Επιχρωματισμένη φωτογραφία του μακεδονομάχου Λάζου Αποστολίδη (αριστερά) με συμπολεμιστές του (1908)
Καρύδια με μέλι: Απίστευτη φυσική θεραπεία – 6 λόγοι που είναι απαραίτητα για την υγεία σας…!
Τα καρύδια σε συνδυασμό με το μέλι αντιπροσωπεύουν ένα απίστευτο φυσικό φάρμακο, το οποίο δεν μπορεί να συγκριθεί ούτε με τα ισχυρότερα φαρμακευτικά παρασκευάσματα.
Αυτός ο συνδυασμός εξασφαλίζει ότι το σώμα μας παίρνει όλες τις απαραίτητες βιταμίνες, μέταλλα, πρωτεΐνες, λίπη και υδατάνθρακες, μεταξύ άλλων ευεργετικών ουσιών.
Ποιοί είναι όμως οι βασικοί λόγοι που τα καρύδια με το μέλι είναι πολύτιμα για την υγεία μας;
1. Αναιμία – Ετοιμάστε ένα μείγμα από 1/2 κιλό μέλι, 1/2 κιλό θρυμματισμένα καρύδια και τον χυμό ενός λεμονιού. Ανακατέψτε καλά και καταναλώστε 1 κουταλιά, 3 φορές τη μέρα. Τα καρύδια και το μέλι είναι ιδανικά για την αποκατάσταση των εξαντλημένων και αναιμικών ανθρώπων.
2. Πονοκέφαλοι – Το μείγμα μελιού και καρυδιών δεν είναι μόνο πεντανόστιμο, είναι επίσης αποδεδειγμένο ότι βοηθά σε θέματα πονοκεφάλων και αϋπνίας.
3. Έλκος Στο Στομάχι – Προετοιμάστε γάλα από καρύδια με μέλι. Η διαδικασία είναι αρκετά απλή – Θα βάλετε 20 γρ. θρυμματισμένα καρύδια σε καυτό νερό, θα τα ανακατέψετε καλά και θα τα σουρώσετε. Στη συνέχεια, θα προσθέσετε στο νερό αυτό 2 κουταλιές μέλι και το γάλα σας είναι έτοιμο. Θα παίρνετε 2-3 κουταλιές, μισή ώρα πριν από κάθε γεύμα.
4. Ανικανότητα – Είναι μια συνταγή από τα παλιά χρόνια: Ανακατέψτε θρυμματισμένα καρύδια με ίση ποσότητα μελιού. Πάρτε 2 κουταλιές αυτού του μείγματος, 2-3 φορές τη μέρα, μισή ώρα μετά από τα γεύματα. Για το επιθυμητό αποτέλεσμα, η θεραπεία πρέπει να λαμβάνεται 20-30 μέρες.
5. Υψηλή Αρτηριακή Πίεση – Σε προβλήματα υψηλής αρτηριακής πίεσης, συνιστάται να καταναλώνετε ένα μείγμα 100 γρ. καρυδιών με ίση ποσότητα μελιού καθημερινά, για περίοδο 45 ημερών.
6. Υπέρταση & Ανεπάρκεια Σιδήρου – Θα πρέπει να καταναλώνετε ένα μείγμα από 100 γρ. καρύδια και ίση ποσότητα μελιού καθημερινά, για 45 μέρες. Ο συνδυασμός αυτός είναι επίσης εξαιρετικά αποτελεσματικός στη θεραπεία της ισχαιμίας. Μια κουταλιά μέλι μαζί με 3-4 καρύδια δεν είναι μόνο απολαυστική, αλλά και μια φυσική θεραπεία για πονοκεφάλους, αϋπνία και σκλήρυνση. Η ίδια ποσότητα είναι αρκετή για προστατευθούμε από την αύξηση της ακτινοβολίας, λέει ο διάσημος Αμερικανός γιατρός D.Gail.
Επιμέλεια Κειμένου,Μετάφραση: Marva@Truelife.gr
ΠΗΓΗ
*Το περιεχόμενο του παρόντος άρθρου, συμπεριλαμβανομένης οποιασδήποτε ιατρικής γνωμάτευσης και κάθε άλλης πληροφορίας που σχετίζεται με την υγεία, είναι μόνο για ενημερωτικούς σκοπούς και δεν θα πρέπει να θεωρηθεί ως μια συγκεκριμένη διάγνωση ή θεραπευτικό πλάνο για κανένα άτομο. Η χρήση αυτής της ιστοσελίδας και των πληροφοριών που περιέχονται σε αυτήν, δεν δημιουργεί μια σχέση γιατρού-ασθενή. Πάντα να αναζητείτε την άμεση συμβουλή του προσωπικού σας γιατρού σε σχέση με οποιεσδήποτε ερωτήσεις ή προβλήματα που αντιμετωπίζετε με την υγεία σας.
"Under the Stones" | Ακούστε το νέο τραγούδι του συγκροτήματος Jawns Basement!!!
Το συγκρότημα Jawns Basement μας συστήνεται μέσα από το τραγούδι του "Under The Stones", που θα κεντρίσει το ενδιαφέρον του κοινού.
Το συγκρότημα αποτελείται από τους:
Παρτσακλός Χρήστος - Φωνή
Φλόκας Νίκος - Κιθάρα
Κορμάς Γιάννης - Κιθάρα
Φατούρος Ιάσονας - Μπάσο
Λέκκας Γιώργος - Τύμπανα
Ακούστε το τραγούδι:
Εκκλησάκι της Ελλάδας βρίσκεται μέσα σε... πλάτανο
Δείτε το μοναδικό εκκλησάκι της Ελλάδας που βρίσκεται μέσα στην κουφάλα ενός τεράστιου πλατάνου, μέσα από ένα εντυπωσιακό drone video.
Το εκκλησάκι της Παναγίας της Πλατανιώτισσας βρίσκεται σε μία καταπράσινη τοποθεσία στη δυτική όχθη του ποταμού Κερυνίτη στο χωριό Πλατανιώτισσα, σε απόσταση 19 χιλιομέτρων από την πόλη των Καλαβρύτων. Είναι φτιαγμένο μέσα στο κοίλωμα (κουφάλα) ενός τεράστιου πλατάνου, ίσως του γηραιότερου στον κόσμο, μιας και βρίσκεται εκεί για περισσότερα από χίλια χρόνια.
Την μοναδικότητα αυτού του δημιουργήματος της φύσης και του ανθρώπου «αιχμαλώτισε» στο παραπάνω drone video ο Θωμάς Ανδρεόπουλος, που αναφέρει σχετικά:
Το ιστορικό αυτό πλατάνι έχει ύψος 25 μ. περίπου ενώ η περίμετρος της βάσης του κορμού του ξεπερνάει τα 17 μέτρα. Στο εσωτερικό του Ναού χωρούν 22 άτομα. Στο εσωτερικό του πλατάνου είναι αποτυπωμένη ανάγλυφα η εικόνα της Παναγίας που κρατά στα χέρια της το θείο βρέφος.
Σύμφωνα με την παράδοση, το 840 μ.Χ. κατά την περίοδο της εικονομαχίας, όταν πυρπολήθηκε η Μονή του Μεγάλου Σπηλαίου οι πιστοί κατάφεραν να διασώσουν την θαυματουργή εικόνα της Μονής και την περιέφεραν από χωριό σε χωριό με σκοπό να εξασφαλίσουν την ασφάλειά της και να εδραιώσουν την πίστη των Χριστιανών. Σε μία τέτοια περιφορά της εικόνας, οι Ιερομόναχοι της Μονής του Μεγάλου Σπηλαίου διανυκτέρευσαν στον ίδιο τόπο που είχαν διανυκτερεύσει στο παρελθόν οι Άγιοι Πατέρες Συμεών και Θεόδωρος, μέσα στο φυσικό κοίλωμα του πλατάνου. Στο κοίλο εσωτερικό του πλατάνου όπου κρέμασαν και την εικόνα, με θαυμαστό τρόπο σύμφωνα με την παράδοση, απέναντι ακριβώς από τη θέση που ήταν κρεμασμένη η Ιερή εικόνα της Θεοτόκου, χαράκτηκε πανομοιότυπο ομοίωμα αυτής.
Αυτός είναι και ο λόγος που ονομάστηκε "Παναγία η Πλατανιώτισσα", όνομα που πήρε αργότερα και το ίδιο το χωριό το οποίο μέχρι τότε ονομαζόταν Κλαπατσούνα.
ΠΗΓΗ
Το ιστορικό αυτό πλατάνι έχει ύψος 25 μ. περίπου ενώ η περίμετρος της βάσης του κορμού του ξεπερνάει τα 17 μέτρα. Στο εσωτερικό του Ναού χωρούν 22 άτομα. Στο εσωτερικό του πλατάνου είναι αποτυπωμένη ανάγλυφα η εικόνα της Παναγίας που κρατά στα χέρια της το θείο βρέφος.
Σύμφωνα με την παράδοση, το 840 μ.Χ. κατά την περίοδο της εικονομαχίας, όταν πυρπολήθηκε η Μονή του Μεγάλου Σπηλαίου οι πιστοί κατάφεραν να διασώσουν την θαυματουργή εικόνα της Μονής και την περιέφεραν από χωριό σε χωριό με σκοπό να εξασφαλίσουν την ασφάλειά της και να εδραιώσουν την πίστη των Χριστιανών. Σε μία τέτοια περιφορά της εικόνας, οι Ιερομόναχοι της Μονής του Μεγάλου Σπηλαίου διανυκτέρευσαν στον ίδιο τόπο που είχαν διανυκτερεύσει στο παρελθόν οι Άγιοι Πατέρες Συμεών και Θεόδωρος, μέσα στο φυσικό κοίλωμα του πλατάνου. Στο κοίλο εσωτερικό του πλατάνου όπου κρέμασαν και την εικόνα, με θαυμαστό τρόπο σύμφωνα με την παράδοση, απέναντι ακριβώς από τη θέση που ήταν κρεμασμένη η Ιερή εικόνα της Θεοτόκου, χαράκτηκε πανομοιότυπο ομοίωμα αυτής.
Αυτός είναι και ο λόγος που ονομάστηκε "Παναγία η Πλατανιώτισσα", όνομα που πήρε αργότερα και το ίδιο το χωριό το οποίο μέχρι τότε ονομαζόταν Κλαπατσούνα.
ΠΗΓΗ
Ο απομονωμένος φάρος του Αιγαίου που πήρε το όνομά του από τους φαροφύλακες που φώναζαν με αγωνία «παρ’ απ’ όλα»
Πώς γινόταν ο ανεφοδιασμός τους εν μέσω θαλασσοταραχής…
Βρίσκεται στο Μυρτώο Πέλαγος στον θαλάσσιο χώρο μεταξύ Σπετσών και Φαλκονέρας και είναι έρμαιο των θυελλωδών ανέμων της περιοχής. Εκεί το 1884 κατασκευάστηκε ένας πέτρινος φάρος με εστιακό ύψος τα 12 μέτρα. Το νησάκι ονομάστηκε αρχικά Βελοπούλα και πήρε το όνομά της από το ιταλικό Bello polo. Ετσι αναφέρεται σε όλους τους παλαιούς ναυτικούς χάρτες. Αργότερα όταν άρχισε να λειτουργεί ο φάρος απέκτησε και δεύτερο όνομα: Παραπόλα.
Το νησί ανήκει στο Δήμο Σπετσών και βρίσκεται νότια της Σπετσοπούλας. Η πρόσβαση στον φάρο γίνεται με σκάφος από τις Σπέτσες. Λέγεται ότι ο φάρος πήρε το όνομά του από τους φαροφύλακες που φώναζαν «παρ’ απ ‘ολα …. παρ’ απ ‘ολα» στους ναύτες της Υπηρεσίας Φάρων οι οποίοι εν μέσω θαλασσοταραχής προσπαθούσαν να δέσουν κοντά στον φάρο.
Οι απαραίτητες προμήθειες για την επιβίωση των φαροφυλάκων αλλά και την λειτουργία του φωτιστικού μηχανήματος του φάρου, συχνά γινόταν κάτω από αντίξοες συνθήκες. Ο φάρος κατασκευάστηκε το 1884.
Το ύψος του πέτρινου πύργου του είναι 10 μέτρα Στό νησί πάνω σε ένα απόκρημνο ακρωτήριο, έχει εντοπισθεί από τον εκδότη και ερευνητή Άδωνι Κύρου σημαντική εγκατάσταση της Πρωτοελλαδικής II περιόδου (2800-2300 π.Χ) η οποία περιλαμβάνει μεγάλο κεντρικό κτήριο, με σειρά δωματίων καθώς και μικρότερα κτίσματα στην κατωφέρεια.
Ο σχετικά μόνιμος χαρακτήρας της εγκατάστασης τεκμηριώνεται από την ύπαρξη σύγχρονου νεκροταφείου, σε μικρή απόσταση στην απέναντι πλαγιά, επάνω από ορμίσκο αποτελούμενου από τάφους κιβωτιόσχημους και άλλους κτιστούς, ελλειψοειδούς ή κυκλικής μορφής….
ΠΗΓΗ
Οι μίζεροι άνθρωποι, δεν κατάφεραν ποτέ να απολαύσουν την ζωή!
Τους ανθρώπους με το πεινασμένο μάτι να φοβάσαι παιδί μου.
Εκείνους που είναι τόσο μίζεροι που δεν κατάφεραν ποτέ να απολαύσουν τίποτα.
Δεν είναι πως δεν τους δόθηκε. Είναι πως αυτό που τους δόθηκε δεν τους έφτανε. Το ήθελαν “όλο” και το ήθελαν “μόνο δικό τους”. Αντί να απολαύσουν το τώρα, την στιγμή, εκείνα που τους δινόντουσαν, εκείνοι θέλανε “κι άλλο”, “παραπάνω”. Και κανείς δεν τους έμαθε πως οι αποκλειστικότητες, είναι για τους δημοσιογράφους και τους εραστές.. όχι για τους φίλους. Όχι για τις παρέες. Όχι για την υπόλοιπη ζωή.
Είναι εκείνοι που ακόμα και το χαμόγελό τους είναι μίζερο και μετρημένο και ποτέ δεν φτάνει από τα χείλια τους στα μάτια τους.
Δεν μπορούν να χαρούν με καμιά χαρά, γιατί για εκείνους η χαρά σου είναι απλά ένα “γιατί όχι εγώ”.
Θα πάρουν τις λέξεις σου, τις εκφράσεις σου, θα υιοθετήσουν εκείνα που εσύ αγαπάς και στο τέλος θα προσπαθήσουν να ζήσουν την ζωή σου.
Μόνο που κανείς δεν τους είπε πως η ζωή σου, δεν ήταν ποτέ στρωμένη με ροδοπέταλα.
Έχεις περάσει δυσκολίες, έχεις πέσει κι έχεις γκρεμοτσακιστεί, έχεις πονέσει κι έχεις ματώσει.
Δεν σου δόθηκε τίποτα απλόχερα και χωρίς κόπο.
Μόνο που κάθε φορά που έπεφτες, σηκωνόσουνα και χαμογελούσες.
Έκλεινες το μάτι στην ζωή και συνέχιζες..
Δεν μοιρολατρούσες. Δεν κοιτούσες δίπλα σου για να προσκοληθείς. Δεν ζήλευες την ευτυχία κανενός.
Μόνος σου την έχτιζες την ζωή σου, κομματάκι κομματάκι.
Κι ήταν μια ζωή που τους χώραγε όλους μέσα της!
Όλους εκτός από τους μίζερους. Εκτός από εκείνους τους κισσούς που ζουν από την ζωή σου.
Όλους εκτός από εκείνους τους αχάριστους που δεν έμαθαν ποτέ να δίνουν αγάπη χωρίς αντάλλαγμα.
Να δίνουν χαρά χωρίς προσδοκία.
Να δίνονται απλόχερα από ψυχής.
Ναι ρε φίλε, αυτούς τους ανθρώπους η δική μου η ζωή, δεν τους χωράει.
Απλά γιατί στην δική μου την ζωή, το “περνάω καλά”, σημαίνει μια μέρα στην θάλασσα με φίλους, μπύρες και ιστορίες. Με γέλια και δάκρυα μα πάνω από όλα με αληθινά χαμόγελα.
Ένα μεσημέρι σε μια πισίνα δοκιμάζοντας τα όρια μιας αγνής ψυχής και βάζοντάς την να ξεπεράσει αναστολές, φόβους και φοβίες, κάνοντάς την να βουτήξει από την νεροτσουλήθρα.
Ένα απόγευμα σχεδιάζοντας εικόνες για την καινούρια ιστορία που γράφεται.
Ένα βράδυ στο μπαλκόνι παίζοντας μπιρίμπα μέχρι το πρωί.
Ένα ξημέρωμα στην αγκαλιά του άντρα μου, να μιλάμε για ταξίδια και θάλασσες.
Λυπάμαι μα μεγάλωσα πολύ για να δέχομαι, να ανέχομαι και να αντέχω τους ανθρώπους που ζουν στην μιζέρια, την ζήλεια και την τοξικότητά τους.
Έχει σηκώσει μελτέμι σου λέω… και καθαρίζει πάλι τον ορίζοντα!
Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
ΠΗΓΗ
ΠΗΓΗ
Ο άνθρωπος πρέπει να μάθει να ζει με τις ελλείψεις του
«Εγώ θα πράξω όπως αισθάνομαι.
Και εάν η θεωρία δεν συμπίπτει, ας προσαρμοστεί αυτή». Αυτή η φράση ανήκει στον Ντ. Γ. Ουίνικοτ (D.W. Winnicott), στον Βρετανό παιδίατρο που με την ψυχαναλυτική του εργασία, την προσωπικότητα, την ευαισθησία και κυρίως την τόλμη του έμελλε να φωτίσει, μαζί με τη Μέλανι Κλάιν, τον ψυχισμό του βρέφους και του παιδιού. Ο Ουίνικοτ είναι γνωστός και μεταφρασμένος στην Ελλάδα.
Εννοιες όπως η ανάγκη ύπαρξης μιας «αρκετά καλής μητέρας» (good enough mother) και όχι τέλειας, ο ορισμός του μεταβατικού αντικειμένου ως γεφυροποιού στοιχείου ανάμεσα στο παιδί και τη μητέρα τα πρώτα χρόνια της ζωής του, τα περίφημα squiggle του―ζωγραφιές που μοιραζόταν με τους μικρούς ασθενείς του (ένα επιχρωματισμένο κοσμεί το εξώφυλλο του βιβλίου) έχουν συνδεθεί με τις μελέτες, τις εργασίες και τις τοποθετήσεις του Βρετανού ψυχαναλυτή.
H Λόρα Ντετβίλ (Laura Dethiville) είναι Γαλλίδα ψυχαναλύτρια και ασχολείται επισταμένα με το έργο του Ουίνικοτ. Διευθύνει σεμινάρια, επιμελείται επιστημονικά άρθρα και βιβλία, διοργανώνει ημερίδες με επίκεντρο το έργο του. Το 2008 εξέδωσε στη Γαλλία το πρώτο της βιβλίο με τίτλο «Donald W. Winnicott, une nouvelle approche» (Ντόναλντ Γ. Ουίνικοτ, μια νέα προσέγγιση), το οποίο γνωρίζει μεγάλη επιτυχία στη χώρα της, ενώ μεταφράστηκε σε 4 γλώσσες. Ακολουθεί το 2013 το «La Clinique de Winnicott» (Η κλινική του Ουίνικοτ), το οποίο επιλέγεται ως υποψήφιο για το Prix Oedipe (βραβείο για ψυχαναλυτικά βιβλία).
Στις 28-29 Νοεμβρίου 2014 η Λόρα Ντετβίλ ήταν καλεσμένη στην Αθήνα από την ελληνική ομάδα της International Winnicott Association, και σε αυτό το πλαίσιο δόθηκε η δυνατότητα στην Ελίζα Νικολοπούλου, κλινική ψυχολόγο και ψυχαναλύτρια, να πραγματοποιήσει μια συζήτηση, υπό τη μορφή μη δομημένης συνέντευξης, με επίκεντρο το πώς κατανοεί η πρώτη το έργο του σημαντικού ψυχαναλυτή και πώς το έχει βιώσει μέσα από την κλινική της εμπειρία. Η συνομιλία αυτή αποτέλεσε το υλικό του τομιδίου.
«Ζητώ», γράφει ο Ουίνικοτ, «να δεχτεί κανείς το παράδοξο, να το ανεχθεί και να αποδεχθεί ότι δεν θα επιλυθεί». Ο Ουίνικοτ πέθανε το 1971, σε ηλικία 74 ετών. Ο λόγος του όμως έρχεται από τις ανάγκες του μέλλοντος. Ως προσωπικότητα δεν έμεινε κλεισμένος στο πλαίσιο της άσκησης του επαγγέλματος του παιδιάτρου ή αργότερα του ψυχαναλυτή παιδιών, εφήβων και ενηλίκων.
Η σκέψη του διευρυμένη, χωρίς αγκυλώσεις, η προσωπικότητά του προσιτή στις ανάγκες των ανθρώπων. Ηταν ένας κανονικός άνθρωπος, που με μεγάλη αφοσίωση έδινε ραδιοφωνικές συμβουλές σε μαμάδες στο BBC radio και την ίδια στιγμή χάραζε ένα μονοπάτι στην επιστήμη της ψυχανάλυσης, αναζητώντας τα συστατικά που κάνουν έναν άνθρωπο αυθεντικό.
Η πολυσχιδής έρευνά του ασχολείται με καίρια ζητήματα, όπως είναι η ικανότητα ενός ανθρώπου να είναι μόνος και να μη νιώθει μοναξιά, το μητρικό ένστικτο και πόσο καταπιέζει ή εξαναγκάζει τις γυναίκες να νιώθουν κακές μανάδες όταν δεν αισθάνονται συνεχώς χαρούμενες για το μωρό τους, το ψυχικό τραύμα και η ικανότητα του ανθρώπου να αυτοθεραπεύεται αενάως στη ζωή του. Απελευθέρωσε τα «πρέπει» και άνοιξε το παράθυρο για να μπει καθαρός αέρας όταν μίλησε για την αναγκαιότητα του κακού, του παράδοξου, του παραβατικού, της μη συμμόρφωσης.
Η συνομιλία των δύο ψυχαναλυτριών δεν έχει σκοπό να καλύψει όλη την εργογραφία του Βρετανού ψυχαναλυτή, η οποία είναι βαθιά, πλούσια και ανοιχτή σε πολλές αναγνώσεις. Κάνει όμως ένα ζωντανό πέρασμα, σαν αυτά που άρεσαν στον Ουίνικοτ, σε διάφορες θεματικές, θίγοντας ζητήματα σκέψης και προβληματισμού, όχι μόνο για τους ψυχαναλυτές αλλά και για τους σκεπτόμενους του σήμερα.
Η Λόρα Ντετβίλ τοποθετείται για τους γάμους των ομοφυλοφίλων και τα παιδιά που θα προκύψουν από αυτούς τους γάμους, λέγοντας πως δεν είναι απαραίτητο ότι αυτά τα παιδιά θα είναι περισσότερο προβληματικά από τα άλλα. Τοποθετείται επίσης πάνω στα κινητά τηλέφωνα και τον ψυχικό χώρο που αναζητεί μια μάνα, κάθε φορά που ρωτάει το παιδί της «πού είσαι;».
Οσον αφορά όμως την εξωσωματική γονιμοποίηση και την παρένθετη μητρότητα, η Ντετβίλτ στέκει απορριπτική. «Το έχω δικαίωμα να…» που προβάλλουν οι άνθρωποι είναι αρκετό για να δικαιώσει την όποια επιλογή; Αναρωτιέται, δηλαδή, γιατί θα πρέπει τα παιδιά να έρχονται στον κόσμο ως καταναλωτικά προϊόντα; Γιατί η μητρότητα και η πατρότητα είναι οι μόνες επιλογές της ενήλικης ζωής; Η παντοδυναμία, άλλωστε, όπως τονίζει και ο Ουίνικοτ είναι αναγκαιότητα στην αρχή της ζωής. Κατόπιν ο άνθρωπος πρέπει να αντέχει τις ελλείψεις του.
LAURA DETHIVILLE - EΛΙΖΑ ΝΙΚΟΛΟΠΟΥΛΟΥ, Συνομιλώντας για τον D.W. Winnicott και την κλινική του, εκδ. Γαβριηλίδης, σελ. 162
ΠΗΓΗ
ΠΗΓΗ
