Στα ανατολικά των Κυκλάδων, εκεί που αρχίζουν τα Δωδεκάνησα και οι άνεμοι του Αιγαίου μαστίζουν ότι υπάρχει στο διάβα τους, βρίσκεται ένα μικρό νησί που πολλοί γνώρισαν μέσα από τις ειδήσεις, λόγω του ότι στο νησί βρίσκεται μια και μοναδική κάτοικος, η κυρά Ρηνιώ.

Πολλοί ωστόσο είναι εκείνοι που την συγχέουν με την αείμνηστη κυρά της Ρω, καθώς και οι δυο αυτές υπέροχες γυναίκες, σε διαφορετικές ωστόσο χρονολογίες η καθεμιά τους, μιας και η κυρα της Ρω απεβίωσε πολλά, πολλά χρόνια πριν, φυλάσσουν μα και φύλασσαν Θερμοπύλες.

Εάν λοιπόν ακούσετε την ονομασία Κίναρος, μπορεί να μην κατανοήσετε αμέσως τη θέση που κατέχει στον Ελλαδικό χάρτη, μα σαν ακούσετε για την γλυκιά, μοναχική κυρά Ρηνιώ, θα σκεφτείτε αμέσως πως πρόκειται για ένα μικρό νησάκι του Αιγαίου.

Η Κίναρος λοιπόν, βρίσκεται ανάμεσα στην Αμοργό και την Κάλυμνο και αποτελεί το δεύτερο δυτικότερο νησί των Δωδεκανήσων μετά την Αστυπάλαια. Είναι ενταγμένη στο Πανευρωπαϊκό Δίκτυο “Natura 2000“, μαζί με το βόρειο τμήμα της Αμοργού και τη γειτονική της Λέβιθα και ταυτόχρονα αποτελεί τόπο αναπαραγωγής του Αιγαιόγλαρου και του Μαυροπετρίτη.

Η Κίναρος έχει μία και μοναδική κάτοικο, την κυρία Ειρήνη Κατσοτούρχη, που γεννήθηκε στην Αμοργό και μεγάλωσε στην Κίναρο. Η ζωή της μοιράστηκε στην Κάλυμνο και την Αυστραλία όπου και είχε μεταναστεύσει με την οικογένειά της, όμως, κατά τον επαναπατρισμό του ζευγαριού, ελήφθη η απόφαση να εγκατασταθούν μόνιμα στην Κίναρο. Ωστόσο, από το 2013, μετά τον θάνατο του συζύγου της, Μικέ, η κυρά Ρηνιώ δεν εγκατέλειψε το αγαπημένο της νησί και πήρε την “σκληρή” απόφαση της απομόνωσης.

Μοναδική της συντροφιά, η Σίβα, ένα φιλικότατο σκυλάκι που στέκεται φρουρός δίπλα στο αφεντικό του, ελάχιστες κοτούλες και μερικά πρόβατα και αγριοκάτσικα που γυρίζουν ανέμελα όλο το νησί.

Με τα παιδιά και τα εγγόνια της μιλάει συνεχώς μέσω του δορυφορικού τηλεφώνου που έχει, ενώ εάν έχει καλοκαιρία, μια φορά την εβδομάδα καταφθάνουν προμήθειες από την Αμοργό. Ωστόσο, υπάρχουν και οι δύσκολες ημέρες, τότε που ο κακός καιρός δεν επιτρέπει σε κανέναν την προσέγγιση σε αυτό το τόσο δυσπρόσιτο νησί και μπορεί να περάσει και μήνας ολόκληρος χωρίς να δει άνθρωπο…

Στην αντίπερα όχθη, ο ασφαλές από βοριά όρμος που βρίσκεται το ταπεινό σπιτικό της κυρα Ρηνιώς, μια κάμαρη με τα απολύτως απαραίτητα, αποτελεί σταθμό στο πέρασμα από τις Κυκλάδες στα Δωδεκάνησα και πολλά είναι τα σκάφη που την επισκέπτονται και ανταλλάσσουν δυο κουβέντες με την γλυκύτατη αυτή γυναίκα. Μάλιστα, παρά τις όποιες ελλείψεις της, το κέρασμα είναι βασική αρχή σαν επισκεφτεί κανείς την αυλή της.

Στην κορυφή του νησιού, κοντά στην εκκλησιά του Άι Γιώργη που έχτισε ο προπάππους της το 1878, έχουν εντοπιστεί αρχαιολογικά κατάλοιπα που μαρτυρούν οικιστική δραστηριότητα, πιθανότατα από την περίοδο της ακμής της Κοινοπολιτείας της Αμοργού. Στον αυλόγυρό του μάλιστα έχει στηθεί μνημείο για τους υποπλοιάρχους που έχασαν τη ζωή τους κατά την συντριβή του ελικοπτέρου του Πολεμικού Ναυτικού τον Φεβρουάριο του 2016. Λίγο πιο πέρα, βρίσκεται το παλιό σπίτι της οικογένειας της κυρά Ρηνιώς, το μέρος όπου από 9 μερών μεγάλωσε και έζησε τα παιδικά της χρόνια.

Γιατί, τελικά ναι, υπάρχουν και οι Άνθρωποι που στηρίζουν και αγαπούν τον τόπο τους και το πράττουν με κάθε κόστος…

ΠΗΓΗ

“Η αχαριστία δεν είναι μόνο ελάττωμα, είναι “επάγγελμα”, είναι τρόπος ζωής.

Η κατηγορία του, εμπεριέχει όλα τα “Α” τα στερητικά, όπως: αναίσθητος, αχόρταγος, ανικανοποίητος, ασυνείδητος, αγνώμων.

Διότι ο αχάριστος, στερείται συναισθημάτων, δεν “χορταίνει” με τίποτα, δε νιώθει καμία ηθική υποχρέωση σε όποιον τον βοηθά και δεν μπορεί να ικανοποιηθεί ποτέ.

Είναι ένα αχόρταγο τρωκτικό, που όταν δεν θα του δώσεις αυτό που θέλει, θα σε κάνει να νιώσεις ενοχές, θα μουτρώσει και θα φέρει δεκάδες παραπλανητικές δικαιολογίες, για να σε καταφέρει να του το δώσεις.

Ο αχάριστος στερείται συνείδησης και έτσι μπορεί άνετα να εκμεταλλεύεται ανθρώπους, χωρίς κανέναν ενδοιασμό.

Δεν τον νοιάζει πόσο θα ταλαιπωρηθείς για να τον εξυπηρετήσεις και δεν στεναχωριέται για το πώς θα τα βγάλεις πέρα εσύ.

Δεν πρόκειται να ικανοποιηθεί πλήρως σε καμία περίπτωση και μετά τις απαραίτητες ευχαριστίες και τα ψεύτικα χαμόγελα, θα σου ζητήσει εκ νέου κάτι καινούργιο.

Η δίψα του είναι ακόρεστη και δεν θα σταματήσει, μέχρι να πάρει και την τελευταία ικμάδα από την δύναμη σου και από την καλοσύνη σου.

Διότι ο αχάριστος, θεωρεί ότι είναι υποχρέωση σου να τον ταΐζεις, να τον ποτίζεις και να τον βοηθάς, ανεξάρτητα με το πώς περνάς εσύ.

Αυτό του είναι εντελώς αδιάφορο.

Ο αχάριστος έχει πολλά τεχνάσματα και πολλά πρόσωπα. Πάνω απ’ όλα, θα εστιάσει στην ενσυναίσθηση σου και στην αδυναμία σου σε αυτόν.

Μην πιστέψεις ότι σε αγαπάει πραγματικά…αγαπάει μόνο αυτά που του δίνεις, είτε είναι υλικά, είτε χρηματικά, είτε σωματικά, είτε ψυχικά.

Ένας τρύπιος κουμπαράς είναι, που ό,τι και να ρίξεις μέσα, θα χαθεί στο κενό.

Είναι γλυκομίλητος, χαμογελαστός και ευγενικός, όσο μπορεί να σου αποσπά αυτά που θέλει.

Στο πρώτο “όχι”, δεν θα κάνει πίσω, και θα προσπαθήσει να το ανατρέψει. Εάν όμως δει ότι δεν ανατρέπεται, τότε μπροστά σου, θα δεις έναν άλλον άνθρωπο. Θα δεις ένα λιοντάρι που βρυχάται.

Μερικές φορές μπορεί να γίνει και επικίνδυνος, γι’ αυτό λένε: “ουδείς επικινδυνότερος, εκ του ευεργετηθέντος αχάριστου”.

Δεν έχει όρια ούτε φραγμούς και θα προσπαθήσει να σου πάρει όσα μπορεί σε όλους τους τομείς, γι’ αυτό φρόντισε να βάλεις εσύ όρια, πριν σε εκμηδενίσει!

Έχει κάποια χαρακτηριστικά για να τον καταλάβεις. Σπανίως εργάζεται – και έχει βέβαια πολλές δικαιολογίες γι’ αυτό – συνεχώς γκρινιάζει, κατηγορεί, και δεν βλέπει τίποτα όμορφο στη ζωή.

Ο κύκλος του είναι πολύ μεγάλος και μιλάει με πολλούς, για να μπορεί να βρει εύκολα το επόμενο θύμα.

Δεν θα σου προσφέρει ποτέ βοήθεια, ούτε θα δεις στα μάτια του κάποια ειλικρινή ευχαριστία.

Είναι άτομα συναισθηματικά ανάπηρα, που είναι ανίκανα να αγαπήσουν και να εκτιμήσουν.

Έχουν εγωκεντρικά χαρακτηριστικά και μεγάλο θράσος. Απομακρύνονται πανεύκολα και χωρίς κανέναν ενδοιασμό, εάν δεν κάνεις αυτό που ζητάνε.

Χειρίζονται εξαιρετικά το λόγο και έχουν ειδικότητα στον καταλογισμό ενοχών.

“Χτυπούν στο ψαχνό” χωρίς οίκτο και αφήνουν πίσω τους μεγάλες πληγές.

Είναι καταδικασμένοι στο τέλος να μείνουν μόνοι τους, αφού η φήμη τους εξαπλώνεται γρήγορα.

Όμως δεν τους νοιάζει. Έτσι κι αλλιώς πιστεύουν, ότι “όλοι οι άλλοι φταίνε για την κατάντια τους”.

Θα λουφάξουν λίγο και θα στήσουν τον ιστό τους για το επόμενο θύμα!

Πετάξτε τους όσο μπορείτε το γρηγορότερο από την ζωή σας.

Και μην λυπηθείτε καθόλου, διότι ούτε αυτοί θα το κάνουν…

Μάνος Σαμοθράκης

Κατά πάσα πιθανότητα οι περισσότεροι έχουμε βρεθεί σε καταστάσεις που δεν μπορούσαμε να εξηγήσουμε τις συμπτώσεις. Για παράδειγμα, αποφασίζετε να τηλεφωνήσετε σε έναν παλιό φίλο και εκείνη ακριβώς την στιγμή αυτός ο φίλος σας τηλεφωνεί. Ή να συναντήσετε τυχαία έναν παλιό φίλο και μετά από μια συζήτηση μαζί του να νιώσετε, ότι άλλαξε η ζωή σας.

Πολλές φορές αυτές οι διαβολικές συμπτώσεις είναι τόσο τέλειες που είναι αδύνατον να πιστέψουμε, ότι συμβαίνουν. Ένα τέλειο παράδειγμα είναι η ιστορία του Άντονι Χόπκινς. Ήταν έτοιμος να πρωταγωνιστήσει στην ταινία “The Girl from Petrovka” βασισμένο στο βιβλίο του Τζορτζ Φέιφερ. Για να γνωρίσει καλύτερα τον χαρακτήρα που θα υποδυόταν χρειαζόταν την αρχική έκδοση του βιβλίου, την οποία δεν μπορούσε να βρει σε κανένα βιβλιοπωλείο ή από κανέναν φίλο. Ο ηθοποιός είχε χάσει κάθε ελπίδα για να βρει το βιβλίο, όταν μια μέρα ξαφνικά βρήκε ένα αντίτυπο του βιβλίου ξεχασμένο σε ένα παγκάκι στο μετρό. Αργότερα, καθώς πήγαινε στο στούντιο της ταινίας συνάντησε τυχαία τον συγγραφέα του μυθιστορήματος στο αεροδρόμιο. Ο συγγραφέας παραπονέθηκε στον ηθοποιό, ότι είχε δανείσει σε έναν φίλο του το πιο πολύτιμο αντίτυπο του βιβλίου με τις σημειώσεις του και εκείνος το έχασε σε έναν σταθμό του μετρό.

Πως μπορεί να εξηγηθεί αυτό το γεγονός; Δείτε την απάντηση παρακάτω.

© Fireworks Entertainment

Φαίνεται, ότι όλα τα γεγονότα, οι άνθρωποι και οι πληροφορίες στον κόσμο είναι συνδεδεμένες με αόρατε κλωστές που καμιά φορά λάμπουν κατά λάθος. Σύμφωνα με τον διάσημο ψυχίατρο Καρλ Γκούσταβ Γιουνγκ αυτή η θεωρεία είναι αληθινή. Αυτό το φαινόμενο ονομάζεται συγχρονικότητα και ίσως είναι το πιο μυστήριο πράγμα στον κόσμο.

Ο Γιουνγκ συμπέρανε, ότι υπάρχει μια στενή σύνδεση ανάμεσα στον άνθρωπο και το περιβάλλον του. Συγκεκριμένα ανάμεσα στον χώρο, τον χρόνο, το συνειδητό και το ασυνείδητο. Σε συγκεκριμένες στιγμές του χρόνου κάτω από την επίδραση συγκεκριμένων εννοιών που είναι σχετικές για τον άνθρωπο αυξάνεται ο πόλος έλξης. Αυτή η έλξη δημιουργεί όλες τις αναπάντεχες συμπτώσεις που εμείς αποκαλούμε μοιραία γεγονότα, απλή τύχη ή ακόμα και θαύμα.

Όσο πιο στενή είναι η σύνδεση ανάμεσα σε εσάς και τους ανθρώπους γύρω σας τόσο πιο πιθανό είναι να παρατηρείτε ακόμα και τις πιο μικρές λεπτομέρειες. Αυτά τα πράγματα μπορεί να είναι διαφημίσεις, τραγούδια, συναντήσεις, φωτογραφίες, συνομιλίες ή αρώματα.

Φυσικά, δεν μπορούμε να είμαστε 100% σίγουροι για αυτό το φαινόμενο. Ωστόσο, ορισμένες φορές κάποια μυστήρια γεγονότα μπορούν να μας βοηθήσουν να πάρουμε αποφάσεις ή να αλλάξουμε ριζικά την ζωή μας. Απλά πρέπει να είμαστε πιο προσεχτικοί και ανοιχτοί στο να δημιουργούμε το φαινόμενο της συγχρονικότητας. Άλλωστε, ο Δον Ζουάν είχε πει “Μια καλή σύμπτωση είναι μόνο μια μορφή δράσης.”

Ακόμα και αυτό το άρθρο μπορεί να είναι ένα αποτέλεσμα συγχρονικότητας. Ίσως ψάχνετε για ένα σημάδι ή μια εξήγηση για όλες αυτές τις περίεργες συμπτώσεις. Ορίστε λοιπόν!

Διαβάστε επίσης: Συγχρονικότητα – Όλα συμβαίνουν για κάποιο λόγο

lamenteesmaravillosa , kph.npu.edu, wikipedia,  tlstr

Χτισμένο αμφιθεατρικά, από την άκρη της θάλασσας έως ψηλά στον Αθέρα, με πλούσια βλάστηση και γόνιμο έδαφος, βρίσκεται ένα υπέροχο παραθαλάσσιο χωριό που ζει στους δικούς του ρυθμούς και θεωρείται ένα από τα μεγαλύτερα και σύγχρονα χωριά όλης της Ικαρίας.

Το χωριό απέχει από τον Εύδηλο μόλις 7 χιλιόμετρα και από τον Άγιο Κήρυκο 31, ενώ είναι γνωστό με τις ονομασίες Καραβόσταμο ή Καραβοστάσι, καθώς αποτελούσε ένα από τα σημαντικότερα σημεία αγκυροβολίου των πλοίων στο νησί.

Περιτριγυρισμένο από πλούσια βλάστηση γεμάτη συκαμινιές, πλατάνια, κυπαρίσσια και μεγάλους θάμνους που καλύπτουν όλες σχεδόν τις επιφάνειες του βουνού (σλαγκαδιές), μα και άφθονα τρεχούμενα νερά, μοιάζει πραγματικά με όαση με θέα τα υπέροχα νερά του Ανατολικού Αιγαίου.

Το Καραβόσταμο έχει πολλές γειτονιές: Τον Γιαλό, το Τσιμπιδάτο, το Φουσκάτο, το Φουντουλάτο, το Ραπτάτο, το Κουβαράτο και το Γέροντος, ονομασίες που καθιερώθηκαν βάση των κοινών επωνύμων που έφεραν οι κάτοικοι καθώς σε κάθε συνοικία συνηθίζονταν να συγκεντρώνονται οικογένειες με το ίδιο επώνυμο.

Λίγο έξω από τον κεντρικό δρόμο του χωριού, μέσα σε μαγικό καταπράσινο τοπίο που στο παρελθόν υπήρξε τόπος συνάντησης, βρίσκεται η παραδοσιακή πηγή του “Χάλικα”. Εκεί οι χωρικοί γέμιζαν τις στάμνες τους με νερό, έπλεναν τα ρούχα τους, ξεκουράζονταν και συζητούσαν θέματα του χωριού.

Το χωριό διατηρεί ακόμα και σήμερα αρκετούς από τους παλιούς νερόμυλους που μάλιστα συνεχίζουν να χρησιμοποιούν οι ντόπιοι. Ο παλαιότερος αυτών βρίσκεται στον ποταμό Μήλιο και είναι άνω των 200 ετών, μα υπάρχουν και άλλοι που θα τους βρείτε μέσα στις καταπράσινες χαράδρες του χωριού μα και στο υπέροχο φαράγγι του Άρη ποταμού, μέσα σε ένα ειδυλλιακό περιβάλλον. Επιπλέον, στο χωριό διατηρείται ένα “Καμίνι“, όπου παράγεται κάρβουνο, ένας από τους λίγους που λειτουργούν ακόμα στην Ικαρία, η οποία ήταν γνωστή στο παρελθόν για την παραγωγή κάρβουνου στο Αιγαίο.

Το κέντρο του χωριού βρίσκεται στον Γιαλό. Εκεί μαζεύεται ο περισσότερος κόσμους, ενώ υπάρχουν μερικές ταβερνούλες/σουβλατζίδικα/ουζερί, ένα καφενείο, μίνι μάρκετ και μπαράκια. Στον μεγάλο δρόμο που χωρίζει το πάνω από το κάτω μέρος του χωριού, λειτουργεί επιπλέον, φούρνος και βενζινάδικο.

Εάν βρεθείτε στο Καραβόσταμο καλοκαίρι και θελήσετε να περπατήσετε στην κεντρική πλατεία του χωριού πάνω στην γέφυρα, θα χρειαστεί να αφήσετε το αμάξι σας στο μεγάλο ρέμα που χρησιμοποιείται ως πάρκινγκ, χώρος που ταυτόχρονα λαμβάνουν χώρα τα μεγάλα πανηγύρια του χωριού στις γιορτές των Αγίων Αναργύρων, της Αγίας Παρασκευής και της Κοίμησης της Θεοτόκου. Ωστόσο το ρέμα τον χειμώνα γεμίζει νερό και η εικόνα του αλλάζει ριζικά.

Στο Καραβόσταμο βρίσκονται δύο παραλίες, μία στον Γιαλό, πλάι στο μικρό λιμάνι και ο «Άρης Ποταμός», γεμάτη «λελέκια», όπως τα αποκαλούν οι Καριώτες, δηλαδή βότσαλα με καμπύλες που ωστόσο συγκεντρώνει τον περισσότερο κόσμο. Στην είσοδο του ανακατασκευασμένου λιμανιού με την ονομασία Πόρτο Κανέτος, βρίσκεται ένας μικρός βράχος ανοιχτά της θάλασσας που οι ντόπιοι τον λένε “Κανιαούρι“, ο οποίος πλέον έχει καλυφθεί από πέτρες για να κόβει το ρεύμα εντός του λιμανιού.

Χαρακτηριστικό έθιμο του χωριού αποτελεί ο Αφανός, ένα πασχαλινό έθιμο με ρίζες πάνω από έναν αιώνα πριν, όταν ακόμα το ηλεκτρικό ρεύμα δεν είχε φτάσει και το χωριό έκανε ξεχωριστά Ανάσταση, ενώ ταυτόχρονα οι δύο εκκλησίες ανταγωνίζονταν για το ποια περιοχή θα φωτιστεί περισσότερο. Η μάχη των δύο ενοριών του χωριού, Πανωτικοί και Κατωτινοί ξεκίνησε με αφορμή την ανάγκη καθαρισμού των χωραφιών ενώ στόχος της κάθε ομάδας ήταν το ποιανού αφανού η φλόγα θα κάψει περισσότερο. Ωστόσο στις μέρες μας αποτελεί ένα υπερθέαμα καθώς οι νέοι του χωριού συγκεντρώνουν και φυλάνε στις ενορίες αστοιβές (ξερούς θάμνους) για να τους κάψουν, όχι ταυτόχρονα όπως γίνονταν παλιά, αλλά το βράδυ του Μεγάλου Σαββάτου με τα χαρμόσυνα λόγια της Ανάστασης, μα και το επόμενο βράδυ της Κυριακής του Πάσχα. Παράλληλα, άλλες ομάδες εκατέρωθεν φτιάχνουν τον Ιούδα και τον καίνε κι αυτόν στο σωρό από τις αστοιβές, τοποθετώντας μέσα και διάφορα βεγγαλικά, ώστε να δημιουργείται ένα υπέρλαμπρο υπερθέαμα.

ΠΗΓΗ

Σε ηλικία 17 ετών, ο Αριστοτέλης γράφτηκε στην Ακαδημία του Πλάτωνα, στην οποία θα έμενε για 20 χρόνια. Ο νεαρός Αριστοτέλης θα γινόταν ο καλύτερος μαθητής της Ακαδημίας που ιδρύθηκε από τον άνθρωπο που έμεινε στην ιστορία ως ο πατέρας της φιλοσοφίας. Είχε, βλέπετε, την τάση να κάνει πολλές ερωτήσεις και να απαντά σε ακόμα περισσότερες.

Η ακριβής χρονολογία της αναχώρησής του από την Ακαδημία είναι αμφιλεγόμενη, αλλά εικάζεται πως έφυγε λίγο μετά τον θάνατο του Πλάτωνα, καθώς δεν του άρεσε η νέα τάξη των πραγμάτων στη σχολή, μετά τη «φυγή» του δασκάλου του. Ωστόσο, στα χρόνια που ακολούθησαν, θα διαφωνούσε με πολλές από τις βασικές ιδέες του.

Δεν μπορούμε να ξέρουμε πόσα ακριβώς έγραψε ο Αριστοτέλης, αλλά ακόμα και από αυτό το μέρος της δουλειάς του που έχει διασωθεί μέχρι σήμερα, είναι ασφαλές να συμπεράνουμε πως το εύρος των θεμάτων που ασχολήθηκε, είναι πραγματικά εντυπωσιακό. Όλα τα πεδία, επιστημονικά και μη, από την αστρονομία και τη φυσική, μέχρι την ηθική και τα οικονομικά, έχουν επηρεαστεί από τον Αριστοτέλη. Για παραπάνω από 2.000 χρόνια μετά τον θάνατό του, έχει κατορθώσει να παραμείνει ένας από τους πιο γνωστούς στοχαστές της ιστορίας.

Ενώ, λοιπόν, η επιρροή του είναι φανερή σε πολλά θέματα της σημερινής εποχής, κάποιες από τις πιο εύστοχες παρατηρήσεις του σχετίζονται με τη φιλία. Έβλεπε τη φιλία ως μία από τις πραγματικές χαρές της ζωής και θεωρούσε πως για να ζήσει κάποιος μια ευτυχισμένη ζωή, χρειάζεται μια πραγματική φιλία. Με δικά του λόγια:

«Η φιλία είναι ένα είδος αρετής ή τουλάχιστον συνυφασμένη με την αρετή. Εκτός όμως απ΄ αυτό, η φιλία είναι και πράγμα πάρα πολύ αναγκαίο στη ζωή του ανθρώπου, γιατί κανείς δεν θα προτιμούσε να ζει χωρίς φίλους, έστω κι αν έχει στην κατοχή του όλα τα άλλα αγαθά. Γι΄αυτό ακόμα και οι πλούσιοι και εκείνοι που κατέχουν αξιώματα και πολιτική εξουσία, πιστεύουν ότι η παρουσία φίλων είναι πολύ μεγάλη ανάγκη. Εξάλλου οι άνθρωποι στη φτώχεια και στις άλλες δυστυχίες τους, πιστεύουν ότι το μόνο καταφύγιο είναι οι φίλοι. Επιπλέον, οι φίλοι συνδράμουν τους νέους, ώστε να τους αποτρέψουν από τα λάθη, και, προκειμένου, για τους μεγάλους στην ηλικία, τους φροντίζουν και αναπληρώνουν τις δυνάμεις που τους λείπουν. Δύο πηγαίνουν μαζί, διότι και οι δυο είναι πιο ικανοί να κατανοήσουν από κοινού και να ενεργήσουν».

Οι συμπτωματικές φιλίες

Ο Αριστοτέλης υπογράμμισε δύο συνηθισμένα είδη φιλίας που βασίζονται περισσότερο στη σύμπτωση, παρά στην πρόθεση.

1) Φιλία ωφελιμότητας

Η πρώτη είναι η φιλία που βασίζεται στην ωφελιμότητα. Σε αυτό το είδος φιλίας, τα δύο μέρη δεν τρέφουν αληθινά φιλικά συναισθήματα, αλλά διατηρούν τη σχέση τους γιατί αποκομίζουν οφέλη.

Αυτή η φιλία, δεν είναι μόνιμη. Όταν τελειώνουν τα οφέλη, συνήθως τελειώνει και η φιλία. Ο Αριστοτέλης παρατήρησε πως αυτή η σχέση είναι πιο συνηθισμένα ανάμεσα σε άτομα μεγαλύτερης ηλικίας.

Ένα σωστό παράδειγμα τέτοιας φιλίας, είναι οι σχέσεις που φτιάχνουμε με συνάδελφους στη δουλειά. Μπορεί όντως να περνάμε καλά μαζί, αλλά μόλις η κατάσταση αλλάξει, συνήθως αλλάζει και η φύση της σχέσης μας.

2) Φιλία απόλαυσης

Αντίστοιχα, το δεύτερο είδος συμπτωματικής φιλίας βασίζεται στην απόλαυση. Αυτό, όμως, είναι πιο συνηθισμένο σε νεαρούς ανθρώπους. Είναι το είδος φιλίας που παρατηρείται ανάμεσα σε συμμαθητές, συμφοιτητές και άτομα που ανήκουν στην ίδια αθλητική ομάδα.

Η πηγή της φιλίας είναι πιο συναισθηματική, αλλά ταυτόχρονα, είναι το είδος της φιλίας που συνήθως κρατάει λιγότερο. Μόλις τα ενδιαφέροντα των φίλων πάψουν να είναι κοινά, σταματάει και η απόλαυση και κατά επέκταση, η φιλία. Συνήθως, αυτό συμβαίνει, επειδή μεγαλώνουμε, ωριμάζουμε και αλλάζουμε.

Οι περισσότερες φιλίες, ανήκουν σε αυτές τις δύο κατηγορίες και ενώ ο Αριστοτέλης ποτέ δεν τις χαρακτήρισε με αρνητικό τρόπο, πίστευε πως το μικρό βάθος τους περιόριζε την ποιότητά τους.

Είναι καλό, για την ακρίβεια, είναι απαραίτητο, να έχουμε συμπτωματικές φιλίες, αλλά μπορούμε να τα πάμε ακόμα καλύτερα.

Η φιλία της αρετής και του αγαθού

Η τελευταία μορφή φιλίας που κατέγραψε ο Αριστοτέλης είναι η καλύτερη από όλες. Αντί να βασίζεται στο συμφέρον ή στην απόλαυση, το τρίτο είδος φιλίας βασίζεται στην κοινή εκτίμηση των αρετών και των ιδανικών, ανάμεσα στα δύο μέρη. Είναι οι ίδιοι οι άνθρωποι και οι αξίες, τις οποίες αντιπροσωπεύουν που αποτελούν το κίνητρο διατήρησης των φιλικών δεσμών.

Συνήθως, αυτή η φιλία κρατάει μέχρι τέλους, αλλά για τη δημιουργία της απαιτείται η ύπαρξη ενός βασικού επίπεδου καλοσύνης στο καθένα από τα δύο άτομα. Σαν να μην έφτανε αυτό, απαιτούν χρόνο και εμπιστοσύνη για να σφυρηλατηθούν σωστά.

Οι άνθρωποι που δεν έχουν ενσυναίσθηση και δεν νοιάζονται για τον συνάνθρωπό τους συχνά αποτυγχάνουν να αναπτύξουν τέτοιες σχέσεις και καταλήγουν στα πρώτα δύο είδη φιλιών. Ο κάθε άνθρωπος έχει περισσότερες πιθανότητες να πετύχει αυτό το επίπεδο φιλίας με κάποιον που ξέρει πολύ καλά, τον έχει δει στη χειρότερη φάση της ζωής του και έπειτα τον είδε να την ξεπερνάει. Το ίδιο πράγμα ισχύει και για φίλους που αντιμετώπισαν και ξεπέρασαν μαζί τις ίδιες δυσκολίες.

Πέρα από το βάθος και την οικειότητα που προκύπτει σε αυτές τις σχέσεις, η ομορφιά τους κρύβεται και στο γεγονός πως συμπεριλαμβάνουν τα πλεονεκτήματα και από τα δύο προηγούμενα είδη φιλίας. Είναι ωφέλιμες και απολαυστικές.

Όταν σέβεσαι τον άλλον και νοιάζεσαι για το καλό του, χαίρεσαι και μόνο που είσαι μαζί του, μπορείτε να βρείτε πράγματα που θα διασκεδάσουν και τους δύο σας, αλλά και να βοηθήσετε ο ένας τον άλλον.

Αυτές οι σχέσεις απαιτούν χρόνο και προσπάθεια, αλλά όταν ανθίσουν, οι καρποί τους είναι η εμπιστοσύνη, ο θαυμασμός και το δέος, δηλαδή οι πιο γλυκοί καρποί που έχει να μας προσφέρει η ζωή.

Δείξε μου τον φίλο σου…

Αν σε διαβάζουν για πάνω από 2.000 χρόνια, τότε κάτι πρέπει να έχεις κάνει σωστά.

Ο Αριστοτέλης μάς έμαθε να εξετάζουμε τον κόσμο εμπειρικά και ενέπνευσε γενιές στοχαστών και φιλοσόφων να αναθεωρήσουν τον ρόλο και την αξία της ηθικής στην καθημερινότητά μας.

Για τον μέσο άνθρωπο, όμως, τα πιο χρήσιμα διδάγματα του Αριστοτελή, με αξία και στη σημερινή εποχή, είναι αυτά που σχετίζονται με τις καλές σχέσεις. Ο Αριστοτέλης είδε την αξία των συμπτωματικών φιλιών, αλλά η προσωρινή τους φύση, τον έσπρωξε να να τις απορρίψει. Στα μάτια του, δεν είχαν γερά θεμέλια.

Για αυτό τον λόγο, επιχειρηματολόγησε υπέρ της καλλιέργειας ενάρετων σχέσεων, οικοδομημένες σε καλές προθέσεις, προσπάθεια και αμοιβαία εκτίμηση του χαρακτήρα και της καλοσύνης που έχει η κάθε πλευρά. Ήξερε πως το πέρασμα του χρόνου δεν θα μπορούσε να φθείρει μια τέτοια φιλία. Αντίθετα, πιθανώς θα την ενίσχυε. Για τον Αριστοτέλη, λίγα πράγματα πλησίαζαν την αξία μιας τέτοιας φιλίας.

Και η σκέψη του έχει βάση. Σε τελική ανάλυση, οι δεσμοί που δημιουργούμε με τους άλλους, διαμορφώνουν την ποιότητα ζωής μας. Είμαστε και γινόμαστε, τα άτομα με τα οποία συναναστρεφόμαστε.

***

Πηγή: Quartz, Επιμέλεια Κειμένου: Χρήστος Κανελλόπουλος

Το είδαμε: kathimerini

Αντικλείδι , http://antikleidi.com

Να χαμογελάς.
Να χαμογελάς ακόμα και στις πιο σκοτεινές τις μέρες.

Να εκπαιδεύεις τον εαυτό σου να αποφεύγει τη μιζέρια, όσο πιο πολύ μπορεί.
Γιατί η μιζέρια, μιζέρια πάντα θα γεννά. Η θλίψη, θλίψη. Και τα μούτρα θα πολλαπλασιάζονται όσο εσύ τα αφήνεις…

Να χαμογελάς.
Είναι το καλύτερο δώρο που μπορείς να κάνεις σε αυτούς που σε αγαπούν. Αλλά δεν υπάρχει και καλύτερη απάντηση για όλους εκείνους που θέλουν το κακό σου. Δεν απαντάμε στο σκοτάδι με σκοτάδι Άνθρωπε…

Να χαμογελάς.
Να χαμογελάς πολύ. Και θα το δεις… Σιγά σιγά, θα νιώσεις τα μέσα σου να μαλακώνουν. Θα φύγουνε τα σύννεφα. Θα ομορφύνει γύρω σου ο κόσμος…

Να χαμογελάς. Είναι κομπλεξικό το κακό. Είναι κομπλεξικός ο διάολος. Και δεν το αντέχει, δεν το μπορεί, το να χαμογελούν οι άνθρωποι.
Δεν το αντέχει και φεύγει μακριά.
Δεν το αντέχει και εξαφανίζεται.

Να χαμογελάς, με όλο σου το είναι…

Ψυχολόγος Ελευθεριάδης Ελευθέριος

Γράφει η Λίνα Παυλοπούλου

Όταν το πιστέψεις, τότε μόνο θα το δεις να υλοποιείται. Το θαύμα έρχεται μέσα από την πίστη και τη γνώση αυτή. Δε φτάνει όμως να το γνωρίζεις αυτό, μόνο με το μυαλό.

Το θαύμα ζητά τη συμμετοχή της καρδιάς. Oταν η καρδιά ενωθεί με το νου, τότε συντελείται το θαύμα.

Όσο όμως επιτρέπεις στο «εγώ» σου να εμποδίζει αυτή την ένωση, το θαύμα ακόμα θα το περιμένεις να συμβεί.

Όταν καταθέσεις εκεί που γνωρίζεις χωρίς αντιστάσεις το εγώ σου και το φορτίο που δεν μπορείς να κουβαλήσεις, τότε το θαύμα θα το λάβεις στη ζωή σου!

Το θαύμα έρχεται σε σένα μέσα από την βαθιά πίστη σου. Και έρχεται όταν περιβάλλεις τον εαυτό σου με αληθινή χαρά!

Η χαρά είναι η κινητήριος δύναμη της ένωσης της καρδιάς και του μυαλού.

Όσο αντιστέκεσαι στη χαρά και συνεχίζεις να παραπονιέσαι, να μην αποδέχεσαι ότι σου συμβαίνει, να αντιστέκεσαι στις αλλαγές, να αφήνεις να σε εξουσιάζει το εγώ σου, μην περιμένεις να λάβεις τίποτα περισσότερο από συμβατικά, κοινότυπα και ίδια πράγματα στη ζωή σου.

Αν όμως πραγματικά θες να ζεις θαύματα στη ζωή σου και να ακολουθείς την υπερβατική σου φύση, τότε χρειάζεται να εκπαιδεύσεις το μυαλό σου, να τιθασεύσεις το εγώ σου και να αποφασίσεις να ανοίξεις την καρδιά σου.

Αυτό που θες, όταν το ζητάς πραγματικά με την καρδιά σου, χρειάζεται να το ζεις σα να το έχεις ήδη… και να είσαι σίγουρος ότι μέσα από αυτή την πίστη, μέσα από αυτό το πεδίο της χαράς, το θαύμα απλά γίνεται!

Και δεν είναι λόγια για να λέμε… Το θαύμα δεν έχει λογική, δεν διέπεται από ανθρώπινους νόμους, είναι απόρροια της θεϊκής μας φύσης που οι περισσότεροι δεν έχουν συναντήσει μέσα τους.

«Τα αδύνατα παρά ανθρώποις, δυνατά παρά τω Θεώ εστίν». Οσοι το έχουν βιώσει και συνεχίζουν να το βιώνουν, μπορούν και να το μοιραστούν.

Γιατί, αλήθεια στο λέω, όλα γίνονται στην ώρα τους, ακόμα και τα θαύματα. Αρκεί εσύ να το πιστέψεις.

Ζητήστε και θα λάβετε!

Πηγή: enallaktikidrasi.com

Γράφει η Μαργαρίτα Γεροχρήστου.

Από παιδί η βροχή δεν μου άρεσε, την σιχαινόμουν, εκτός αν ήταν να βγω έξω χωρίς ομπρέλα και χωρίς να με νοιάζει τίποτα,να γίνω μούσκεμα και να το ευχαριστηθώ.
Όμως η ζωή έχει τον δικό της τρόπο να σε κάνει να αναθεωρείς κι εγώ μετακόμισα στη χωρα που βρέχει σχεδόν κάθε μέρα.

Πλέον δεν μου είναι και τόσο δυσάρεστη η βροχή παρόλο που συνεχίζω να κρατώ πολυ σπάνια ομπρέλα.
Μια τέτοια μέρα με ψιλόβροχο, ήταν και η σημερινή και αποφάσισα να πάω για καφέ μόνη μου.
Εγώ με εμένα! Μου αρέσει  να περνώ χρόνο μόνη μου και τον θεωρώ απαραίτητο και πολύτιμο.

Ίσως γιατί κατά βάθος είμαι πολύ μοναχική σαν άτομο. Αυτό όμως νομίζω συμβαίνει με τα περισσότερα άτομα που είναι διαφορετικά και κάπως «τρελά» ας πούμε.
Το πως προέκυψε ο γάμος και η οικογένεια σε κάποια με το χαρακτήρα μου είναι άλλη ιστορία…

Έκατσα λοιπόν στην καρέκλα και περιμένοντας τον καφέ μου, κοιτούσα έξω και είδα μια κοπέλα διαφορετική από τις άλλες.
Με αλλιώτικο ντύσιμο, αλλιώτικα μαλλιά και μακιγιάζ. «Παρόλο που είναι όμορφη δεν διάλεξε τον συνήθη τρόπο να ντύνεται» σκέφτηκα.
Διάλεξε ένα στυλ διαφορετικό. Αυτό που οι πολλοί θα έλεγαν «τρελό». Από μικρή δεν μου άρεσαν αυτά που κάνουν οι πολλοί μαζι.

Αυτά τα τυπικά που τα κάνεις γιατί έτσι πρέπει, γιατί έτσι κάνουν όλοι ή γιατί έτσι συνηθίζεται.
Με έκαναν να νιώθω άβολα, να βαριέμαι. Ξέρω… «κοινωνικές υποχρώσεις», «τι θα πει ο κόσμος», «πρέπει» και μπλα μπλα μπλα…τα ξέρω.
Όμως εγώ δεν μιλώ για το πόσα τελικά κάνουμε από αυτά.

Δεν μιλώ για αυτά που τελικά ενώ είσαι με τόσο κόσμο νιώθεις μόνος και αναρωτιέσαι τι κάνεις εκεί.
Δεν μιλώ τελικα για όσα πραγματικά δεν θέλαμε να κάνουμε και κάναμε τελικά επειδή τα κάνουν οι πολλοί.

Μιλώ για αυτά που στα αλήθεια θέλουμε και ευχαριστιόμαστε. Δεν ξέρω γιατί,αλλά από παιδί κάθε φορά πριν από τις γιορτές- Πάσχα,Χριστούγεννα και τα σχετικά- πάντα το ίδιο άσχημα ένιωθα.

Ότι αναγκάζομαι και υποχρεώνομαι να κάνω όλα αυτά που κάνουν οι πολλοί μαζί,ενώ καθόλου δεν ήθελα εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων.
Πάντα μου άρεσε και φορούσα κατί που θα σχολίαζαν οι πολλοι,πάντα κάτι διαφορετικό.Πάντα είχα μια «φαεινή ιδέα» για το πως θα κάνω το κάθε τι.
Λες και όλοι σκεφτόντουσαν με έναν τρόπο κι εγώ με έναν άλλο.Τον δικό μου…

Θυμάμαι αυτό που συνέχεια με ρώτουσε -κι ακόμα με ρωτάει καμιά φορά- η κακομοίρα η μάνα μου στην προσπάθεια της να με καταλάβει «Τι νομίζεις; Εσύ θα αλλάξεις το κόσμο;» και εγώ πάντα την ίδια απάντηση «Όχι! Αλλά ούτε ο κόσμος θα αλλάξει εμένα!» έλεγα με το γνωστό ύφος…

Αγαπώ τους ανθρώπους που είναι διαφορετικοί. Αυτούς που έτσι γεννήθηκαν αλλά και τους άλλους που διάλεξαν να ζήσουν έτσι. Που πάντα έκαναν τους πολλούς να αναρωτιούνται τι γίνεται στο μυαλό τους.

Ίσως τους αγαπώ γιατί δεν μπήκαν ποτέ σε καλούπια παρά μόνο αν έτυχε να είναι αυτό που θέλουν εκείνη τη δεδομένη στιγμή. Τους αγαπώ γιατί νιώθω άνετα μαζί τους.

Τους αγαπώ γιατί με αυτήν τη τρέλα τους δε με κάνουν να βαριέμαι,γιατί δεν ξέρω τι με περιμένει μαζί τους,γιατί χωρίς αυτούς δεν θα είχε κάνει ο κόσμος κανένα «βήμα» αλλά κυρίως γιατί χωρίς αυτούς δεν θα είχε πλάκα…

Τους αγαπώ γιατί τα βάζουν με όλους προκειμένου να υπερασπιστούν ότι πιστεύουν,θα υπερασπιστούν τους φίλους τους και θα τρέξουν κόντά τους όταν χρειαστεί χωρίς να σκεφτούν τίποτα, θα δείξουν τον ενθουσιασμό τους σαν μικρά παιδιά, θα γελάσουν δυνατά ακόμα και εκεί που έχει ησυχία αν τους έρθει….
Αγαπώ αυτούς τους «τρελούς», τους διαφορετικούς, γιατί θα τα αφήσουν όλα για έναν έρωτα και θα το ζήσουν χωρίς δύχτια ασφαλείας κι εγγυήσεις.
Θα προσπαθήσουν να τα αλλάξουν όλα γιατί δεν τους αρέσει όπως είναι.

Τους αγαπώ γιατί δεν δίνουν δεκάρα για το τι θα πει ο κόσμος.Γιατί κάνουν κάτι αγκαλιές σφιχτές που κολλάνε όλα σου τα σπασμένα. Μα πιο πολύ τους αγαπώ γιατί είναι οι μόνοι που όσο κι αν μεγάλωσαν δεν έχασαν ποτέ αυτό το «διαβολάκι» που έχουν μέσα τους…

Να τους αγαπάτε αυτούς τους τρέλους. Αυτούς τους παράξενους. Αυτούς τους διαφορετικούς. Κι αν έχετε έναν τέτοιο στη ζωή σας μην τον αφήσετε να φύγει. Να μην τον χάσετε.

Να τον προσέχετε και να τον αγαπάτε γιατί όσο κι αν μιλά πολύ, όσο κι αν γελά δυνάτα, όσο κι αν θυμώνει εύκολα, όσο κι αν παθιάζετε για να σας πείσει για το δικό του, έχει μια ευαίσθητη καρδιά που σας αγαπά,θα σας ζητήσει συγνώμη αν σας στεναχωρήσει και θα μείνει το βράδυ να μιλάτε με τις ώρες όταν έρθουν τα δύσκολα…

Να τους αγαπάτε αυτούς τους τρελούς γιατί αλλιώς όλα θα ήταν βαρετά και «επίπεδα».Να τους αγαπάτε γιατί χωρίς αυτούς η ζωή δεν έχει πλάκα.

klik.gr

«Ο άνθρωπος είναι η απάντηση, όποια κι αν είναι η ερώτηση»

Από τη Δώρα Μαργέλη

Παιδεία δεν είναι τα πτυχία μας, αλλά η αισθητική μας. Ο τρόπος με τον οποίο συνομιλούμε, φλερτάρουμε, περπατάμε στο δρόμο, κρατάμε την πόρτα να περάσει ο άγνωστος στο ασανσέρ.

Παιδεία είναι οι λέξεις μας, η διακριτικότητά μας, η ελευθερία μας, τα όρια της ελευθερίας μας, η μουσική που ακούμε, η γλώσσα του σώματός μας, το πόσο αγαπάμε να μαθαίνουμε, να αλλάζουμε, να διαβάζουμε σαν να είμαστε κάθε φορά άγραφα χαρτιά.

Παιδεία είναι η ταπεινότητα αλλά και η επιμονή στις αξίες μας, το ότι δεν είμαστε προς πώληση, το ότι σεβόμαστε τον άνθρωπο, το παιδί του άλλου, την κυρία που καθαρίζει το γραφείο μας, τον κύριο που καθαρίζει το πάρκο στο οποίο βγάζουμε βόλτα το σκύλο μας, την κοπέλα στο ταμείο. Παιδεία είναι η μεγαλοψυχία μας, το να ποτίσουμε μια άγνωστη γλάστρα, το να φροντίζουμε την πίσω όψη του σπιτιού μας.

Παιδεία είναι το να προστατεύουν τα χέρια μας τον αδύναμο, να τα βάζουνε με το θηρίο. Παιδεία είναι το πόσο μπορούμε να έρθουμε απέναντι στο σύστημα και στους συστημικούς, παιδεία είναι η γενναιότητα και η ευθύνη.

Παιδεία είναι το να διαλέγεις τον δύσκολο δρόμο της αξιοπρέπειας, της μοναξιάς και συνάμα να καίγεται το μέσα σου για το κοινό καλό. Για το ωραίο και τη σωτηρία του.

«Ο άνθρωπος είναι η απάντηση, όποια κι αν είναι η ερώτηση» – André Breton.

Πηγή: eyedoll

Συχνά μπορεί να σκεφτόμαστε: «Αν δεν ήμουν αναγκασμένη να ζω με τον τεμπελχανά τον άντρα μου και τα ανυπόφορα παιδιά μου, θα μπορούσα να ασχοληθώ με την προσωπική μου εξέλιξη…».

Μεγάλο λάθος! Αυτοί ακριβώς οι άνθρωποι αποτελούν την πηγή της προσωπικής σας εξέλιξης. Οι άνθρωποι που συναντούμε στη ζωή μας είναι οι δάσκαλοί μας. Οι σύζυγοι που ροχαλίζουν και αφήνουν ανοιχτά τα ντουλάπια της κουζίνας, τα «αχάριστα» παιδιά, οι γείτονες που παρκάρουν έξω από την πόρτα μας…

Για πόσο καιρό, όμως, θα εξακολουθούμε να σκεφτόμαστε: «θα ήμουν πιο ευτυχισμένος αν όλοι αυτοί οι άνθρωποι συμπεριφέρονταν καλύτερα!»;

Αν εκνευρίζεστε με τη γυναίκα σας, τότε, σύμφωνα με το σχέδιό σας, θα πρέπει να μάθετε πώς να αντιμετωπίζετε αποτελεσματικά το θυμό σας. Και έχετε μέσα στο ίδιο σας το σπίτι το ιδανικό άτομο για να πάρετε αυτό το μάθημα. Ένα δάσκαλο! Τι τυχερός που είστε!

Μπορεί να σκέφτεστε: «Θα τη χωρίσω! Έτσι θα λυθούν όλα τα προβλήματά μου!». Έχετε υπόψη σας, όμως, ότι θα λυθούν μόνο προσωρινά, αφού το πιθανότερο είναι ότι κάποια στιγμή θα παντρευτείτε μια άλλη γυναίκα που θα σας εκνευρίζει όσο και η πρώτη σας!

Με λίγα λόγια, κάθε άνθρωπος που συναντάτε στη ζωή σας είναι ένας δάσκαλος. Ακόμα κι αν σας… βγάζει από τα ρούχα σας, σας βοηθάει να εξελιχθείτε, γιατί σας αποκαλύπτει τα όριά σας. Το γεγονός ότι οι άνθρωποι είναι δάσκαλοί σας δεν σημαίνει ότι πρέπει και να τους συμπαθείτε!

Απόσπασμα από το βιβλίο του Andrew Matthews «άκου την καρδιά σου» των εκδόσεων  Διόπτρα

Η αξία του να ανήκεις σωστά!

Γράφει η Ρούλα Παγιαλάκη

Ανήκεις εκεί που μιλάς με τα μάτια, χωρίς άλλες διευκρινήσεις.

Ανήκεις εκεί που το χαμόγελο σου λάμπει πιο πολύ και από το πιο φωτεινό αστέρι.

Ανήκεις εκεί που η ψυχή σου είναι γαλήνια θάλασσα, χωρίς κύματα.

Ανήκεις εκεί που σου κρατούν το χέρι σφικτά και στα εύκολα και στα δύσκολα.

Ανήκεις εκεί που ενθαρρύνουν κάθε σου προσπάθεια.

Ανήκεις εκεί που τα φτερά στους ώμους σου, μένουν ανοικτά και χαράσουν πορεία στον αέρα.

Ανήκεις εκεί που δεν χρειάζεται να δίνεις εξηγήσεις και να κάνεις εκπτώσεις σε τίποτα απ’ όσα πιστεύεις.

Ανήκεις εκεί που είσαι προτεραιότητα απλά και αβίαστα, σαν νόμος της φυσικής.

Ανήκεις εκεί που τα λόγια γίνονται πράξεις και οι πράξεις δεν έχουν ανάγκη από λόγια.

Ανήκεις εκεί που η ζωή σου παίρνει τα χρώματα του ουράνιου τόξου, χωρίς βροχή.

Ανήκεις εκεί που κοιτάζεις και αντιλαμβάνεσαι πως είσαι στην ίδια κατεύθυνση και η πυξίδα είναι σπασμένη.

Ανήκεις εκεί που η αγκαλιά είναι μαξιλάρι σου, κάθε βράδυ.

Ανήκεις εκεί που η ισοτιμία είναι προϋπόθεση μιας υγειούς σχέσης.

Ανήκεις εκεί που είσαι ο εαυτός σου και μόνο ο εαυτός σου, χωρίς να χρειαστεί να αλλάξεις τίποτα.

Ανήκεις εκεί που η πραγματικότητα σου είναι ίδια με τα όνειρα σου!

Και τι χρειάζεσαι τελικά πιο πολύ απ’ όλα στην ζωή; Κάποιον να αγαπάς και να σε αγαπάει.

Και όλα διορθώνονται, όλα είναι καλύτερα, όλα ομορφαίνουν και νιώθεις γεμάτος, ασφαλής, δυνατός.

Εκεί καταλαβαίνεις, ότι τα ακριβά αυτοκίνητα, τα ακριβά σπίτια, τα ακριβά ρούχα και όλα τα υπόλοιπα, είναι απλά ένα υποκατάστατο της αγάπης, όταν δεν υπάρχει στη ζωή μας.

Μερικές φορές βλέπουμε ανθρώπους, μανιωδώς να αγοράζουν πράγματα. Λούσα, επίδειξη, ακριβά ταξίδια, φίρμες κτλ.

Και καλά κάνουν βέβαια εάν μπορούν, όμως μήπως προσπαθούν να αναπληρώσουν το κενό της αγάπης; Αν συμβαίνει αυτό, δεν θα το καταφέρουν ποτέ.

Διότι το κενό της αγάπης, δεν αναπληρώνεται με υλικές ή σαρκικές απολαύσεις, αφού η ψυχή, δεν μπαλώνεται ούτε με χρήματα, ούτε με δώρα, ούτε με κοσμήματα.

Η ψυχή χρειάζεται αληθινές αγκαλιές, ασφάλεια, ηρεμία, στοργή, ζεστασιά, νοιάξιμο και οικειότητα, για να γαληνέψει και να είναι ευτυχισμένη.

Χρειάζεται να ξέρει, ότι κάποιος είναι εκεί για σένα, σε νοιάζεται, τον νοιάζεσαι.

Συναισθήματα, που δεν μπορεί να σου τα δώσει καμιά άλλη γήϊνη ενέργεια ή χρηματική απόλαυση, εκτός από την αγάπη.

Ας δώσουμε λοιπόν άπλετη αγάπη και χρόνο στα παιδιά μας, είναι η μεγαλύτερη περιουσία που μπορούμε να τους αφήσουμε.

Ας προσφέρουμε αγάπη και χαμόγελα στους συνανθρώπους μας. Η ψυχή μας θα γεμίσει ικανοποίηση και για αυτούς, θα είναι το πολυτιμότερο κόσμημα.

Ας σταματήσουμε την ανάλωση και να ψάξουμε έναν άνθρωπο που θα γίνουμε ένα…που όσο μακριά και να βρίσκεται, θα τον νιώθουμε μέσα μας, δικόν μας.

Αυτό θα είναι το μεγαλύτερο δώρο για τον εαυτό μας.

Και δεν πειράζει, ας είναι τα ρούχα μας από την Κίνα, το αμαξάκι μας μικρό, το σπίτι μας χωρίς τραπεζαρία Armani και οι Μαλδίβες… φωτογραφία στον τοίχο μας (αν και ποτέ δεν ξέρεις)!

Τουλάχιστον θα είναι η καρδιά μας μεγάλη και η ψυχή μας γεμάτη, και αυτό είναι: η πεμπτουσία της ζωής.

Μάνος Σαμοθράκης