Γιάννενα | Βόλτα στα Λιθαρίτσια
Ο Προμαχώνας "Λιθαρίτσια" βρίσκεται σε βραχώδες ύψωμα, στο κέντρο περίπου της πόλης των Ιωαννίνων. Κτίστηκε από τον Αλή Πασά στις αρχές του 19ου αιώνα πάνω σε παλαιότερη οχύρωση του Βοημούνδου. Η θέση του ήταν σημαντική, αφού λειτουργούσε σαν προμαχώνας του κάστρου των Ιωαννίνων και συγκεκριμένα εμπόδιζε την προσπέλαση στο κάστρο της πόλης, αλλά και την προσπάθεια πολιορκίας του.
Στο εσωτερικό του, παρατηρούνται διάφορα κτίρια. Κατά τις πηγές, εκεί ήταν κτισμένα 3 σεράγια, από τα οποία τα 2 ήταν των γιών του Αλή Πασά, Βελή και Μουχτάρ, ενώ το άλλο ήταν του ίδιου. Το σεράγι του Αλή Πασά, στις πηγές αναφέρεται ως "κομψότατον παλάτιον" και υπερείχε από τα υπόλοιπα ανάκτορά του.
Σχόλια: Σήμερα, ο προμαχώνας "Λιθαρίτσια" βρίσκεται σε αρκετά καλή κατάσταση, αφού έτυχε μέριμνας από την Ε.Η.Μ.
Η Μύκονος από ψηλά
Εναέρια λήψη της χώρας Μυκόνου, ξενοδοχείο Μύκονος blue και παραλιών όπως Ψαρού, Ορνός, super Paradise.
Η Μύκονος είναι νησί του Αιγαίου Πελάγους και ανήκει στις Κυκλάδες. Πρωτεύουσα του νησιού είναι η Χώρα, που βρίσκεται στη δυτική πλευρά του νησιού. Η Μύκονος ήταν από τα πρώτα ελληνικά νησιά που αναπτύχθηκε τουριστικά. Ήδη από τη δεκαετία του 1960 συνέρρεαν μαζικά τουρίστες προς το νησί. Σήμερα η νυχτερινή ζωή της Μυκόνου θεωρείται από τις πιο ζωντανές και ενεργές στην Ευρώπη. Το πιο γνωστό σημείο του νησιού στη χώρα ονομάζεται μικρή Βενετία λόγω της ομοιότητας του με τη Βενετία.
Δρένια ή Γαϊδουρονήσια | Η "Γαλάζια Λίμνη"της Χαλκιδικής
Δείτε από ψηλά την "Γαλάζια Λίμνη" της Ελλάδας, μια συστάδα έξι νησιών που δημιουργούν μια πανέμορφη εξωτική αγκαλιά και βρίσκονται ανάμεσα στο δεύτερο και το τρίτο πόδι της Χαλκιδικής.
Ονομάζονται Δρένια (ή Γαϊδουρονήσια).
Τα νερά έχουν απίστευτα χρώματα, σε όλες τις αποχρώσεις του γαλάζιου και τιρκουάζ και είναι ρηχά και φιλικά για κολύμπι.
Τα δύο μικρότερα νησάκια διαθέτουν δικές τους, "ιδιωτικές" παραλίες και βράχια που εξασφαλίζουν την απαραίτητη σκιά για τον επισκέπτη.
Όλα τα νησάκια μαζί δημιουργούν μια μεγάλη "γαλάζια λίμνη" που μαγεύει και είναι σπάνιας φυσικής ομορφιάς.
Απολαύστε την πτήση!
Λιχαδονήσια - Οι Μπαχάμες της Ελλάδας
Τοπίο βγαλμένο από... χέρι ζωγράφου. Θαλάσσιες φώκιες που ζουν μόνιμα εκεί. Μαύρες πέτρες ηφαιστειακής προέλευσης. Ένα ναυάγιο και πολλές, δαντελωτές παραλίες με όλες τις αποχρώσεις του μπλε συνθέτουν το σύμπλεγμα των Λιχαδονησίων μεταξύ του Μαλιακού και του Βόρειου Ευβοϊκού κόλπου.
Τα Ιωάννινα από ψηλά.Μία παραμυθένια πόλη. Υπό των ήχο των VIC
Τα Ιωάννινα γνωστά και ως Γιάννενα ή Γιάννινα είναι η πρωτεύουσα και μεγαλύτερη πόλη του νομού Ιωαννίνων και της Ηπείρου με πληθυσμό 65.574 κατοίκους, για την πόλη, και 111.740 κατοίκους για το διευρυμένο Δήμο Ιωαννιτών (2011). Τα Ιωάννινα εμπεριέχονται στον ΟΤΑ του Δήμου Ιωαννιτών ο οποίος συμπεριλαμβάνει και τα γειτονικά χωριά. Ο κάτοικος ονομάζεται Ιωαννίτης, Ιωαννίτισσα, ή κοινώς Γιαννιώτης και Γιαννιώτισσα. Τα Ιωάννινα βρίσκονται στο βορειοδυτικό κομμάτι της ηπειρωτικής Ελλάδας, στο κέντρο του ομώνυμου λεκανοπεδίου. Είναι μία από τις μεγαλύτερες πόλεις της Ελλάδας με πλούσια πολιτιστική παράδοση και σύγχρονες αναπτυξιακές επιχειρήσεις. Στα Ιωάννινα εδρεύει το πανεπιστήμιο Ιωαννίνων, με 14 τμήματα και περίπου 20.000 φοιτητές. Επίσης στα Ιωάννινα φιλοξενούνται και τμήματα του ΤΕΙ Ηπείρου, με έδρα την Άρτα. Μεταξύ των πολυποίκιλων γεωγραφικών χαρακτηριστικών της περιοχής, ξεχωριστή θέση κατέχει η λίμνη Παμβώτιδα, που παράκειται της πόλης. Στην πόλη λειτουργούν δύο νοσοκομεία, το Γενικό Κρατικό "Χατζηκώστα" και το "Πανεπιστημιακό Περιφερειακό Δουρούτη" τα οποία δέχονται ασθενείς από κάθε γωνιά του νομού.
Άξιο αναφοράς είναι το νησάκι της λίμνης (νήσος Ιωαννίνων), στο οποίο βρίσκεται μικρός οικισμός και διάφορα μνημεία και αξιοθέατα, όπως η τελευταία κατοικία του Αλή Πασά. Υπάρχουν επίσης έξι μοναστήρια,[1] το παλιότερο του Αγίου Νικολάου (Ντίλιου) ή Στρατηγοπούλου του 11ου αιώνα, του Αγίου Νικολάου (Σπανού) ή Φιλανθρωπινών από το 1292 μ.Χ., του Αγίου Ιωάννη του Προδρόμου (1506 μ.Χ.), της Ελεούσης (1570 μ.Χ.), του Αγίου Παντελεήμονος (17ου αιώνα) και της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος (1851 μ.Χ.). Στο μοναστήρι του Αγίου Νικολάου (Σπανού) ή Φιλανθρωπινών δίδαξαν κατά τα χρόνια της Τουρκοκρατίας ο λόγιος Αλέξιος Σπανός, οι μοναχοί Πρόκλος και Κομνηνός και οι αδελφοί Αψαράδες, Θεοφάνης και Νεκτάριος. Τρία χιλιόμετρα από την πόλη των Ιωαννίνων βρίσκεται το σπήλαιο Περάματος Ιωαννίνων, μήκους περίπου 830 μέτρων και εκτάσεως περίπου 14400 τ.μ.[1] Το σπήλαιο ανακαλύφθηκε από κατοίκους της πόλεως που προσπάθησαν να βρουν καταφύγιο από τους βομβαρδισμούς των ιταλικών αεροπλάνων το 1940. Βόρεια των Ιωαννίνων, σε απόσταση 50 περίπου χιλιομέτρων, βρίσκεται η γραφική Κόνιτσα και ο ποταμός Αώος.
Eurobulker-X το ναυάγιο "μεσαριά" του Ευβοϊκού που αρνείται να βουλιάξει
Το Ναυάγιο Eurobulker-Χ "μεσαριά" του Ευβοϊκού κόλπου που αρνείται να βουλιάξει.
"Μεσαριά " έτσι μας είπε ο ψαράς που μας έδωσε την πληροφορία και είχε απόλυτο δίκιο. Εννοούσε στη μέση του Νότιου Ευβοικού κόλπου μιας και το ναυάγιο βρίσκετε στα 4.300 μέτρα από τη πιο κοντινή ακτή.
Είναι το δυσκολότερο θέμα που έχουμε καλύψει μέχρι σήμερα και χρειάστηκαν 50 λεπτά πτήσεις μέχρι να το εντοπίσουμε.
Την 1η Σεπτεμβρίου 2000 στην περιοχή Λευκαντί της Χαλκίδας κανείς δεν μπορούσε να πιστέψει αυτό που συνέβη με το φορτηγό πλοίο Eurobulker X.
Κατά την διάρκεια φόρτωσης φορτίου τσιμέντων το πλοίο κόπηκε στα δύο με αποτέλεσμα να χάσει τη ζωή του ένας Ουκρανός ναυτικός και να τραυματιστούν άλλα τέσσερα μέλη του πληρώματος.
Οι συνέπειες από το ναυάγιο του Eurobulker X, ήταν άμεσα ορατές, αφού πετρέλαια απελευθερώθηκαν από τις δεξαμενές του και κατέκλυσαν τις γύρω ακτές, παρά την άμεση ενεργοποίηση υπηρεσιών και συνεργείων που σφράγισαν τις δεξαμενές του πλοίου.
Το φορτηγό πλοίο είχε καταπλεύσει στη Χαλκίδα στις 28 Αυγούστου, προερχόμενο από την Τουρκία και με προορισμό την Αίγυπτο. Διαχειρίστρια εταιρεία του Γιουρομπάλκερ ήταν η Arrow Finance, με έδρα τον Πειραιά.
Η ιστορία του πλοίου
Το Eurobulker X ήταν πλοίο τύπου Bulk Carrier (πρώην Matumba, πρώην Alangos, πρώην Galea) με σημαία Καμπότζης, ολικής χωρητικότητας 19916 κόρων, και καθ. 13780 κόρων, μεταφορικής ικανότητας 35264 τόνων, μήκους 196 μέτρων, ναυπηγήσεως του 1974 στα Ισπανικά ναυπηγεία Astilleros Espanoles της Σεβίλλης, κινούμενο με μηχανή Sulzer 11,500 BHP.
Το πλοίο άνηκε στον όμιλο του Έλληνα εφοπλιστή Σταύρου Ηλία, αποκτηθέν το Φεβρουάριο του 1998 από την εταιρία Medway (Δ. Δελαπόρτας Θ. Γιαννούτσος) στην οποία ανήκε από το 1994 μέχρι το 1998 με το όνομα Matumba, ενώ με το ίδιο όνομα άνηκε προηγουμένως από το 1992-1994 στον εφοπλιστή Μούσκα. Το 1998, ο τελευταίος πλοιοκτήτης το μετονόμασε από Matumba σε Eurobulker X.
Το πλοίο ήταν επανδρωμένο με αλλοδαπό πλήρωμα εκτός του Έλληνα Υποπ/ρχου Νικολ. Πανταζή.
Η θέση του στο βυθό
Ένα κομμάτι του Eurobulker X εξέχει από το νερό μέχρι του ύψους των τριών μέτρων και μένει να θυμίζει την τραγική ιστορία του. Το ναυάγιο είναι καθισμένο όρθιο, σε αμμώδη,λασπώδη βυθό. Το βαθύτερο του κομμάτι βρίσκεται περίπου στα 35 μέτρα, αλλά ουσιαστικά το πλέον ενδιαφέρον κομμάτι του, βρίσκεται μεταξύ 10 και 20 μέτρων.
Φυσικά είναι προορισμός όσων ασχολούνται με την αυτόνομη κατάδυση, αφού όπως λένε λόγω του μεγέθους του, είναι αδύνατο να περιηγηθεί κάποιος σε αυτό σε μια μονάχα κατάδυση, ενώ αν οι υποβρύχιοι επισκέπτες είναι τυχεροί και πετύχουν καλό καιρό που συνεπάγεται καλή ορατότητα τότε θα εντυπωσιαστούν.
Στην πλώρη, εντυπωσιακή είναι η «μπάλα» του πλοίου, καθώς και κάποιες καταπακτές, ενώ στην πρύμνη, μια περιήγηση στην τεράστια του προπέλα, είναι απολύτως απαραίτητη. Εξίσου εντυπωσιακό είναι το σημείο που έσπασε το πλοίο, καθώς το τσιμέντο που περιείχαν τα αμπάρια του, στερεοποιημένο πλέον, θυμίζει σεληνιακό τοπίο.
Οι δύτες έχουν τη δυνατότητα να ρίξουν μια ματιά και στο εσωτερικό του, καθώς τα περισσότερα από τα παράθυρα του είναι σπασμένα και επιτρέπουν την ασφαλή παρατήρηση χώρων όπως η κουζίνα, κάποιοι διάδρομοι και καμπίνες πληρώματος.
Δείτε το βίντεο
Κάθε εμπόδιο μια συνωμοσία του σύμπαντος για το καλό σου.
Της Γεωργίας Ανδριώτου.
«Όταν θέλεις κάτι πολύ, το σύμπαν συνωμοτεί για να πετύχεις το προσωπικό σου όνειρο», έγραψε ο Κοέλο κι αυτή του η φράση αγαπήθηκε από πάρα πολλούς. Τα χρόνια πέρασαν και μου φαίνεται πολύ αστείο να διαβάζω πλέον τις παραλλαγές της σε στιχάκια που παρουσιάζουν το σύμπαν κουφό και άχρηστο.
Δεν είμαι σίγουρη αν υπάρχει μια «ανώτερη» βούληση που ελέγχει και ρυθμίζει τις ζωές των ανθρώπων, αλλά σίγουρα υπάρχουν εκείνοι που έχουν χρεώσει την πορεία της ζωής τους σ’ αυτήν τη βούληση, την οποία θεωρούν πως δεν μπορούν να την ελέγξουν.
Άλλοι την ονομάζουν μοίρα, άλλοι πεπρωμένο και κάποιοι άλλοι σύμπαν.
Πολύ αόριστα και γενικευμένα όλα, αλλά εκφράζουν την ανάγκη του ανθρώπου να δικαιώσει το παράπονό του για όλα όσα στερείται και πιστεύει ότι του αξίζουν.
Αν όντως πιστεύεις στη δύναμη ή στην αδυναμία του σύμπαντος να συμμεριστεί και να συνωμοτήσει για το προσωπικό σου όνειρο, σκέψου και το άλλο ενδεχόμενο.
Το σύμπαν μπορεί τελικά να μην είναι ούτε τυφλό ούτε κουφό.
Ίσως και να σε ακούει, αλλά και να βλέπει αυτά που εσύ δεν μπορείς ή αρνείσαι να δεις. Και ίσως όντως να συνωμοτεί τελικά, αλλά υπέρ σου κι όχι εναντίον σου, όπως νομίζεις. Συνωμοτεί για να σε προστατέψει. Με τη λογική ότι είναι καλύτερο να μουντζώνεις εσύ αυτό για αδιαφορία παρά τον εαυτό σου αργότερα για ανοησία.
Κάθε εμπόδιο για καλό, λέει ο σοφός λαός. Κάθε εμπόδιο μια συνωμοσία του σύμπαντος για το καλό σου, σκέφτομαι εγώ. Μπορεί να είναι κι έτσι. Μπορεί και όχι.
Κι αν δεν είναι έτσι, τότε να σκεφτείς μήπως τελικά είναι όλα παιχνίδια του μυαλού (σου!). Κι ότι όλα είναι απλά. Κι όλα είναι διαχειρίσιμα.
Στο χέρι σου είναι να ανοίξεις το παράθυρο της ζωής σου για να δεις το “παραπέρα”. Κι αυτή τη ζωή που ονειρεύτηκες στα νιάτα σου, ίσως είναι καλύτερα να σταματήσεις να την αναπολείς και να προσπαθήσεις να την παλέψεις και να τη διεκδικήσεις.
Κι αν δεις ότι δεν τα καταφέρνεις, να προσπαθήσεις τουλάχιστον να την κάνεις καλύτερη στο παρόν που τη ζεις. Με τα δεδομένα που έχεις στα χέρια σου. Κι αυτά είναι μετρημένα κουκιά. Δεν μπορείς να τα αμφισβητήσεις.
Η ζωή που λαχταράς δε θα σου χαριστεί από κανέναν “έρωτα”, δε θα σου χαριστεί από κανένα σύμπαν, δε θα σου χαριστεί μόνο από τα όνειρα.
Πιστεύω ότι αν κάτι το θέλουμε πολύ, δύσκολα μπορούν να μας σταματήσουν γνώμες τρίτων, πρακτικά εμπόδια ή ηθικές αναστολές . Δεν είμαι σίγουρη αν το σύμπαν θα συνωμοτήσει…αλλά αν σκεφτείς το χρονοδιάγραμμα της αναμονής που σε βάζει, πρέπει τελικά να είναι πολύ αργό…
Μέχρι να το σκεφτεί και να το αποφασίσει, μάλλον θα έχουμε προλάβει ή να χαρούμε τον θρίαμβό μας ή να φάμε τα μούτρα μας…
Όπως και να ‘χει, άμα είναι να περιμένεις τις συμπαντικές συνομωσίες για να κρατήσεις το όνειρο στα χέρια σου, χάθηκε η μαγεία του. Και τότε γίνεται απλά μια ακόμα πραγματικότητα με μπόλικη δόση λογικής.
Και γι’ αυτήν δε χρειάζεται να υποχρεωνόμαστε σε κανένα σύμπαν, την έχουμε κι από μόνοι μας.Έτσι δεν είναι;
ΠΗΓΗ
Μη θυμώνετε. Μην ανταποδίδετε. Κάντε κάτι καλύτερο. Ξεπεράστε το.
Είναι πολύ όμορφο να μένετε σιωπηλοί όταν οι άλλοι περιμένουν να είστε εξοργισμένοι. – Kushandwizdom
Οι άνθρωποι που δεν καταλαβαίνουν το πραγματικό νόημα, συχνά λένε τη λέξη «κάρμα» σαν κάτι αρνητικό. Από τη δική μου εμπειρία, το κάρμα λειτουργεί και θετικά και αρνητικά.
Η λέξη κάρμα είναι Σανσκριτική και δηλώνει τον κύκλο του αιτίου και του αιτιατού, κάτι που σημαίνει πως κάθε πράξη που κάνει κάποιος στη ζωή του θα τον επηρεάσει σε κάποια στιγμή στο μέλλον. Αυτός ο κανόνας ισχύει επίσης για τις σκέψεις και τα λόγια κάποιου.
Στη ζωή σας έχετε απίστευτη δύναμη να δημιουργήσετε καλές και άσχημες εμπειρίες που θα βασίζονται στα λόγια και τις πράξεις σας. Αν και έχετε όλη την καλή διάθεση να κάνετε το καλύτερο που μπορείτε ανά πάσα στιγμή, μερικές φορές το «καλύτερο που μπορείτε» προκαλεί πόνο και στενοχώρια σε κάποιον άλλον.
Οι περισσότεροι άνθρωποι έχουν κάνει κακές επιλογές για χάρη κάποιου άλλου για τις οποίες αργότερα έχουν μετανιώσει. Μερικές φορές οι δικές μας ανάγκες παρεμποδίζουν αυτό που ξέρουμε στην καρδιά μας πως είναι το σωστό.
Το Σύμπαν θα φέρει πίσω σε εσάς όλα όσα κάνατε ή όσα συναισθήματα προκαλέσατε σε κάποιον άλλον. Αυτό το καρμικό μπούμερανγκ σας βοηθάει να πάρετε ένα μάθημα για το πώς οι πράξεις σας επηρεάζουν τους άλλους και πώς να είστε πιο συμπονετικοί.
Αντί να ελπίζετε πως ο προκλητικός άνθρωπος θα εισπράξει τα καρμικά χρωστούμενα, προσπαθήστε να έχετε μια πιο συμπονετική οπτική. Τι θα θέλατε να εύχονται οι άλλοι για εσάς;
Ακολουθήστε τα πέντε βήματα που ακολουθούν ώστε να κάνετε ένα καρμικό καθάρισμα στον εαυτό σας:
1. Να νιώθετε ευγνωμοσύνη για κάθε εμπειρία, είτε καλή είτε κακή.
2. Να ενεργείτε από αγάπη προς όλους, άσχετα με τι έχουν κάνει εκείνοι.
3. Ελέγξτε τα κίνητρά σας και βεβαιωθείτε πως προέρχονται από αγάπη προς εσάς και τους άλλους.
4. Προσέξτε τη συμπεριφορά σας γιατί οι αρνητικές σκέψεις δημιουργούν αρνητική ενέργεια η οποία κατευθύνεται σε εσάς.
5. Συγχωρήστε. Μπορεί να είναι το δυσκολότερο πράγμα αλλά και το πιο σημαντικό ώστε να δημιουργήσετε ένα όμορφο κάρμα.
Την επόμενη φορά που ένας φίλος, ένας ξένος ή ένα μέλος της οικογένειάς σας πει ή κάνει κάτι κακό σε εσάς ή σε άλλους, πείτε στον εαυτό σας να του στείλει αγάπη και φως. Θυμηθείτε πως οι περισσότεροι άνθρωποι συμπεριφέρονται άσχημα όταν βρίσκονται κάτω από πίεση ή αντιμετωπίζουν δυσκολίες στη ζωή τους. Δεν έχει να κάνει με εσάς αλλά με τους άλλους. Πάντα έχει να κάνει με τους άλλους.
Αυτό λειτουργεί με τον ίδιο τρόπο αν εσείς είστε εκείνοι που μοιράζετε την αρνητικότητα. Έχει να κάνει με εσάς, όχι με τους άλλους.
Θα σας συμβούν μερικές εκπληκτικές και θετικές εξελίξεις όταν θα σταματήσετε να εύχεστε άσχημο κάρμα στους ανθρώπους που σας έχουν πληγώσει.
Για εμένα λειτούργησε. Η συγγραφική μου σταδιοδρομία άνθισε και η σχέση μου με τα παιδιά μου βελτιώθηκε επειδή σταμάτησα να είμαι σκληρή με τον εαυτό μου. Άρχισα να λαμβάνω γενναιοδωρία και αφθονία.
Αν είστε γενναιόδωροι αλλά έχετε ατυχίες, δεν σας τιμωρεί το Σύμπαν. Το κάρμα δεν ακολουθεί τον χρόνο. Υποχωρεί και έρχεται ξανά αλλά όχι σύμφωνα με τον δικό μας χρόνο. Έρχεται όμως.
Μη θυμώνετε. Μην ανταποδίδετε. Κάντε κάτι καλύτερο. Ξεπεράστε το. Απορροφηθείτε τόσο από τη δική σας επιτυχία ώστε να ξεχάσετε ότι σας συνέβη. – Donald Driver
_______________
Συγγραφέας: Dina Strada
Μετάφραση: Νίκος Πνευματικός – healinghome.gr
ΠΗΓΗ
Φωτογραφία του Τσέχου φωτογράφου Fritz Mraz με την προκυμαία της Μυτιλήνης
FRITZ J. MRAZ
Τσέχος φωτογράφος ,μαρτυρίες αναφέρουν ότι πιθανότατα γεννιέται την δεκαετία του 1870 στο Τσέσκυ Κρούμλοβ. Αρκετά νέος βρίσκεται στην αυλή του Σουλτάνου Αμπντούλ Χαμίτ, στην Κωνσταντινούπολη.
Καλλιτεχνική φύση, με ευρωπαϊκή φινέτσα πολύγλωσσος μιλούσε πέντε γλώσσες , καλός μάγειρας και ξέροντας την τέχνη της φωτογραφίας, εύκολα κερδίζει έδαφος στην αυλή του Σουλτάνου.
Όντας στην αυλή του Σουλτάνου του μεταφέρονται τέτοιες εντυπώσεις και αφηγήσεις για το νησί της Μυτιλήνης που υποκινούν την περιέργειά του και επισκέπτεται το νησί.
Πηγαίνοντας στην Μυτιλήνη λοιπόν ο Μράζ γύρω στο 1898 γίνεται ο ευνοούμενος του προξένου της Αυστροουγγαρίας Natale Bargilli.Νοικιάζει σπίτι ακριβώς απέναντι από το σπίτι της οικογένειας του Γιώργου και της Βασιλικής Ψαραδέλλη, ερωτεύεται την εικοσάχρονη πρωτότοκη κόρη τους την Μαριάνθη. Τα προξενεία αναλαμβάνει μια συγγενής της οικογένειας και το 1902 παντρεύονται. Το 1904 γεννιέται η πρώτη κόρη τους η Δωροθέα και ακολουθούν , ο Αντώνης, ο Γιώργος, ο Θωμάς,και τέλος η Όλγα.
Ο Μράζ από την πρώτη στιγμή που πάτησε το πόδι του στο νησί συγκινημένος από τις ομορφιές της , φωτογραφίζει οτιδήποτε τον κεντρίζει, τοπία από όλες τις γωνιές της πόλης, τα γύρω χωριά αλλά και ταξιδεύει και φωτογραφίζει, την Πέτρα , τον Μόλυβο, τα εγκαίνια του Σάρλιζα Παλλάς στην Θερμή, ιστορικές στιγμές της Λέσβου, σκηνές ,μετά το ψήφισμα των νεοτούρκων , από την κοινή ζωή Ελλήνων και Τούρκων ,την Απελευθέρωση της Μυτιλήνης, ακολουθεί τον ελληνικό στρατό και φωτογραφίζει τους στρατιώτες αλλά και την πορεία τους διασχίζοντας την Λέσβο .Αποθανατίζει αφίξεις σημαντικών ανθρώπων στο νησί , την απόβαση του Διεθνούς στόλου το 1905, αλλά και την απόβαση του ελληνικού στόλου .Όμως με το ξεχωριστό δικό του τρόπο φωτογραφίζει και ανθρώπινες στιγμές Ελλήνων και Τούρκων να γλεντούν μαζί, ανθρώπους του μόχθου την ώρα της δουλειάς τους, υφαντήρια, αγώνες στο γήπεδο του Ταρλά ,θρησκευτικές εικόνες του Ταξιάρχη..Αποθανατίζει τους κουλτζήδες και τα γεγονότα με τον αποκλεισμό του νησιού λόγω της μονοπωλιακής Regie, και όλες τις αγαπημένες του γωνιές της Μυτιλήνης ,το λιμάνι, τα Τσαμάκια , την Επάνω Σκάλα, το πολυφωτογραφισμένο του Τελωνείο.
Αποκτά γρήγορα φήμη αλλά και πελατεία από όλα τα μέρη της Λέσβου που έρχονται στην Μυτιλήνη να φωτογραφηθούν στο φωτογραφείο του. Διαφημίζει τα καλλιτεχνικά του φωτογραφεία στον τοπικό τύπο το ένα στην οδό Μητροπόλεως, και το άλλο στο σπίτι που έχει στο μεταξύ αγοράσει η οικογένεια στην Οδό Αγίου Παντελεήμονα 10 , όπου έχει κάνει σκοτεινό θάλαμο το υπόγειο του σπιτιού, και ένα από τα δωμάτια , το πιο φωτεινό, φωτογραφείο.Τα περισσότερα από τα πορτρέτα που έχει φωτογραφίζει έχουν τραβηχθεί σε αυτό το δωμάτιο του σπιτιού του.Τα ονόματα των ατελιέ του είναι ΗΛΙΟΣ, ΛΕΣΒΟΣ. Ο ίδιος είτε και σαν εκδότης κάποιο διάστημα, είτε μόνο σαν φωτογράφος δημιουργεί πλήθος καρτ-ποστάλ και φωτογραφιών .Μετά το ξέσπασμα του Α Παγκοσμίου Πολέμου και με τις διώξεις των Γερμανών, Αυστροούγγρων, ή και απλά Γερμανόφωνων, συλλαμβάνεται και στέλνεται μέσω Θεσσαλονίκης εξορία σε στρατόπεδο συγκέντρωσης στην Γαλλία. Επιστρέφει με την πτώση της Γερμανίας και την λήξη του πολέμου πίσω στην Μυτιλήνη.Οι κακουχίες της εξορίας τον έχουν εξουθενώσει πολύ, έχει συνηθίσει το ποτό, η αγάπή του όμως για την φωτογραφία πάντα ζωντανή. Έτσι για μια ακόμα φορά κάνει ένα καινούργιο επαγγελματικό ξεκίνημα ξαναδιαφημίζει την επιστροφή του και το ατελιέ του στον τύπο και φωτογραφίζει τοπία, πορτρέτα , σκηνές της ζωής της πόλης της Μυτιλήνης, γεγονότα, αλλά και την προκυμαία με τις εργασίες της διαπλάτυνσης της. Ήταν πολύ αγαπητός στον κόσμο της Μυτιλήνης και στηρίξαν και αυτό το δεύτερο ξεκίνημά του. Ήταν πρόσχαρος , γλεντζές αγαπούσε πολύ την ζωή, χιουμορίστας, ποτέ δεν κατάφερε να μάθει να εκφράζεται αλλά και να μιλάει ελληνικά, πολλές φόρες τον καλούσαν λόγω της γλωσσομάθειάς του να κάνει χρέη διερμηνέα με αποτέλεσμα να προκαλεί το γέλιο των Μυτιληνιών στην προσπάθειά του να μιλήσει ελληνικά.Είχε μια έμφυτη φινέτσα και κέρδιζε εύκολα την συμπάθεια των γύρω του΄, ενώ ήταν νεωτεριστής και αγαπούσε και ενσωμάτωνε κάθε τι καινούργιο.
Τέλος του 1929 φεύγει με τον τυπογράφο γιο του Αντώνη, για αναζήτηση ίσως δουλειάς στην Αθήνα και χάνονται για πάντα τα ίχνη του πεθαίνοντας μακρυά από την αγαπημένη του Μυτιλήνη, που την φωτογράφισε με ελληνική ψυχή, καρδιά και μάτια.
ΠΗΓΗ
Βράχα: Ένα παραδοσιακό στολίδι στην Ευρυτανία
Στον Δήμο Καρπενησίου, στα 863 μέτρα υψόμετρο, είναι χτισμένο το χωριό Βράχα.
Πρόκειται για ένα πανέμορφο γραφικό χωριό που η αρχιτεκτονική του μαγνητίζει τα βλέμματα κάθε επισκέπτη.
Η βόλτα σας στο χωριό θα εντυπωσιάσει, καθώς θα διαπιστώσετε πόσο αγαπούν αυτοί οι άνθρωποι τον τόπο τους και πόσο τον περιποιούνται. Πέτρινα αρχοντικά και χαμηλότερα σπίτια από πέτρα και κεραμίδι, σε κάνουν να νομίζεις πως βρίσκεσαι σε ένα κινηματογραφικό σκηνικό.
Σχεδόν σε κάθε γωνιά του χωριού θα συναντήσετε πέτρινες βρύσες, από τις οποίες τρέχει κρυστάλλινο νερό από τις πηγές του χωριού, όλες τις εποχές του χρόνου.
Κάθε στενό δρομάκι, κάθε σοκάκι και κάθε γωνιά του όμορφου χωριού μαρτυρά την ιστορία του αλλά και δείχνει την αγάπη των κατοίκων του για την παράδοση.
Το χωριό με τις τόσες ομορφιές είναι «κρυμμένο» μέσα σε απέραντες εκτάσεις πρασίνου, και το μάτι χάνεται στην πλούσια βλάστηση και απέραντα δάση.
Έχει ενδιαφέρον: Στην περιοχή υπάρχει η Ιερά Μονή της Μεταμόρφωσης τους Σωτήρα, που αποτελέσε καταφύγιο και ορμητήριο των Ελλήνων την περίοδο της επανάστασης του 1821.
Μέσα στο χωριό θα βρείτε πολλές εκκλησίες και ξωκλήσια όπως του Αγίου Νικολάου, της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, της Αγίας Παρασκευής και του Άη Λιά.
Τι να δοκιμάσουμε: Στο χωριό φημίζονται για τα εκλεκτά κρέατα, το εξαιρετικό ντόπιο κρασί, τα βότανα και τα αρωματικά φυτά.
ΠΗΓΗ
Το Άσπρο Περιστέρι του Μάνου Χατζιδάκι από την Φιλαρμονική του Δήμου Περιστερίου στον Ισθμό της Κορίνθου
Ένα μαγικό βίντεο με το τραγούδι του Μάνου Χατζιδάκι "Άσπρο Περιστέρι" παιγμένο από την Φιλαρμονική του Δήμου Περιστερίου στον Ισθμό της Κορίνθου. Το βίντεο το δημιούργησαν οι Up Drones.
Απολαύστε το βίντεο:
Εξερευνώντας το ναυάγιο της Επανομής στη θάλασσα του Θερμαϊκού
Βυθίστηκε πριν από 40 χρόνια στην άκρη του Θερμαϊκού Κόλπου, λίγα μέτρα από την ακτή, ωστόσο τα φουγάρα του ξεπροβάλλουν ακόμη από τον αφρό της θάλασσας για να μαρτυρήσουν στον επισκέπτη τη δική τους ιστορία.
Το γνωστό και ως «ναυάγιο» της Επανωμής, κατά την περίοδο της δικτατορίας εκτελούσε εργασίες μεταφοράς χώματος με σκοπό να "μπαζώσει" έναν ιδιαίτερου κάλλους και μοναδικής φυσικής ομορφιάς βιότοπο, όπου κατοικούν εκατοντάδες είδη πανίδας και φύονται περίπου 2.500 είδη άνθη και φυτά.
Όλα αυτά ήταν έτοιμα να θυσιαστούν για τη δημιουργία καλλιεργήσιμης γης. Κάτοικοι της περιοχής λένε ότι ο Άγιος Αντώνιος έσωσε το βιότοπο, καθώς το πλοίο εγκαταλείφθηκε από την εταιρία που ανέλαβε το έργο, σκούριασε και βούλιαξε ανήμερα της γιορτής του Αγίου, γύρω στα 1970.
Λίγους μήνες αργότερα, το δικτατορικό καθεστώς απαλλοτρίωσε αναγκαστικά μία έκταση περίπου 4.500 στρεμμάτων, η οποία κάλυπτε την περιοχή του Ποταμού και του Ναυαγίου καθώς και τον υδροβιότοπο. Στόχος ήταν η τουριστική αξιοποίηση, που δεν έγινε ποτέ. Πριν από λίγους μήνες, το Συμβούλιο της Επικρατείας δικαίωσε το δήμο Επανομής και τις προσπάθειές του και πλέον όλη η έκταση επεστράφη στην κυριότητα του δήμου.
Το ναυάγιο της Επανωμής δεν είναι το μοναδικό, καθώς στην ίδια περιοχή βυθίστηκε το 1936 άλλο ένα πλοίο. Ήταν ο «Παναγής», ένα γκαζάδικο, το οποίο, λόγω κακοκαιρίας, έπεσε στον κάβο και παρέσυρε στο βυθό τα τρία από τα δέκα μέλη του πληρώματος.
Μια ακόμη ιστορία, που διαδόθηκε από στόμα σε στόμα στην Επανωμή κάνει λόγο για έναν ψαρά από τη Φούρκα, τον Μάμαλη, που κατά την περίοδο του μεσοπολέμου, βρέθηκε με το καΐκι του φορτωμένο ψάρια στα ανοιχτά. Ο άτυχος ψαράς δεν κατάφερε να επιστρέψει στην ακτή και τα κύματα τον πέταξαν στο νερό. Μέρες αργότερα βρέθηκε παγωμένος στη λιμνοθάλασσα.
Το ναυάγιο αποτελεί σημείο αναφοράς για την Επανωμή.
Σήμερα, εικόνες από το ναυάγιο ανέβασε στο YouTube ο χρήσης Roman Filiev.
Ναύπλιο η πόλη που σε ταξιδεύει στο χρόνο
Ίσως η πιο γοητευτική πόλη της Πελοποννήσου κι ένας από τους αγαπημένους προορισμούς για Σαββατοκύριακο όλες τις εποχές του χρόνου. Στην πανέμορφη παλιά πόλη του Ναυπλίου, με τη διατηρητέα αρχιτεκτονική φυσιογνωμία και τα δύο ενετικά κάστρα που τη στεφανώνουν, την Ακροναυπλία και το Παλαμήδι, είναι διάχυτη η αύρα της πρώτης πρωτεύουσας του ελληνικού κράτους. Θαυμάστε την πόλη από ψηλά ανεβαίνοντας τα –999 κατά την παράδοση 857 κατ’ άλλους– σκαλιά που οδηγούν στο επιβλητικό Παλαμήδι που ορθώνεται πάνω σε έναν τεράστιο γκρίζο βράχο και αγναντεύει τη θάλασσα. Από την Ακροναυπλία η θέα στην πόλη είναι εξίσου εντυπωσιακή, ενώ αν ακολουθήσετε τον πεζόδρομο της Αρβανιτιάς που περιζώνει το βράχο της Ακροναυπλίας, θα κάνετε μια ειδυλλιακή βόλτα με τη θάλασσα κάτω από τα πόδια σας. Σε αναπαλαιωμένα αρχοντικά, διάσπαρτα μέσα στην παλιά πόλη του Ναυπλίου, θα βρείτε όμορφους ξενώνες. Ο πυρήνας της παλιάς πόλης απλώνεται πίσω από τις ακτές Μπουμπουλίνας και Μιαούλη, που είναι γεμάτες cafe-bars και ταβέρνες με υπέροχη θέα απέναντι στο Μπούρτζι, το μικρό ξερονήσι με το ομώνυμο ενετικό φρούριο. Ο κεντρικός πεζόδρομος της Βασιλέως Κωνσταντίνου θα γίνει σημείο αναφοράς σε κάθε περιήγησή σας στην παλιά πόλη, καθώς τη διασχίζει σχεδόν ολόκληρη και καταλήγει στη λιθόστρωτη πλατεία Συντάγματος, το σημείο συνάντησης που θυμίζει έντονα ιταλική piazza. Εδώ βρίσκεται το Αρχαιολογικό Μουσείο, το Βουλευτικόν που στέγασε το πρώτο κοινοβούλιο του ελεύθερου ελληνικού κράτους και το Παλιό Τζαμί. Τα παραδοσιακά ταβερνεία καταλαμβάνουν όλο το μήκος της οδού Σταϊκοπούλου ( παράλληλη στη Β. Κωνσταντίνου ), στο τέρμα της οποίας βρίσκεται το Μουσείο Κομπολογιού. Τα σοκάκια γύρω από αυτόν το δρόμο προσφέρονται για να… χαθείς: είναι γεμάτα τουρκικές κρήνες και χαμάμ –ενθύμια της τουρκικής κυριαρχίας– και ιστορικές εκκλησίες. Τα δυο καταπράσινα πάρκα, του Κολοκοτρώνη και του ΟΣΕ, που καλωσορίζουν τους επισκέπτες στην είσοδο της πόλης, προσφέρονται για αγχολυτικούς περιπάτους.
Οι δίδυμες λίμνες Ζερέλια (που ήρθαν από το διάστημα!)
Η ομορφιά της ημέρας δημιουργήθηκε από σύγκρουση μετεωρίτη με τη Γη
Στο βίντεο κάνουμε μια ιπτάμενη βόλτα, βλέποντας απ' τις λίμνες Ζερέλια της Μαγνησίας από ψηλά.
Πρόκειται για δύο λίμνες κυκλικού σχήματος, που βρίσκονται 4 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά της πόλης του Αλμυρού, σε υψόμετρο 130 μέτρων από τη θάλασσα, στους βόρειους πρόποδες της Όθρυος. Ανατολικά της μεγάλης λίμνης υπάρχει μικρός γήλοφος (μαγούλα) με προϊστορικό οικισμό ο οποίος κατοικήθηκε για πρώτη φορά κατά τις αρχές της της Μέσης Νεολιθικής (5.800-5.300 πΧ.) και συνέχισε να κατοικείται κατά την Εποχή του Χαλκού και τα ιστορικά χρόνια.
Η ιδιαιτερότητα των λιμνών αυτών οφείλεται στη μετεωριτική τους προέλευση και στο αρχαιολογικό ενδιαφέρον του χώρου. Η απόσταση μεταξύ των δύο λιμνών είναι περίπου 250 μ. Η μεγαλύτερη λίμνη έχει διάμετρο 250 μ. και βάθος περίπου 8 μ., ενώ η μικρότερη έχει διάμετρο 150 μ. και βάθος περίπου 6 μ. Ο πυθμένας τους έχει σχήμα πιάτου .
Προέλευση
Πρόκειται για δίδυμους κρατήρες που δημιουργήθηκαν από σύγκρουση μετεωρίτη με τη Γη. Η πρόσκρουση έλαβε χώρα κατά την εποχή του Ολόκαινου πριν από 12.500 με 8.000 χρόνια και το πιθανό μέγεθος των θραυσμάτων που προσέκρουσαν εκτιμάται ότι κυμαίνεται από 10 έως 30μ. Το φαινόμενο αυτό είναι μοναδικό στην Ελλάδα. Σε ολόκληρη την Ευρώπη οι αντίστοιχες περιπτώσεις-θέσεις δεν ξεπερνούν τις 40 και σε ολόκληρο τον πλανήτη τις 178.
Οι λίμνες αρχικά θεωρούνταν πως είναι καρστικές δολίνες ή πως έχουν ηφαιστειογενή προέλευση. Όμως, τον Δεκέμβριο του 2010, οι ερευνητές Ευάγγελος Λάγιος ] και Dietrich Volker J. βρήκαν εκεί μερικώς τετηγμένο ζιρκόνιο, για την τήξη του οποίου απαιτούνται θερμοκρασίες μεγαλύτερες των 1.400 – 1.800 °C. Επειδή όμως τόσο υψηλές θερμοκρασίες δεν απαντώνται σε διαδικασίες μαγματισμού ή σε φαινόμενα μεταμόρφωσης στο γήινο φλοιό και τον ανώτερο μανδύα, οι ερευνητές κατέληξαν στο συμπέρασμα πως πρόκειται για κρατήρες που δημιουργήθηκαν από πρόσκρουση μετεωρίτη.
Ο γήλοφος Μαγούλα Ζερέλια έχει ανασκαφεί στις αρχές του 20ού αιώνα από τον Ολλανδό C. W. Vollgraff, ο οπoίος μάταια αναζήτησε εκεί τον ναό της Ιτωνίδος Αθηνάς. Λίγο αργότερα οι Βρεταννοί αρχαιολόγοι A. J. B. Wace και M. S. Thompson ανέσκαψαν συστηματικά την τοποθεσία και χρονολόγησαν τον οικισμό (αναγνωρίστηκαν οκτώ αρχαιολογικά στρώματα), βρίσκοντας ίχνη κατοίκησης μέχρι τον 4ο αι. μ.Χ. Το 1992, η Ολλανδική Αρχαιολογική Σχολή υπό τον καθηγητή Η. Reinder Reinders, διεξήγαγε επιφανειακή έρευνα κατά την οποία εντοπίστηκαν κεραμικά θραύσματα της εποχής του Χαλκού, καθώς και λίγα βυζαντινά του 12ου αι. μ.Χ. Τελικά, η έρευνα αυτή επιβεβαίωσε τα συμπεράσματα των Wace, Thompson και Volgraff.
Το 2005, ξεκίνησε συστηματική έρευνα, από το Τμήμα Ιστορίας, Αρχαιολογίας και Κοινωνικής Ανθρωπολογίας του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας και τη ΙΓ' Εφορεία Προϊστορικών και Κλασικών Αρχαιοτήτων. Κατά τον πρώτο χρόνο της έρευνας έρευνας αυτής, βρέθηκαν ίχνη από πασσαλότρυπες και πήλινο δάπεδο, στοιχεία που συνηγορούν στην ύπαρξη πασσαλόπηκτης οικίας της πρώιμης Εποχής του Χαλκού. Στη συνέχεια, βρέθηκε πως μεγάλο μέρος του όγκου του γήλοφου σχηματίστηκε από την έντονη οικιστική δραστηριότητα της Εποχής του Χαλκού, με συνεχή επισκευή και ανακατασκευή κτισμάτων από πηλό και ξύλινους πασσάλους. Επίσης εντοπίστηκε λάκκος με ευρήματα όλων των περιόδων, με νεότερο από αυτά ένα αργυρό νόμισμα των Φωκέων, των αρχών του 5ου αι. π.Χ. Γενικά, τα ευρήματα από τα Ζερέλια αποτελούνται από θραύσματα αγγείων, πήλινα σφονδύλια (αγνύθες), αιχμές βελών και εργαλεία από πυριτόλιθο. Η γενική εικόνα για τον οικισμό δείχνει καλά οργανωμένη αγροτική κοινότητα που εκμεταλλευόταν άριστα τους διαθέσιμους φυσικούς πόρους.
Οι συνοικίες "Κουραμπάς" και "Λούτσα" στα Γιάννενα σε χειμωνιάτικη φωτογραφία το 1945
Τα Γιάννενα διατηρούν ακόμη το παραδοσιακό τους χρώμα και η κεραμοσκεπή κυριαρχεί. Η Ζωσιμαία Παιδαγωγική Ακαδημία (1) δεσπόζει της περιοχής,ενώ αριστερά διακρίνεται ο πανύψηλος πλάτανος (2) που υπάρχει και τώρα δίπλα από το Δικαστικό Μέγαρο. Ένα από τα διασημότερα αρχοντόσπιτα των Ιωαννίνων (3), που ανήκε στον τουρκογιαννιώτη Mουσταφά Πασσά, στη συμβολή των οδών Ν. Ζέρβα και Δ. Σαλαμάγκα, βρίσκεται ακόμη στη θέση του (αφού φιλοξένησε για ένα διάστημα την Πυροσβεστική Υπηρεσία, έπεσε άδοξα το 1975). Γαμπρός του Μουσταφά Πασσά ήταν ο αλβανικής καταγωγής ζωγράφος Κενάν Μεσαρέ, γιός του διοικητή των τουρκικών δυνάμεων κατά την πολοιορκία της Θεσσαλονίκης, το 1912, Χασάν Ταξίμ Πασσά. Το επιβλητικό λευκό κτίριο (4) είναι το μέγαρο της οικογένειας Μακρή που βρισκόταν στη συμβολή των οδών Δωδώνης και Σαλαμάγκα.
ΠΗΓΗ: «Ιωαννίνων Εγκώμιον. Το παρελθόν που δεν χάθηκε» (Α. Παπασταύρος, 1998)
ΠΗΓΗ
Jan August, o πιανίστας που απογείωσε τη "Μισιρλού"
Μία από τις ωραιότερες διασκευές της διάσημης "Μισιρλού", από έναν ξεχασμένο πιανίστα.
Ο Jan Augustoff γεννήθηκε στις 24 Σεπτεμβρίου του 1904 στη Νέα Υόρκη, από γονείς μετανάστες. Ήταν το πέμπτο παιδί της οικογένειας, μετά από τρία κορίτσια και ένα αγόρι. Οι γονείς είχαν φροντίσει να λάβουν τα τέσσερα πρώτα παιδιά τους μουσική εκπαίδευση, που όμως δεν απέφερε καρπούς. Έτσι, όταν ήρθε η ώρα του Jan, οι γονείς του σκέφτηκαν πως θα ήταν μάταιο να επαναλάβουν για πέμπτη φορά την προσπάθεια.
Εκείνος όμως είχε έφεση στη μουσική και παρακολουθούσε με δέος τους πιανίστες που έπαιζαν στους κινηματογράφους. Όταν επέστρεφε στο σπίτι, καθόταν στο πιάνο και επαναλάμβανε τις μελωδίες που είχε ακούσει.
Εξαιτίας της δυσκολίας που αντιμετώπιζε με τα μαθηματικά, εγκατέλειψε το σχολείο και εργάστηκε αρχικά ως σχεδιαστής καρτούν στον Bud Fisher και συνέχισε να παίζει μουσική.
Διδάχτηκε από τον αδελφό του μία απλή συγχορδία και ανακάλυψε μόνος του τα υπόλοιπα. Έμαθε να παίζει τις αγαπημένες του μελωδίες στο σαξόφωνο και στο ξυλόφωνο και άρχισε να παίζει σε μικρά νυχτερινά μαγαζιά, χρησιμοποιώντας το όνομα Jan August. Τη δεκαετία του ΄30 συνεργάστηκε με γνωστά ονόματα της τζαζ και από το 1940 και μετά εργαζόταν ως σόλο πιανίστας.
Το 1947 η Diamond Records τον προσέλαβε για τη δημιουργία ενός δίσκου. Πληρώθηκε με το κατώτατο ημερομίσθιο (35 δολάρια) για να παίξει δύο κομμάτια: το "Bob-A-Loo" και τη "Misirlou". Ο δίσκος εκτοξεύτηκε αμέσως στο Top Ten και πούλησε 3 εκατομμύρια κομμάτια, γνωστοποιώντας το όνομα του εκπληκτικού αυτού πιανίστα στο ευρύ κοινό.
Ακόμα πιο διάσημος έγινε με τις εμφανίσεις του στην τηλεόραση. Μεγάλη επιτυχία γνώρισε και το μικρό φιλμάκι που παρουσιάστηκε στην τηλεόραση το 1949, με τίτλο «Audition for August».
Τη δεκαετία του 50 συνεργάζεται με τη Mercury Records και ηχογραφεί κομμάτια που συνδυάζουν τη latin με την κλασική μουσική, όπως τα "Malaguena", "My Shawl", "Oye Negra" και μία επανέκδοση της «Misirlou” και περιοδεύει σε Αμερική και Καναδά.
Ο Jan August αποσύρθηκε αθόρυβα κάποια στιγμή μέσα στη δεκαετία του ΄60 και πέθανε, ήσυχα στον ύπνο του το 1976.
Η διασκευή της Μισιρλού είναι εντυπωσιακή. Ακούστε την οπωσδήποτε, εδώ!
Πηγή για τη βιογραφία: billboard.com
Αθηνά Ταρλά, Σκεπτέον Εστί
Thessaloniki Arts and Culture
Γίνε τουρίστας στην πόλη σου! «Μοσχάτο»
Μόλις 15χλμ από την Καρδίτσα και σε υψόμετρο 450μ., ακολουθώντας τον ανατολικό παραλίμνιο δρόμο προς τη Λίμνη Πλαστήρα, θα συναντήσει κανείς το όμορφο Μοσχάτο, ένα γραφικό χωριό που η παλαιότερη ονομασία του ήταν Βλάσδο. Η σημερινή ονομασία προέρχεται από την ποικιλία σταφυλιών μοσχάτου που καλλιεργούνταν στους αμπελώνες της περιοχής.
Ανηφορίζοντας για το χωριό, λίγο μετά την τεχνητή λίμνη Ταυρωπού, συναντούμε αρχικά τον οικισμό του υδροηλεκτρικού σταθμού της ΔΕΗ και τον Ι.Ν. Αγ. Νικολάου και εν συνεχεία στο αριστερό μας χέρι συναντούμε –κρυμμένο μες στα βάτα – το μονότοξο πέτρινο γεφύρι του Μοσχάτου, το οποίο έχει αποκατασταθεί. Έχει άνοιγμα τόξου 5,60μ. και ύψος 3,30μ και έχει χαρακτηριστεί ως ιστορικό διατηρητέο μνημείο το 1995.
Φτάνοντας στην είσοδο του χωριού δεσπόζει η εκκλησία του Αϊ Γιάννη, η οποία είχε καεί την εποχή της κατοχής και ξαναχτίστηκε λίγα χρόνια αργότερα. Εκεί βρίσκεται και το παλιό δημοτικό σχολείο. Λίγο παρακάτω, στην καλόγουστα διαμορφωμένη πλατεία του Μοσχάτου μπορεί κανείς να απολαύσει τη θέα του κάμπου από ψηλά, ενώ στρέφοντας το βλέμμα προς τα πίσω, στο βουνό, φαίνεται η Ιερά Μονή Γεννήσεως της Θεοτόκου Κορώνας. Το συγκεκριμένο μοναστήρι διαθέτει σημαντικές τοιχογραφίες και εικόνες του 16ου αιώνα, αξιόλογο ξυλόγλυπτο τέμπλο του 18ου αιώνα, καθώς και πλούσια βιβλιοθήκη με βυζαντινά χειρόγραφα (εκεί λειτουργούσε κρυφό σχολειό). Στη Μονή Κορώνης φυλάσσεται η κάρα του νεομάρτυρα αρχιεπισκόπου Σεραφείμ.
Συνεχίζοντας στον κεντρικό δρόμο του χωριού και λίγο μετά την πλατεία, ο επισκέπτης συναντά τον Ι.Ν. Αγίου Νικολάου που στο υπέρθυρο είναι χαραγμένη η χρονολογία 1703. Αν και το Μοσχάτο κάηκε δύο φορές κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, ο Ι.Ν. Αγίου Νικολάου δεν καταστράφηκε ποτέ. Στο εσωτερικό του σώζονται τοιχογραφίες και εικόνες από το 1890. Σε μικρή απόσταση βρίσκεται ένα υπέροχο φυσικό τοπίο με το ποταμάκι, το «κλούβιο», και ένα μικρό γεφύρι, τα οποία συνθέτουν έναν φυσικό πίνακα, πραγματικό έργο τέχνης! Ακολουθώντας τον ίδιο δρόμο οδηγούμαστε στους Κουμπώτους, μία περιοχή που είχε δεντροφυτευτεί τη δεκαετία του ’70. Εκεί είναι το γήπεδο ποδοσφαίρου 5Χ5 και ένα μικρό μονοπατάκι που ξεκινά από το γήπεδο και οδηγεί στα «βραχάκια», ένα σημείο αντίκρυ στο χωριό, με καταπληκτική θέα προς αυτό. Η διαδρομή μετά τους Κουμπώτους, βγάζει στο εκκλησάκι του Αγ. Τρύφωνα, ο οποίος είναι προστάτης της αμπέλου.
Η ζωή του χωριού είναι συνδεδεμένη με την άμπελο. Απ’ τη Μονή Κορώνας έφερναν την εικόνα της Παναγίας παραμονές Πάσχα και με λιτανεία, «διάβαζαν» (ευλογούσαν) τα αμπέλια. Στις 6 Αυγούστου οι γυναίκες με τα καλάθια στο κεφάλι, γεμάτα με σταφύλια πήγαιναν στην εκκλησία και τα «διάβαζαν», ανήμερα της Μεταμόρφωσης του Σωτήρος. Κανείς δεν έτρωγε σταφύλια, μέχρι αυτά να «διαβαστούν». Ένα ακόμα έθιμο είναι το κάψιμο του Αφανού μετά την Ανάσταση, που λαμβάνει χώρα πίσω από την εκκλησία της Σύναξης των Αγίων Αποστόλων.
Τα παλιότερα χρόνια, το Μοσχάτο αποτελούσε κεφαλοχώρι, καθώς βρισκόταν στο πέρασμα από τα ορεινά χωριά προς τον κάμπο. Έσφυζε από ζωή και τη δεκαετία του ’40 διέθετε χάνι, μπακάλικο, χασάπικο, κουρείο, οπωροπωλείο, σαμαροποιείο, καφενεία, ακόμα και φούρνο. Εκείνη την εποχή, σύμφωνα με μαρτυρία κατοίκου, το δημοτικό σχολείο αριθμούσε περίπου 150 μαθητές, μια εποχή που πολλά παιδιά πήγαιναν με τα γουρουνοτσάρουχα μες στα χιόνια στο σχολείο τους. Σήμερα, το Μοσχάτο απαριθμεί πλέον περίπου 62 μόνιμους κατοίκους.
Η περιοχή ενδείκνυται για πεζοπορία, καθώς έχει αρκετά σηματοδοτημένα μονοπάτια, που αποζημιώνουν τον επισκέπτη που θα τα περπατήσει. Και για όσους κουραστούν, δεν λείπουν τα μικρά μαγαζάκια, όπου μπορούν να ξαποστάσουν και να φάνε ή να πιουν κάτι και να απολαύσουν το καθαρό αεράκι του βουνού, αλλά και τη θέα της αναρρυθμιστικής λίμνης από κάποια σημεία, όπως από το επισκέψιμο οινοποιείο της οικογένειας Τσιώλη. Αν πάλι αγαπήσετε αυτόν τον τόπο, μη διστάσετε να πιείτε νερό από την Καμάρα, το νερό του έρωτα, όπου σύμφωνα με τον θρύλο όποιος πιει από αυτό θα παντρευτεί ντόπιο Μπλασνό και θα μείνει για πάντα στο χωριό!
Ελπίδα Κυπραίου
Διπλωματούχος Μηχανικός
Μεταλλείων – Μεταλλουργός ΕΜΠ
Σχεδιάστρια & Τεχνολόγος Ξύλου & Επίπλου
ΠΗΓΗ
