Αεροφωτογραφία της Άρτας το 1960
Η αεροφωτογραφία της Άρτας είναι το 1960 μετά την κατασκευή της νέας τότε γέφυρας δίπλα από την παλιά,με τον ποταμό Άραχθο να καλύπτει μεγάλη επιφάνεια πριν 'μπαζωθεί'.....
ΠΗΓΗ
Ο Όλυμπος δεν είναι προορισμός ταξιδιού, είναι προορισμός ύπαρξης!
Ο Όλυμπος ξεκίνησε το ταξίδι του στον κόσμο. Η αρχή έγινε το βράδυ της Παρασκευής, στους πρόποδες του μυθικού βουνού, στο Αρχαίο Θέατρο του Δίου με την προβολή-σε επίσημη πρώτη- του ντοκιμαντέρ για τον Όλυμπο και για το… “θαύμα” της δημιουργίας του.
Μία έξοχη δουλειά της Αθηνάς Κρικέλη και του Δημήτρη Ζησόπουλου που δημιουργήθηκε για το εξωτερικό και για όσους εκεί έξω απ’ τα σύνορα της Ελλάδας δε γνωρίζουν ότι ο Όλυμπος υπάρχει! Γιατί όπως σημείωσε η κα Κρικέλη, δημοσιογράφος και σκηνοθέτης, δεν είναι λίγοι αυτοί που δε γνωρίζουν ότι η κατοικία των Θεών δε δημιουργήθηκε μόνο για τις ανάγκες των αρχαίων μύθων, αλλά υπάρχει στην πραγματικότητα. Και ήταν η επιβλητικότητα και το μυστήριό του που οδήγησε τους αρχαίους προγόνους μας να… θρονιάσουν το Δία στην ψηλότερη κορυφή του.
Οι γεωλόγοι διατυπώνουν αλήθειες και επιστημονικά πορίσματα που σχετίζονται με τον Όλυμπο και μπλέκονται γλυκά με τον μύθο. Όπως δηλώνει μάλιστα στο ντοκιμαντέρ ο Πρόεδρος της Ελληνικής Γεωλογικής Εταιρείας κ. Σπύρος Παυλίδης, η μυθολογία δεν είναι παραμύθι αλλά στηρίζεται σε αλήθειες τις οποίες εκλαϊκεύει-κατά κάποιο τρόπο-ώστε να γίνουν κατανοητές στον πολύ κόσμο. Έτσι, πολλά από τα γεωλογικά φαινόμενα που σχετίζονται με τον Όλυμπο, πήραν μία άλλη διάσταση και ερμηνεύτηκαν μέσα από τον μύθο.
Και να σκεφτεί κανείς ότι οι αρχαίοι μας πρόγονοι ίσως να μην είχαν πατήσει ποτέ την κορυφή του! Θαύμαζαν από μακρυά τον παγωμένο θρόνο του Δία και το Πάνθεον. Τουλάχιστον αυτό υποστηρίζει ο γεωλόγος κ. Μιχάλης Στύλλας.
“Ο Όλυμπος συνεχίζει να ψηλώνει” δηλώνουν οι γεωλόγοι, μεταξύ αυτών, η Annie Rassios, η οποία αφιέρωσε 10ετή έρευνα γύρω από τον τρόπο δημιουργίας του Ολύμπου. Μαζί του χθες βράδυ “ψηλώσαμε” κι εμείς βλέποντας δικές μας εικόνες που σε λίγο καιρό θα γίνουν κτήμα όλου του κόσμου.
Οι εικόνες σου κόβουν την ανάσα! Αν έχεις βρεθεί εκεί ψηλά-κάποια στιγμή στη ζωή σου-νιώθεις ότι σου έρχονται οι μυρωδιές του βουνού. Εικόνες που σε συνδυασμό με τη μουσική του Κώστα Χατζή και την περιγράφη του αφηγητή του National Geographic, David Washington, σε υποβάλλουν και σε καθηλώνουν.
Και είναι πράγματι εκπληκτικό να ακούς από τα χείλη της κας Rassios ότι ο Όλυμπος δημιουργήθηκε από άμμο και μάλιστα άμμο που όμοιά της είναι άλλη μία στον κόσμο. Πού; Στις Μπαχάμες! Και ίσως μετά από εκατομμύρια χρόνια ένας, ανάλογης σύστασης ορεινός όγκος, να δημιουργηθεί και εκεί, υποστηρίζει η επιστήμονας.
Δεν θα είναι όμως ο Όλυμπος των 12 Θεών. Γιατί αυτός είναι ένας και μοναδικός και είναι ελληνικός.
Καλοτάξιδο το ντοκιμαντέρ! Μακάρι να πατήσει… κόκκινο χαλί το δημιούργημα της Ellopia Films, μιας αμερικάνικης εταιρίας παραγωγής με μεγάλη ελληνική καρδιά!
Και όπως σημειώνουν οι δημιουργοί του στο τέλος του φιλμ… “Ο Όλυμπος δεν είναι προορισμός ταξιδιού αλλά προορισμός ύπαρξης”!
ΠΗΓΗ
Πυθαγόρας: λόγια από χρυσάφι για ν' απελευθερωθεί το μυαλό μας
Ένας σπουδαίος φιλόσοφος, μαθηματικός, θρησκευτικός και πολιτικός Δάσκαλος μας κληροδότησε λόγια από χρυσάφι.
Τα «Χρυσά Έπη».
Ο Πυθαγόρας γεννήθηκε στη Σάμο το 580 π.κ.χ και από την παιδική του ηλικία εκδήλωσε μία ιδιαίτερη αγάπη για τη μάθηση. Για καλή του – και καλή μας – τύχη, ο πατέρας του, Μνήσαρχος, τον έπαιρνε μαζί του στα ταξίδια σε Ανατολή και Δύση, με αποτέλεσμα ο νεαρός Πυθαγόρας να αναπτύξει από νωρίς διευρυμένη αντίληψη για τον κόσμο. Ο πατέρας του φρόντισε ακόμα να λάβει ο γιος του την καλύτερη μόρφωση κοντά στους μύστες της Ανατολής και στον διάσημο τότε φιλόσοφο από τη Σύρο, Φερεκύδη.
Ακόμα και αν δεν γνωρίζετε τίποτα για τον Πυθαγόρα, οπωσδήποτε κάτι θα έχετε ακούσει για το πυθαγόρειο θεώρημα. Ο Πυθαγόρας ήταν πρωτοπόρος στα μαθηματικά και στη γεωμετρία, ήταν εξαιρετικός θεωρητικός της μουσικής, φιλόσοφος με πολύ ιδιαίτερη κοσμοθεωρία θρησκευτικού τύπου και όταν εγκαταστάθηκε στον Κρότωνα της Ιταλίας, φανέρωσε και το πολιτικό του ταλέντο επίσης.
Εδώ θα ασχοληθούμε με τον φιλόσοφο Πυθαγόρα και τη διδασκαλία του σχετικά με τις αρετές που οφείλει να επιδιώκει κάθε άνθρωπος, ώστε να είναι αγνός, έτοιμος για μία καλύτερη ενσάρκωση. Είναι ένα απόσπασμα από τα «Χρυσά Έπη», ένα κείμενο με τα βασικά σημεία της διδασκαλίας του Πυθαγόρα, που γράφτηκε από πυθαγόρειους του 5ου αι. π.κ.χ, πολλές δεκαετίες μετά τον θάνατο του δασκάλου.
Για να διευκολύνουμε την ανάγνωση, δώσαμε στο απόσπασμα τη μορφή δεκαλόγου.
1. Κάνε συνήθεια να κυριαρχείς στον ύπνο, στο στομάχι, στη λαγνεία και στον θυμό.
2. Μην πράξεις κάτι επαίσχυντο, ούτε μόνος σου ούτε μαζί με άλλους και από όλους πιο πολύ τον εαυτό σου να ντρέπεσαι.
3. Να ασκείς τη δικαιοσύνη με έργα και με λόγια.
4. Να μην εθίζεσαι σε τίποτα ασυλλόγιστα, αλλά να γνωρίζεις πως ο θάνατος για όλους είναι αναπόφευκτος και τα χρήματα, άλλοτε είναι καλό να τ’ αποκτάς και άλλοτε να τα χάνεις.
5. Ό, τι σου αναλογεί από τις δυστυχίες που συμβαίνουν τυχαία στους θνητούς, να το υποφέρεις χωρίς αγανάκτηση. Και όσα από αυτά μπορείς να τα θεραπεύεις. Σκέψου πως οι θεοί δεν δίνουν μεγάλο μερίδιο από αυτά στους αγαθούς ανθρώπους.
6. Μην επιτρέπεις στον εαυτό σου να εκπλήσσεται και να απορεί ούτε από τα άθλια ούτε από τα καλά λόγια των ανθρώπων που άφθονα ακούς. Κι αν ακούσεις ψέμα για κάτι, να είσαι πράος. Να μην σε παραπλανήσει κανείς ούτε με λόγια ούτε με έργα να κάνεις ή να πεις οτιδήποτε δεν είναι καλό.
7. Πριν πράξεις οτιδήποτε να σκέπτεσαι προσεκτικά, ώστε να μην κάνεις κάτι ανόητο. Ο ανόητος ( εκείνος που δεν σκέπτεται) λέει και πράττει ανόητα πράγματα.
8. Να πράττεις εκείνα που δεν θα σου προκαλέσουν στεναχώρια αργότερα. Μην πράττεις εκείνα που δεν γνωρίζεις, αλλά να φροντίσεις να μάθεις για όσα έχεις άγνοια κι έτσι η ζωή σου θα είναι ευχάριστη.
9. Δεν πρέπει να παραμελείς την υγεία του σώματός σου, αλλά, με μέτρο να πίνεις, να τρως και να γυμνάζεσαι, και μέτρο εννοώ εκείνο που δεν θα σε στεναχωρήσει. Συνήθισε σε διατροφή καθαρή και λιτή και ζώντας έτσι, φυλάξου από όσα επισύρουν φθόνο. Μην δαπανάς άκαιρα τα καλά, όπως κάνουν οι αδαείς, ούτε να στερείσαι σε σημείο που να γίνεις ανελεύθερος, διότι το μέτρο είναι η άριστη κατάσταση σε όλα.
10. Μην επιτρέψεις στα μάτια σου ύπνο απαλό πριν εξετάσεις τρεις φορές τις πράξεις της ημέρας: «Σε τι αστόχησα; Τι έπραξα; Τι δεν έπραξα από εκείνα που έπρεπε να πράξω;» Ξεκινώντας από το πρώτο να επεκτείνεσαι στα επόμενα, για τα άσχημα που έκανες να επιπλήττεις τον εαυτό σου, για τα καλά να ευχαριστιέσαι.
Για τούτα να κοπιάζεις, αυτά να μελετάς, αυτά πρέπει να επιθυμείς.
«Εκείνος το είπε», όπως συνήθιζαν να λένε οι μαθητές του, από σεβασμό στον δάσκαλο και δέος για το κύρος της αυθεντίας του. Αλλά εμείς δεν τον γνωρίζουμε τόσο καλά όσο εκείνοι για να τον εμπιστευτούμε με τόση ευκολία. Ας εμπιστευτούμε την ίδια τη ζωή εξετάζοντας, αν τα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε καθημερινά οφείλονται στην αστοχία μας να αποφύγουμε κάτι από αυτά που είχε «Εκείνος» εντοπίσει ως πηγές της δυστυχίας μας. Αν δυσκολεύεστε να αντιμετωπίσετε τον εαυτό σας σε αυτή την εξέταση, σας προτείνω να ξεκινήσετε από το νούμερο 10. Αυτό θα σας διευκολύνει να βάλετε τις σκέψεις σας (και μετά τις πράξεις σας) σε τάξη και θα σας οδηγήσει με μεγαλύτερη ευκολία σε όλα τα άλλα.
Αν ο Πυθαγόρας είχε δίκιο, τότε αυτή η διαδικασία θα αναβαθμίσει την ψυχή σας και θα την προετοιμάσει για μία καλύτερη μετενσάρκωση. Σε κάθε περίπτωση όμως θα σας βοηθήσει να γνωρίσετε καλύτερα τον εαυτό σας, να αποκτήσετε αυτοπεποίθηση και αντοχή και να διαμορφώσετε έναν χαρακτήρα αξιοθαύμαστο!
ΠΗΓΗ, ΠΗΓΗ
«Όλα τα χει η Μαριορή ο φερετζές της έλειπε». Ποια ήταν η εύθυμη χήρα που έγινε θέμα στην κοσμική Αθήνα επί Όθωνα. Ποιος είπε για πρώτη φορά «άλλαξε ο Μανωλιός και έβαλε τα ρούχα του αλλιώς» και τι εννοούσε;
«Άλλαξε ο Μανωλιός και έβαλε τα ρούχα του αλλιώς», είναι η έκφραση που χρησιμοποιούμε για να δηλώσουμε ότι κάποιος δεν αλλάζει αλλά παραμένει ίδιος.
Η φράση προέρχεται από έναν γραφικό τύπο που ζούσε στην Αθήνα την περίοδο της βασιλείας του Όθωνα.
Το όνομά του ήταν Μανώλης Μπατίνος και παρουσίαζε τον εαυτό τους ως ρήτορα και φιλόσοφο.
Κυκλοφορούσε ρακένδυτος στους δρόμους της Αθήνας και συνήθως πήγαινε στις πλατείες και έβγαζε λόγους.
Όλοι οι Αθηναίοι τον γνώριζαν και χαίρονταν όταν τον συναντούσαν στην πρωτεύουσα.
Μια μέρα που βρισκόταν σε μια πλατεία, περνούσε από μπροστά του ο Ιωάννης Κωλέττης, ο οποίος υπήρξε ο πρώτος Πρωθυπουργός της Ελλάδας.
Ο Μανώλης έτρεξε προς το μέρος του και τον ρώτησε αν θα του επέτρεπε να πάει στη βουλή και να βγάλει λόγο.
Ο Κωλέττης του απάντησε πως θα μπορούσε να πάει στη Βουλή αν έβγαζε τα κουρέλια που φορούσε και ντυνόταν ευπρεπώς.
Την επόμενη ημέρα ο Μπατίνος παρουσιάστηκε στην πλατεία με τα ίδια κουρελιασμένα ρούχα. Η μόνη διαφορά ήταν ότι τα είχε φορέσει ανάποδα.
Δεν κατάφερε να μπει στη Βουλή. Παρέμεινε στη κεντρική πλατεία και έβγαλε τον εξής λόγο στους περαστικούς:
«Άλλαξε η Αθήνα όψη, σαν μαχαίρι δίχως κόψη, πήρε κάτι απ’ την Ευρώπη και ξεφούσκωσε σαν τόπι. Άλλαξαν χαζοί και κούφοι και μας κάναν κλωτσοσκούφι. Άλλαξε κι ο Μανωλιός κι έβαλε τα ρούχα του αλλιώς».
Από τότε η τελευταία φράση του λόγου του χρησιμοποιούταν όταν κάποιος προσπαθούσε να αλλάξει αλλά δεν τα κατάφερνε.
Την ίδια περίοδο ειπώθηκε άλλη μια γνωστή παροιμιώδη έκφραση από τον Ιωάννη Κωλέττη.
Στα χρόνια του Όθωνα, ξεκίνησε να δημιουργείται η αστική τάξη και να πραγματοποιούνται δεξιώσεις στα κοσμικά σαλόνια της πόλης.
Καλεσμένοι ήταν συνήθως άνθρωποι από τον χώρο της πολιτικής, βασιλιάδες, αγωνιστές και αντιπρόσωποι των ξένων κρατών.
Σε μια δεξίωση του αντιβασιλιά Άρμανσμπεργκ παραβρέθηκε και ο Κωλέττης. Πιθανόν το περιστατικό συνέβη πριν ο Κωλέττης έρθει σε αντιπαράθεση με την αντιβασιλεία και σταλεί στην Γαλλία ως πρεσβευτής.
Ανάμεσα στους καλεσμένους του αντιβασιλιά ήταν και η «εύθυμη» χήρα Μαριορή-Ζαφειρίτσα Κοντολέοντος, η οποία είχε καλύψει το πρόσωπό της με ένα αραχνοΰφαντο μαύρο βέλο.
Κάποια στιγμή ένας από τους καλεσμένους ρώτησε τον Κωλέττη πώς του φαίνεται αυτό που φορούσε κυρία Κοντολέοντος και ο Κωλέττης του αποκρίθηκε:
«Έτσι δε θα φαίνεται όταν θα κοκκινίζει καμιά φορά». Και συμπλήρωσε: «Μωρέ όλα τα’ χει η Μαριορή ο φερετζές της λείπει».
ΠΗΓΗ
Γιατί και τον Ιούλιο ο One Man Band Κωστής Σφέτσας είναι On The Road
Κωστής Σφέτσας One Man Band
Πρόγραμμα Ιουλίου 2016
Ο Κωστής Σφέτσας έχει πάρει τους δρόμους.... προς όφελος μας!!!!! Θα μας ταξιδέψει μουσικά και τον Ιούλιο!!!!!!
Ένας μήνας γεμάτος βόλτες στη θάλασσα..... και τραγούδι από τον One Man Band!!!!!
Το πρόγραμμα θα μας ανταμείψει όλους..... Περιέχει ότι μπορείτε να φανταστείτε… Rock, Soul, Funk, Blues αλλά και πολλά δημοφιλή τραγούδια από την Ελληνική σκηνή Ροκ και Έντεχνα σε εκτελέσεις που πραγματικά σε αφήνουν άφωνο.
Γι' αυτό keep rocking with Kostis Sfetsas One Man Band
Campochiaro: Ένα ιταλικό χωριό – φάντασμα στη Ρόδο
Είναι ένα εγκαταλελειμμένο χωριό, στους κατάφυτους πρόποδες του βουνού Προφήτης Ηλίας. Το έφτιαξαν οι Ιταλοί (Campochiaro ήταν το αρχικό όνομά του) και εγκατέστησαν εκεί υλοτόμους από τη Βόρειο Ιταλία. Στόχος τους δεν ήταν μόνο η εκμετάλλευση της ξυλείας, αλλά και η φροντίδα του δάσους για τουριστικούς λόγους -στον Προφήτη Ηλία διέμεναν οι επίσημοι επισκέπτες της Ρόδου.
Η πλατεία της Ελεούσας είναι περιστοιχισμένη από επιβλητικά κτίρια. Το μεγαλύτερο, με τις καμάρες και τα καμπυλωτά μικρά μπαλκόνια, ήταν η αγορά. Απέναντι ήταν οι φυλακές (σήμερα λειτουργεί ως σχολείο). Στη μια άκρη της πλατείας βρισκόταν το σανατόριο και στην άλλη η εκκλησία του Αγίου Χαραλάμπους, άλλοτε καθολική και τώρα ορθόδοξη.
Λίγα μέτρα μετά την πλατεία, υπάρχει μια μεγάλη στρογγυλή υδατοδεξαμενή, όπου συγκεντρώνονται τα νερά της παρακείμενης πηγής του Κοσκινιστή. Εκεί μέσα ζει ένας αρκετά μεγάλος πληθυσμός από γκιζάνια (σπάνιο είδος ψαριού). Είναι ότι απέμεινε από έναν πληθυσμό που δεν υπάρχει πλέον, αυτόν του ρέματος Πλατύ.
ΠΗΓΗ
Νησάκι Ιωαννίνων: Σαν βγαλμένο από παραμύθι…
«Είναι καλότυχο να ζεις σε έναν όμορφο τόπο, που άλλοι άνθρωποι πάντοτε ήθελαν να επισκεφτούν. Και μου αρέσει να τους υποδέχομαι», λέει ο ογδοντάχρονος Θόδωρος Γκέκας -ένας από τους 250 μόνιμους κατοίκους του μικρού νησιού της λίμνης των Ιωαννίνων- κι εμείς ανυπομονούμε να γνωρίσουμε τον τόπο του.
Είναι ένα από τα ελάχιστα κατοικημένα νησιά λίμνης στον κόσμο. Αρρηκτα συνδεδεμένο με τη λίμνη Παμβώτιδα και τα Γιάννενα, έμεινε ένα νησί δίχως όνομα – το μικροσκοπικό «Νησί της Λίμνης» ή «Νησάκι των Ιωαννίνων». Ενας πευκόφυτος βράχος, που η έκτασή του δεν ξεπερνά τα 200 στρέμματα, με έναν παραδοσιακό ηπειρώτικο οικισμό, καμωμένο από πέτρα, στη λιμανίσια κόγχη του. Στη λιλιπούτεια ενδοχώρα και στις ακτές του, χτισμένα το ένα δίπλα στο άλλο σχεδόν, επτά βυζαντινά και μεταβυζαντινά μοναστήρια σχηματίζουν μια μοναστική πολιτεία αιώνων, που είναι και η τρίτη μεγαλύτερη στην Ελλάδα, μετά το Αγιον Ορος και τα Μετέωρα. Στην ίδρυση των πρώτων μοναστηριών μπορεί να εντοπιστεί και ο μίτος της ιστορίας του νησιού, που ξετυλίγεται σαν παραμύθι, με κινηματογραφικό «highlight» το φόνο του Αλή Πασά, αλλά, ανέκαθεν, πραγματικούς πρωταγωνιστές τους λίγους κατοίκους του και τη μικρή, ψαράδικη κοινότητα όπου γεννήθηκαν, καταμεσής μιας λίμνης της Ηπείρου.
Πισωγύρισμα στο χρόνο
Δεν είναι κάποιο απομονωμένο μέρος το Νησάκι. Το καλοκαίρι ειδικά, τα καραβάκια πηγαινοέρχονται από το μόλο των Ιωαννίνων κάθε μισή ώρα. Η διαδρομή δεν διαρκεί περισσότερο από δέκα λεπτά, όμως όσο τα Γιάννενα ξεμακραίνουν, στη ματιά του επισκέπτη δεσπόζουν το κάστρο και το επιβλητικό Αρσλάν τζαμί από την πλευρά της πόλης και το Νησάκι απέναντι. Το απειροελάχιστο αυτό ταξίδι μοιάζει από τις πρώτες στιγμές σαν ένα μίνι πισωγύρισμα στο χρόνο. Αυτό λένε δύο ξένοι τουρίστες δίπλα μου και σαν πρόταση περιγράφει μάλλον την αίσθηση όλων. Στην προκυμαία του νησιού, οι ταβέρνες σε επαναφέρουν, πάντως, στον πραγματικό χρόνο. Από εκεί ξεκινούν τα σοκάκια του οικισμού, ασπρισμένα τα περισσότερα σαν των αιγαιοπελαγίτικων χωριών. Λευκές είναι και οι μικρές αυλές των σπιτιών, που όμως εδώ είναι πέτρινα, εξαίσια δείγματα της ηπειρώτικης αρχιτεκτονικής. Δίπατα όλα τους, με πλάκα στη σκεπή, ανήκουν στις ίδιες οικογένειες πολλές γενιές πίσω. Τα μαγαζάκια λαϊκής τέχνης στα σοκάκια είναι ενδιαφέροντα και ενταγμένα στο περιβάλλον -αν δεν πέσετε πάνω σε «στίφη» άλλων τουριστών, θα διανθίσουν τη βόλτα σας ευχάριστα-, ενώ για όποιον θελήσει να αποφύγει πιθανό «μπούγιο» στην προκυμαία, οι ταβέρνες, τα μικρά καφέ και μεζεδοπωλεία στο εσωτερικό του οικισμού, στην πλατεία Αλιέων και στο δρομάκι του Αγίου Παντελεήμονος προς το Μουσείο του Αλή πασά, είναι σκιερά και «νόστιμα» μέρη.
Παράδοση στη φιλοξενία
Μαζί μας είναι ο Θόδωρος Γκέκας, από τους παλιότερους κατοίκους του νησιού και, πιθανόν, κάτοχος ενός ιδιότυπου πανελλήνιου ρεκόρ, αφού διετέλεσε πρόεδρος της κοινότητας για έξι συνεχείς τετραετίες, από το 1974 έως το 1998. Ο κύριος Θόδωρος είναι άριστος γνώστης της ιστορίας και των παραδόσεων του τόπου του. «Οι πρώτοι κάτοικοι του νησιού λέγεται ότι ήταν Μανιάτες αιχμάλωτοι πολέμου, σκλάβοι εκείνα τα χρόνια, τους οποίους ο Αρσλάν πασάς πήρε μαζί του στα Γιάννενα, αφού βοήθησε τον Χουρσίτ να καταπνίξει την ορλοφική επανάσταση. Ο Αρσλάν είχε διεξαγάγει επιχειρήσεις στην παράκτια Μάνη – προφανώς οι αιχμάλωτοι ήταν εξοικειωμένοι με τη ναυτική τέχνη και το ψάρεμα, οπότε αρχικά εγκαταστάθηκαν σε παραλίμνιες εκτάσεις απέναντι από το Νησάκι. Στα τέλη του 18ου αιώνα, αναζητώντας ένα περισσότερο προστατευμένο περιβάλλον, εγκαταστάθηκαν στο Νησί. Από τότε, κύρια ασχολία τους ήταν το ψάρεμα. Και ο τουρισμός», λέει γελώντας.
Πράγματι, οι Νησιώτες είναι διαχρονικά εξοικειωμένοι με την υποδοχή και τη φιλοξενία επισκεπτών στον τόπο τους. Στις γιορτές των μοναστηριών του, συγκεντρώνονταν στο Νησάκι πιστοί από την ευρύτερη περιοχή. Στα χρόνια της οθωμανικής αυτοκρατορίας, οι κάτοικοι των πολυπολιτισμικών Ιωαννίνων μίσθωναν τις βάρκες των Νησιωτών, έφερναν μαζί τους φαγητό και μουσικά όργανα και έκαναν νυχτερινές βαρκάδες υπό το φεγγαρόφως. «Στις αργίες τους πάντα – Κυριακή οι χριστιανοί, Σάββατο οι Εβραίοι, Παρασκευή οι μουσουλμάνοι», συνεχίζει ο ίδιος. «Ικανοί κωπηλάτες και κυνηγοί καθώς ήταν, συνόδευαν τους “παράγοντες” και σημαντικούς επισκέπτες της πόλης στα κυνήγια που οργάνωναν στη λίμνη», προσθέτει, θυμίζοντάς μου το διήγημα του Δημήτρη Χατζή «Σιούλας ο ταμπάκος», όπου οι «ταμπάκοι», όπως λέγονταν οι βυρσοδέψες της εποχής, ξεπεσμένοι άρχοντες των Ιωαννίνων, μόνο τους Νησιώτες καταδέχονταν στα κρασοπουλειά όπου σύχναζαν, αφού «μοιράζονταν μαζί τους το πάθος του κυνηγιού».
Πάντοτε, βέβαια, το ψάρεμα παρέμενε κύρια επαγγελματική ασχολία των Νησιωτών μιας λίμνης της οποίας το αρχαιοελληνικό όνομα δηλώνει πως καθετί που προέρχεται από αυτήν είναι βρώσιμο. Περισσότερα από δέκα είδη ψαριών του γλυκού νερού ζουν στα νερά της, εκτός από τα χέλια αλλά και τους κυπρίνους που εισήγαγε το 1924 από την Ιταλία ο Αλιευτικός Συνεταιρισμός των Νησιωτών, ο πρώτος που ιδρύθηκε σε ολόκληρη την Ελλάδα. Μάλιστα, ο κυπρίνος, που για αρκετά χρόνια δεν είχε ενταχθεί στη «δίαιτα» των Γιαννιωτών, την περίοδο της Κατοχής έσωσε τον πληθυσμό της πόλης από το λιμό, όταν οι Νησιώτες, μετά από παράκληση του τότε μητροπολίτη, ψάρευαν μεγάλες ποσότητες και τις διένειμαν στους κατοίκους. Δραστήριοι οι Νησιώτες, ήρθαν σε επαφή με ιχθυογεννητικούς σταθμούς από την Ευρώπη και σταδιακά έκαναν αρκετές προσπάθειες εμπλουτισμού της λίμνης με νέα είδη, ακόμη και οξύρρυγχο από την Κασπία έφεραν. Κάποιες ευοδώθηκαν, κάποιες απέτυχαν. Χαβιάρι, πάντως, δεν κατάφεραν να φτιάξουν. Σήμερα, οι μεγαλύτερες ποσότητες ψαριών της λίμνης εξάγονται στα Βαλκάνια, κυρίως στη Ρουμανία. Αλλά το ψάρεμα δεν είναι, πλέον, το βασικό επάγγελμα για τους περισσότερους κατοίκους του Νησιού.
«Το βασικό εισόδημα των περισσοτέρων από τους περίπου 250 μόνιμους κατοίκους προέρχεται από τα “καραβάκια” της λίμνης, σε καθένα από τα οποία εργάζονται συνεταιρικά τα μέλη δύο, τριών, μπορεί και τεσσάρων οικογενειών. Και υπάρχουν πάνω από είκοσι μαγαζιά, κυρίως ταβέρνες, ζαχαροπλαστεία και καταστήματα με είδη λαϊκής τέχνης, τα περισσότερα εκ των οποίων ανήκουν σε Νησιώτες», λέει ο Αρης Λιούμπος, νέος άνθρωπος και πρόεδρος του τοπικού συμβουλίου της (πρώην) κοινότητας Νήσου. Παρότι οι μισοί και πλέον κάτοικοι του Νησιού είναι ηλικιωμένοι, ο πληθυσμός του τα τελευταία χρόνια παραμένει σταθερός, με περίπου δεκαπέντε οικογένειες να ζουν εκεί μόνιμα. Γυμνάσιο στο Νησάκι δεν υπήρχε ποτέ. Παλιότερα το δημοτικό σχολείο αριθμούσε κοντά στα σαράντα παιδιά – σήμερα λειτουργεί νηπιαγωγείο, αλλά δημοτικό δεν υπάρχει. Εκλεισε το 2000, ως φυσιολογική συνέπεια τόσο της μείωσης των μαθητών όσο και της επιλογής πολλών γονιών να στέλνουν τα παιδιά τους σε δημοτικά της πόλης των Ιωαννίνων, θεωρώντας πως εκεί θα τύχουν καλύτερης εκπαίδευσης.
Επικοινωνία με τα Γιάννενα
Από τις αφηγήσεις των γερόντων του χωριού γίνεται σαφές ότι η μεγαλύτερη δυσκολία της ζωής στο Νησί ήταν η επικοινωνία των κατοίκων του με τα Γιάννενα. Μοναδικό μέσο, τότε, οι βάρκες τους που «δούλευαν» με το κουπί εν μέσω χειμώνων βαρύτερων από τους τωρινούς, με δυνατούς βοριάδες που σήκωναν κύματα απαγορευτικά για κάθε μετακίνηση. Πλέον, οι μέρες που οι Νησιώτες αδυνατούν να περάσουν απέναντι είναι σπάνιες. Και, φυσικά, δεν χρειάζεται να «τραβήξουν κουπί». Ολοι τους έχουν βάρκες με εξωλέμβιες και δεν χρησιμοποιούν καν το «καραβάκι» της γραμμής, ούτε εξαρτώνται από το «ωράριό» του. Διαφορές όμως από τη «συνηθισμένη» ζωή εξακολουθούν να υπάρχουν. Στον οικισμό δεν κυκλοφορούν αυτοκίνητα, γιατί απλούστατα δεν χωράνε στα δρομάκια του, ενώ δεν είναι δυνατόν να χτιστούν νέα σπίτια. Οχι μόνο επειδή έχει χαρακτηριστεί παραδοσιακός, αλλά και γιατί στο νησί δεν υπάρχουν νέα οικόπεδα. Κάθε οικογένεια εδώ έχει ένα πατρογονικό σπίτι, με μια αυλή λίγων τετραγωνικών μέτρων. Οι κάτοικοι δεν είχαν ποτέ στην κατοχή τους άλλες εκτάσεις, κτήματα ή οικόπεδα. Εκτός των ορίων του χωριού, όλα ανήκουν στο Δασαρχείο ή στις μονές. Νομοτελειακά, λοιπόν, από τα παιδιά κάθε οικογένειας μόνο ένα θα μπορέσει να συνεχίσει να ζει στο Νησί, αφού οι επιλογές κατοικίας εκτός του «πατρικού» είναι ασφυκτικά περιορισμένες έως ανύπαρκτες.
Τουρισμός στην κρίση
Η έλλειψη οικοπέδων είναι και ένας λόγος που το Νησάκι δεν διαθέτει καταλύματα, απογοητεύοντας επισκέπτες που ζητούν δωμάτιο για μία-δύο μέρες. Ο μοναδικός ξενώνας που υπήρχε μετατράπηκε ξανά σε σπίτι. Η ελληνική κρίση και τα «απόνερά» της, σε μια κοινωνία της οποίας η οικονομία βασίζεται πλέον στον τουρισμό, έχει επηρεάσει τη ζωή των Νησιωτών. Βάσει του αριθμού των εισιτηρίων στα «καραβάκια» της λίμνης, οι επισκέπτες του Νησιού από την αρχή της ελληνικής κρίσης έχουν μειωθεί κατά 40%, ενώ η πτώση του τζίρου στους ελεύθερους επαγγελματίες του τουρισμού ξεπερνά το 60%. Η τουριστική κίνηση στο Νησάκι βασίζεται κυρίως στους Ελληνες επισκέπτες, οπότε οι Νησιώτες είναι επιφυλακτικοί και για το φετινό καλοκαίρι. Πάντως, και μετά από προσπάθειες και του Δήμου Ιωαννιτών, τον τελευταίο χρόνο ξεκίνησε μια ροή οργανωμένου τουρισμού τόσο από τη Ρωσία, αξιοποιώντας το ενδιαφέρον των Ρώσων για τα μοναστήρια του Νησιού, όσο και από την Τουρκία και την Αλβανία, λόγω της τοπικής ιστορίας και του μουσείου του Αλή Πασά. Η λειτουργία της Εγνατίας Οδού έχει κάνει το Νησάκι (και την Ηπειρο εν γένει) εύκολα προσβάσιμους προορισμούς στους κατοίκους της βόρειας Ελλάδας και όλοι περιμένουν κάποτε και την Ιονία Οδό, που θα αντικαταστήσει τη «βομβαρδισμένη» εθνική οδό (και εθνική πίκρα) Πατρών – Ιωαννίνων. Ρωτάω τον κ. Λιούμπο πώς αντιμετωπίζουν την κρίση τα μέλη μιας τόσο μικρής κοινωνίας, όπως η δική του. «Επιστρέφουν στο ψάρεμα, στη διαχρονική κινητήριο δύναμη της οικονομίας μας», μου λέει. «Με τις ίδιες βάρκες, φτιαγμένες από “ρόμπολο”, όπως λέγεται το λευκόδερμο πεύκο που φύεται στη βόρεια Πίνδο, με τα ίδια δίχτυα που χρησιμοποιούσαν οι “παππούδες” μας. Ειδικά το Νοέμβριο και το Δεκέμβριο, που είναι οι παραγωγικότεροι μήνες, οι περισσότεροι ψαρεύουμε, ελπίζοντας να φέρουμε “ίσα βάρκα ίσα νερά” το οικογενειακό εισόδημα. Φέτος, προβλέπω να ψαρεύουνε όλοι», προσθέτει μειδιώντας.
Το περιβάλλον της λίμνης
Η Παμβώτιδα, όμως, δεν είναι πλούσια όσο στο παρελθόν. Η αποξήρανση της «δίδυμης αδελφής» της, της λίμνης Λαψίστα στα μέσα της δεκαετίας του ’50, μείωσε δραστικά την τροφοδοσία της Παμβώτιδας σε νερό και σχεδόν εξαφάνισε τα χέλια, που πλέον δεν είχαν διέξοδο στον ποταμό Καλαμά και μέσω αυτού στην ανοιχτή θάλασσα για το ταξίδι τους έως και τη θάλασσα των Σαργασών, όπου αναπαράγονται. Και αν για τα χέλια το πρόβλημα αποκαταστάθηκε εν μέρει με την τεχνητή εισαγωγή τους από μονάδες παραγωγής, τα περιβαλλοντικά προβλήματα της λίμνης διογκώνονταν συνεχώς. Τα φυτοφάρμακα και τα λιπάσματα, που χρησιμοποιούνταν όλο και πιο εντατικά, καθώς και τα λύματα της πόλης αλλά και των κάθε λογής παραλίμνιων πτηνοτροφείων, χοιροτροφείων, βιοτεχνικών και βιομηχανικών εγκαταστάσεων κατέληγαν για δεκαετίες «απρόσκοπτης ανάπτυξης» εντελώς ανεπεξέργαστα στο βυθό ενός πολύπλοκου οικοσυστήματος, που τελικά απώλεσε σημαντικό μέρος και των δυνατοτήτων αυτοκάθαρσής του. «Κανονικά, η μεγαλύτερη παράκτια έκταση της λίμνης ήταν πρανές και καλαμιώνες που “φιλτράριζαν” την όποια επιβάρυνσή της. Τώρα, παντού βλέπεις κρηπιδώματα και μπαζώματα. Θέλαμε να “βγάλουμε” οικόπεδα, να φτιάξουμε νυχτερινά κέντρα… Τελικά, την κάναμε μια “μπανιέρα”, όπου όλα μας τα απορρίμματα κατακρατούνται και καθιζάνουν. Φανήκαμε αχάριστοι…» λέει ο Κώστας Γκέκας, δημοτικός σύμβουλος στον Δήμο Ιωαννιτών. Η λειτουργία του βιολογικού καθαρισμού των Ιωαννίνων ανακούφισε εν μέρει την Παμβώτιδα, παραμένει όμως το πρόβλημα των βαρέων μετάλλων που μαζεύει το βρόχινο νερό καθώς ξεπλένει την πόλη και προτού καταλήξει σε αυτήν. «Και είναι απαράδεκτο να μη λειτουργεί ο βιολογικός καθαρισμός του Νησιού, παρότι στοίχισε 900 εκατομμύρια (δραχμές), ή μηχανήματα, που αποκτήθηκαν για τον καθαρισμό της και επίσης κόστισαν πανάκριβα, να τελούν σε σχεδόν μόνιμη αχρηστία», προσθέτει ο ίδιος.
Ενοποίηση των μοναστηριών
Σήμερα, πέρα από την περιβαλλοντική αναβάθμιση και προστασία της λίμνης, το μεγαλύτερο αναπτυξιακό «στοίχημα» για το Νησάκι και τους κατοίκους του είναι η ανάδειξη και ενοποίηση των επτά μονών του σε ένα ενιαίο και πλήρως προσβάσιμο δίκτυο μοναστηριών. Οι δύο βυζαντινές μονές, Φιλανθρωπινών και Στρατηγοπούλου, έχουν τεράστια ιστορική και θρησκευτική αξία. Οι Φιλανθρωπινοί και οι Στρατηγόπουλοι, βυζαντινές αριστοκρατικές οικογένειες, εγκατέλειψαν την Πόλη μετά την Αλωσή της από τους Σταυροφόρους το 1204 και κατέφυγαν στο Δεσποτάτο της Ηπείρου. Υπήρξαν κτήτορες των μοναστηριών αυτών, που τελικά πήραν και το όνομά τους. Πέτρινες, με ξύλινα, λεπτοσκαλισμένα τέμπλα και αγιογραφίες μοναδικής τέχνης, αποτελούν εξαίσια δείγματα της ηπειρώτικης τέχνης, που έσμιγε την κρητική ζωγραφική παράδοση με δυτικές τεχνοτροπίες. Μέχρι και τα μέσα του 18ου αιώνα, οπότε τα Γιάννενα αναδείχτηκαν σε κέντρο του ελληνικού Διαφωτισμού και λειτούργησαν διδασκαλεία και σχολές εντός της πόλης, οι μονές αυτές «παρήγαν» σημαντικό εκπαιδευτικό έργο. Η Μητρόπολη Ιωαννίνων τις αναστήλωσε, δημιούργησε ένα συνεδριακό κέντρο στη Μονή Μεταμόρφωσης και με τη συνεργασία του Δήμου Ιωαννιτών και του υπουργείου Πολιτισμού μετατρέπει σε σύγχρονο μουσείο το σκευοφυλάκιο της Μονής Ελεούσης. Με την ολοκλήρωση του έργου θα δημιουργηθεί ένας πόλος έλξης θρησκευτικού – ιστορικού και συνεδριακού τουρισμού υψηλού επιπέδου.
«Εδώ τι σας κρατάει;» ρώτησα τους Νησιώτες. Και ακούω διάφορες απαντήσεις με τις ίδιες συνιστώσες πάντοτε. Η ομορφιά της φύσης, η συνέχιση της παράδοσης, η αίσθηση της ασφάλειας στην καθημερινή ζωή. Ολες ακούγονται ορθές, πραγματικές, όπως το χαμόγελο και το παιχνίδι των παιδιών στα σοκάκια. Αλλά, νομίζω, την πιο όμορφη απάντηση μου έδωσε ο ογδοντάρης Θόδωρος Γκέκας, απόφοιτος Δημοτικού, αλλά ομιλητής ωραίων Ελληνικών, με μια ζεστή, ηπειρώτικη εκφορά τους. «Είναι καλότυχο να ζεις σε έναν όμορφο τόπο, που άλλοι άνθρωποι πάντοτε ήθελαν να επισκεφτούνε. Και μου αρέσει να τους υποδέχομαι».
Το άρθρο δημοσιεύτηκε στο ένθετο “Ταξίδια” της Καθημερινής (13/10/13)
Δείτε και ένα βίντεο από το νησάκι:
Όσο πιο άδειος ο άνθρωπος, τόσο πιο πολύ θόρυβο κάνει μιλώντας…
Μια φορά κι έναν καιρό ένα δάσκαλος περπατούσε με τον μαθητή του στο δάσος. Καθώς περπατούσαν, ανάμεσα στους φυσικούς ήχους της ζούγκλας, άρχισε να ακούγεται και ένας διαφορετικός, αφύσικος ήχος.
Τότε, ο δάσκαλος σταματάει απότομα, γυρνάει προς την πλευρά του μαθητή του και τον ρωτάει «Μπορείς να διακρίνεις τι είναι αυτός ο ήχος;»
Ο μαθητής κοντοστάθηκε και αφού αφουγκράστηκε για λίγη ώρα απάντησε «Είναι μια καρότσα». Ο δάσκαλος δεν φάνηκε ικανοποιημένος από την απάντηση και ρώτησε εκ νέου «Ναι, είναι μια καρότσα αλλά τι καρότσα είναι;»
Ο μαθητής αφουγκράστηκε για λίγο ακόμα και ομολόγησε ότι δεν μπορούσε να καταλάβει. Ο δάσκαλος τότε χαμογέλασε και του είπε
«Είναι μια άδεια καρότσα, γι αυτό κάνει τόσο θόρυβο», και συνέχισε «Το ίδιο συμβαίνει και με τους ανθρώπους. Όσο πιο άδειοι είναι, τόσο πιο πολύ θόρυβο κάνουν και τόσο πιο πολύ μιλάνε».
ΠΗΓΗ
Ο Ludovico Einaudi παίζει πιάνο στη μέση του Αρκτικού Ωκεανού
Ο διεθνούς φήμης πιανίστας Ludovico Einaudi έδωσε την πιο ιδιαίτερη συναυλία της ζωής του, στη μέση του Αρκτικού Ωκεανού. Ο διάσημος Ιταλός συνθέτης έπαιξε στο πιάνο του τη σύνθεση «Ελεγεία για την Αρκτική», συμβάλλοντας στην προώθηση της παγκόσμιας καμπάνιας της Greenpeace «Save the Artic».
Εκείνος και το πιάνο του, ανέβηκαν σε μια πλωτή πλατφόρμα στη μέση του Αρκτικού Ωκεανού, ερμηνεύοντας τη νέα του σύνθεση με σκοπό να ασκήσει πίεση στους ηγέτες του κόσμου για τη δημιουργία ενός παγκόσμιου καταφύγιου στην ακατοίκητη περιοχή γύρω από το Βόρειο Πόλο, καθώς και για την απαγόρευση των γεωτρήσεων πετρελαίου και της καταστροφικής αλιεία στα ύδατα της Αρκτικής.
Ενώ εκείνος παίζει στο πιάνο την υπέροχη σύνθεσή του, γύρω του οι πάγοι λιώνουν και καταρρέουν, δίνοντας ένα εξωπραγματικό και σοκαριστικό θέαμα.
ΠΗΓΗ
Αυτό το συγκινητικό βίντεο θα σας θυμίσει τι είναι πιο σημαντικό στη ζωή
Μέσα στη ρουτίνα και τη φασαρία της καθημερινότητας, πολλές φορές αποπροσανατολιζόμαστε από το τι είναι πραγματικά σημαντικό για εμάς. Είναι εύκολο να συμβεί σε όλους μας.
Αυτό το αξιολάτρευτο βίντεο προσπαθεί να μας δείξει την αλήθεια της ζωής.
Η αγάπη είναι πραγματικά αυτό που έχει νόημα στη ζωή μας.
Ενας καλλιτέχνης δημιούργησε αυτό το βίντεο για να μας δώσει ένα πολύτιμο μάθημα. Μέσα από τους ήρωες των κινουμένων σχεδίων του και τα λόγια του, μας εξηγεί γιατί βρισκόμαστε στη γη και τι είναι πιο σημαντικό: η ΑΓΑΠΗ.
Πρωταγωνιστές ένα ζευγάρι ηλικιωμένων που το έχει καταλάβει αυτό. Ομως, δεν πρέπει να περιμένουμε να γίνουμε 85 ετών για να το καταλάβουμε αυτό. Τότε θα έχουμε χάσει πολύτιμο χρόνο.
Δείτε το βίντεο.
ΠΗΓΗ
Εναέρια πλάνα από την Γέφυρα Τατάρνας
Βίντεο από εξόρμηση μας για λογαριασμό της bike team karpenisi για μελλοντικές δράσεις της ομάδας!! Ποδηλασία από Παρκιό μέχρι Πέτρινο Γεφύρι της Βίνιανης με την καθιερωμένη πλέον βουτιά στα παγωμένα νερά του Ταυρωπού Ποταμού!! Ποδηλασία από τοποθεσία Κρυονέρι - Λογγίτσι - Γέφυρα Τατάρνας!! Όπου και σηκώσαμε το drone!! Κωνσταντίνος Κεφαλάς μαζί με Νίκος Κοντοπάνος και Βασίλης Λάμπρου!!
ΠΗΓΗ
Ταξίδι στην πανέμορφη Σάμο -Το νησί με τα χίλια πρόσωπα [εικόνες]
Ο ΤΟΠΟΣ ΤΟΥ ΕΠΙΚΟΥΡΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΥ
Η “φυσιογνωμία” της Σάμου δεν εξαντλείται στα σπουδαία μνημεία και τις ιστορικές διηγήσεις. Είναι κοσμική, αλλά και γαλήνια, ιδανική για ηρεμία, περισυλλογή και ξεκούραση.
Η Σάμος δεσπόζει στο ανατολικό Αιγαίο. Το όνομά της, «Σάμη» κατά την αρχαιότητα, σημαίνει «Υψηλή», λόγω του επιβλητικού της τοπίου με τις πολλές δεσπόζουσες κορυφές. Το πανέμορφο νησί είναι γενέτειρα σπουδαίων προσωπικοτήτων και σημαντικών πρωτοπόρων στον χώρο της επιστήμης και της τέχνης του αρχαίου κόσμου. Του φιλόσοφου Επίκουρου, του μεγάλου αστρονόμου Αρίσταρχου (θεμελιωτής της ηλιοκεντρικής θεωρίας), λόγιων, επιστημόνων και μεγάλων καλλιτεχνών καθώς και του μεγαλύτερου μύστη όλων των εποχών, του Πυθαγόρα. Είναι το «σπίτι» της Ήρας και ο τόπος που φιλοξένησε τον Ηρόδοτο και τον Αίσωπο.
Το νησί γνώρισε μέρες απερίγραπτου μεγαλείου, καθώς αποτέλεσε σπουδαίο πνευματικό κέντρο του μεσογειακού κόσμου.
Κάθε βήμα και μια αποκάλυψη
Η Σάμος είναι ένας τόπος με οργιαστική βλάστηση και καταπράσινες διαδρομές.
Περπατήστε τον Κέρκη, από τα Βοτσαλάκια του Μαραθόκαμπου μέχρι την κορυφή του, τη Βίγλα, στα 1400 μέτρα. Περιπλανηθείτε στους οικισμούς, μέσα από παλιά λιθόστρωτα, για να δείτε από κοντά το Γενοβέζικο Κάστρο και τον Πύργο του Σαρακίνη, ένα μεγαλόπρεπο οικοδόμημα του 16ου αιώνα, αληθινό φρούριο της εποχής.
Επισκεφθείτε τα μοναστήρια της Ζωοδόχου Πηγής της Αηλιώτισσας, της Αγίας Ζώνης με τη σπουδαία βιβλιοθήκη και του Τιμίου Σταυρού με τον εντυπωσιακό θρόνο.
Ανεβείτε στην Παναγιά τη Σαραντασκαλιώτισσα, χτισμένη στην είσοδο της λεγόμενης σπηλιάς του Πυθαγόρα, όπου ο μεγάλος φιλόσοφος βρήκε καταφύγιο, όταν ο τύραννος Πολυκράτης αποφάσισε να τον εξοντώσει.
Παρατηρείστε την άγρια ορνιθοπανίδα, στήνοντας καρτέρι κοντά στον βιότοπο της Αλυκής ή της λίμνης Γλυφάδας και φωτογραφήστε τους ερωδιούς, τους αργυροπελεκάνους και τα ροζ φλαμίνγκο που ξαποσταίνουν εκεί, προτού συνεχίσουν το μεταναστευτικό τους ταξίδι.
Ανηφορήστε μέχρι τους καταρράκτες του Καρλοβασίου. Ο μεγαλύτερος από τους δύο έχει πέντε μέτρα ύψος και για να τον απολαύσετε σε όλο του το μεγαλείο πρέπει να ανέβετε τα 60 ξύλινα σκαλοπάτια μέχρι το ξέφωτο με την πανοραμική θέα.
Μάρτυρες ενός μακραίωνου πολιτισμού
Στον Αρχαιολογικό Χώρο του Πυθαγόρειου βρίσκεται αυτό που πολλοί αποκαλούν το όγδοο θαύμα της αρχαιότητας: Το Ευπαλίνειο Όρυγμα, θαυμαστό έργο του μηχανικού Eυπαλίνου (6ος αι. π.Χ.), το οποίο εξυπηρετούσε την ύδρευση της αρχαίας πόλης μέσω σήραγγας 1.036 μέτρων.
Η παράδοση λέει, πως στη Σάμο γεννήθηκε και μεγάλωσε η θεά Ήρα και για το λόγο αυτό, το Ιερό της στο Ηραίο είναι το μεγαλύτερο του αρχαίου κόσμου. Ο σημαντικότερος αρχαιολογικός χώρος του νησιού περιλαμβάνει τον τεράστιο (μήκους 109 μ., πλάτους 55 μ. και ύψους 25 μ.), ιωνικού ρυθμού, ναό της Ήρας (κοινώς γνωστός με το όνομα Κολώνα, εξαιτίας του μοναδικού κίονα που διατηρείται όρθιος στις μέρες μας), τον μεγάλο βωμό και την ιερά οδό(τον δρόμο που οδηγούσε από την πόλη, το σημερινό Πυθαγόρειο, στο ιερό).
Το Πυθαγόρειο και το Ηραίο συγκαταλέγονται από το 1992 στα Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO. Στο Αρχαιολογικό Μουσείο της Σάμου φυλάσσονται, μεταξύ άλλων, ευρήματα από το Ηραίο, καθώς και ο κολοσσιαίος κούρος του Λευκία (ύψους 5 μ.), του 580 π.Χ.
Οι Μυτιληνιοί (14 χλμ. ΝΔ της πρωτεύουσας) είναι παγκοσμίως γνωστοί για τα σημαντικά παλαιοντολογικά ευρήματα της περιοχής, καθώς κατά την προϊστορική περίοδο, στο νησί έζησαν μεγαθήρια, τα Σαμοθηρία (πελώριες για νησί καμηλοπαρδάλεις, προερχόμενες πιθανόν από τη Μικρά Ασία) και άλλα σπάνια είδη ζώων. Τα οστά τους βρέθηκαν εδώ και κοσμούν τις προθήκες παλαιοντολογικών μουσείων στις Η.Π.Α. και την Ευρώπη. Μερικά από αυτά, ωστόσο, βρίσκονται στο Παλαιοντολογικό Μουσείο Μυτιληνιών.
Ένας τόπος, χίλια πρόσωπα
Η φυσιογνωμία της Σάμου δεν εξαντλείται στα σπουδαία μνημεία και τις ιστορικές διηγήσεις. Ούτε στα βουνά και τις πεζοπορικές διαδρομές. Είναι κοσμική, αν μείνετε στο Βαθύ, το Κοκκάρι ή το Πυθαγόρειο. Είναι μοναχική, αν προτιμήσετε τον Μαραθόκαμπο, τηνΚέρβελη ή τη Μυκάλη.
Η Σάμος, όμως, πάνω από όλα είναι ένα σύγχρονο νησί. Ένα νησί με πεντακάθαρες, οργανωμένες παραλίες, όπως η Τσαμαδού και τα Λεμονάκια, τα Βοτσαλάκια τουΜαραθόκαμπου, η Χρυσή Άμμος (που δικαιώνει με το παραπάνω το όνομά της) και η Ψιλή Άμμος όπου τα πρωινά οι Σαμιώτες λένε ότι μπορείς να ακούσεις τα κοκόρια της Τουρκίας.
Για ηρεμία και ανεμπόδιστη επαφή με τη φύση η Μικρή Τσάμπου, η Κέρβελη και τα Σεϊτάνια θα είναι οι πρώτες σας επιλογές.
Οίνος και θεάματα
Η Σάμος είναι παγκοσμίως γνωστή για το γλυκόπιοτο κρασί της, το Μοσχάτο. Το Βατικανό διατηρούσε κάποτε δικό του οινοποιείο στο νησί και σήμερα, έχει παραχωρηθεί από την Καθολική Εκκλησία το προνόμιο παρασκευής εκκλησιαστικού οίνου για τη Θεία Ευχαριστία. Το Μοσχάτο Σάμου έχει αποσπάσει διεθνείς διακρίσεις. Η καλύτερη ευκαιρία για να το δοκιμάσετε είναι η Γιορτή Κρασιού (το πρώτο δεκαήμερο του Αυγούστου στο Βαθύ).
''Απιστίες'' στο Μοσχάτο θα κάνετε μόνο με το τοπικό ούζο ή τη σούμα, που φτιάχνεται από το ίδιο σταφύλι με το φημισμένο κρασί.
Πώς να φτάσετε
Η Σάμος διαθέτει αεροδρόμιο (Κρατικός Αερολιμένας Σάμου: τηλ. 22730 87800-61222) και συνδέεται με το λιμάνι του Πειραιά (Λιμεναρχείο Σάμου: τηλ. 22730 27318-27890).
Το ραγισμένο δοχείο: Ένας μύθος με πολύ σημαντικό νόημα!
Ένας μύθος που μας υπενθυμίζει ότι κανείς δεν είναι τέλειος, όλοι έχουμε αδυναμίες αλλά και δυνατότητες, αρκεί να τις εκμεταλλευτούμε σωστά.
Διαβάστε τον:
Μια γριά γυναίκα, Κινέζα κουβαλούσε νερό με δύο μεγάλα δοχεία κρεμασμένα από τους ώμους της. Το ένα δοχείο ήταν άψογο και μετέφερε πάντα όλη την ποσότητα νερού που έπαιρνε. Το άλλο είχε μια ρωγμή και στο τέλος της μακριάς διαδρομής από το ρυάκι στο σπίτι, έφθανε μισοάδειο.
Έτσι για δύο ολόκληρα χρόνια η γριά κουβαλούσε καθημερινά μόνο ενάμισι δοχείο νερό στο σπίτι της. Φυσικά το τέλειο δοχείο ένοιωθε υπερήφανο που εκπλήρωνε απόλυτα και τέλεια το σκοπό για τον οποίο είχε κατασκευαστεί. Το ραγισμένο δοχείο ήταν δυστυχισμένο, που μόλις και μετά βίας μετέφερε τα μισά από αυτά που έπρεπε, ένοιωθε ντροπή για την ατέλεια του.
Ύστερα από δύο χρόνια δεν άντεχε πια την κατάσταση αυτή και αποφάσισε να μιλήσει στη γριά.
-Ντρέπομαι τόσο για τον εαυτό μου και θέλω να σου ζητήσω συγγνώμη!
-Μα γιατί; ρώτησε η γριά.
-Για ποιο λόγο νιώθεις ντροπή;
-Ε, να!
-Δύο χρόνια τώρα μεταφέρω μόνο το μισό νερό λόγω της ρωγμής μου και εξαιτίας μου κοπιάζεις άδικα κι εσύ!
Η γριά χαμογέλασε:
-Παρατήρησες ότι στο μονοπάτι υπάρχουν λουλούδια μόνο στη δική σου πλευρά και όχι στη μεριά του άλλου δοχείου;
Πρόσεξα την ατέλειά σου και την εκμεταλλεύτηκα. Φύτεψα σπόρους στην πλευρά σου και εσύ τους πότιζες. Δύο χρόνια τώρα μαζεύω τα άνθη και στολίζω το τραπέζι μου. Αν δεν ήσουν εσύ αυτή η ομορφιά δε θα λάμπρυνε το σπίτι μου!
Βέβαια δεν ήταν η ατέλεια του δοχείου που το έκανε ξεχωριστό αλλά η ιδιαίτερη ικανότητα της γυναίκας εκείνης να διακρίνει και να χρησιμοποιήσει την αδυναμία του.
Ο καθένας μας έχει τις “ρωγμές” του και τις “αδυναμίες” του που μπορούν ακόμη κι αυτές να γίνουν χρήσιμες και να ομορφύνουν τη ζωή μας. Κάθε “ρωγμή” μπορεί να κάνει τη ζωή μας πιο πλούσια και πιο ενδιαφέρουσα αρκεί να βρει κάποιος την ομορφιά που μπορεί να δώσει η ατέλειά μας.
“Ραγισμένοι” φίλοι, μην ξεχνάτε να σταματάτε στην άκρη του δρόμου και να απολαμβάνετε το άρωμα των λουλουδιών που φυτρώνουν στη μεριά σας. Αν ο καθένας μας μετέτρεπε, σαν τη γριά γυναίκα της ιστορίας μας τις ατέλειες του διπλανού του σε κάτι χρήσιμο και όμορφο σίγουρα ο κόσμος μας θα ήταν καλύτερος!
ΠΗΓΗ
To ανατριχιαστικό νέο ντοκιμαντέρ του National Geographic για τα 5.000 χρόνια Ελληνικού πολιτισμού
Ένα ντοκιμαντέρ κληρονομιά για τον παγκόσμιο πολιτισμό έχει ετοιμάσει το National Geographic για τιμήσει τα 5.000 ελληνικού πολιτισμού. Το ντοκιμαντέρ θα προβληθεί στο κανάλι του ομώνυμου σταθμού σε μία σειρά από επεισόδια τα οποία θα μας ταξιδέψουν στην αρχαία Ελλάδα.
Το ντοκιμαντέρ αυτό θα προβληθεί από την 1η Ιουνίου μέχρι τις 10 Οκτωβρίου 2016 για να δει όλος ο πλανήτης ποια ήταν η πολιτιστική προσφορά της χώρας μας στην σημερινή κοινωνία.
Το ντοκιμαντέρ αυτό έχει τον τίτλο The Greeks και πραγματικά αποτελεί μεγάλη τιμή γην Ελλάδα καθώς γίνετε και σε μία περίοδο που θα μπορούσε να βοηθήσει και να προβάλει την χώρα μας σε όλο τον κόσμο.
Δείτε το εισαγωγικό βίντεο που αναφέρει χαρακτηριστικά ότι οι αρχαίοι Έλληνες άλλαξαν τον κόσμο, δημιούργησαν πραγματική δημοκρατία μιλάει για τον γεωλογικό θησαυρό που έχουμε με τα χιλιάδες νησιά μας, την φιλοσοφία που είχαν ανάπτυξη και την προσέγγιση για την ζωή και τον θάνατο. Αλλά και τον ανθρωπισμό που υπήρχε και ήταν κάτι παραπάνω από απλά δημοκρατία.
«Αυτή είναι η ιστορία των Ελλήνων… Αγαμέμνων και Μέγας Αλέξανδρο»
Δείτε το βίντεο
ΠΗΓΗ
Η Αγιά Σοφιά με την Πανσέληνο – Υπέροχη φωτογραφία
Μια υπέροχη φωτογραφία της Αγίας Σοφίας τράβηξε στην πανσέληνο της 12ης Ιουλίου 2014 ένας νέος Τούρκος φωτογράφος και την ανέβασε στη σελίδα “Genç Fotografçılar Klübü (G.F.K)” (Λέσχη Νέων Φωτογράφων) του τουρκικού National Geografic.
Την αναδημοσιεύουμε εδώ για την ομορφία, τον συμβολισμό και την αισθητική της αρτιότητα. Ο φωτογράρος ονομάζεται Ahmet Kızılhan και σύμφωνα με τα στοιχεία που δίνει ο ίδιος την φωτογραφία την τράβηξε στις 05:23 το πρωί της 12ης Ιουλίου 2014,λίγο πριν ξημερώσει, ενώ το φεγγάρι κατευθύνεται προς τη δύση του. Η γωνία λήψης είναι βορειοανατολικά της Αγίας Σοφίας. Στην πραγματικότητα μοναδική αυτή φωτογραφία έχει τραβηχτεί από την ασιατική ακτή, κοντά στο Σκούταρι (Üşküdar) και συγκεκριμένα από την ακτή Salacak η οποία βρίσκεται απέναντι από τον πασίγνωστο Πύργο του Λεάνδρου.
(Παρακάτω αναγράφουμε και τα λοιπά τεχνικά στοιχεία της φωτογραφίας και τους φίλους που ενδιαφέρονται: canon450d, f / 9 ,0.3s, 238 χιλιοστά, ISO400
Απόσταση Σελήνης: 359.716 χιλιόμετρα, Αζιμούθιο: 243.54 μοίρες, Υψόμετρο ορίζοντα: 1.72 μοίρες,Διαφωτισμού: 99,7%)
ΠΗΓΗ
Ρόδος: Η μαγευτική παραλία Άντονι Κουίν σε ένα εκπληκτικό βίντεο από ψηλά!
Δείτε από ψηλά την παραλία της Ρόδου που μάγεψε τον Άντονυ Κουίν και τελικά μέσα από μια σειρά περιπετειών πήρε το όνομά του.
Είναι ένα από τα ποιο όμορφα τοπία που έχει να προσφέρει η Ρόδος και μια πεντακάθαρη παραλία
Βρίσκεται στο μικρό, γραφικό και ήσυχο κολπίσκο στις Βαγιές και είναι από τις διασημότερες παραλίες της Ρόδου.
Την διασημότητά της την οφείλει και εν μέρει στα γυρίσματα της ταινίας "Τα κανόνια του Ναβαρόνε" που έγιναν στη Ρόδο, με πρωταγωνιστή τον διάσημο ηθοποιό Άντονι Κουίν από τον οποίο πήρε και το νέο της όνομα.
Βρίσκεται σχετικά κοντά στην πόλη της Ρόδου (15 χλμ. νοτιοανατολικά) και πολύ κοντά στο Φαληράκι (3 χλμ.).
Την περιβάλλουν βράχια, αλλά με πεντακάθαρα νερά, διαθέτει μια μικρή προβλήτα με δυνατότητα να αγκυροβολήσουν μικρά σκάφη.
Ακόμη η παραλία Αντονι Κουίν λόγω της υποθαλάσσιας μορφολογίας της, είναι ιδανική για τους φίλους της υποβρύχιας κατάδυσης.
ΠΗΓΗ
Τότε που έκλειναν τα σχολεία και γύριζαμε στο σπίτι με το «ενδεικτικό»
Είναι πάνω από 25 τα χρόνια που πέρασαν… Όμως ακόμη θυμάμαι εκείνες τις μέρες… Τότε που έκλειναν τα σχολεία και εγώ γύριζα στο σπίτι με το «ενδεικτικό» της αποφοίτησής μου από την τάξη…
Θυμάμαι να περπατάω γρήγορα και ίσα που ακουμπούσα τις πατούσες μου στο δρόμο από τη χαρά μου… Ήταν λες και είχα αφήσει ένα πολύ πολύ μεγάλο βάρος πίσω μου… Εκεί… Πίσω από την βαριά πόρτα του σχολείου που θα έκλεινε για πολύ πολύ καιρό… Βλέπεις οι τρείς μήνες μου φάνταζαν κάτι από αιωνιότητα, σαν ήμουνα παιδί…
Μπροστά μου απλωνόταν ένα ολόκληρο καλοκαίρι!!! Τρείς ολόκληροι μήνες ξεγνοιασιάς! Τρείς μήνες θάλασσας, καθημερινού μπάνιου, παιχνιδιού, ήλιου και ανεμελιάς… Οι γονείς μου βέβαια πάντα φρόντιζαν να με προμηθεύσουν με τις «χαρούμενες διακοπές» για τις επαναλήψεις της ύλης της περασμένης χρονιάς… Ζήτημα είναι όμως αν τελείωνα τις ασκήσεις των δέκα πρώτων σελίδων… Μόλις λοιπόν που θα ξεκινούσαν τρείς μήνες όπου ΤΙΠΟΤΑ δεν θα με άγγιζε… Μα τίποτα!!!
Θυμάμαι βουτιές και παιχνίδια στη θάλασσα… Σαμπρέλες, φουσκωτές βάρκες και φανταστικές βαρκάδες με τα αδέρφια μου στον δικό μας ωκεανό όπου πρόβαλαν καρχαρίες και φάλαινες και μας άδειαζαν από τη βάρκα μέσα στον βυθό… και πόσα γέλια κάναμε Θεέ μου!!
Θυμάμαι να βγαίνω από τη θάλασσα με ρυτιδιασμένα χέρια, μωβ χείλη και τρέμουλο σε ολάκερο το σώμα και να τρώω τυλιγμένη μέσα σε μια πετσέτα, ψωμί με τομάτα και κεφτέ της γιαγιάς… και ήταν ίσως το πιο νόστιμο φαγητό της ζωής μου όλης και ολόκληρου του κόσμου…
θυμάμαι να σκάβω για να βρω κρυμμένους θησαυρούς και να μην απογοητεύομαι όταν δεν έβρισκα τίποτα, μα απλά προχωρούσα παρακάτω και έσκαβα ξανά με το ίδιο σθένος και το ίδιο πείσμα ότι ο θησαυρός ήταν κάπου εκεί!!… Θυμάμαι μέσα στις δέκα πρώτες μερες, είχα ήδη γίνει τόσο μαύρη που με φώναζαν οι δικοί μου «τσιγγανόπουλο» και πόσο με ενοχλούσε!!!
Θυμάμαι τα γεμιστά, το «τουρλού», τα κολοκυθάκια και τις μελιτζάνες από τον κήπο της γιαγιάς, τις ντομάτες που μύριζαν από την κουζίνα μέχρι το δωμάτιό μου σαν κοβοόντουσαν… Θυμάμαι το καρπούζι, το πεπόνι, τα ζουμερά ροδάκινα που γέμιζα με ζουμιά τον τόπο όλο γύρω μου και εμένα μαζί…
Θυμάμαι να μετράω παγωτά και να προσθέτω και άλλα πέντε ψέματα, μπας και βγω νικήτρια στο παιδικό μας ρεπορτάζ του δρόμου «εσύ πόσα παγωτά;»… Θυμάμαι το παγωτό «πατούσα», το «γκρίλο», το «καραμπόλα» με το δωράκι που ποτέ δεν με ενθουσίαζε, όμως πάντα επέμενα να το αγοράζω…
Θυμάμαι να παίζω τα απογεύματα στη γειτονιά λάστιχο, κρυφτό, αγαλματάκια ακούνητα και καμάρα… Θυμάμαι να καβαλάω το ποδήλατο και να πηγαίνω κρυφά σε άλλες γειτονιές, κάθε μέρα και πιο μακριά μέχρι να φτάσω στην άκρη της πόλης, που για εμένα τότε ήταν η εξερεύνηση του άκρου του κόσμου…
θυμάμαι να παίζω με το λάστιχο από την πιλοτή, μπουγέλο, και να μας κυνηγάει ο κύριος Στάθης γιατί του βρέξαμε το αυτοκίνητο κι εμάς να τρέμει το φυλλοκάρδι μας μη και πει τίποτα στη μαμά όταν τη δει…
Θυμάμαι να σκαρφαλώνω στη γαζία της γειτονιάς για να μπορέσω να πιάσω ένα της μόνο ροζ μυρωδάτο ανθάκι, ώστε να το πάω τρέχοντας στη μαμά μου και να τη δω να μου χαμογελά ευτυχισμένα…
Θυμάμαι τις καλοκαιρινές «φιλίες» που χώριζαν για τους χειμώνες αφού ήταν μακριά… και πόσο μας πονούσε εκείνος ο χωρισμός… Μέχρι που ξανά το επόμενο καλοκαίρι όλα θα είναι ξανά σαν ούτε μια μέρα να μην έχει περάσει και όλα να σμίξουν ξανά σαν παζλ που ταίριαξε απόλυτα.
Θυμάμαι τα απογεύματα στης γιαγιάς… Μετά τον γλυκό εκείνον ύπνο και το ξυπόλυτο τρέξιμο στην αυλή, για να μας κεράσει βανίλια υποβρύχιο … Και μετά τις βόλτες στη γειτονιά και το μέτρημα των αστεριών…
΄Θυμάμαι τη μυρωδιά του «ιππότη» της αυλής της που στόλιζε την καγκελόπορτα και χάριζε την ευωδιά του σε όλον εκείνο τον μικρόκοσμο που είχε τη μυρωδιά του παραδείσου και μέσα μου χάραξε διαμαντένιες θύμισες… Θυμάμαι τις βραδινές τις βόλτες και το ψιθύρισμα στην επιστροφή, γιατί «ήταν αργά και ο κόσμος κοιμάται»…
Θυμάμαι τις τόσο γοητευτικές μα συνάμα τόσο τρομακτικές ιστορίες με τις νεράιδες με τα μαντήλια και τις πηγές που αν έβρισκες το μαντήλι τους θα σε άφηναν να τις δεις, μα σε αντάλλαγμα θα σου έπαιρναν τη λαλιά για να μην τις μαρτυρήσεις… Κι εγώ σκεφτόμουν «αφού ξέρω να γράφω.. γιατί να μπουν στον κόπο και να με κάνουν μουγκή;;;» και να αναρωτιέμαι «γιατί οι μεγάλοι κάνουν τη ζωή τους τόσο δύσκολη; Είναι τόσο απλό!!»
Θυμάμαι τα όνειρα που έκανα και μια φαντασία που οργίαζε… Όνειρα με νεράιδες… Με φτερά… Με ξωτικά… Όνειρα ευτυχισμένα… παιδικά… Ανέμελα… Όνειρα που πραγμάτωσα, που πρόδωσα, που άφησα εκεί πίσω να με κοιτούν και να μου θυμίζουν ότι έχω υπάρξει και χαρούμενο παιδί… Όνειρα που μου έδειχναν τον δρόμο…
Όνειρα… καλοκαιρινά…!!
Καλό καλοκαίρι στα παιδιά μας, με μιαν Ευχή από ψυχής …
Να φτιάξουν κι εκείνα τέτοιες μνήμες….
Είναι άπειρες οι φορές που θα γίνουν το δικό τους «ασφαλές» καταφύγιο, σε δύσκολες στιγμές…
ΠΗΓΗ
