Λέγεται ότι περαστικός βλέπεις τη Μάνη σε τρεις ημέρες, περιπατητής σε τρεις μήνες και για να δεις την ψυχή της θέλεις τρεις ζωές. Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν
Μυστράς/Ταΰγετος, Μάνη, Μονεμβάσια και Ελαφόνησος. Δεν υπάρχει μέρος στην Ελλάδα με τέσσερις προορισμούς αυτού του επιπέδου. Να σημειωθεί ότι δεν συμπεριλαμβάνω, για τυπικούς λόγους, τα Κύθηρα στη λίστα (αν και συνδυάζονται ιδανικά με ταξίδι στη Λακωνία, καθώς απέχουν μόλις 1 ώρα από τη Νεάπολη και 2,5 ώρες από το Γύθειο), καθώς διοικητικά ανήκουν στον Πειραιά και όχι στη Λακωνία, όπως θα περίμενε κανείς. Να τα πάρουμε, όμως, από την αρχή. Η Λακωνία είναι ο νοτιότερος νομός της ηπειρωτικής Ελλάδας και Ευρώπης, εύκολα ανιχνεύσιμος στον χάρτη από τα χαρακτηριστικά πόδια στο κάτω μέρος της Πελοποννήσου. Το μεσαίο και το δεξί ανήκουν στη Λακωνία, το αριστερό στη Μεσσηνία. Ο Ταΰγετος, η υψηλότερη οροσειρά της Πελοποννήσου και μία από τις υψηλότερες της Ελλάδας, δεσπόζει αριστερά του νομού. Δεξιά βρίσκουμε τον Πάρνωνα και στη μέση την εύφορη κοιλάδα του Ευρώτα που προμηθεύει πορτοκάλια (και πολλά άλλα) όλη την Ελλάδα. Η ιστορία είναι πλούσια σε αυτό το μέρος: σημαντικό κέντρο του μυκηναϊκού πολιτισμού (βλέπε Μενέλαος και Ωραία Ελένη), κορυφαία πόλη-κράτος και ηγέτιδα δύναμη στους Περσικούς Πολέμους (βλέπε Λεωνίδας και 300), έδρα του δεσποτάτου του Μορέως (βλέπε Κωνσταντίνος Παλαιολόγος, τελευταίος αυτοκράτορας του Βυζαντίου), αυτόνομη περιοχή και τόπος προστασίας κατατρεγμένων ραγιάδων κατά τη διάρκεια της Τουρκοκρατίας (Μάνη), ραχοκοκαλιά του ελληνικού στρατού στην Επανάσταση (Μανιάτες). Αφετηρία του ταξιδιού στη Λακωνία, η Σπάρτη. Το τελευταίο κομμάτι του νέου αυτοκινητόδρομου που δόθηκε στην κυκλοφορία πρόσφατα, ένα έργο που περίμεναν πολλά χρόνια οι Λάκωνες, μείωσε την απόσταση από την Αθήνα σε δύο ώρες και μόλις 178 χιλιόμετρα άνετου δρόμου. Απαραίτητες στάσεις, το Αρχαιολογικό Μουσείο, η Κουμαντάρειος Πινακοθήκη (παράρτημα της Εθνικής Πινακοθήκης) και το Μουσείο της Ελιάς και του Ελληνικού Λαδιού. Έξι μόλις χιλιόμετρα από το κέντρο της πόλης (η οποία λόγω της άψογης ρυμοτομίας δεν διαθέτει ούτε ένα φανάρι) βρίσκεται ο Μυστράς. Το κάστρο χτίστηκε το 1249, συν τω χρόνω δημιουργήθηκε μια ακμάζουσα πόλη γύρω του και κατέληξε να γίνει η πρωτεύουσα της βυζαντινής Πελοποννήσου. Ο επισκέπτης έχει τη δυνατότητα να θαυμάσει το συγκρότημα των παλατιών, τις αριστουργηματικές εκκλησίες και το σημείο όπου ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος, δεσπότης του Μυστρά, γονάτισε και χρίστηκε (τελευταίος) αυτοκράτορας του Βυζαντίου. Πολύ κοντά στο κάστρο, στα Πικουλιάνικα, μπορείτε να επισκεφθείτε το εστιατόριο Χρώματα, ένα από τα καλύτερα όλου του νομού, με υπέροχο φαγητό και θέα. Λίγα χιλιόμετρα πιο βόρεια, και συγκεκριμένα λίγο έξω από το χωριό Τρύπη, βρίσκεται ο Καιάδας, το σημείο όπου, σύμφωνα με τον μύθο, έριχναν οι αρχαίοι Σπαρτιάτες τα ανάπηρα ή καχεκτικά βρέφη. Αν και σύγχρονες έρευνες υποστηρίζουν ότι τα θύματα του Καιάδα ήταν μόνο ενήλικες, το σημείο αξίζει μια επίσκεψη λόγω της αύρας του απόκοσμου που το περιβάλλει: από το σχίσιμο του βράχου βγαίνει δυνατός, κρύος αέρας και για κάποιον λόγο δεν ακούγεται τίποτα τριγύρω. Το ίδιο το χωριό, όπως και το γειτονικό Παρόρι, ενδείκνυνται για στάσεις για φαγητό στις καταπράσινες πλατείες τους με τα πολλά νερά.
Γύθειο. Φωτο: Theodore Manolopoulos / SOOC
Επιστρέφοντας στη Σπάρτη, κατευθυνόμαστε νότια και παίρνουμε τον δρόμο προς Γύθειο. Λίγα χιλιόμετρα μετά ανοίγονται μπροστά μας τρεις επιλογές: να στρίψουμε δεξιά και να κατευθυνθούμε σε ένα αυθεντικό και καθόλου τουριστικό σημείο του Ταϋγέτου, να στρίψουμε αριστερά για Μονεμβάσια/Ελαφόνησο ή να συνεχίσουμε ευθεία για Γύθειο/Μάνη. Για την πρώτη επιλογή ακολουθούμε τις ταμπέλες για Άρνα. Κεφαλοχώρι της περιοχής και ίσως το πιο όμορφο ορεινό χωριό της Λακωνίας, η Άρνα υψώνεται στα 850 μ., σε μια καταπράσινη πλαγιά του βουνού με απίθανη θέα. Η πετρόκτιστη πλατεία της, δε, ένα ποίημα. Εκεί δεσπόζει ένας από τους μεγαλύτερους πλατάνους της Ελλάδας (και της Ευρώπης, υποστηρίζουν οι ντόπιοι), χαρακτηρισμένος επισήμως από το κράτος «μνημείο της φύσης», ο οποίος παρέχει φυσική σκίαση σε όλα τα μαγαζιά της πλατείας. Κάθεσαι σε οποιοδήποτε τραπέζι στην πλατεία το μεσημέρι και απολαμβάνεις τη φοβερή θέα στις βουνοπλαγιές του Ταϋγέτου σαν να βρίσκεσαι σε μπαλκόνι, απολαμβάνεις τη δροσιά και την ηρεμία που διαταράσσει μόνο ο ήχος των νερών που τρέχουν από τη βρύση της πλατείας. Αυτή η βρύση είναι ένα μαρμάρινο κομψοτέχνημα των αρχών του προηγούμενου αιώνα, δωρεά του Συλλόγου Αρνιωτών εκ «ΒΡΟΟΚΛΥ», μνημείο του μεγάλου μεταπολεμικού μεταναστευτικού ρεύματος κυρίως προς τη Νέα Υόρκη. Παρά το γεγονός ότι ως χωριό είναι αρκετά απομονωμένο, αρκετή ώρα από τις μεγαλύτερες πόλεις του νομού, με δύσκολο, γεμάτο στροφές δρόμο, η Άρνα διατηρεί ακόμα έναν ικανοποιητικό ντόπιο πληθυσμό, δύο ταβέρνες και τρία παραδοσιακά καφενεία, ενώ σε γιορτές και αργίες, που μαζεύει τους Αρνιώτες από Αθήνα, Ν. Υόρκη, Καναδά κ.λπ., σφύζει από ζωή. Μπορείτε να μείνετε στον ξενώνα Βολιανίτη μέσα στο χωριό (6977 923539) ή στο Ραχίδι (6944 735131), μια εκπληκτική φάρμα λίγο έξω.
Μονεμβάσια. Φωτο: Karl Baron/Flickr
Μιάμιση ώρα και 87 χλμ. από τη Σπάρτη βρίσκεται η πατρίδα του Γιάννη Ρίτσου, Μονεμβάσια (ή Μονεμβασία, αλλά όχι Μονεμβασιά!). Μιλάμε για την πιο γοητευτική, ζωντανή καστροπολιτεία της χώρας, με μεσαιωνικά τείχη και στριφογυριστά καλντερίμια, ό,τι πιο κοντινό έχουμε σε σκηνικό «Game of Thrones». Όπου και να μείνετε στο Κάστρο θα είναι ωραία, όποια διαδρομή και να ακολουθήσετε θα σας αποζημιώσει. Απλώς χαθείτε στα στριφογυριστά καλντερίμια και θα μεταφερθείτε σε άλλη εποχή. Για εξόρμηση στη γύρω περιοχή προτιμήστε το Κυπαρίσσι, ένα γραφικό παραθαλάσσιο χωριό κρυμμένο πίσω από γιγάντιους βράχους και βαθιά φαράγγια. Μια επίσκεψη στο Kinsterna (27320 66300), ένα αρχοντικό που χρονολογείται από τη βυζαντινή εποχή και έχει αναπαλαιωθεί αριστουργηματικά, αξίζει, έστω και μόνο για φαγητό. Δυόμισι ώρες από τη Μονεμβάσια (και συνολικά 3,5 από τη Σπάρτη) φθάνουμε στην Ελαφόνησο. Εδώ δεν υπάρχουν συμβουλές, όλα περιστρέφονται γύρω από την παραλία του Σίμου, μία από τις ομορφότερες της Ελλάδας, αν όχι η ομορφότερη. Εκτός του μοναδικού τοπίου, το δυνατό χαρτί του Σίμου είναι αυτό που λέμε «ήπια ανάπτυξη». Θα την ευχαριστηθεί εξίσου και ο κλασικός ομπρελάκιας και ο πιο «χύμα», ο λάτρης του κάμπινγκ. Στο καραβάκι για το ολιγόλεπτο ταξίδι ως το νησί να ξέρετε ότι περνάτε πάνω από το Παυλοπέτρι, την αρχαία πόλη που καταποντίστηκε κάποια στιγμή στην αρχαιότητα έπειτα από δυνατό σεισμό. Αν κοιτάξεις προσεκτικά, μπορεί να διακρίνεις τα θεμέλια κάποιων από τα 15 κτίρια με τουλάχιστον 12 δωμάτια το καθένα, που βρίσκονται μόλις 4 μέτρα κάτω από τη θάλασσα κι έχουν διατηρηθεί σε πολύ καλή κατάσταση, μαζί με ένα πολύπλοκο σύστημα διαχείρισης των υδάτων. Η πόλη, που διαθέτει συγκεκριμένο σχέδιο με δρόμους, κτίρια και νεκροταφείο, χρονολογείται από το 2800 π.Χ.
Ελαφόνησος. Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν
Για το τέλος αφήσαμε τη Μάνη. Τι να πρωτοπείς σε λίγες μόνο γραμμές; Ας ξεκινήσουμε από τα βασικά. Η Μάνη είναι ουσιαστικά το μεσαίο πόδι από τα τρία στο κάτω μέρος της Πελοποννήσου και χωρίζεται στις εξής περιοχές: στην Έξω Μάνη (η οποία με δόλιους τρόπους και για πολιτικούς σκοπούς αποσπάστηκε διοικητικά από τη Λακωνία το 1937 και πέρασε στη Μεσσηνία), που ξεκινά χονδρικά από την Καλαμάτα και φθάνει μέχρι λίγο πριν από το Οίτυλο. Η Στούπα φημίζεται για τις παραλίες της και η Καρδαμύλη για το συγκρότημα των Μούρτζινων, μια τυπική οχυρωμένη κατοικία καπετάνιου με πύργο, βοηθητικά κτίσματα και εκκλησία. Απαραίτητη στάση στην Καρδαμύλη αποτελεί επίσης το καταπληκτικό σπίτι του Πάτρικ Λι Φέρμορ, ταξιδιωτικού συγγραφέα που αποτελεί μυθιστορηματική μορφή (όπως θα λέγαμε σήμερα) και έβαλε στον χάρτη την απομονωμένη Μάνη με το ομώνυμο βιβλίο του 1972. Από το Οίτυλο και κάτω ξεκινά η Μέσα Μάνη, η οποία με τη σειρά της χωρίζεται στην Προσηλιακή Μάνη, που βλέπει προς τον Λακωνικό Κόλπο, και στην Αποσκερή Μάνη, που βλέπει στον Μεσσηνιακό Κόλπο. Εδώ το τοπίο αλλάζει τελείως, ξεγυμνώνεται από κάθε είδους πράσινο και χαρακτηρίζεται από την πέτρα. Λένε ότι όταν ο Θεός έφτιαξε τον κόσμο, τις πέτρες που του περίσσεψαν τις άφησε στη Μάνη. Μεγαλύτερη πόλη και πρωτεύουσα του σύγχρονου δήμου είναι το Γύθειο, μια όμορφη παραθαλάσσια κωμόπολη χτισμένη αμφιθεατρικά. Στο νησάκι Κρανάη (ή Μαραθονήσι), που έχει ενωθεί τεχνητά με την ξηρά από το 1898, βρίσκουμε τον παραδοσιακό πύργο του Τζανετάκη Γρηγοράκη (Μουσείο της Μάνης πια) και έναν παραδοσιακό φάρο του 1873, ενώ εδώ λέγεται ότι κατέφυγαν την πρώτη τους νύχτα ο Πάρις και η Ωραία Ελένη, πριν αναχωρήσουν για την Τροία. Ιστορική πρωτεύουσα της Μάνης, όμως, είναι η Αρεόπολη, με το ξακουστό επίνειό της, το Λιμένι, το προπύργιο του τελευταίου μπέη της Μάνης, Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη. Σπάνιας ομορφιάς το Λιμένι, με ιδιαίτερη ανάπτυξη τα τελευταία χρόνια, μετά τις εξαιρετικές αναπαλαιώσεις την πετρόκτιστων πύργων και κτιρίων που αποτελούσαν το συγκρότημα του «παλατιού» των Μαυρομιχάληδων. Αξίζει να δείτε το ηλιοβασίλεμα –το καλύτερο ηλιοβασίλεμα που έχω δει εγώ– από την ταράτσα του ξενοδοχείου Limeni Village (27330 51111) και να το επισκεφθείτε πιο αργά το βράδυ για ένα ποτό, όταν όλα θα έχουν ηρεμήσει. Η Αρεόπολη στα καλντερίμια της προσφέρει κάθε είδους διασκέδαση, με πολύ ωραία ταβερνάκια και καλαίσθητα μπαρ, ανάμεσα σε πύργους και εκκλησίες παραδοσιακής μανιάτικης αρχιτεκτονικής. Απαραίτητη επίσκεψη, λίγα χιλιόμετρα μετά την Αρεόπολη, στο Σπήλαιο του Διρού, ένα από τα ωραιότερα παγκοσμίως, στο οποίο περιηγείσαι με καραβάκι στο μεγαλύτερο κομμάτι της διαδρομής.
Λιμένι
Λέγεται ότι περαστικός βλέπεις τη Μάνη σε τρεις ημέρες, περιπατητής σε τρεις μήνες και για να δεις την ψυχή της θέλεις τρεις ζωές. Εν είδει κατακλείδας, θα προτείνω επιγραμματικά ένα πρόγραμμα που μπορεί να χωρέσει σε ένα τριήμερο και προσφέρει μια καλή εικόνα για τη Μάνη. Βάση μας ο Γερολιμένας στην Αποσκερή Μάνη, ένα πανέμορφο, γαλήνιο χωριό πάνω στη θάλασσα, με πολλές επιλογές για διαμονή, μέσα σε αυτές και ένα από τα καλύτερα ξενοδοχεία της περιοχής, το Κυρίμαι (27330 54288). Οι ταβέρνες του χωριού είναι αξιόλογες, όπως και η παραλία του για μπάνιο. Ακόμα πιο όμορφες, όμως, είναι οι παραλίες κατά μήκος της διαδρομής προς Βάθεια, και συγκεκριμένα η Κυπάρισσος. Η Βάθεια είναι η πρώτη στάση στο ταξίδι μας – εκτός από τη χαρακτηριστική καρτ-ποστάλ φωτογραφία, μην παραλείψετε να περπατήσετε στους δρόμους της. Συνεχίζουμε νότια προς Ταίναρο (στην πύλη του Άδη κατά τη μυθολογία) και σταματάμε (αναγκαστικά) εκεί όπου τελειώνει ο δρόμος. Μπροστά μας είναι το εκκλησάκι του Ασωμάτου που χτίστηκε με υλικά από τον ναό του Ποσειδώνα, ο οποίος βρίσκεται λίγο πιο δίπλα. Δεξιά και αριστερά υπάρχουν μικροσκοπικές παραλίες – η καλύτερη είναι αυτή στα δεξιά (που μοιάζει πολύ με πισίνα), απ' όπου και ξεκινάει το μονοπάτι που σε 45 λεπτά σε οδηγεί σε έναν παραδοσιακό φάρο του 1887, το νοτιότερο σημείο της ηπειρωτικής Ευρώπης. Αν δείτε τον φύλακα, κουβεντιάστε λίγο μαζί του – μένουν απομονωμένοι εκεί εβδομάδες. Στάση για φαγητό στο γειτονικό Πόρτο Κάγιο, ένα μικρό χωριουδάκι με ταβέρνες πάνω (κυριολεκτικά) στην παραλία. Για όποιον θέλει κάτι πιο κοσμικό, το Μαρμάρι λίγο πιο δίπλα προσφέρει όλες τις σύγχρονες ανέσεις: κοκτέιλ, ξαπλώστρες και αμμουδερή παραλία. Στη διαδρομή προς τα πίσω μην ξεχάσετε να θαυμάσετε τη θέα στο ύψος του Tainaro Blue (273330 0461). Τη δεύτερη μέρα παίρνουμε τον δρόμο προς Άγιο Κυπριανό. Στη διαδρομή σταματάμε στη Λάγια, ένα ακόμα καταπληκτικό χωριό με διάσπαρτους, υπέροχους πύργους. Συνεχίζουμε και μπαίνουμε στο χωριό Άγιος Κυπριανός, στρίβουμε δεξιά και έπειτα από λίγα χιλιόμετρα χωματόδρομου φθάνουμε στην παραλία Άμπελος. Φέρτε μαζί σας προμήθειες, γιατί δεν θα βρείτε τίποτα εκεί. Δεύτερο μπάνιο (μετά φαγητού) θα κάνετε στην Αλύπα, την παραλία του χωριού Νύφι, ακολουθώντας τον δρόμο προς τα βόρεια, περνώντας το χωριό Κοκκάλα. Ένα από τα βράδια επισκεφθείτε την Αρεόπολη και το Λιμένι, είναι μόλις 20 λεπτά μακριά από τον Γερολιμένα, όμως προσοχή στον δρόμο. Στην επιστροφή μπορείτε να σταματήσετε για μπάνιο στο Σκουτάρι που είναι αρκετά κοντά στον κεντρικό δρόμο Αρεόπολης-Γυθείου και διαθέτει μια πολύ ωραία παραλία, πάνω στην οποία βρίσκεις δύο τίμια ταβερνάκια και την βυζαντινή εκκλησία της Αγίας Βαρβάρας.
Υπέροχα ταβερνάκια πάνω στο κύμα... Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν
Η Κρήτη έναν αιώνα πριν μέσα από ένα συγκλονιστικό κινηματογραφικό ντοκουμέντο της γαλλικής εταιρείας κινηματογραφικών παραγωγών Gaumont Pathe. Η ταινία μας μεταφέρει λίγο μετά την εποχή του Καπετάν Μιχάλη με πλάνα από τη δεκαετία 1910 - 1920 κατά την οποία το μουσουλμανικό στοιχείο συνυπάρχει με το νωπό ακόμα αίσθημα της απελευθέρωσης της Κρήτης. Μοναδικά πλάνα από τα Χανιά, το Ρέθυμνο, την Κνωσσό, το αστικό Ηράκλειο αλλά και τον ενετικό λιμάνι του Ηρακλείου με τον μικρό Κούλε, τον όρθιο ακόμα φάρο του Μεγάλου Κούλε, την περιοχή του Λαβυρίνθου αλλά και πλάνα κατά τον εορτασμό των Θεοφανείων. Εντύπωση ακόμα προκαλούν τα πλάνα από το οθωμανικό νεκροταφείο έξω από την Χανιόπορτα, ο όρθιος ακόμα μιναρές στο κέντρο του Ηρακλείου, η κίνηση στις καστρόπορτες εισόδου - εξόδου του Χάνδακα, το τσιγαροπωλείο και οι - προφανώς Μουσουλμάνες - μαυροντυμένες γυναίκες με τις μαύρες ομπρέλες και τα καλυμμένα πρόσωπά ...
Τα άλλοτε κοσμοπολίτικα Καμένα Βούρλα, η αφρόκρεμα της "υψηλής" κοινωνίας στις ιαματικές πηγές, ο κινηματογραφικός φακός και το συνεργείο της φίνος φιλμ με Αυλωνίτη, Βασιλειάδου και Ρίζο αποβιβάζεται στο Ράδιον. Απ'τη λαμπερή δεκαετία του '60 στη σημερινή εγκατάλειψη της λουτρόπολης.
Το Μοναστηράκι είναι συνοικία της Αθήνας γύρω από την Πλατεία Μοναστηρακίου, η οποία εκτείνεται στη νότια πλευρά της οδού Ερμού, από το ύψος της Πλατείας Μητροπόλεως έως την Πλατεία Θησείου. Γειτνιάζει με τις συνοικίες του Ψυρρή, της Πλάκας και του Θησείου. Το όνομά της προέρχεται από την παλιά εκκλησία της Κοιμήσεως της Θεοτόκου Αθήνας, που βρίσκεται επί της πλατείας, και παλαιότερα ήταν μετόχι μοναστηριού και συγκεκριμένα, της Μονής Καρέα στον Υμηττό. Η Πλάκα είναι συνοικία στο κέντρο της Αθήνας κάτω από την Ακρόπολη. Συνορεύει νότια με την συνοικία Μακρυγιάννη, ανατολικά με την περιοχή των Στύλων του Ολυμπίου Διός και του Ζαππείου, βόρεια με το εμπορικό κέντρο της Αθήνας και δυτικά με το Μοναστηράκι. Έχει χαρακτηριστεί παραδοσιακός οικισμός. Monastiraki is a flea market neighbourhood in the old town of Athens, Greece, and is one of the principal shopping districts in Athens. The area is home to clothing boutiques, souvenir shops, and specialty stores, and is a major tourist attraction in Athens and Attica for bargain shopping.
Plaka (Greek: Πλάκα) is the old historical neighbourhood of Athens, clustered around the northern and eastern slopes of the Acropolis, and incorporating labyrinthine streets and neoclassical architecture. Plaka is built on top of the residential areas of the ancient town of Athens. It is known as the "Neighbourhood of the Gods" due to its proximity to the Acropolis and its many archaeological sites.
Το Ρολόι των Ιωαννίνων χτίστηκε το έτος 1905, επί τουρκοκρατίας και αποτελεί σήμα και σύμβολο της πόλης, άρρηκτα δεμένο με τη μακρά ιστορία της. Αρχικά ήταν χτισμένο σε άλλο σημείο, λίγο πιο πάνω από τη σημερινή του θέση, εγγύτερα προς τη σημερινή κεντρική πλατεία της πόλης. Το έτος 1925 όμως υπέστη καταστροφές και αποξηλώθηκε για να επισκευαστεί, οπότε και τοποθετήθηκε στην οριστική του θέση στην οποία βρίσκεται μέχρι σήμερα. Πέρα από την ιστορική και αρχιτεκτονική του αξία, αποτελεί αγαπημένο τοπόσημο της πόλης για τους κατοίκους. Φωτογραφία προερχόμενη από Τουρκικά αρχεία, δημοσιευμένη στο διαδίκτυο. ΠΗΓΗ
Η αντίληψη για το τι ακριβώς είναι ο έρωτας έχει δοκιμαστεί στην ανθρώπινη ιστορία ουκ ολίγες φορές. Οι Ρωμαίοι πίστευαν ότι ο έρωτας ήταν ένα συναίσθημα άγριο ή απλό, χωρίς τίποτα το πνευματικό, και στρεφόταν γύρω από την εξωτερική ομορφιά της γυναίκας με τελικό σκοπό την ηδονή και την τεκνοποίηση. Συνήθως, στον έρωτα συμπεριλαμβανόταν και η εγκατάλειψη της ερωμένης. Με την έλευση του χριστιανισμού, η θέση της γυναίκας βελτιώθηκε και σε πολλούς θρύλους της Βόρειας Ευρώπης παρατηρείται ο λεγόμενος ιπποτικός έρωτας. Από αυτή την έννοια, μετά το τέλος του Μεσαίωνα προήλθε ο ρομαντικός έρωτας. Μια παρερμήνευση αυτού του έρωτα ήταν ο πλατωνικός έρωτας, η αγνή αγάπη που δεν αποσκοπεί στη σαρκική ηδονή. Ο έρωτας είναι η ζωηρή έλξη μεταξύ δύο προσώπων, η οποία συνήθως σχετίζεται με την επιθυμία για συνουσία. Θεωρείται το ισχυρότερο συναίσθημα έλξης μεταξύ δύο προσώπων. Η πρόκληση που δημιουργείται με την έλευση του ‘’θαύματος’’ αυτού, αποτελεί κομβικό σημείο στη ζωή του καθενός. Η ανάγκη για να μιλήσει κανείς για τον θεό Έρωτα γεννάτε από την ίδια τη φύση του ανθρώπου. Πρώτον, πρόκειται για ένα θεμελιώδες υπαρξιακό ζήτημα με το οποίο όλοι, κάποια στιγμή, κληθήκαμε ή θα κληθούμε να αναμετρηθούμε. Δεύτερον, όταν ζούμε τον έρωτα μέχρι εσχάτων, μας φέρνει αντιμέτωπους με όλα τα σκληρά δεδομένα την ύπαρξης: την μοναξιά, την έλλειψη νοήματος, το εφήμερο των πραγμάτων. Τέλος, επειδή δοκιμάζει τα όρια και τις αντοχές μας, θυμίζοντάς μας την επιθυμία να ζήσουμε στο έπακρο τη ζωή και, ταυτόχρονα, το φόβο να το πράξουμε. Ο έρωτας δεν έχει χρονική στιγμή που συμβαίνει. Είναι αόριστος, απρόσωπος και εμφανίζεται μια μέρα που η ζωή δείχνει ήρεμη και ταχτοποιημένη, αλλά κάπως άχρωμη. Ο πόθος για έρωτα δημιουργείται από την ανάγκη να ταράξουμε κάπως τα νερά και να βρεθούμε σε μια ζωή με περισσότερο χρώμα. Πρώτα ξυπνά η ανάγκη για αμφισβήτηση και αναθεώρηση και μετά η αναζήτηση για έναν συγκεκριμένο άλλο. Όσο για το ποιον ερωτευόμαστε, μάλλον αποτελεί μυστήριο με ελάχιστες πιθανότητες να διαλευκανθεί. Ίσως είναι ο πιο ταιριαστός και συμπληρωματικός, σύμφωνα με την ψυχολογία. Ίσως αποτελεί προϊόν μυθοπλασίας και κατασκευάζεται από εμάς έτσι ώστε να μας αρέσει. Το ερώτημα σχεδόν εξεγείρει. Ποιός είναι αυτός ο άγνωστος που μέσα σε μια στιγμή έγινε τόσο σημαντικός; Αδιευκρίνιστοι οι λόγοι που δύο άνθρωποι συναντιούνται ψυχολογικά. Ψυχολογικά σημαίνει πως στη σπάνια εκείνη στιγμή μέσα στο χρόνο αγγίζει ένας άνθρωπος τον άλλο στον πυρήνα του. Εκείνη τη στιγμή εμφανίζεται πλήθος ‘’συμπτωμάτων’’ τόσο σωματικά όσο ψυχικά. Αρχικά, εμφανίζεται μια μειωμένη όρεξη για φαγητό και ύπνο, υπερβολικό και ανεξέλεγκτο πάθος, συναισθήματα ευφορίας και στη συνέχεια διογκώνεται σε ερωτικές φαντασιώσεις, ρομαντικές φαντασιώσεις μέχρι και σε εκδήλωση συμπεριφορών εξάρτησης. Ακόμη και στην περίπτωση που ο άλλος δηλώνει εξίσου ερωτευμένος ,συναισθήματα όπως στέρηση και έλλειψη δεν παύουν να υπάρχουν. Πρόκειται για ένα βίωμα τεράστιου μεγέθους που ψυχολογικά καταλαμβάνει όλο το χώρο. Τελειώνει ποτέ ο έρωτας; Είναι δυστυχώς αδύνατον να πραγματοποιηθούν όλα όσα υπόσχεται και όταν συγκρούεται με την πραγματικότητα είναι χαμένος από χέρι. Η επιθυμία δεν έχει λόγο ύπαρξης διότι κατακτήθηκαν τα πάντα εξαιτίας του φόβου και της βιασύνης. Ξαφνικά ο νους αντιλαμβάνεται πως ο άνθρωπος που έχει ερωτευτεί δεν είναι θεός και ο έρωτας χωρίς εξιδανίκευση απλώς δεν υφίσταται. Τότε ξεκινούν οι ψευδαισθήσεις για έλεγχο, ανάληψη ευθυνών και άρνηση της συνέχισης της ζωής χωρίς τον συγκεκριμένο άνθρωπο. Όταν πλέον όλοι αυτοί οι αμυντικοί μηχανισμοί αποτύχουν, έρχεται το ‘’πένθος’’, η αντίληψη πως η απουσία στοιχίζει ακριβά και πως έχει χαθεί ένα τεράστιο σημαντικό κομμάτι. Όλα στη ζωή είναι θέμα επιλογών και ο καθένας αποφασίζει ποιό δρόμο ακολουθεί ανάλογα με τις προσωπικές επιδιώξεις. Όταν πλέον ο έρωτας έχει φύγει, φεύγει και ο άνθρωπος μαζί του; Είναι τελικά ο έρωτας μεγάλο συναίσθημα ή ο νους παίζει παιχνίδια για να ευχαριστιέται μέσα στο κελί του; Εάν ο έρωτας είναι απλά μια αρρώστια που αντί να μας βοηθάει ,μας καταστρέφει; Οι απόψεις σε τέτοιου είδους ερωτηματικά διίστανται και οι απαντήσεις δεν είναι ξεκάθαρες. Το μόνο σίγουρο είναι πως όταν στον έρωτα υπάρχει ανταπόκριση, η λέξη ευτυχία είναι μικρή για να περιγράψει το μεγαλείο του. Γράφει ο Χρήστος Παπαδόπουλος ΠΗΓΗ
Το σπουδαίο δεν είναι ν’ αλλάξουμε τη ζωή μας, ονειροπολώντας μιαν άλλη πιο ενδιαφέρουσα, αλλά να κάνουμε να λαλήσει τούτη η ζωή όπως μας δόθηκε την καθημερινή, την ταπεινή, την ανθρώπινη, όπου το καθετί που μπορούσε να γυρέψουμε πρέπει να υπάρχει. Γιώργος Σεφέρης ΠΗΓΗ
Στην Ελλάδα, του Ευρωμπάσκετ, των βιντεοταινιών και του ενδεικτικού στο Δημοτικό μετρούσες με περηφάνια τα μπάνια και τα παγωτά. Εκείνα τα ατελείωτα καλοκαίρια όπου σηματοδοτούσαν την ολοκλήρωση της σχολικής σεζόν μέχρι την επόμενη το παγωτό βρισκόταν στην ημερήσια διάταξη. Η αρχή όμως στην... καταμέτρηση άρχιζε πολύ νωρίτερα. Τέτοιες μέρες. Παραδοσιακά η 25η Μαρτίου ήταν μια μέρα που... άνοιγε την αυλαία. Αμέσως μετά την παρέλαση κάποιο ψυγείο γινόταν πόλος έλξης για το πρώτο παγωτό της χρονιάς. Εάν έχεις περάσει τα 35 θα καταλάβεις. Υπήρχαν μέρες που έτρωγες ακόμη και τέσσερα ή πέντε από τα αγαπημένα σου παγωτά. Τα ψυγεία της ΔΕΛΤΑ, της ΕΒΓΑ, της ΑΓΝΟ, της ΑΣΤΥ και μετέπειτα της Algida έκρυβαν μικρά διαμάντια. Λιχουδιές που σου έφτιαχναν την μέρα. Γευστικές απολαύσεις που σε ξελίγωναν και ήθελες κι άλλο!
Τα καλύτερα παγωτά τότε κυκλοφόρησαν! Μετά τα μέσα της δεκαετίας του '80. Στην εποχή που τα ψυγεία δεν είχαν καν συρόμενα τζάμια, αλλά λαστιχένια καπάκια και μόνιμες ουρές από πιτσιρικάδες που χαλούσαν το υστέρημα τους σε πυραύλους «Νοκ Άουτ» και κυπελλάκια Τρινιτά της ΕΒΓΑ! Η χρονοκάψουλα του G-Weekend σε γυρίζει πίσω στην εποχή του Number One, του Σοκ, του Τόνγκο, του Lucky Cup, του Marengata, του Μανχάταν και του Ice Burger θυμίζοντας σου τα παγωτά που λείπουν από την σημερινή εποχή! Κυπελλάκια Lucky Cup Φτωχό το περιεχόμενο του και ασφαλώς όχι κάτι το ιδιαίτερο. Σίγουρα έχεις φάει ανώτερα παγωτά, αλλά με κανένα δεν ένιωσες το αίσθημα της έκπληξης που σου προκαλούσε με το δωράκι που έβρισκες αφαιρώντας το αλουμινόχαρτο της βάσης. Υπήρχε περίπτωση να μην φας ούτε κουταλιά. Ποιον ένοιαζε άλλωστε; Καραμπόλα Το ίδιο ακριβώς κόνσεπτ με το παραπάνω μόνο που κυκλοφορούσε από το αντίπαλο δέος της ΔΕΛΤΑ, την ΕΒΓΑ. Άφρικα
Λιγότερο γνωστό. Επίσης έκρυβε δωράκι. Παραγωγή της ΑΓΝΟ. Μανχάταν
Κύριο χαρακτηριστικό του η σοκολάτα και η κόκκοι επίσης από σοκολάτα που περιείχε. Ψηλά στις προτιμήσεις της εποχής. Σικάγο
Διαχρονικό παγωτό της ΕΒΓΑ με τον Αθηνόδωρο Προύσαλη να αναφωνεί στην cult διαφήμιση στα μέσα της δεκαετίας του '80: «Πω πω...Σικάγο γίναμεεε». Μαρενγκάτα
Βανίλια με σιρόπι σοκολάτας και βύσσινο, αφράτη μαρέγκα και ολόκληρο κεράσι. H διαφήμιση της Μαρενγκάτα έγραψε ιστορία με τον Τίμο Περλεγκα να υποδύεται τον μαφιόζο! Σουλτάνα
Το καλύτερο ίσως κυπελλάκι στην ιστορία της ανθρωπότητας. Κυκλοφόρησε από την Algida και είναι κρίμα που δεν έχει λάβει το feed back που του αρμόζει. Ήταν πολύ μπροστά από την εποχή του. Μαύρο πλαστικό μπολ με σοκολάτα σε αφθονία και έξτρα σιρόπι σοκολάτας. Highlight αποτελούσε η κρυσταλλωμένη σοκολάτα που είχε ως εσωτερική επικάλυψη προσφέροντας μοναδική γευστική ηδονή! Σοκολάτα λέμε... Καϊμάκι
Κλασικό με σιρόπι βύσσινο παραγωγής ΕΒΓΑ. Σίγουρα ένα δεν έφτανε. Cherry Dream
Από την Δέλτα με κρέμα και κεράσι! Coppa Rica
Το παγωτό που κόλαζε ακόμα και καλόγριες όπως βλέπαμε στην διαφήμιση. Παραγωγή Algida στα πρότυπα του Cherry Dream.
Τρινιτά
Για πολλούς το κορυφαίο παγωτό όλων των εποχών. Αφαιρούσες το χάρτινο καπάκι και αφού «έσπαγες» την σοκολάτα με τους ξηρούς καρπούς που δέσποζε στο κέντρο, απολάμβανες τις τρεις γεύσεις του. Βανίλια, κακάο, φουντούκι. Το συγκεκριμένο κυπελλάκι έπειτα από ψηφοφορία της ΕΒΓΑ το 2013 αναδείχθηκε ως το πιο δημοφιλές και επέστρεψε στα ψυγεία της. Ο λαός μίλησε! Γκλάμουρ
Από την Δέλτα σε αρκετά «προχώ» συσκευασία με γεύση τιραμισού και όχι μόνο! Καραμελέ
Από τα πλέον περιζήτητα παγωτά με μεγάλη ποσότητα κρέμας σε νορμάλ τιμή. Βαθύ αλλά στενό κυπελλάκι το οποίο είχε ως αποτέλεσμα να λερώνεις το καινούριο σου T-shirt. Ρόκετ
Η απάντηση της ΕΒΓΑ στο παραπάνω.
Ξυλάκια Τόνγκο
Τόνγκο παγωτό μπανάνα που έλεγε και η διαφήμιση. Προσιτή οικονομικά επιλογή αλλά απόλυτα value! Θανατηφόρος συνδυασμός σοκολάτας και γεύσης μπανάνα! Τρελή Πατούσα
Από την ΕΒΓΑ. Σε σχήμα που παρέπεμπε σε πατούσα με γεύση φράουλα και σοκολάτα! Γινόταν ανάρπαστο. Φρου Φρου Η επιτυχία του δημοφιλούς χαρακτήρα καρτούν ήταν τέτοια που δημιουργήθηκαν και ομώνυμα παγωτά. Παρέπεμπε σε τρελή πατούσα! Μάλιστα είχε και τσίχλα ως μύτη του Φρου-Φρου! Ροζ Πάνθηρας Ένα ακόμη πετυχημένο παγωτό που βάδισε στη συνταγή της Τρελής Πατούσας. Φράουλα, κρέμα και σοκολάτα σχημάτιζαν την μορφή του Ρόζ Πάνθηρα. Για μερικά δευτερόλεπτα γιατί στη συνέχεια έμενε μόνο το ξυλάκι! Boss Από τα κλασικά ξυλάκια της ΔΕΛΤΑ αν και μεταγενέστερο. Από τα πρώτα με λευκή σοκολάτα! Εθισμός! Feast
Γεύση σοκ όπως έλεγε και η διαφήμιση! Πολύ σοκολάτα μέσα και έξω! Ουσιαστικά δύο παγωτά σε ένα. Τρόικα
Το συγκεκριμένο ξυλάκι αν κυκλοφορούσε την σημερινή εποχή λόγω ονόματος θα ξεπουλούσε! Συνδύαζε τρεις γεύσεις. Βανίλια, κακάο και φουντούκι με επικάλυψη σοκολάτας γάλακτος και ξηρούς καρπούς! Από την ΕΒΓΑ και αυτό. Δυνατό! Max Κλασικό ξυλάκι με γεύση σοκολάτα και επικάλυψη σοκολάτας με ξηρούς καρπούς. Status Το πρώτο ξυλάκι που κυκλοφόρησε σε πολυτελή συσκευασία από σκληρό χαρτί. Η απάντηση στο Boss της ΔΕΛΤΑ.
Πύραυλοι Number 1
Από την ΕΒΓΑ με κρέμα, σοκολάτα και ξηρούς καρπούς. Το όνομα του δεν απείχε πολύ από την πραγματικότητα αναφορικά με την ζήτηση του. Shock Από τα πιο ακριβά αλλά συνάμα πιο μεγάλα παγωτά. Άφθονη κρέμα με σιρόπι βύσσινο. Δεν σε απογοήτευσε ποτέ. Ακόμη και η διαφήμιση με το μοντέλο που φορούσε ολόσωμη vinyl φόρμα και αποκάλυπτε το μπούστο του ταίριαζε με το κλίμα της εποχής. Αυτό ήταν άλλωστε και το κόνσεπτ του συγκεκριμένου πυραύλου! Νοκ-Άουτ
Ένα ακόμη μοντέλο με μαγιό και γάντια του μποξ χτυπούσε στην διαφήμιση έναν σάκο. Στο τέλος έβγαλε νον-άουτ και έναν τύπο. Πατούσε στην επιτυχία του Shock, μόνο που αποτελούνταν κυρίως από κρέμα σοκολάτας! 4Χ4
Κυκλοφόρησε σε κρέμα και σοκολάτα εισάγοντας το κλασικό πλαστικό καπάκι στην κορυφή του. Ο σχηματισμός του παρέπεμπε σε παγωτά μηχανής! Over
Έμοιαζε με το 4X4, αλλά αποτελούνταν ολοκληρωτικά από σοκολάτα, ενώ το χωνάκι ήταν ακόμη πιο γευστικό! Magnum
Τι να πει κανείς για αυτό το παγωτό. Μία ιστορία από μόνο του. Η διάρκεια του, τα λέει όλα. Στην κορυφή του δέσποζε η κρέμα βανίλια και όσο το καταβρόχθιζες ανακάλυπτες την σοκολάτα και το σιρόπι. Όλα τα λεφτά ήταν και η κρυσταλλωμένη συμπαγής σοκολάτα στον βυθό του πυραύλου! Κυκλοφόρησε αργότερα και σε γεύση φράουλα. Cornetto Κλασικό «πυραυλάκι» της Algida με γεύση βανίλια, σε χωνάκι μπισκότου, με επικάλυψη σοκολάτας γάλακτος και κομμάτια αμυγδάλου. Mάλλον υπερεκτιμημένο παρά την φήμη του. ΤΡΥΚ Πύραυλος που θύμιζε... Lucky Cup καθώς περιείχε δωράκια. Βγήκε στην αγορά στα μέσα της δεκαετίας του '90 με τον Κώστα Μπίγαλη να τραγουδά στην διαφήμιση για την προώθηση του. Texas Το καλοκαίρι του 1986 η γαλακτοβιομηχανία ΑΓΝΟ ρίχνει στην αγορά παγωτού τον πύραυλο Texas επιλέγοντας τον Χάρρυ Κλυνν, για την προώθηση του προϊόντος. Τζάμπο Ένας ακόμη πύραυλος που κυκλοφόρησε την ίδια χρονιά από την ΑΣΤΥ σε δύο γεύσεις. Rocket Ball Πύραυλος με επικάλυψη σοκολάτας, αμύγδαλο και από μέσα σιρόπι σοκολάτας.
Last but No Least: Colloseum, Maximum, For You από την ΔΕΛΤΑ, No Limit και FM από την ΕΒΓΑ. Γρανίτες
Calippo
Στην κατηγορία παγωτών γνωστή και ως «σπρώξε-γλείψε» (μην πάει το νου σου στο πονηρό) που έκανε και κάνει θραύση ιδιαίτερα στις πολύ ζεστές μέρες του καλοκαιριού. Έκρηξη δροσιάς από την Algida με τη γρανίτα φράουλα από πλούσιο χυμό πραγματικής φράουλας. Turbo Απάντηση της ΕΒΓΑ στο ίδιο στιλ με τρομερό μότο στην εποχή του. «Πάνω κάτω, πάνω κάτω, κούνα, γλέντα το και φάτο». Grillo
Επίσης ανάλογο κόνσεπτ, αλλά από την ΔΕΛΤΑ τούτη την φορά. Ο χυμός στο φινάλε όλα τα λεφτά! Λόλιποπ
Ίσως το πιο φθηνό παγωτό στην εποχή του. Γρήγορη αλλά δροσιστική λύση. Από τα πλέον αναγνωρίσιμα παγωτά. Γρανίτα λεμόνι και γρανίτα με άρωμα φράουλας. Σίγουρα θυμάσαι το μούδιασμα στα ούλα σου όταν επιχειρούσες την πρώτη δαγκωνιά! Σάντουιτς Cucciolone
Παραγωγή της Algida με τρεις γεύσεις και το χαρακτηριστικό σκίτσο φιλοτεχνημένο πάνω στο απαλό μπισκότο. Champ
Σαντουιτσάκι που θύμιζε το Mars. Ice Burger
Ο σχηματισμός του παρέπεμπε σε μπέργκερ. Κυκλοφορούσε από την Έβγα και αποτελούνταν από κρέμα και σοκολάτα. Σάντουιτς 50-50
Προσιτό οικονομικά και άκρως απολαυστικό. Υπήρχε άνθρωπος που δεν άφηνε την σοκολάτα για το τέλος; Κυκλοφορεί ακόμη αλλά δίχως να περιέχει κρέμα σοκολάτας, παρά μόνο βανίλια. Γιατί το κάνατε αυτό; Μίνι Γρανίτα Πορτοκάλι
Κυκλοφορούσε σε χάρτινη συσκευασία που παρέπεμπε στις πυραμίδες της Αιγύπτου από την ΑΓΝΟ. Η αλήθεια είναι πως χρειαζόσουν ένα πακέτο χαρτομάντηλα για να παραμείνεις αλώβητος ως την τελευταία σταγόνα αφού τα σιρόπια έσταζαν παντού.
