Latest News
Ανεξίτηλο - Σου μένει για πάντα στο μυαλό!!!

Το καταπληκτικό βίντεο από drone για την Ελλάδα!


Η Emirates και η Boeing συνεργάστηκαν στη δημιουργία ενός εντυπωσιακού πρότζεκτ εναέριας κινηματογράφησης με τη χρήση drones. Στο «View from Above» καταγράφονται εντυπωσιακές λήψεις από 18 περιοχές του πλανήτη σε πέντε ηπείρους. Η Ελλάδα και τα πανέμορφα τοπία της δεν θα μπορούσαν να λείπουν, με τις δυο εταιρείες της αεροπορικής βιομηχανίας να προβάλλουν μια ειδυλλιακή εικόνα, εστιάζοντας σε πασίγνωστα ελληνικά τουριστικά τοπία.





ΠΗΓΗ

Η οδός Αθηνάς και Ερμού το 1906


Πως συνδέονται , η ταινία "Ορατότης 0" και το μήνυμα της ....«Τι γαρ ωφελείται άνθρωπος εάν τον κόσμον όλον κερδίσει, την δε ψυχήν αυτού ζημιωθεί» και το ανεπανάληπτο ....."Βρέχει φωτιά στη στράτα μου"του Στράτου Διονυσίου.


Μια  νύχτα  με  θύελλα  δέκα  μποφόρ το ατμόπλοιο "Χριστίνα" της Ναυτεμπορικής "Ρίχτερ" βυθίζεται με εικοσιέξι νεκρούς και μοναδικό επιζώντα τον λιπαντή Άγγελο Κρεούζη. Οι ανακρίσεις που θα ακολουθήσουν, θα αποδείξουν ότι το
καράβι διαλύθηκε ........ από έκρηξη  στους  λέβητες, λόγω κακής συντήρησης και ρητής εκβιαστικής εντολής του πλοιοκτήτη να πλεύσουν με αυξημένη ταχύτητα για να κερδίσουν χρόνο.



Ο Κρεούζης (Νίκος  Κούρκουλος) με την κατάθεσή του, και τις αποδείξεις που θα φέρει, θα κερδίσει την δίκη αποκαθιστώντας την τιμή όλων των νεκρών οικογενειαρχών. Με την λήξη των ανακρίσεων όμως το μέλλον του Κρεούζη θα καταστραφεί. Καμιά ναυτιλιακή εταιρεία δεν θέλει πλέον να τον προσλάβει. 



Ο Κρεούζης αποφασίζει να αλλάξει τακτική. Προσλαμβάνεται στην εταιρεία Ρίχτερ και γίνεται υπεύθυνος της νυκτερινής βάρδιας. Κατορθώνει να παντρευτεί την Χριστίνα Ρίχτερ και να πάρει προαγωγή σε γενικό διευθυντή της εταιρείας των ναυπηγείων Ρίχτερ.




Η ταινία είναι μια κοινωνική κατακραυγή ενάντια στην πλεονεξία των μεγαλοεπιχειρηματιών της μεταπολεμικής Ελλάδας.
Το μήνυμα του έργου κορυφώνεται στην απαγγελία του ρητού ........



"Τι γαρ ωφελείται άνθρωπος εάν τον κόσμον όλον κερδίσει, την δε ψυχήν αυτού ζημιωθεί".
                   
Σε μια από τις πιο "δυνατές" σκηνές του φιλμ, ο "ήρωας" βάζει φωτιά σε όλα τα υπάρχοντά του που έχει βγάλει στην αυλή η σπιτονοικοκυρά του λόγω απλήρωτων ενοικίων. Πράξη που υποδηλώνει την απογοήτευση του πρωταγωνιστή από τον υπόλοιπο κόσμο, αλλά και την αδιαφορία του για όλα όσα συμβαίνουν γύρω του.



Εκεί λοιπόν, ο Φώσκολος σχεδόν την τελευταία στιγμή αποφάσισε να συμπεριλάβει ένα τραγούδι που θα συνόδευε την εν λόγω σκηνή και θα έδινε ξεχωριστή έμφαση με τον καλύτερο τρόπο στη δραματικότητά της. Επομένως, ζήτησε από τον Μίμη Πλέσσα -που έτσι κι αλλιώς έγραψε τη μουσική της ταινίας- να φτιάξει ένα τέτοιο κομμάτι αλλά σε ελάχιστο χρονικό διάστημα, γιατί δεν υπήρχαν περιθώρια καθυστέρησης.


Το τραγούδι "Βρέχει  φωτιά  στη  στράτα  μου " που γράφτηκε για την ταινία και ερμηνεύτηκε από τον Στράτο  Διονυσίου , έγινε ένα από τα σημαντικότερα τραγούδια του ελληνικού ρεπερτορίου. Πως  όμως  ο Πλέσσας  και  ο  Παπαδόπουλος  έφτασαν  στον  Στράτο για να  πεί εκείνος  το τραγούδι? Τη λύση έδωσε  ο Παπαδόπουλος, ο οποίος πρότεινε στον Πλέσσα να πάνε το βράδυ σ’ ένα κέντρο -το "Σου-μου"- όπου τραγουδούσε ένας πολύ καλός λαϊκός τραγουδιστής, ονόματι Στράτος Διονυσίου που είχε κάνει ορισμένα "σουξέ" ("Και τι δεν κάνω", "Γιατί καλέ γειτόνισσα", 'Εγώ δεν είμαι ένοχος" και δυο-τρία άλλα), ωστόσο ακόμη δεν είχε γίνει "ΤΟ" όνομα παρά το ότι βρισκόταν ήδη δέκα και πλέον χρόνια στη δσκογραφία…




Πράγματι έτσι έγινε και ο συνθέτης θυμάται ακόμη και σήμερα πόσο παράξενα κι άσχημα ένιωσε σ’ εκείνο το "καταγώγιο" -όπως το αποκαλεί ο ίδιος. Όμως, εντυπωσιάστηκε από τη φωνή του Διονυσίου κι αμέσως μετά το τέλος του προγράμματος του μίλησε σχετικά με το τραγούδι και την ταινία…

Ο Στράτος έγινε αμέσως αστέρι του τραγουδιού μόνο με την φωνή του, αφού το τραγούδι του ακούγεται μόνο από ένα πικάπ, χωρίς να παρουσιάζεται ο ίδιος στην οθόνη. Η ταινία είχε μεγάλη εμπορική επιτυχία την σεζόν του 1969-1970.






ΛΕΥΤΕΡΗΣ  ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ - ΜΙΜΗΣ  ΠΛΕΣΣΑΣ

Βρέχει φωτιά στη στράτα μου
φωτιά που μ’ έχει κάψει
για τα φτωχά τα νιάτα μου
κανένας δε θα κλάψει

Η ζωή, η ζωή εδώ τελειώνει
σβήνει το καντήλι μου
κι η ψυχή, η ψυχή σαν χελιδόνι
φεύγει απ’ τα χείλη μου

Κύμα πικρό στην πλώρη μου
και τα πανιά σκισμένα
ούτε αδελφός αγόρι μου
δε νοιάστηκε για σένα

Η ζωή, η ζωή εδώ τελειώνει
σβήνει το καντήλι μου
κι η ψυχή, η ψυχή σαν χελιδόνι
φεύγει απ’ τα χείλη μου


ΚΑΙ   Ο  ΣΤΡΑΤΟΣ LIVE ΣΤΟ " ΒΡΕΧΕΙ  ΦΩΤΙΑ  ΣΤΗ  ΣΤΡΑΤΑ  ΜΟΥ"  ΚΑΙ  ΣΤΟΝ " ΑΕΤΟ".





ΠΗΓΗ

«Νταλίκες», το θρυλικό τραγούδι του Νικολόπουλου που σημάδεψε τη δεκαετία του ΄80, παραλίγο να μην κυκλοφορήσει. Έδωσε το όνομά του σε δύο νυχτερινά κέντρα σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη που έγραψαν ιστορία στη διασκέδαση


«Με τα φώτα νυσταγμένα και βαριά, τριγυρνάνε οι Νταλίκες στην Αθήνα», με αυτά τα λόγια ξεκινούσε το τραγούδι «Οι Νταλίκες» που κυκλοφόρησε το 1982 και έγινε τεράστια επιτυχία. 
Τη μουσική είχε γράψει ο Χρήστος Νικολόπουλος και τους στίχους ο Μανώλης Ρασούλης. Πρώτος το τραγούδησε ο Γιώργος Σαρρής, ο αδερφός της Χαρούλας Αλεξίου. 
Όπως είχε αναφέρει σε συνέντευξη του ο Νικολόπουλος,  το τραγούδι παραλίγο να μη συμπεριελήφθη στον δίσκο «Παίξε Χρήστο Επειγόντως». 
Ο Ρασούλης σκεφτόταν να κόψει τις «Νταλίκες» γιατί δεν θεωρούσε ότι θα έκανε επιτυχία. Άλλωστε οι δυο τους είχαν ήδη ηχογραφήσει πολλά τραγούδια και είχαν την ευχέρεια επιλογής. 
Τελικά, το τραγούδι όχι απλά συμπεριλήφθηκε, αλλά ξεχώρισε αμέσως από τα υπόλοιπα του δίσκου και αγαπήθηκε από το κοινό, ιδιαίτερα από τους νταλικέρηδες.


Ο Χρήστος Νικολόπουλος αποτελεί ένα ξεχωριστό κεφάλαιο του ελληνικού τραγουδιού. Ξεκίνησε την καριέρα του τη δεκαετία του ’60 και μέχρι σήμερα έχει συνεργαστεί με όλους τους μεγάλους καλλιτέχνες του ελληνικού τραγουδιού. Έχει γράψει περίπου 1.800 τραγούδια και θεωρείται από τους καλύτερους οργανοπαίκτες
Οι «Νταλίκες» τη δεκαετία του ’80 έγιναν συνώνυμο της επιτυχίας για τον Νικολόπουλο. Οι συμπτώσεις εδραίωσαν την επιτυχία, καθώς εκτός από το τραγούδι υπήρχε και ένα νυχτερινό κέντρο στο Γαλάτσι με το ίδιο όνομα, που φιλοξένησε το μουσικό σχήμα του Νικολόπουλου και τάραξε τα νερά νυχτερινής διασκέδασης. 

Το μαγαζί άνηκε στους Θανάση Τσενέ και Γιάννη Μητσάνη και βρισκόταν στην οδό Αγίας Γλυκερίας στο Γαλάτσι. Εκεί χτυπούσε η καρδιά της αθηναϊκής νύχτας το 1985 και όπως αναφέρει ο Νικολόπουλος στο βιβλίο του, «οι Νταλίκες ήταν ένα μικρό, αλλά ατμοσφαιρικό υπόγειο, που αποδείχτηκε λίγο για να χωρέσει την τεράστια επιτυχία που συναντήσαμε. Κόλαση, πραγματική». 
Όντως, η επιτυχία ήταν τεράστια και η ανταπόκριση του κόσμου μοναδική. Κάθε βράδυ το κέντρο ήταν ασφυκτικά γεμάτο. Το σχήμα της πρώτης σεζόν αποτελούνταν από τον Νικολόπουλο, την Αρβανιτάκη και τον Κομνηνό.


Το σχήμα στις «Νταλίκες» στο Γαλάτσι. Νικολόπουλος, Αρβανιτάκη, Κομνηνός
Η επιτυχία για τις «Νταλίκες» επαναλήφθηκε στην Θεσσαλονίκη, όπου ο Νικολόπουλος εμφανίστηκε μαζί με την Ελένη Βιτάλη και τον νέο τότε Πασχάλη Τερζή σε ένα κέντρο, που πήρε το γούρικο όνομα και έγινε το σώσε, όπως αναφέρει. 
Οι εμφανίσεις του στις θρυλικές «Νταλίκες» της Θεσσαλονίκης συνεχίστηκαν έως το 1988. Το 1992 το θρυλικό κέντρο της δεκαετίας του ’80 έκλεισε έπειτα από μια αξέχαστη δεκαετία.



Πληροφορίες αντλήθηκαν από το βιβλίο «Χρήστος Νικολόπουλος, Η ζωή μου…Τα τραγούδια μου» , Κώστας Μπαλαχούτης, εκδόσεις Αλκυών

ΠΗΓΗ

Η γελοιογραφία της ημέρας 30-1-2016

Οι ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΠΑΤΑΚΗ και ο IANOS σας προσκαλούν τηv Παρασκευή 5 Φεβρουαρίου 2016, στις 20:30 στην παρουσίαση του βιβλίου του Μάκη Τσίτα ΤΟ ΞΑΝΑ


Θα μιλήσουν:
Ανθούλα Δανιήλ, δρ. νεολ. λογοτεχνίας, κριτικός
Νίκος Μαθιουδάκης, δρ. γλωσσολογίας, κριτικός

Ο Μιχάλης Τερζής θα παρουσιάσει έναν μικρό κύκλο λυρικών-ερωτικών τραγουδιών του που θα ερμηνεύσει η Θεοδώρα Τζίτα. Στο πιάνο ο ίδιος ο συνθέτης.

IANOS ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΑ: Σταδίου 24, Αθήνα, τηλ.: 210 3217917


Λίγα λόγια για το βιβλίο:
Το ΞΑΝΑ είναι ένα εικονογραφημένο βιβλίο που απευθύνεται στους ερωτευμένους, και όχι μόνο... Με την παιγνιώδη διάθεση του Μάκη Τσίτα οι απλές εκφράσεις και τα απλά περιστατικά ανάμεσα στα ζευγάρια αποκτούν σημασία και ουσία που μπορούν να φτάσουν έως το όριο της ποίησης. Ένα μικροσκοπικό πλασματάκι που ονομάζεται ΞΑΝΑ τριγυρνά στον κόσμο των ανθρώπων και παίρνει μέρος στη ζωή τους. Το ΞΑΝΑ ταυτίζεται με το άλλο μισό, το δικό μου, το δικό σου, του καθενός... Χιουμοριστικές εκφράσεις που πηγάζουν από καθημερινές στιγμές γίνονται ο μοχλός για την ανάδειξη της αγάπης και της τρυφερότητας ανάμεσα στα ερωτευμένα ζευγάρια... Στιγμές γεμάτες χαρά και λύπη, γέλιο και εκνευρισμό, με άλλα λόγια όλα εκείνα τα συστατικά που κάνουν τη ζωή δυο ερωτευμένων ενδιαφέρουσα...
Σίγουρα θα βρεις και εσύ ένα κομμάτι του εαυτού σου μέσα σε αυτή τη μικρή ιστορία... Γιατί τρέχεις όλη μέρα, αγχώνεσαι, εκνευρίζεσαι, γίνεσαι πτώμα, αλλά μόλις το δεις, μόλις δεις το ΞΑΝΑ σου, ξεχνάς τα πάντα. Σε αυτό εδώ το βιβλίο θα βρεις στιγμές που ζεις και ΞΑΝΑζείς... Διάβασε μερικά ΞΑΝΑ που γέννησε η φαντασία του συγγραφέα Μάκη Τσίτα και της εικονογράφου Λίλας Καλογερή και μη σταματήσεις ποτέ να αναζητάς το δικό σου ΞΑΝΑ...
Το βιβλίο κυκλοφορεί με τρία διαφορετικά εξώφυλλα για να διαλέξει ο καθένας αυτό που  ταιριάζει στο δικό του ΞΑΝΑ!

Λίγα λόγια για το συγγραφέα:
Ο Μάκης Τσίτας γεννήθηκε το 1971 στα Γιαννιτσά. Πήρε πτυχίο δημοσιογραφίας και συνεργάστηκε με ραδιοφωνικούς σταθμούς στη Θεσσαλονίκη. Από το 1994 ζει μόνιμα στην Αθήνα και εργάζεται στον χώρο των εκδόσεων. Ήταν αρχισυντάκτης του περιοδικού Περίπλους (1994-2005) και συνεκδότης του περιοδικού Index (2006-2011). Σήμερα διευθύνει το ενημερωτικό  site για το βιβλίο και τον πολιτισμό diastixo.gr.
Λογοτεχνικά κείμενά του (διηγήματα, θεατρικά, ποιήματα) έχουν συμπεριληφθεί σε ανθολογίες και έχουν δημοσιευτεί σε περιοδικά και εφημερίδες στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Έργα του παίχτηκαν στο «Θέατρο των Καιρών», σε σκηνοθεσία Έρσης Βασιλικιώτη και στο «Vault», σε σκηνοθεσία Σοφίας Καραγιάννη. Διηγήματά του έχουν μεταφραστεί στα γερμανικά, τα ισπανικά, τα αγγλικά, τα εβραϊκά, τα σουηδικά και τα φινλανδικά.
Έχει εκδώσει δεκαέξι βιβλία για παιδιά (Ο μεγάλος μου αδερφός, Ο αδέσποτος Κώστας, Βρες ποιος είμαι!, Απ’ έξω κι ανακατωτά, Αχ, αυτοί οι γονείς, Μην ταλαιπωρείς τον Αϊ-Βασίλη», Πάρε με κι εμένα μαζί σου!, Γιατί δε μετράς προβατάκια;, Μη φεύγεις, Ο Κοκκινούλης, Οι φίλοι, Δε μου αρέσει το γάλα, Ποιανού είναι αυτή η σούπα;, Χριστούγεννα στο νηπιαγωγείο, Η Δώρα και ο Οδυσσέας, Τ’ όνομά μου είναι Δώρα), τη συλλογή διηγημάτων Πάτυ εκ του Πετρούλα και το μυθιστόρημα Μάρτυς μου ο Θεός, για το οποίο έλαβε το Βραβείο Λογοτεχνίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης 2014 (European Union Prize for Literature).

Πήγες κι εσύ σχολείο την δεκαετία του 80 και του 90; 15 αναμνήσεις από τα θρανία που θα σας πάνε χρόνια πίσω…


Το πρώτο κουδούνι της χρονιάς χτυπά, τα χαρτάκια Panini κρύβονται βιαστικά στα τσεπάκια της σάκας Παξός, τα πρώτα βρεγμένα βαμβάκια τοποθετούνται στα άδεια κεσεδάκια γιαουρτιών και η αίθουσα μυρίζει κηρομπογιά ανακατεμένη με ξύσματα ξυλομπογιάς Faber Castell. Έτοιμοι για μια βουτιά στις σχολικές αίθουσες των 80s και των 90s;

Οι σχολικές μας τσάντες (που τις λέγαμε σάκες) ήταν μάρκας Παξός, κατασκευάζονταν στην Ελλάδα και τις διαφήμιζε ο Παύλος Κοντογιαννίδης με το μνημειώδες «Παξός και ξερός».


Στις άκρες των μολυβιών στερεώναμε άσχημους Ευχούληδες με μωβ μαλλιά (στα 90s) και μικρότερα, πιο απλά λαστιχένια ζωάκια-γόμες (πιο πριν). 

Τα τετράδιά μας είχαν μια ομοιογένεια: Ήταν μπλε, με μία μόνο διακριτική ετικέτα που έγραφε πάνω «Διεθνές» και κάτω "SUPER", έτσι με κεφαλαία. Τα αγαπημένα μας ήταν εκείνα με τις γραμμές στο κάτω μόνο μισό της σελίδας –το πάνω μισό ήταν κενό για ζωγραφιές.

Τα βιβλία μας τα ντύναμε είτε με διάφανο αυτοκόλλητο (όσοι είχαν μερακλήδες μπαμπάδες με υπομονή) είτε με αποσπώμενες ζελατίνες με σχεδιάκια –όσοι έπρεπε να το κάνουμε μόνοι μας. 

Τα πολύχρωμα Stabilo ήταν το φετίχ όσων θεωρούσαν ότι είχαν μεγαλώσει πια πολύ για να χρησιμοποιούν Μαρκαδόρους Carioca και κηρομπογιές. Από εδώ και πέρα, μόνο θα υπογραμμίζω, δεν θα ζωγραφίζω στα βιβλία μου. Άλλο που το αποτέλεσμα – ουράνιο τόξο δεν απείχε και πολύ από κανονική ζωγραφική.

Τα βιβλία μας είχαν απαραιτήτως αυτοκόλλητες ετικέτες με ζωάκια/ πριγκίπισσες της Ντίσνεϊ/ Φίντο Ντίντο/ διάσημους ποδοσφαιριστές. Η φτηνή δικαιολογία για την ύπαρξή τους ήταν ότι τα βιβλία μας έπρεπε να γράφουν το όνομά μας «για να μην τα χάσουμε». 

Για τις κασετίνες, θα μπορούσαμε να μιλάμε ώρες. Πάνινες, μεταλλικές, μεγάλες, μικρές, ήταν ο μοναδικός ίσως λόγος για τον οποίο χαιρόμασταν κάθε Σεπτέμβρη που πλησίαζαν οι μέρες να ανοίξουν τα σχολεία. Οι πιο δημοφιλείς ήταν οι «έτοιμες», που περιείχαν όλα τα απαραίτητα (μολύβια, γόμες, χάρακες και διάφορα πράγματα που δεν ήξερες σε τι χρησιμεύουν) καλά στερεωμένα στο εσωτερικό τους με λαστιχάκι. Έκαναν και πολύ ωραίο δωράκι, για τους φίλους που είχαν γιορτή Σεπτέμβριο-Οκτώβριο. 


Όλοι για κάποιο μυστήριο λόγο πιστεύαμε ότι εκείνη η γόμα που ήταν από τη μια μεριά πορτοκαλί και από την άλλη μπλε, «έσβηνε και στυλό». Άσχετα που όσες φορές το είχαμε προσπαθήσει, το αποτέλεσμα ήταν είτε κάτι μπλε μουτζούρες είτε σκισμένο χαρτί, ή και τα δύο. Εμείς εξακολουθούσαμε να το πιστεύουμε.

Τα χαρτάκια Panini μπορεί να ήταν αυτοκόλλητα, αλλά εμείς τα λέγαμε έτσι –χαρτάκια. Τα μαζεύαμε ευλαβικά και τα κολλάγαμε σε άλμπουμ τα οποία όταν γέμιζαν ισοδυναμούσαν με την ανάβαση του Έβερεστ –κι ο κάτοχός τους απολάμβανε στάτους ήρωα στους κύκλους του σχολείου. Αγαπημένη ασχολία στα διαλείμματα, να ανταλλάσσουμε τα χαρτάκια που είχαμε διπλά, και να αναζητάμε μανιωδώς τον Κριστόφ Βαζέχα, που ήταν «σπάνιος» με αποτέλεσμα το άλμπουμ των ποδοσφαιριστών να μένει μονίμως ημιτελές. Άλλα δημοφιλή θέματα άλμπουμ ήταν τα Στρουμφάκια, τα Snorkels, η Αλίκη Βουγιουκλάκη και αργότερα, προς τα τέλη των '90s, οι Power Rangers και οι μεξικάνικες σαπουνόπερες (Μαρία της Γειτονιάς-Εσμεράλδα-Μαριμάρ, τρία σε ένα). 

Φορούσαμε αθλητικά Adam's Shoes με σκρατς αντί για κορδόνια, και αργότερα (προς τα τέλη των 90s) αθλητικά με φωτάκια που αναβόσβηναν και ήταν η τελευταία λέξη της μόδας.


Ανακαλύπταμε τον μαγικό κόσμο των φυτών μέσα από: α. άδεια κεσεδάκια γιαουρτιού στα οποία τοποθετούσαμε βρεγμένο βαμβάκι και «καλλιεργούσαμε» φακές, β. φυτολόγια με ριζόχαρτο, στα οποία κολλούσαμε ξερά φύλλα δάφνης και πευκοβελόνες (ελλείψει εξωτικών φυτών στο προαύλιο του σχολείου) και γ. εκείνες τις φατσούλες με τα πλαστικά γυαλιά που τις πότιζες και έβγαζαν μαλλιά-γκαζόν. 

Ξεδιπλώναμε την καλλιτεχνική μας φλέβα στο μπλοκ ακουαρέλας, και –κυρίως– στον προκάτοχό του, το Μπλοκ Ιχνογραφίας, στο οποίο καλούμασταν να σχεδιάσουμε περιγράμματα νομών και χάρτες για το μάθημα της Γεωγραφίας. Η πιο κοπιαστική δουλειά που είχαμε να κάνουμε στο Δημοτικό. 

Ξοδεύαμε δημιουργικά τον χρόνο μας, μαζεύοντας τα ξύσματα από το μολύβι (και από τις ξυλομπογιές, που ήταν ακόμα πιο εντυπωσιακά, καθότι διέθεταν και χρώμα στην άκρη) και τα «σβήσματα» (sic) από την γόμα. Κανείς ποτέ δεν κατάλαβε γιατί.

Στις πρώτες-πρώτες τάξεις του Δημοτικού, κουβαλάγαμε την προίκα μας κάθε πρωί στο σχολείο: Σπαστό ποτηράκι που έκλεινε σε στρογγυλή θήκη, παγουρίνο με ζωγραφιές ζωάκια, πλαστικό βαλιτσάκι (κι άλλα ζωάκια εδώ) με φαγητό που κατέληγε πάντα να φιλοξενεί τα πολύτιμα ξύσματα και «σβήσματα», και ψαλίδι-λαγουδάκι που δεν βόλεψε ποτέ κανέναν. 

Στα οπισθόφυλλα των βιβλίων, το λογότυπο του ΟΕΔΒ (Οργανισμός Εκδόσεως Διδακτικών Βιβλίων) προσφερόταν για ευφάνταστα ακρωνύμια του τύπου «Όταν Εγώ Διαβάζω Βαριέμαι», «Όποιος Διαβάζει Είναι Βλάκας» και το πιο επαναστατικό «Ο Δάσκαλος Είναι Βλάκας».

ΠΗΓΗ

Η γελοιογραφία της ημέρας 29-1-2016

Διαδρομή Ταρζάν: Ο Θρύλος του ράλλυ Ακρόπολις


Ο Ταρζάν ήταν η 2η πιο γνωστή παγκοσμίως ειδική διαδρομή του ράλλυ Ακρόπολις μετά τις ειδικές  διαδρομές Βωξίτες – Καρρούτες – Προσήλιο και ταυτόχρονα  η πιο σκληρή και καταστρεπτική ειδική διαδρομή στην ιστορία του ράλλυ Ακρόπολις.

Το όνομα Ταρζάν προέκυψε από τον Γιώργο Μπούργο ο οποίος καταγόταν από την Φουρνά της Ευρυτανίας, ζούσε στην Αθήνα και ήταν αστυφύλακας.

Στις αρχές της τέταρτης δεκαετίας της ζωής του διαγνώστηκε ότι πάσχει από φυματίωση και οι μέρες του είναι μετρημένες και η λύση ήταν ότι έπρεπε να μεταφερθεί στο βουνό όπου ο καθαρός αέρας ίσως τον βοηθούσε.

Έτσι λοιπόν πήρε την μεγάλη απόφαση, παράτησε την πρωτεύουσα και επέστρεψε στον τόπο της καταγωγής του για να περάσει τις τελευταίες μέρες της ζωής του. Μιας ζωής που διήρκεσε κι άλλα 52 χρόνια γιατί το οξυγόνο του βουνού, η ηρεμία, η γαλήνη του τοπίου και της ψυχής γιάτρεψαν τον κυρ-Γιώργη κι ανέτρεψαν τις επιστημονικές προβλέψεις!!!

Η καλύβα του Ταρζάν βρίσκεται στην τοποθεσία «Ζαχαράκη» στα σύνορα των νομών Φθιώτιδας, Ευρυτανίας και Καρδίτσας. Απέχει μόλις 6 χλμ. από τη Ρεντίνα, 12 χλμ. από τα Φουρνά, 52 χλμ. από το Καρπενήσι και 80 χλμ. από την Λαμία.

Η τοποθεσία πήρε το όνομά της από τον Ρεντινιώτη Κώστα Ζαχαράκη που στα 36 του χρόνια, στα Τρίκαλα το 1822, έχασε την ζωή του στην εξέγερση εναντίων των Τούρκων. Ο Κώστας Ζαχαράκης που ήταν μέλος της Φιλικής Εταιρείας είχε χτίσει μια βρύση σ’ αυτόν τον τόπο κι έτσι το μέρος πήρε το όνομά του.

Το ράλλυ Ακρόπολις περνούσε από την καλύβα του Ταρζάν από το 22ο ράλι του 1975. Τότε η ειδική διαδρομή ονομαζόταν «Φουρνά».

Ειδική με αυτούσιο το όνομα Ταρζάν πρωτοεμφανίζεται στο 26ο του 1979 (σ’ εκείνον τον συγκλονιστικό αγώνα που μόνο στο 1ου σκέλος Αθήνα-Καλαμπάκα Ι εγκατέλειψαν 79 αυτοκίνητα) και στο επόμενο 27ο του 1980 μετονομάζεται σε νέος Ταρζάν.

Έξι χρόνια αργότερα στο 33ο του 1986 η ειδική εμφανίζεται ξανά στον αγώνα ως Ταρζάν στην κλασική της έκδοση των εφιαλτικών 30,3 χλμ ανάμεσα σε απίστευτης ομορφιάς βουνίσια τοπία.

Ξεκινούσε από την καλύβα του Ταρζάν και τερμάτιζε στο γήπεδο της Τσούκας πριν το μαγικό κατηφόρι.

Η παρουσία της ειδικής στον εθνικό μας αγώνα είναι συνεχής μέχρι και το 42ο του 1995.

Τα τελευταία τέσσερα χρόνια είχε μετονομαστεί σε Ρεντίνα-Ταρζάν αφού χρησιμοποιούσε το 2ο μισό του κλασικού Ταρζάν (τερματισμός στην Τσούκα).

Το 2003 στην εορταστική 50ή διοργάνωση του εθνικού μας αγώνα, η ειδική που μάλιστα διεξήχθη δύο φορές, είχε απλώς το θρυλικό όνομα του Ταρζάν όχι όμως και την γοητεία…

Ο Ταρζάν είχε την δική του φιλοσοφία, τυπωμένα πάνω σε σανίδες, άλλα μέσα κι άλλα απ’ έξω με μεγάλα γράμματα να διαβάζονται από μακριά :

-Παραπονιόμουν που δεν είχα παπούτσια ως την στιγμή που είδα κάποιον που του έλλειπαν τα πόδια. 
-Το σήμερα έφυγε, το αύριο δεν ήρθε ακόμα ,μην το αφήσεις να πάει χαμένο. 
-Ομιλούν οι πόρνες περί ηθικής και οι προδότες περί πατρίδος. 
-Όστις την γλώσσαν της αληθείας ομιλεί, στερείται φίλων και εχθρών. 
-Ο Ταρζάν είναι καλός αλλά η αλεπού του τρώει τις κότες. 
-Γνώρισα ανθρώπους κι αγάπησα τα ζώα. 


Ο αγαπημένος όλων των Ελλήνων αλλά και πολλών παγκόσμιων οδηγών ,ο Ταρζάν, ο κυρ-Γιώργης Μπούργος, έφυγε από την ζωή τον χειμώνα του 1992 σε ηλικία 92 ετών!!!

Ο χειμώνας με τα χιόνια του ήταν πολύ βαρύς για την ήδη ταλαιπωρημένη υγεία του γέροντα. Εκεί στην καλύβα –κέντρο του κόσμου του εγκατέλειψε τα εγκόσμια ο ανένταχτος γέροντας όπως σκέφτηκε μισό αιώνα πριν… Κρατώ στην μνήμη μου τι έγραφαν οι 4Τροχοί στην Ειδική Έκδοση: «Οδηγός του Θεατή» για το 42ο Ακρόπολις του 1995: «Ο θρύλος πέθανε, η ειδική άλλαξε πορεία αλλά και φιλοσοφία»

Παρ’ ότι ο Ταρζάν ήταν μια πολύ ξεχωριστή ειδική, όλοι οι παγκόσμιοι οδηγοί του W.R.C. που την είχαν τρέξει την αγαπούσαν, με χαρακτηριστικό παράδειγμα τον Οριόλ που τον Ιούνιο του 1991 οδηγώντας την FINA-Integralle διάλυσε εκεί τροχό-ζάντα-ανάρτηση χάνοντας την αρχηγία και την νίκη στον αγώνα! Παρ’ όλα αυτά δήλωνε πως ήταν η αγαπημένη του Ακροπολική Ειδική Διαδρομή…

Ο Κώστας Στεφανής σε συνέντευξή του στον δημοσιογράφο Βασίλη Τσακίρογλου που δημοσιεύτηκε στο «Επτά Ημέρες» της «Καθημερινής» την Κυριακή 30 Μαίου 2004, με τον δικό του μοναδικό τρόπο, μιλάει για τον Ταρζάν και την σχέση που σχέση που είχαν:

«Ένας μοναχικός άνθρωπος στον Τυμφρηστό…» «Για εμένα το Ακρόπολις είναι ο «Ταρζάν», ένας μοναχικός άνθρωπος του βουνού που έμενε σ’ ένα σπιτάκι του δάσους στον Τυμφρηστό, μετά το χωριό Ζαχαράκι, πηγαίνοντας προς Φουρνά.

Εκεί γινόταν μια από τις χαρακτηριστικές και διάσημες ειδικές διαδρομές του Ακρόπολις και είχε πάρει το όνομά της ακριβώς από το καλύβι του μπάρμπα-Γιώργου, του Ταρζάν, του οποίου το επώνυμο δεν έμαθα ποτέ.

Ήταν ένας μοναχικός τύπος, κοντούλης, καραφλός, ο οποίος με αποκαλούσε «ανιψούδι». Κάθε φορά τον ρωτούσα:

–«Τι να σου φέρω, μπάρμπα, την άλλη εβδομάδα που θα έρθω για δοκιμές;»

– «Καφέ, ζάχαρη και τσιγάρα», έλεγε εκείνος πάντοτε.

– «Τι τσιγάρα;»

– «Ότι να ‘ναι», επέμενε.

– «Μα, δεν μπορεί. Για τη ζάχαρη και τον καφέ πες ότι δεν πειράζει, τι μάρκα είναι. Αλλά για το τσιγάρο που καπνίζεις, για το λαιμό σου, πρέπει να έχεις προτίμηση».

– «Τι μου λες τώρα; Ξέρεις τι καπνίζω το χειμώνα, όταν είμαι αποκλεισμένος από τα χιόνια; ‘‘Καθημερινή’’ και πουρνάρι. Τρίβω πουρναρόφυλλα, κόβω εφημερίδα και στρίβω τσιγάρο. Τραβάω δυο τζούρες και πέφτω ξερός για ύπνο».

Κάνοντας δοκιμές για τον αγώνα του 1978, ο Ιαβέρης κι εγώ, ήμασταν στο σπιτάκι του Ταρζάν. Ξαφνικά, μέσα στην ησυχία του δάσους ακούσαμε το μουγκρητό ενός αγωνιστικού αυτοκινήτου. Σε λίγο έξω από το καλύβι ήταν παρκαρισμένο ένα εργοστασιακό Φίατ Μιραφιόρι και ο οδηγός του, ο Μάρκους Άλλεν χτυπούσε την πόρτα.

Ο Ταρζάν τον κοίταζε απορημένος, έτσι ψηλός και επιβλητικός που ήταν ο Φιλανδός. Ο Ιαβέρης του έκλεισε το μάτι και τον ρώτησε επίτηδες:

«Γουάτ ντου γιου γουόντ του ντρίνκ;»

Ο Άλλεν, πιάνοντας το μήνυμα, είπε: «Ουίσκι».

Ο μπάρμπα-Γιώργος τον κοίταξε εμβρόντητος και ύστερα από κάποια δευτερόλεπτα περίσκεψης εξήγησε στον παγκόσμιο πρωταθλητή σε άπταιστα ελληνικά, συλλαβιστά όμως για να καταλάβει: «Τι ουίσκι, ορέ ζαγάρ; Εδώ δεν έχουμε λαδάκι για το καντήλι, ουίσκι μου ζητάς;».

Ο μπάρμπα-Γιώργος πέθανε με έναν τραγικό τρόπο, πέθανε από την σύγχρονη Ελλάδα. Ένα βράδυ εισέβαλαν στο καλύβι του κάτι Αλβανοί, τον ξυλοκόπησαν άγρια για να του πάρουν όσα χρήματα είχε-που δεν είχε.

Βρέθηκε στο νοσοκομείο στην Αθήνα σε πολύ κακή κατάσταση. Όταν συνήλθε, επέστρεψε στο καλύβι του, δεν άντεχε στην πόλη. Το δασαρχείο της Ρεντίνας του πήγαινε συχνά ξύλα, όμως εκείνος ο χειμώνας ήταν πολύ βαρύς και το χιόνι είχε καλύψει τα πάντα.

Έμεινε πολλές ημέρες αποκλεισμένος.

Όταν άνοιξαν τον δρόμο ως το καλύβι του, τον βρήκαν ξυλιασμένο, να πολεμάει με ένα τσεκούρι να σπάσει την πόρτα, προφανώς για να την κάψει στο τζάκι.

Αν μου ζητούσαν να φυλάξω μια εικόνα από το Ακρόπολις, θα κρατούσα τον κόσμο της επαρχίας, τους ανθρώπους που παρατάσσονταν επί χιλιόμετρα για να δουν τα αυτοκίνητα να περνούν.

Περνούσαμε από την Καρδίτσα για να πάμε στην Καλαμπάκα, τα σχολεία της περιοχής δεν άνοιγαν τις μέρες του Ακρόπολις. Και ήταν όλα τα παιδάκια με τις σημαίες στα χέρια και ζητωκραύγαζαν καθώς φτάναμε, πηγαίνοντας – επίτηδες για να τους ευχαριστήσουμε – με τις πάντες μέσα στις πλατείες. Κι εκείνοι ξεσηκώνονταν και φώναζαν. Ήταν γι’ αυτούς, αλλά και για μας, ένα πανηγύρι.» 

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ
1)«Ιστορικές διαδρομές: «Ταρζάν » του Νίκου Σαρατσιώτη, Περιοδικό DRIVE, τεύχος Νο 51, Αθήνα Σεπτέμβριος 2001.
2)Εφημερίδα «Η Καθημερινή», «Επτά Ημέρες», «Η Ντόλυ, ο Πλαπούτας, ο Ταρζάν». Συνέντευξη του Κώστα Στεφανή στον δημοσιογράφο Βασίλη Τσακίρογλου. Αθήνα, Κυριακή 30 Μαΐου 2004.
3)Δημοσίευση: Εφημερίδα «Αχιλλέας» Μακρακώμης.

ΠΗΓΗ

Το Ποντικονήσι στην Κέρκυρα το 1924

Η γελοιογραφία της ημέρας 28-1-2016

Το Συρράκο στα παλιά χρόνια


Ellis: Το συγκλονιστικό φιλμ μικρού μήκους του Robert De Niro


Ο βραβευμένος με Oscar Robert De Niro συνεργάζεται για πρώτη φορά με τον installation artist JR στο φιλμ μικρού μήκους με τίτλο «Ellis», το οποίο πραγματεύεται τις συγκλονιστικές ιστορίες των μεταναστών που κατέφθασαν κατά εκατομμύρια στις αρχές του αιώνα στο γνωστό Ellis Island, προσδοκώντας σε μια καλύτερη ζωή στις ΗΠΑ.

Στο μικρό νησάκι, επί του οποίου βρίσκεται χτισμένο το εντυπωσιακό Άγαλμα της Ελευθερίας, διαδραματίστηκαν άπειρες ιστορίες ανθρώπινου πόνου και ανεκπλήρωτων ελπίδων, αφού ουσιαστικά χρησίμευσε ως το «φίλτρο» για να λάβουν οι μετανάστες την πολυπόθητη άδεια παραμονής και εργασίας του στις ΗΠΑ, ένα όνειρο που απέκτησε μεγάλες διαστάσεις στις αρχές του 20ού αιώνα, όπου η Αμερική φάνταζε σαν τη Γη της Επαγγελίας.


Στο φιλμ μικρού μήκους του JR, ο Robert De Niro ενσαρκώνει έναν από τους εκατομμύρια μετανάστες που βρέθηκαν στο Ellis Island Immigrant Hospital, στο νοσοκομείο που από το 1902 που ξεκίνησε τη λειτουργία του πέρασαν τουλάχιστον 1,2 εκατομμύρια μετανάστες, πολλοί εκ των οποίων δεν κατάφεραν ποτέ να φτάσουν στον προορισμό τους, εξαιτίας των ασθενειών που μάστιζαν τον πληθυσμό της εποχής.

Μέσα στο επιβλητικό και ερειπωμένο πια Ellis Island Immigrant Hospital, o JR χρησιμοποιεί τα installations, που κατασκεύασε από φωτογραφίες πραγματικών μεταναστών της εποχής, ως φυσικό σκηνικό για την πλοκή του φιλμ, με τον Robert De Niro στον ρόλο του αφηγητή της δραματικής ιστορίας εκατομμυρίων ανθρώπων που άφησαν τον τόπο τους για μια καλύτερη ζωή και ένα υποσχόμενο -αν και αβέβαιο- μέλλον.

Το φιλμ παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στο The New Yorker Festival στις 4 Οκτωβρίου. Μπορείτε να το δείτε με ελληνικούς υποτίτλους.


ΠΗΓΗ

O ζωολογικός κήπος Αθηνών την δεκαετία του 1900

Η γελοιογραφία της ημέρας 27-1-2016

Αν παίζεις χαρτιά και δεν βλέπεις γύρω σου κανένα...


Η γελοιογραφία της ημέρας 26-1-2016

Ζαγοροχώρια: 46 πανέμορφα χωριά σκαρφαλωμένα στα βουνά των Ιωαννίνων!


Παραδοσιακή αρχιτεκτονική, μοναδικά φυσικά τοπία, θέα που κόβει την ανάσα και ένας από τους σημαντικότερους εθνικούς δρυμούς της Ελλάδας, το φαράγγι του Βίκου, συνθέτουν την εικόνα των χωριών του Ζαγορίου.


Μια εικόνα που για πολλούς έχει καταστεί συνώνυμη της ομορφιάς της Ηπείρου.


Σαράντα έξι πανέμορφα χωριά, σκαρφαλωμένα στα βουνά βορειοανατολικά των Ιωαννίνων, τα Ζαγοροχώρια μαγεύουν τον επισκέπτη, τόσο με τη μοναδική, φυσική ομορφιά τους όσο και με την παραδοσιακή αρχιτεκτονική τους.


Πλαισιωμένα από καταπράσινες βουνοπλαγιές, τρεχούμενα νερά, επιβλητικά φαράγγια και μαγευτικές λίμνες, αποτελούν ιδανικό προορισμό όλο το χρόνο.



Με έκταση χιλίων περίπου τετραγωνικών χιλιομέτρων, το Ζαγόρι χωρίζεται στο δυτικό, ανατολικό και κεντρικό τμήμα, καθένα με τα δικά του, ιδιαίτερα χαρακτηριστικά, τη δική του ιστορία και, βέβαια, τα δικά του, μοναδικά χωριά.


Βορειοδυτικά των Ιωαννίνων, το δυτικό Ζαγόρι περιλαμβάνει ορισμένα από τα δημοφιλέστερα, και ίσως ομορφότερα χωριά της περιοχής.


Το Πάπιγκο, η Αρίστη, ο Βίκος, ο Άγιος Μηνάς και το Μεσοβούνι, που πλαισιώνουν την κοιλάδα του Βοϊδομάτη, έχουν αποκτήσει φανατικούς θαυμαστές που επιστρέφουν εδώ κάθε χρόνο για να θαυμάσουν τη μοναδική αρχιτεκτονική, να περιηγηθούν στα λιθόστρωτα σοκάκια, να απολαύσουν τη μοναδική θέα και να αισθανθούν κοντά στη φύση.


Ο ίδιος ο ποταμός Βοϊδομάτης αποτελεί ένα από τα μαγευτικότερα τοπία της περιοχής, το ιδανικότερο, ίσως, σκηνικό για πεζοπορικές διαδρομές, ατελείωτες περιηγήσεις, αλλά και extreme sports, για τους λάτρεις του είδους.


Τα καταγάλανα νερά του, με σταθερή θερμοκρασία 4 βαθμών Κελσίου όλο το χρόνο, προκαλούν τους τολμηρούς για μία βουτιά κατά τους καλοκαιρινούς μήνες.


Αυτή την εποχή, τα πλαισιωμένα από αιωνόβια πλατάνια μονοπάτια που βρίσκονται στις όχθες του είναι ιδανικά για πεζοπορία, καθώς κρύβουν αμέτρητες εκπλήξεις σχεδόν σε κάθε βήμα.


Πέτρινα γεφυράκια που μοιάζουν βγαλμένα από κάποιο παραμύθι, πυκνή βλάστηση και μοναδικές εικόνες που δημιουργούνται καθώς το φως του ήλιου αντανακλάται πάνω στα πεντακάθαρα νερά –σημειώστε ότι ο Βοϊδομάτης είναι ένα από τα ελάχιστα ποτάμια το νερό των οποίων είναι πόσιμο– συνθέτουν ένα τοπίο που γοητεύει και ανταμείβει ακόμη και τους ορκισμένους εχθρούς της πεζοπορίας.


Παραμένοντας στο δυτικό Ζαγόρι, αξίζει να επισκεφθείτε τη μαγευτική Δρακόλιμνη, όπου ζει ο αλπικός Τρίτωνας, το σπάνιο είδος αμφιβίου που μοιάζει με μικρό δράκο, αλλά και το ρέμα Ρογκοβό, ανάμεσα στους δύο οικισμούς του Παπίγκου, που σχηματίζει μικρές λιμνούλες, τις λεγόμενες οβίρες.


Το κεντρικό Ζαγόρι περιλαμβάνει τα χωριά Βίτσα, Μονοδένδρι, Κήποι, Δίλοφο, Κουκούλι, Τσεπέλοβο, Διπόταμο, Φραγκάδες, Λεπτοκαρυά κ.ά.


Δύο από τα ομορφότερα χωριά της περιοχής, η Βίτσα και το Μονοδένδρι, αποτελούν και τα σημεία απ’ όπου ξεκινούν τα μονοπάτια που θα σας οδηγήσουν στο φαράγγι του Βίκου. Στο κεντρικό Ζαγόρι συγκεντρώνονται και μερικά από τα ωραιότερα γεφύρια της περιοχής, όπως το Καλογέρικο, με τις τρεις καμάρες, που βρίσκεται ανάμεσα στα χωριά Κήποι και Κουκούλι.


Παραδοσιακά, πέτρινα αρχοντικά, λιθόκτιστα καλντερίμια που καταλήγουν σε γραφικές πλατείες, πέτρινες και μαρμάρινες βρύσες που αναβλύζουν κρυστάλλινο νερό, ιστορικά κτίσματα, εκκλησίες, απαράμιλλη θέα στις καταπράσινες πλαγιές και στο φαράγγι του Βίκου, όλα διεκδικούν το χρόνο και, βέβαια, το θαυμασμό σας, δελεάζοντάς σας να κάνετε ”άλλη μία στάση” σε κάθε βήμα της περιήγησής σας.


Εδώ θα έχετε, επίσης, την ευκαιρία να επισκεφθείτε το Λαογραφικό Μουσείο Αγαπίου Τόλη, στους Κήπους, με 40 χιλιάδες αντικείμενα της καθημερινής ζωής από όλη την περιοχή του Ζαγορίου, το Μουσείο Παραδοσιακών Ασχολιών, στον Ελαφότοπο, και τη Βιβλιοθήκη της Πασχαλείου Σχολής, στο Καπέσοβο, όπου φυλάσσεται, μεταξύ άλλων, ένα από τα δεκατρία σωζόμενα αντίγραφα της Ελληνικής Χάρτας του Ρήγα Φεραίου.


Η κατάβαση στο φαράγγι του Βίκου γίνεται μέσω των μονοπατιών που ξεκινούν από αρκετά χωριά του Ζαγορίου, όπως η Βίτσα, το Μονοδένδρι και ο Βίκος. Κάτοχος του ρεκόρ Guiness του φαραγγιού με το μικρότερο άνοιγμα στον κόσμο –μόλις 1100 μέτρα– και με βάθος που ξεπερνά τα 900 μέτρα, το φαράγγι αποτελεί, μαζί με τον Βοϊδομάτη, τον πυρήνα του Εθνικού Δρυμού Βίκου – Αώου.


Η πλούσια βλάστηση, τα σπάνια είδη ζώων και πουλιών που φιλοξενεί, τα κρυστάλλινα νερά του ποταμού που το διασχίζει αναμφισβήτητα θα σας εντυπωσιάσουν.


Λιγότερο δημοφιλής, αλλά εξίσου γοητευτική, η περιοχή του ανατολικού Ζαγορίου εντυπωσιάζει όσους αναζητούν προορισμούς έξω από την πεπατημένη, τοπία ανέγγιχτα από την τουριστική ανάπτυξη και προβολή.


Χωριά όπως η Βοβούσα, το Φλαμπουράρι, οι Καρυές και το Γρεβενίτι αξίζουν αρκετό από το χρόνο σας, όχι μόνο για τη φυσική ομορφιά τους αλλά και για το παραδοσιακό τους χρώμα, που μοιάζει να παραμένει αλώβητο στο πέρασμα του χρόνου.


Καθίσταται, βέβαια, σαφές ότι ένα Σαββατοκύριακο δεν αρκεί για να ανακαλύψετε όλη την ομορφιά των χωριών του Ζαγορίου, να θαυμάσετε τα φυσικά τοπία και να περιπλανηθείτε στα γραφικά καλντερίμια και τις λιθόκτιστες πλατείες καθενός από αυτά.


Η γοητεία της περιοχής λειτουργεί σα μαγνήτης, κάνοντας ακόμη και τους πλέον αμύητους να επιστρέφουν ξανά και ξανά για να γνωρίσουν εκ νέου τη μαγεία του φυσικού περιβάλλοντος που, όσα χρόνια κι αν περάσουν, δε σταματά να εκπλήσσει.





Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

ΙΣΤΟΡΙΑ

{getContent} $results={10} $label={ΙΣΤΟΡΙΑ} $type={colLeft}

ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ

{getContent} $results={6} $label={ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ} $type={grid1}

ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ - ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

{getContent} $results={12} $label={ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ - ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ} $type={grid2}

ΕΚΤΟΣ ΛΑΜΙΑΣ

{getContent} $results={13} $label={ΕΚΤΟΣ ΛΑΜΙΑΣ} $type={video}

ΑΘΛΗΤΙΚΑ

{getContent} $results={13} $label={ΑΘΛΗΤΙΚΑ} $type={block2}

Ετικέτες