεκρού. Αλλά αυτό που τον τάραξε περισσότερο ήταν η διαπίστωση ότι ο άνθρωπος που είχε ζήσει τον πιο πολύ καιρό, μόλις που ξεπερνούσε τα έντεκα χρόνια… Νικημένος από μια αβάσταχτη θλίψη, έκατσε κι άρχισε να κλαίει. Ο φύλακας του νεκροταφείου που περνούσε από εκεί τον πλησίασε. Τον κοίταξε να κλαίει για λίγο σιωπηλός, και μετά τον ρώτησε αν έκλαιγε για κάποιον συγγενή. «Όχι, για κανέναν συγγενή» είπε ο ερευνητής. «Τι συμβαίνει σ’ αυτό το χωριό; Τι πράγμα φοβερό έχει αυτός ο τόπος; Γιατί έχει τόσα πολλά νεκρά παιδιά θαμμένα σ’ αυτό το μέρος; Ποια είναι η τρομερή κατάρα που βαραίνει αυτούς τους ανθρώπους και τους έχει υποχρεώσει να φτιάξουν ένα νεκροταφείο για παιδιά;» Ο ηλικιωμένος χαμογέλασε και είπε: «Μπορείτε να ηρεμήσετε. Δεν υπάρχει τέτοια κατάρα. Αυτό που συμβαίνει είναι ότι εδώ έχουμε ένα παλιό έθιμο. Θα σας εξηγήσω… Όταν ένας νέος συμπληρώνει τα δεκαπέντε του χρόνια, οι γονείς του του χαρίζουν ένα τετράδιο όπως αυτό που έχω εδώ, για να το κρεμάει στο λαιμό. Είναι παράδοση στον τόπο μας. Από τη στιγμή εκείνη κι έπειτα, κάθε φορά που κάποιος απολαμβάνει έντονα κάτι, ανοίγει το τετράδιο και σημειώνει: Στα δεξιά, αυτό που απόλαυσε. Στ’ αριστερά, πόσο χρόνο κράτησε η απόλαυση. Έστω ότι γνώρισε μια κοπέλα και την ερωτεύτηκε. Πόσο κράτησε το μεγάλο αυτό πάθος και η χαρά της γνωριμίας τους; Μια εβδομάδα; Δύο; Τρεις και μισή; Και μετά, η συγκίνηση του πρώτου φιλιού, η θαυμάσια ευχαρίστηση του πρώτου φιλιού… Πόσο κράτησε; Μόνο το ενάμισι λεπτό του φιλιού; Δύο μέρες; Μια εβδομάδα; Και η εγκυμοσύνη, και η γέννηση του πρώτου παιδιού; Και ο γάμος των φίλων; Και το ταξίδι που πάντα ήθελε; Και η συνάντηση με τον αδελφό που γυρίζει από μια μακρινή χώρα; Πόσο κράτησε στ’ αλήθεια η απόλαυση αυτών των αισθήσεων; Ώρες; Μέρες; Έτσι, συνεχίζουμε να σημειώνουμε στο τετράδιο κάθε λεπτό που απολαμβάνουμε… Κάθε λεπτό. Όταν κάποιος πεθαίνει, έχουμε τη συνήθεια να ανοίγουμε το τετράδιο του και να αθροίζουμε το χρόνο της απόλαυσης για να τον γράψουμε πάνω στον τάφο του. Γιατί αυτός είναι για εμάς ο μοναδικός και πραγματικός χρόνος ΠΟΥ ΕΧΟΥΜΕ ΖΗΣΕΙ». ΠΗΓΗ
Κάποτε άκουσα για την σκλήρυνση κατά πλάκας. Ποσό σπάνια και μακρινή ασθένεια έμοιαζε στον νου μου! Λίγα χρόνια αργότερα, σαν τα άγρια λουλούδια που φυτρώνουν την άνοιξη παντού στους αγρούς.. έτσι ξαφνικά, πολλοί άνθρωποι γύρω μου, κάποιοι αγαπημένοι, ασθένησαν. Ένιωσαν το σώμα τους να τους εγκαταλείπει, απρόσμενα μια άνοιξη… Η καρδιά μου ράγισε. Κάποτε άκουσα για μάνες που χάνουν τα παιδιά τους και τρόμος διαπέρασε το σώμα μου, στην σκέψη και μόνο. Λίγα χρόνια αργότερα, παιδιά χάθηκαν και στα δικά μας σπίτια. «Ποσό κοντά είναι όλα τελικά» σκέφτηκα.. Κάποτε άκουσα για μια φίλη και έναν γνωστό πιο μακρινό, πως κοιμήθηκαν και δεν ξύπνησαν ποτέ. Η καρδιά τους ξάφνου σταμάτησε. Μέσα στην λύπη μου, σκέφτηκα πόσο τυχερή είμαι που η καρδιά μου χτυπάει δυνατά.. Λίγα χρόνια μετά ένιωσα και την δική μου καρδιά να με προδίδει. Ίσως τελικά χτυπούσε πολύ δυνατά… Κάποτε άκουσα για την λευχαιμία και σκέφτηκα πόσο τυχερή είμαι που δεν ξέρω κανέναν να παλεύει με αυτήν την επιθετική ασθένεια. Λίγα χρόνια μετά έχασα τον «αδερφό» μου, από την ύπουλη αυτήν αρρώστια. Κάποτε άκουσα για φίλους, που έχαναν τους γονείς τους από την άνιση μάχη με τον καρκίνο. Λίγα χρόνια μετά διαγνώστηκε ο θείος μου και έπειτα ο πατέρας μου. Καλούμενοι να δώσουν την δίκη τους μάχη. Ο ένας μικρότερη, ο άλλος μεγαλύτερη.. Εκεί κατάλαβα πως όλοι παλεύουμε με τέρατα. Μικρά, μεγάλα.. στην ψυχή ή στο σώμα.. Υποκειμενικά όλα, για τον καθένα, με βάση την πλάση που φέρουμε μέσα μας. Κάποτε άκουσα για τις πανδημίες που έπληξαν τον κόσμο ανά τους αιώνες. Πανούκλα, ισπανική γρίπη, χολέρα, εμπόλα, ευλογιά, μαύρος θάνατος κ.α. Σκιαγραφώντας αυτές ως άκρως τρομακτικές χρονικές περιόδους στον νου μου, σκέφτηκα πόσο τυχερή είμαι που δεν ζω σε τέτοιες εποχές. Λίγα χρόνια αργότερα, χιλιάδες άνθρωποι πέθαναν. Άλλοι αψήφησαν την σοβαρότητα, ενισχύοντας με αυτόν τον τρόπο την διάδοση. Άλλους ο φόβος μας κυρίευσε. Κλειστήκαμε στα σπίτια μας, οι δρόμοι άδειασαν. Τα φύλλα από τα δέντρα έμειναν να τριγυρνούν στα πάρκα και αυτά μονάχα. Μια νέα πανδημία ξέσπασε, ο κορονοϊός. Όλα μοιάζουν μακρινά και απρόσιτα, μέχρι να φτάσουν στο κατώφλι μας και να μας χτυπήσουν την πόρτα. Όλα είναι για εμένα, για εσένα για τον καθέναν.. για τον άνθρωπο! Για εμάς τους εύθραυστους με την θεϊκή συνάμα υπόσταση.. Να είμαστε προετοιμασμένοι για τα χειρότερα. Αλλά να προσμένουμε με την καρδιά μας τα καλύτερα. Η σκέψη, η πίστη, η ελπίδα, το φως και η αγάπη, μπορούν να κάνουν θαύματα! Να αντιμετωπίζουμε τις δύσκολες μέρες με αγάπη και υπομονή. Να θυμόμαστε πως θα περάσει. Όλα θα περάσουν. Όπως τα κύματα σβήνουν τα σημάδια που αφήσαμε στην άμμο. Έτσι και ο χρόνος σβήνει τα πάντα σαν τα αγγίξει στο πέρασμα του. Να αποδεχόμαστε όσα δεν μπορούμε να αλλάξουμε. Για να μην υποφέρουμε. Η αποδοχή είναι λύτρωση. Να βρίσκουμε το φως μέσα στο σκοτάδι. Να γεμίζουμε τις ρωγμές μας με χρυσό. Να γινόμαστε πιο δυνατοί. Εστιάζοντας σε όλα όσα ποτέ πριν δεν μπορέσαμε, ενώ πάντα επιθυμούσαμε. Να βλέπουμε τα σημάδια που μας προσφέρουν οι καιροί. Υπάρχουν διδάγματα παντού. Η επιλογή είναι δική σου. Μέσα από την δυσκολία μπορείς να βρεις τον τρόπο ν´ανθήσεις ή ν´αφήσεις τον φόβο και τον πόνο να σε αλλοιώσουν, να σε μαράνουν, εωσότου σβήσεις… Ποτέ δεν είναι αργά.. Ο ήλιος πάντα βρίσκει τον τρόπο να λάμψει. Όσα σύννεφα και να τον πλαισιώσουν. Όσες μέρες και αν περάσουν.. Θα έρθει εκείνη η μέρα που θα λάμψει! Το σκοτάδι πάντα το υποδέχεται το φως… Μαρία Πολυμήλη ΠΗΓΗ
Και περνούν οι μέρες σαν νερό και φεύγουν οι στιγμές κι εμείς τις αφήνουμε γιατί είμαστε σίγουροι ότι θα έρθουν άλλες καλύτερες και η καθημερινότητα κυλάει και μαζί της κι εμείς… Και έτσι ξαφνικά μια μέρα νιώθεις ότι τίποτα δεν είναι όπως πριν… Δεν το υπολόγισες… Δεν εκτίμησες σωστά… Και ότι έβλεπες στις ταινίες και θεωρούσες υπερβολές είναι τώρα μπροστά σου! Και τώρα τρέχεις να προλάβεις τι; Αφού τώρα πρέπει να σταματήσεις… Σε πρόλαβαν τα γεγονότα. Και όλα γκρεμίζονται από την μια μέρα στην άλλη. Και όλα αυτά που θεωρούσες δεδομένα μέχρι χθες, σήμερα φαντάζουν πολύτιμα… Και έτσι ξαφνικά συνειδητοποιείς ότι το να ζεις τη κάθε στιγμή και την κάθε μέρα όσο πιο δυνατά μπορείς δεν είναι ρομαντικό σενάριο μιας γαλλικής κομεντί, είναι η αλήθεια της ζωής και πρέπει να σε διδάξει. Γιατί πολύ απλά η ζωή είναι ωραία, οι στιγμές πολύτιμες και όλοι οι άνθρωποι είμαστε ίσοι! Υπομονή. Κουράγιο. Δύναμη. Με αγάπη Μαρία Μπεκατώρου ΠΗΓΗ
Γράφει η Δημουλίδου Χρησηϊδα “Ξαφνικά οι δρόμοι νέκρωσαν, οι πόλεις σιώπησαν, τα σπίτια έγιναν φυλακές. Ξαφνικά όλα αυτά που θεωρούσαμε πως είναι σπουδαία, πως μας δίνουν αξία, κύρος, λόγο ύπαρξης, έγιναν μικρά, έγιναν ασήμαντα. Ξαφνικά η υγεία μας, που θεωρούσαμε δεδομένη εφόσον δεν είχαμε κανένα πρόβλημα, μας ανησυχεί, έγινε το πολυτιμότερο κομμάτι της ύπαρξής μας. Ξαφνικά οι άνθρωποι που αγαπάμε, οικογένεια, συγγενείς, φίλοι, εpαστές μας τρόμαξαν, πολύ περισσότερο ο έpωτας. Ξαφνικά η ελευθερία χάθηκε και μαζί της πολύτιμος χρόνος, βιαζόμαστε. Ξαφνικά οι μάσκες που φορούσαμε στην προσπάθειά μας να είμαστε κάποιοι άλλοι, αντικαταστάθηκαν με άλλες, τόσο ταπεινές μα τόσο σημαντικές. Κοιτάζω τα ντουλάπια μου γεμάτα από πράγματα που θεωρώ πολύτιμα. Κοιτάζω τα αμέτρητα παπούτσια, τσάντες, αξεσουάρ, καλλυντικά, αρώματα, είδη περιποίησης, είναι τόσα πολλά. Όμως το βλέμμα μου σταματά σ’ένα μπουκάλι φθηνό οινόπνευμα, σ’ ένα αντισηπτικό χεριών, είναι τα πιο πολύτιμα. Τι θα φορέσω σήμερα; Σκέφτομαι καθώς εξετάζω αναποφάσιστη την παραφουσκωμένη ντουλάπα μου που αναστενάζει. Τι σημασία έχει τι θα φορέσω, αφού κανείς δεν βρίσκεται στους δρόμους να με θαυμάσει; Τι κραγιόν να επιλέξω; Τα κοιτάζω στην σειρά, είναι τόσα πολλά, διαφορετικά με όμορφα χρώματα. Όμως το βλέμμα μου καρφώνεται σε μια χειρουργική μάσκα των 0.50 λεπτών και αντιλαμβάνομαι πως καμία σημασία δεν έχει τι κραγιόν θα φορέσω, η μάσκα θα κρύψει τα πάντα, είναι πιο πολύτιμη. Αλήθεια τι φωτογραφία θα αναρτήσω σήμερα στα social media; Να παριστάνω την χαρούμενη, την επιτυχημένη, την σπουδαία, την όμορφη, την ευτυχισμένη, την πολυταξιδεμένη, την πλούσια, την διάσημη ή να επιδείξω πόσο ωραίο σπίτι έχω, πόσους φίλους, ότι διασκεδάζω στα πιο ωραία μέρη, ότι είμαι η εκλεκτή; Ποια απο όλες να αναρτήσω; Η μάσκα είναι πολυτιμότερη. Η μάσκα τα υποβαθμίζει όλα. Είμαι φυλακισμένη, δεν μπορώ να βγω έξω, να με δουν, να με θαυμάσουν, ίσως και να ζηλέψουν; Αυτός δεν είναι ο σκοπός; Τώρα όμως είναι άχρηστα, δεν έχουν καμία αξία, δεν μου χρειάζονται, βολεύομαι με μια απλή φόρμα, αρκεί να είναι καθαρή, με την πιζάμα μου, βολεύομαι με το αντισηπτικό μου, βολεύομαι με το θερμόμετρό μου, είμαι ευτυχισμένη που δείχνει μόνιμα 36,5, που δεν βήχω, που δεν αισθάνομαι κατάπτωση, που είμαι καλά. Δεν υπάρχει πια κανένας λόγος να τραβήξω φωτογραφίες και να τις αναρτήσω, κανείς δεν ενδιαφέρεται πως δείχνω, τι φοράω, πόσο καλά περνάω. Το πολύ να αναρτήσω μια φωτογραφία με μάσκα που θα κρύβει το μισό μου πρόσωπο περνώντας το μήνυμα «Να, εγω προσέχω, το ίδιο να κάνετε κι εσείς» κι όχι «Να, δείτε πόσο λαμπερή, όμορφη και ευτυχισμένη είμαι» Μήπως η πανδημία ήρθε για να υπενθυμίσει τις αξίες της ζωής, να δώσει μαθήματα; Μήπως ήρθε να μας δείξει πόσο λάθος κάνουμε να πιστεύουμε πως η υπερκατανάλωση της ύλης είναι ευτυχία, πως η κοινωνική μας θέση στα πιο ψηλά σκαλοπάτια είναι το ζητούμενο, πως η διασημότητα είναι δείγμα επιτυχίας, πως ο πλούτος είναι σκοπός, πως επειδή έχεις πολλούς followers στο instagram είσαι ένας πολύ σημαντικός άνθρωπος; Ξαφνικά δισεκατομμυριούχοι και φτωχοί έχουν κάτι κοινό. Μοιράζονται τον ίδιο φόβο, την ίδια έλλειψη ελευθερίας, την ίδια ανασφάλεια. Ξαφνικά δεν έχει σημασία που μένεις, σε έπαυλη, θαλαμηγό, διαμέρισμα, παράγκα, κινδυνεύεις το ίδιο, είσαι φυλακισμένος. Ξαφνικά δεν έχει σημασία αν είσαι βασιλιάς ή υπήκοος, αν είσαι πρωθυπουργός ή απλός πολίτης, πολιτικός, διάσημος ηθοποιός, μοντέλο, επιχειρηματίας, υπάλληλος, ζητιάνος, μορφωμένος, αμόρφωτος. Κινδυνεύεις το ίδιο. Είσαι φυλακισμένος. Ξαφνικά αναθεωρείς. Όλα όσα πίστευες πως είναι σημαντικά, τελικά δεν είναι. Σημαντικό είναι ένα μπουκαλάκι οινόπνευμα μια χειρουργική μάσκα. Σημαντικά είναι να έχεις ανθρώπους να σε νοιάζονται. Σημαντικό είναι να μπορείς να βγαίνεις από το σπίτι σου, να μπορείς να χαιρετάς ανθρώπους, πολύ περισσότερο να αγκαλιάζεις, σημαντικό είναι να απολαμβάνεις τον έpωτα, την αγάπη. Σημαντικό δεν είναι τι φοράς, που και τι τρως, ποιος είσαι, σημαντικό είναι ότι υπάρχεις, είσαι υγιής, είσαι ελεύθερος. Μήπως ο ιός ήρθε να διδάξει; Μήπως ήρθε να μας θυμίσει τι πραγματικά είναι πολυτιμότερο; Μήπως ήρθε να μας πει πως είμαστε περαστικοί, πως δεν θα ζήσουμε αιώνια, πως δεν ήμαστε εμείς το Σύμπαν; Μήπως ήρθε να μας πει πως προσκυνούμε ανθρώπους που πέρα από την επίδειξη -τύπου Καρντάσιαν- δεν προσφέρουν τίποτε ουσιαστικό όπως όλοι αυτοί οι γιατροί και νοσηλευτικό προσωπικό που είναι οι πραγματικοί ήρωες και που αξίζει να υποκλινόμαστε; Μήπως είναι καιρός να εστιάσουμε στις πραγματικές αξίες ζωής, στους αξιόλογους ανθρώπους, τους σοφούς, τους στοχαστές, τους πνευματικούς και όχι σε εκείνους που παριστάνουν τους σπουδαίους επειδή έχουν πολλούς followers ή επειδή βγαίνουν στην τηλεόραση; Μήπως η υπερβολική αίσθηση σπουδαιότητας για τον εαυτό μας, καλλιεργεί φαντασιώσεις απεριόριστης επιτυχίας, δύναμης, εξυπνάδας, ομορφιάς ή ιδανικής αγάπης, που απαιτούν υπερβολικό θαυμασμό και ιδιαίτερη μεταχείριση; Μήπως ο υπερκαταναλωτισμός και υπεραυτοθαυμασμός προκαλούν Ναρκισσιστική Διαταραχή που είναι μορφή Ψυχοπάθειας; Μήπως είμαστε εν δυνάμει ψυχοπαθείς; Μήπως ο ιός εκτός από «δολοφόνος» είναι τελικά και «διδάσκαλος;» Μήπως ήρθε για να μας κάνει να αναθεωρήσουμε; Μήπως τίποτε δεν είναι τυχαίο τελικά; Ξαφνικά, δεν είμαστε οι βασιλιάδες που πιστεύαμε.” ΠΗΓΗ
Γράφει η Νένα Παπαδοπούλου Κάνε το καλό και ρίξτο στο γιαλό ή κάνε το καλό για να σου επιστραφεί διπλό. Όποιο από τα δύο και να διαλέξεις, σημασία έχει να κάνεις καλό ή τουλάχιστον να μην κάνεις κακό σε κανέναν και για κανένα λόγο. Αγάπα, λοιπόν, άνθρωπε. Αγάπα τον άνθρωπο σου και πες του το. Αγάπα τον διπλανό σου και βοήθα τον. Αγάπα την φύση στην οποία ζεις και φρόντισε την . Αγάπα τα ζώα που σε συντροφεύουν σε αυτό το ταξίδι και μην τα εκμεταλλεύεσαι. Αγάπα και τον εχθρό σου ακόμα και απομακρύνσου από αυτόν. Ναι, αυτό που άκουσες. Αν κάποιος σου κάνει κακό, σε πληγώνει, σε φθείρει, σε μειώνει, το καλύτερο που έχεις να κάνεις εσύ είναι να απομακρυνθείς. Κλείσε τις πόρτες, τα παντζούρια ακόμα και την κλειδαρότρυπα σε ότι και όποιον προσπαθεί να σε βλάψει. Μην τον τρέφεις, μην τον αφήνεις να διεισδύσει μέσα σου, μην τον μιμηθείς. Δεν αξίζει να γεμίσεις την ψυχή σου αρνητικά ή εκδικητικά συναισθήματα για κανέναν και για τίποτα. Το μίσος και ότι το συνοδεύει μαυρίζει εσένα τον ίδιο. Η αδιαφορία αντίθετα σε προστατεύει από πάρα πολλά και κυρίως από τον ίδιο τον εαυτό σου. Εκείνον τον κακό εαυτό που όλοι έχουμε αλλά δεν θέλουμε να ξέρουμε. Κάνε καλό όπου μπορείς και όπου δεν μπορείς απλά μην κάνεις κακό. Γίνε ο ήλιος στις ζωές των ανθρώπων σου και όχι τα σκοτάδια στις ζωές των εχθρών σου. Η ζωή επιστρέφει συμπεριφορές ακόμα και σκέψεις, ενώ οι άνθρωποι κατηγορούν άλλους γι αυτές. Τελικά αν όλοι πριν πράξουμε ή πριν μιλήσουμε βάζαμε τον εαυτό μας στην θέση του άλλου, όλα θα ήταν πιο εύκολα, πιο απλά, πιο αληθινά. Βοήθα, αγάπα, κατανόησε και αν δεν μπορείς, απλά αδιαφόρησε. Μακριά από κακία, μίσος, μικρότητες και εκδικητικές σκέψεις. Δεν προσφέρουν τίποτα και σε κανένα. Η ζωή είναι όμορφη μοιράζοντας λουλούδια την άνοιξη και όχι σκορπώντας το κρύο του χειμώνα. Αγάπα, λοιπόν, άνθρωπε. ΠΗΓΗ
Η Κόρινθος ήταν μία από τις σημαντικότερες πόλεις της αρχαίας Ελλάδος. Αν και κατοικήθηκε από την νεολιθική εποχή, η ακμή της αρχίζει από τον 8ο πΧ αιώνα με σημαντική πολιτική, στρατιωτική, εμπορική και πολιτισμική δράση. Η δημιουργία αποικιών στα δυτικά της Μεσογείου με σημαντικότερες αυτές στη Σικελία βοήθησε την Κόρινθο στην ανάδειξη της ως μία εκ των σημαντικότερων εμπορικών δυνάμεων της εποχής. Η πιο καθοριστική τους αποικιακή κίνηση ήταν η ίδρυση της πόλης των Συρακουσών που εξελίχτηκε στην σημαντικότερη πόλη της Σικελίας.
Στην σημερινή εποχή το να έχουμε μια ευτυχισμένη ζωή είναι στόχος πολλών ανθρώπων. Είναι αρκετές οι φορές όμως που βιώνουμε ακριβώς το αντίθετο. Το συγκεκριμένο βιντεάκι, μέσα σε 5 λεπτά αναλύει αρκετές από τις καταστάσεις που προβληματίζουν την σημερινή εποχή. Αξίζει να το δείτε! Ευτυχισμένη ζωή: Ένα άπιαστο όνειρο Στο κυνήγι του άπιαστου ονείρου της ευτυχισμένης ζωής είναι αφιερωμένο το παρακάτω animation. Σκηνοθέτης του είναι ο βραβευμένος Steve Cutts. Ο τίτλος του animation είναι «Happiness». Στην συγκεκριμένη ταινία μικρού μήκους μέσα από την αξιοπερίεργη αισθητική της σχολιάζονται πολλές από τις καταστάσεις που προβληματίζουν τους ανθρώπους τη σημερινή εποχή και καθορίζουν τη ζωή μας. Μερικά παραδείγματα είναι:
Ο υπερκαταναλωτισμός
Ο ανταγωνισμός
Η ματαιοδοξία
Η κατάχρηση ψυχοτρόπων φαρμάκων
Σε αυτήν ταινία μικρού μήκους παρομοιαζόμαστε με εκατομμύρια ποντίκια σε μια μεγαλούπολη. Δείτε παρακάτω το βίντεο
Πάψε πια να μιζεριάζεις. Πάψε να μετράς. Και κυρίως πάψε να με γειώνεις. Ξέρεις, έχω συναίσθηση του πόσο άσχημα είναι τα πράγματα εκεί έξω. Δε ζω σε κάποιο φανταστικό κόσμο. Εκεί έξω κυκλοφορώ κι εργάζομαι κάθε μέρα. Εκεί έξω πληρώνω λογαριασμούς και χαράτσια. Εκεί έξω υπολογίζω και δε μου φτάνουν τα χρήματα μέχρι το τέλος του μήνα. Την ξέρω την πραγματικότητα, τη ζω. Μα δεν την αγαπώ. Πως θα μπορούσα, άλλωστε. Και δεν τη δέχομαι. Δεν τη γουστάρω για συγκάτοικο, πως το λένε. Εσύ μπορεί να θέλεις να κοιμάσαι μαζί της. Να τη βλέπεις το πρωί που ξυπνάς και το βράδυ πριν κλείσεις τα μάτια σου. Μπορεί να σου αρέσει αυτή τη μιζέρια να τη βλέπεις και στον ύπνο σου. Εγώ τα όνειρα μου τα θέλω φωτεινά. Ανέμελα… Πολύχρωμα… Γι’αυτό εμένα μη μη με αγγίζεις. Και κυρίως μη με κατηγορείς ανώριμη. Δεν είμαι. Είμαι απόλυτα συνειδητοποιημένη. Ξέρω τι θέλω μα κυρίως τι δε θέλω. Δε θέλω τούτη τη μαυρίλα που μας βάψανε τη ζωή. Δε θέλω να κουβαλώ πάνω μου την κρίση πέρα από όσο είναι απολύτως απαραίτητο. Κι εσύ με πιέζεις. Και κυρίως με χαλάς. Εγώ μετρώ όνειρα κι εσύ λεφτά. Εγώ μετρώ στιγμές κι εσύ απλήρωτες υπερωρίες. Παράτα τα όλα και πάμε μια βόλτα. Το άγχος μας δε σώζει τον κόσμο. Μήτε πληρώνει λογαριασμούς. Μόνο συνθέτει δυστυχίες. Ένα μωσαϊκό γίνηκε η δυστυχία του κόσμου. Και με πονά να το βλέπω. Με πονά να υπάρχει. Έλα να κάνουμε μερικές θετικές σκέψεις. Αυτές σου λείπουν. Και μερικά χαμόγελα. Χαμογέλα μου να σε δω όπως είσαι. Άνθρωπος νέος, ζωντανός. Πάψε να είσαι το φάντασμα που σε καταντήσανε. Δες εμένα. Παραπαίω κι όμως φορώ το πιο καλό μου χαμόγελο. Εκείνο που φτάνει ως τα μάτια. Γιατί έτσι παλεύεται αγάπη μου η ζωή. Δίχως μουρμούρα και μιζέρια. Με δύναμη και τρέλα. Έλα να τους τρελάνουμε εμείς, πριν το κάνουν αυτοί. Έλα να νοιαστούμε για την ψυχική μας ισορροπία. Έλα να ζήσουμε. Φτωχικά. Δε με νοιάζει. Μα όχι μίζερα. Στενόχωρα. Δε με πειράζει. Μα όχι κλειστοφοβικά. Τη ζωή μου τη διαφεντεύω εγώ. Και δεν επιτρέπω σε κανέναν να μου την κάνει σκουπίδι. Ζορίζομαι, το ξέρεις. Ζορίζεσαι, το ξέρω. Κι όλοι μαζί με μας το ίδιο. Κι είναι άσχημα τα πράγματα. Κι είναι το πηγάδι άπατο ακόμη. Δεν έχουμε ξύσει το βυθό. Δεν τον έχουμε πλησιάσει καν. Έτσι λένε τουλάχιστον. Έτσι αποδεικνύεται μέρα τη μέρα. Μα χαμογέλα μου. Και θα σου γελάσω κι εγώ. Κι ας κάνουμε όνειρα. Μικρά ή μεγάλα. Τρελά ή λογικά. Όνειρα να είναι. Αυτά κανένα μισθολόγιο δεν μπορεί να τα πετσοκόψει. Και καμία τράπεζα να τα κατασχέσει. Είναι το παραθυράκι της ζωής ενάντια στην παράνοια των ανθρώπων. Όνειρα… Όλα γκρεμίζονται μα εμείς ας κάνουμε όνειρα. Ας ελπίσουμε σε μια καλύτερη μέρα. Ας πιστέψουμε σε αυτή κι ας την κυνηγήσουμε. Δίχως γκρίνιες και μιζέριες. Δίχως άγχη και καυγάδες. Δίχως θυμούς και παραλογισμούς. Μόνο με χαμόγελα. Με θετική ενέργεια και πίστη. Στο Θεό, τον άνθρωπο και τη ζωή. Κι όλα θα φτιάξουν… ΠΗΓΗ
Ομιλία του Δημήτρη Λιαντίνη τον Μάιο του 1995 προς τους μετεκπαιδευόμενους δασκάλους του Μαρασλείου Διδασκαλείου στο Ηρώδειο. Το θέμα ήταν “Τα συμπτώματα της παρακμής και της κρίσης” Παραθέτουμε πρώτα την ομιλία του ως κείμενο και στο τέλος έχουμε το βίντεο από το απόσπασμα της ομιλίας του. Πέθανε ο θεός σημαίνει πέθανε ο δάσκαλος Ποιος μας ακούει εμάς; Είμαστε σήμερα εδώ 20 δάσκαλοι και τον καθένα από εσάς αύριο θα τον ακούνε 20 άτομα στο σχολείο του. Όταν εμφανίζεται στην τηλεόραση ο δημοσιογράφος, ο αμόρφωτος και ο ανεύθυνος, και απευθύνεται σε 2 εκατομμύρια. Αυτοί είναι οι δάσκαλοι, αυτοί διδάσκουν σήμερα, αυτοί διαμορφώνουν τη νέα αγωγή, διαμορφώνουν τις νέες γενεές. Πέθανε το βιβλίο Ποιος διαβάζει σήμερα βιβλία; Έχουμε την τηλεόραση και τα βλέπουμε όλα έτοιμα. Έχουμε το θέαμα και διασκεδάζουμε. Ξέρετε τι φοβερό κακό είναι αυτό για τον άνθρωπο; Πού βρίσκεται το μυστικό του βιβλίου; Το μυστικό του βιβλίου είναι ότι διαβάζοντας μία σελίδα συνοδεύεσαι με την ανάγκη να μάθεις. Αυτό είναι που λέμε το πολιτικό σύνδρομο. Αυτό το στοιχείο έχει εξαφανιστεί από τα θεάματα και τα ακροάματα. Έτσι λοιπόν ο άνθρωπος μένει σε μία επιφάνεια, μία εντελώς επιπόλαιη ημιμάθεια. Πέθανε ο ποιητής Ο Γιώργος Σεφέρης αναφέρει χαρακτηριστικά μια φράση του Χαίλντερλιν (Φρήντριχ Χαίλντερλιν (1770-1843): “Κι οι ποιητές τί χρειάζονται σ’ έναν μικρόψυχο καιρό;” Σήμερα όλοι είμαστε ποιητές αλλά ποίηση δεν γίνεται. Χάθηκε ο ποιητής. Πέθανε ο ποιητής. “Τώρα που κανείς δεν πενθεί τα αηδόνια και όλοι γράφουν ποιήματα”, θα πει πολύ νωρίς ο Οδυσσέας Ελύτης. Τι άλλο πέθανε; Πέθανε ο έρωτας. Αυτά τα πορνοβίντεο που βλέπουμε κάθε βράδυ για να εξυπηρετήσουν τους δικούς τους λόγους. Αυτό είναι το τραγούδι των Σειρήνων που το ακούγανε οι σύντροφοι [του Οδυσσέα] και γέμιζε από κάτω ο τόπος κόκαλα. Που οδηγεί όλο αυτό; Πόσο τελικά εκφυλίζει τον άνθρωπο σε σχέση με αυτό το υπέροχο φαινόμενο, τον έρωτα; Πέθανε το σώμα, ο αθλητισμός. Τι είναι όλα αυτά τα πράγματα που βλέπουμε; Τα στάδια και τα γήπεδα και οι χουλιγκάνοι; Είναι παγκόσμιο το φαινόμενο. Δεν θυμίζει το Κολοσσαίο της Ρώμης; Για να ξεχνιέται ο άνθρωπος. ’Οπου και να πάτε ακούτε να συζητούν για ποδόσφαιρο: στα κουρεία, στα μαγαζιά, στα ταξί κ.τ.λ. Αυτά είναι τα σημάδια που δείχνουν τα σημάδια που δείχνουν ότι πέθανε ο θεός. Ο θεός δεν πέθανε. Ο άνθρωπος πεθαίνει.
Ένα από τα πιο κοινότυπα διλήμματα, που μας μαρκάρουν από την ώρα που θα γεννηθούμε είναι εκείνου του θέλω-πρέπει. Ποιος δε θυμάται τη μαμά του, να του απαγορεύει παγωτό Γενάρη μήνα, γιατί δεν πρέπει; Ποιος δε σας ρώτησε, μα τι θέλεις επιτέλους στη ζωή σου, ή ποιος δε σας είπε κάνε εκείνο ή το άλλο; Όλοι καθημερινά ερχόμαστε αντιμέτωποι με τέτοιου είδους ερωτήματα συνεχώς και αδιαλείπτως. Πόσα θέλω μας θυσιάστηκαν στο βωμό των πρέπει και πόσες επιταγές της λογικής καταποντίστηκαν από επιθυμίες; Άπειρα. Τι είναι τελικά το σωστό; Ποιος είναι εκείνος ο δρόμος, που θα μας κάνει πραγματικά ευτυχισμένους και θα μας κάνει να νιώθουμε γεμάτοι και πλήρεις; Το πρώτο βήμα είναι σίγουρα η αυτογνωσία. Το να ξέρεις που πατάς και που βρίσκεσαι, οι στόχοι σου, οι πόθοι σου και ότι άλλο μπορεί να υπάρχει στο μυαλό, πρέπει να είναι ξεκάθαρα. Είναι το πιο σημαντικό για τη μετέπειτα αποδοχή ή απόρριψη των σχεδίων σου. Διότι άμα δε ξέρεις, τι θες, θα επικρατεί χάος μέσα σου και το χάος φέρνει μπλεξίματα. Μόνο αν τα βρεις εξάλλου, θα μπορείς να τα υποστηρίξεις. Τότε θα ξέρεις, ποιες θα είναι οι κατάλληλες κινήσεις που θα πρέπει να κάνεις, για να τα ολοκληρώσεις. Επίσης, για να το αποδεχτεί το περιβάλλον σου, πρέπει να είσαι εσύ εκείνος, που θα τα υποστηρίξεις μέχρι τέλους. Να τα δηλώνεις σθεναρά και να μην επηρεάζεσαι από φίλους ή οικογένεια. Το να άγεσαι και φέρεσαι από τις περιστάσεις και τις συνθήκες, θα σε αποπροσανατολίσει από τους στόχους σου και στο τέλος θα βρεθείς με άδεια χέρια. Να τολμήσεις να γίνεις ηθοποιός, ακόμα κι αν οι δικοί σου περιμένουν να αναλάβεις το δικηγορικό τους γραφείο. Να πας να του εξομολογηθείς τον έpωτά σου ακόμα κι αν είναι με άλλη. Ο τολμών νικά λένε και δεν έχουν άδικο. Αν ζήσεις μια ζωή μακρυά από τα θέλω σου, θα ζήσεις μια ξένη ζωή. Μια ζωή που δε σου ανήκει χτισμένη σε όνειρα και βλέψεις άλλων. Δεν υπάρχει χειρότερο από το να ξυπνήσεις μια μέρα και να συνειδητοποιήσεις, πως η ζωή σου είναι ένα κράμα επιθυμιών των άλλων και δειλίας να αντιταχθείς σε διάφορες προτροπές και διαταγές. Ζωή έχει μία και είναι πολύ κρίμα να τη ζούμε διαφορετικά από ότι θέλουμε. Ακόμα κι αν φας τα μούτρα σου, ακόμα κι αν τα πράγματα δεν έρθουν ρόδινα, ακόμα κι αν αποδειχθούν λανθασμένες οι επιλογές σου, θα είναι κατά δικές σου και τα παθήματά σου θα γίνουν τα καλύτερα μαθήματά σου. Μόνο πείρα και γνώση φέρνουν οι αποτυχίες και όχι χασούρα. Να ζείτε όπως θέλετε λοιπόν, μακρυά από πρέπει και από ότι μπορεί να ορίζει η θέση σας, η δουλειά σας, οι γονείς σας. Να ζείτε για πάρτη σας και να ζείτε τολμηρά. Μόνο τότε έχει αξία να ζεις. Της Εύας Αροτσίδου ΠΗΓΗ
