Όλοι είμαστε ενέργεια. Όλοι εκπέμπουμε προς τα έξω την ενέργεια που έχουμε μέσα μας. Κάθε στιγμή έχουμε επιλογή να επιλέξουμε ποιο δρόμο να ακολουθήσουμε. Αν θέλουμε να εκπέμπουμε αγάπη, φως, ηρεμία, τότε θα προσελκύσουμε ανθρώπους που βρίσκονται στην ίδια συχνότητα με μας. Ενωνόμαστε με ανθρώπους που είμαστε στα ίδια κύματα μαζί τους. Με εκπληκτικό τρόπο, με συγχρονικότητες απίστευτες, οι άνθρωποι που επιλέγουν το φως και την αγάπη βρίσκει ο ένας τον άλλο και βοηθούνται. Είτε σαν σύντροφοι και ζουν από την καρδιά τους την αγάπη, είτε σαν συνεργάτες και βοηθά ο ένας τον άλλο, είτε σαν φίλοι και στηρίζουν ο ένας τον άλλον, είτε σε οποιαδήποτε μορφή έρθουν στη ζωή μας μόνο ευλογία μπορούν να είναι. Στις περιπτώσεις που ελκύουμε ανθρώπους που δεν εκπέμπουν στα ίδια κύματα με μας είναι τα λεγόμενα ενεργειακά βαμπίρ. Αυτοί οι άνθρωποι ελκύονται από τη φωτεινή ενέργεια και θέλουν απλά να παίρνουν, να υποτιμούν, να σε ρίχνουν, να ζουν με τη δική σου ενέργεια, να σε ρουφούν και να σε αφήνουν στεγνό. Γι’ αυτό και πολλοί άνθρωποι νοιώθουν αφυδατωμένοι γιατί δεν αντέχουν άλλο να τρέφουν αυτούς τους ανθρώπους. Στεγνώνει το σώμα τους. Αν όμως εμείς επιμένουμε να ζούμε στο φως και την αγάπη, τότε αυτά τα ενεργειακά βαμπίρ ή που θα φύγουν σε γρήγορο χρονικό διάστημα από τη ζωή μας είτε πολύ γρήγορα η ψυχή τους θα τους οδηγήσει μέσα τους, στο να επιλέξουμε κι αυτοί ποιοι θέλουν να είναι. Απαραίτητη προϋπόθεση να μένουμε εμείς στην αλήθεια μας, στο δρόμο τον φωτεινό που διαλέξαμε, στο δρόμο της αγάπης και του φωτός. Αν τους αφήσουμε να μας παρασύρουν σε δρόμους που δεν συμφωνούν με την αλήθεια μας, τότε ξεκινά μέσα μας η ανισορροπία. Γιατί γνωρίζουμε πότε κάποιος που είναι δίπλα μας είναι ευλογία ή είναι απλά κοντά μας για να μας δυσκολεύει τον δρόμο. Όταν νοιώθουμε ότι κάποιος απλά μας ρουφά ενέργεια, λέμε ξεκάθαρα την αλήθεια μας, με όμορφο τρόπο και ποτέ δεν περιμένουμε να αλλάξει ο άλλος για μας. Αν μια ψυχή αποφασίσει να αλλάξει, θα αλλάξει γιατί η ίδια το θέλει. Αν ένας άνθρωπος έχει βαρεθεί να ζει με τα ίδια μοτίβα της ζωής του και θέλει να αλλάξει θα το κάνει γιατί είναι επιλογή ψυχής. Μόνο τότε μπορεί να μείνει στο καινούριο δρόμο που έχει διαλέξει. Γι’ αυτό δουλεύουμε με τον εαυτό μας, δίνουμε αγάπη και φως σε μας για να αλλάξουν οι καταστάσεις γύρω μας. Ό,τι θέλουμε να συναντήσουμε στη ζωή μας, γινόμαστε εμείς. Αλλάζουμε την ενέργειά μας για να προσελκύσουμε ανθρώπους που θα μείνουν στη ζωή μας σαν ευλογία. Οποιαδήποτε μορφή σχέσης κι αν έχουμε μαζί τους, απλά θα βαδίζουμε όλοι πιο κοντά στην αληθινή μας ύπαρξη, στην αγάπη, το φως και θα ζούμε σύμφωνα με τα θέλω της ψυχής μας. Μαργαρίτα Ιωάννου, πνευματικές και ενεργειακές θεραπείες ΠΗΓΗ
Κράτα στην ζωή σου, τον άνθρωπο που μπήκε και σε έκανε επιλογή του. Εκείνον που πάλεψε για εσένα, όταν το σκοτάδι σου ήταν βαθύτερο από το φως. Που έγινε αέρας για να αναπνεύσεις, όταν πνιγόσουν και δεν σε χωρούσαν οι τοίχοι.. Εκείνον τον άνθρωπο που γίνεται η δύναμή σου τις στιγμές της αδυναμίας. Που γίνεται το πείσμα σου τις στιγμές της παραίτησης. Εκείνον που ποντάρει σε εσένα, against all ods.. και για σένα φέρνει τα πάνω κάτω στις προβλέψεις του κόσμου που έμαθε να λέει πολλά και να κάνει λίγα. Εκείνον τον άνθρωπο, που τα στραβοπατήματά σου, έκατσε πλάι σου και τα έκανε μαθήματα κι όχι κατηγορητήρια. Εκείνον τον άνθρωπο, που έγινε η ηρεμία σου μέσα στην καταιγίδα και ο σίφουνας που ανακάτευε την ζωή σου κάθε στιγμή που βάλτωνες. Εκείνον τον άνθρωπο, που προστάτευσε τη ζωή σου με τη σιωπή του και την ζέστανε με το χαμόγελό του. Που είχε τη δύναμη να κάνει βουτιά στα αβαθή της ψυχής σου και να την κανακεύει κάθε φορά που κάποιος προσπαθούσε να στην σμιλέψει και να τη φέρει στα μέτρα του. Εκείνον τον άνθρωπο που σιωπηλά, πρόσεχε κάθε αλλαγή σου, κάθε δισταγμό σου, κάθε φόβο σου! Που δεν στρογγύλευε τις γωνίες σου ακόμα κι αν κοβόταν δεκάδες φορές από αυτές. Εκείνον, που όταν σου άπλωνε το χέρι του, δεν το έπαιρνε πίσω μόλις είχες αφεθεί σε αυτόν. Που δεν είχε το χέρι του αλειμμένο με λάδι.. Εκείνον τον άνθρωπο, που έγινε η έμπνευση, ο λόγος κι η αιτία, να γίνεις εσύ, η καλύτερη εκδοχή του εαυτού σου. Κι όχι, ποτέ δεν θα είναι εύκολο να είναι ένας άνθρωπος όλα αυτά. Ούτε θα είναι εύκολο να είσαι εσύ όλα αυτά. Μα αυτό είναι στο τέλος της μέρας οι σχέσεις. Η προσπάθεια να γίνουμε η καλύτερη εκδοχή του εαυτού μας. Όχι η τέλεια, όχι η αλάνθαστη. Όχι η ιδανική. Η αληθινή! Εκείνον τον ένα άνθρωπο που θα μπορεί να είναι καταφύγιο, παράδεισος και κόλαση μαζί, κράτα τον! Κράτα τον σφιχτά στην ζωή σου, με όποιον τρόπο μπορείς. Γιατί είναι εκείνος ο ένας άνθρωπος, που δεν θα σε πουλήσει. Που δεν θα σε προδώσει. Που στα δύσκολα θα μιλήσει με τις πράξεις του κι όχι με τα λόγια του. Κι αν δεν τον βρεις, μην συμβιβαστείς. Μην παίξεις το παιχνίδι εκ του ασφαλούς. Μην ποντάρεις εκεί που πάνε όλοι. Κοίτα βαθιά μέσα σου, κατάπιε το ουρλιαχτό από το παράπονό ή τον πόνο σου, και προχώρα. Μέχρι να βρεις εκείνον τον ένα, που θα ξέρει πότε το αγρίμι που κουβαλάς μέσα σου χρειάζεται χάδι κι αγκαλιά.. Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου ΠΗΓΗ
Στην απόβαση έλαβαν μέρος η Δύναμη Κρούσης Fox Force, αποτελούμενη από το 9th Commando, την Μοίρα ‘Μ’, μέλη του LRDG, ορισμένες μονάδες του Raiding Support Regiment με πυροβόλα των 75 χιλ. και όλμους και 350 Έλληνες του Ιερού Λόχου. Είχε προηγηθεί στις 9 Σεπτεμβρίου αναγνώριση από άνδρες του SBS (Special Boat Section) που έπεσαν με αλεξίπτωτο στα Κύθηρα, έχοντας αποστολή τους την εξουδετέρωση του γερμανικού σταθμού ραντάρ που λειτουργούσε εκεί. ΦΩΤΟ: Μια ομάδα από το SBS (Special Boat Section) φωτογραφίζεται στο ελληνικό νησί Δείτε και την ασπρόμαυρη φωτογραφία
Ο άνθρωπος δεν χρειάζεται καθρέφτη για να δει την ομορφιά του. Η ομορφιά του αντανακλάται στα μάτια όσων τον εκτιμούν. Δεν χρειάζεται ούτε ακριβά ρούχα, ούτε μακιγιάζ για να ομορφύνει. Όλη η ομορφιά του κρύβεται στην ψυχή, στην καρδιά και το μυαλό του. Ούτε τα όμορφα μάτια, ούτε το αψεγάδιαστο πρόσωπο, ούτε το καλλίγραμμο σώμα μπορούν να νικήσουν την λάμψη της φωτεινής ψυχής, του δυνατού μυαλού και της ζεστής καρδιάς. Αυτά έχουν την δική τους γοητεία. Ο όμορφος άνθρωπος δεν θέλει φτιασίδια, ομορφαίνει με την αγάπη και βρίσκει τον τρόπο για να ξεχωρίσει. Ένα παιδικό παραμυθάκι που θυμήθηκα λέει πως ηταν κάποτε μια οικογένεια βασιλιάδων που δεν μπορούσαν να αποκτήσουν παιδί, κάποια στιγμή μια νεράιδα τους λυπήθηκε και αποφάσισε να τους δώσει αυτό το δώρο! Τους ρώτησε λοιπόν πως θέλουν να είναι το παιδί τους! Αυτοί ζήτησαν να είναι το παιδί τους υγιές, έξυπνο, δυνατό, γενναίο, ευγενικό, καλόψυχο και γενικώς να έχει όλα τα χαρίσματα που θα μπορούσε να έχει ένας πλήρως ευνοημένος από την φύση άνθρωπος! Όταν έφυγε η νεράιδα μόνο τότε συνειδητοποίησαν ότι είχαν ξεχάσει να ζητήσουν να είναι και όμορφο! Έτρεξαν να την προλάβουν για να της ζητήσουν να το προσθέσει και αυτό αλλά τότε η νεράιδα τους είπε ότι ήταν πολύ αργά! Οι χάρες είχαν ήδη δωθεί! Είχαν μεγάλη στεναχώρια και επειδή νεράιδα τους λυπήθηκε τους είπε το εξής: Το παιδί σας μπορεί να μη γεννηθεί όμορφο όμως να ξέρετε πως όποιος το αγαπήσει πραγματικά θα το βλέπει πανέμορφο! Έτσι και έγινε! Γεννήθηκε πολύ άσχημο όμως με τα χαρίσματα που είχε και με την καλοσύνη του γινόταν πάντα αγαπητός από όλους και κανένας δεν μπορούσε να δει την ασχήμια του! Όλοι τώρα τον έβλεπαν σαν τον πιο όμορφο άνθρωπο του κόσμου! Μόνο οι ρηχοί άνθρωποι επιμένουν να κρίνουν ποιους θέλουν δίπλα τους αποκλειστικά από την εμφάνιση. Η ερώτηση είναι όμως αν όντως θέλεις τέτοιους ανθρώπους δίπλα σου. Μπορεί στην εμφάνιση να οφείλεται η πρώτη έλξη, όμως δεν φτάνει από μόνη της να κρατήσει κάποιον που αξίζει. Είμαστε αυτό που αισθανόμαστε. Οι άλλοι βλέπουν αυτό που εμείς τους αφήνουμε να δουν. Ό,τι είναι αληθινό αξίζει και διαρκεί, ακόμα κι όταν σύμφωνα με την νομοτέλεια της φύσης όλα αλλοιώνονται με την πάροδο του χρόνου. Τίποτα όμως δεν μπορεί να ακουμπήσει το άφθαρτο της εσωτερικής ομορφιάς. Δείξε χωρίς να φοβάσαι τον εαυτο σου στους άλλους, δίνοντας τους την ευκαιρία να δουν την ομορφιά που κρύβεται μέσα σου και να αγαπήσουν αυτό που πραγματικά είσαι. Αυτό είναι το μαγικό φίλτρο που θα μεταμορφώσει το τέρας σε όμορφο πρίγκιπα και θα βγάλει μια για πάντα την Σταχτοπούτα από τις στάχτες. Γράφει η Γεωγία Τζανάκη ΠΗΓΗ
Μίλα Αληθινά. Μην κάνεις τις σχέσεις σου ναρκοπέδιο, μιλά καθαρά και θα δεις λουλούδια να ανθίζουν. Αυτό το υπέροχο στόμα που έχεις, άνοιξέ το και μίλα, μίλα στους ανθρώπους, πες καλημέρα, πες καληνύχτα, πες οτιδήποτε, η σιωπή θα σε οδηγήσει σε σκοτεινά μονοπάτια της ψυχής σου. Πες τα ευθέως, χωρίς υπεκφυγές, με λόγια σταράτα. Πόσες φορές παρεξηγήθηκες, μούτρωσες, και έχασες ανθρώπους από κοντά σου. Μιλά τους, πες, τι σε ενόχλησε, τι σε πλήγωσε, τι σε αποκαρδίωσε, τι σε θύμωσε. Μπορεί να φταίει ο άλλος, αλλά και εσύ περισσότερο αν δεν μιλήσεις, αν δεν ακούσεις την εκδοχή του, αν δεν συζητήσετε, αν δεν μαλώσετε, αν δεν ξεκαθαρίσετε. Μην πετάς σπόντες, μισόλογα, και μην μουτρώνεις, είναι παιδιάστικο αρκετά. Αυτό δηλώνει την αδυναμία σου, να αντιμετωπίσεις τον κόσμο, να έχεις άμυνα την αλήθεια. Μην αφήνεις νάρκες παντού, ένα πάτημα και θα σκάσουν, και θα διαλυθούν όλα. Αν μίλαγες, όλα τα κακά συμβάντα των ανθρωπίνων σχέσεων, ίσως είχαν πάρει άλλο δρόμο. Δεν θέλει πολλά ο άνθρωπος, στις καταιγίδες της ζωή του. Μία γλυκιά κουβέντα, μια γλυκιά ματιά, και να μοιραστεί ένα καφεδάκι. Οι στενοχώριες για πέντε λεπτά σβήνουν. Έχεις δει πόσο όμορφο γίνεται το μέσα σου, όταν μοιράζεσαι τον καφέ σου, όταν μοιράζεσαι τα παράπονά σου, τις στενοχώριες σου και τις χαρές σου, απλώνει η ψυχή σου, ανοίγει σαν το στρείδι, και όλα είναι απλά, απλά πράγματα θέλει ο άνθρωπος για να είναι Ευτυχισμένος. Μην ψάχνεις πουθενά αλλού. Η ομορφιά κρύβεται στην πιο απλή στιγμή που ζεις. Ειρήνη Πυλαρινού ΠΗΓΗ
Δε σου αρέσει η ζωή σου. Δε σου αρέσει το σπίτι σου, η καθημερινότητά σου, η δουλειά σου. Με γκρίνια ξυπνάς το πρωί, με μισή καρδιά κάνεις ό,τι κάνεις. Όλα διεκπεραιωτικά. Όλα γιατί πρέπει κι όχι γιατί θέλεις. Με ένα τεράστιο αχ να πνίγει το στή8ος σου κι ένα παράπονο. Γιατί όλα σε σένα; Γιατί τίποτα να μην είναι όπως το θες; Αναρωτιέσαι κι απάντηση δεν έχεις να δώσεις. Μήτε και λύση στα αδιέξοδά σου. Για την ακρίβεια σε αυτά που εσύ ορίζεις αδιέξοδα. Κουραστικός γίνεσαι, να ξέρεις. Όλη αυτή η μιζέρια, η γκρίνια, το ανικανοποίητο, δεν παλεύονται. Εσύ γενικά κατάντησες να μην παλεύεσαι. Γιατί ρε φίλε; Γιατί δε χαλαρώνεις να δεις τη ζωή σου αλλιώς; Γιατί δεν αρχίζεις να βλέπεις το ποτήρι μισογεμάτο κι όχι μισοάδειο; Υπάρχει πάντα και η θετική ματιά των πραγμάτων. Έχεις σπίτι ενώ κάποιος άλλος κοιμάται στο δρόμο. Έχεις δουλειά, ενώ κάποιος άλλος εδώ και χρόνια ψάχνει και δε στεριώνει πουθενά. Έχεις ανθρώπους να σε αγαπούν και να σε αντέχουν (για πόσο ακόμη δεν ξέρω) ενώ άλλοι είναι κούτσουρα μοναχά τους. Κι όχι επειδή το επέλεξαν, αλλά επειδή έτσι τα έφερε η ρουφιάνα η ζωή. Στα μάτια των άλλων τα έχεις όλα. Μόνο στα δικά σου δεν έχεις τίποτα. Κι είναι αχαριστία αυτό, να ξέρεις. Είναι άρνηση των δώρων που σου χάρισε η ζωή. Που μπορεί να μην είναι τα ακριβά μπιχλιμπίδια, οι δόξες και οι χλιδές που ονειρεύτηκες κάποτε, αλλά είναι υπολογίσιμα. Είναι δικά σου και πρέπει να τα αγαπάς. Και κυρίως να τα εκτιμάς. Γιατί λοιπόν χαραμίζεις το χρόνο σου σε γκρίνιες και μουρμούρες; Ό,τι σου έχει χαριστεί κρατά μια θέση στη ζωή σου κι εσύ πρέπει να το φυλάξεις. Γιατί αυτό είναι ο θησαυρός σου, μη σκάβεις να τον βρεις αλλού. Μη σπαταλάς το χρόνο σου μαζί του. Απόλαυσέ το. Οι άνθρωποι, οι ευκαιρίες κι όλα τα συναισθήματα που σου χαρίστηκαν αξίζουν. Εκτίμησε τα. Γιατί τίποτα δε μένει για πάντα στη ζωή Δεν κλείνεις συμβόλαια μαζί της. Όπως στα έδωσε, έτσι μπορεί μια μέρα και να στα πάρει. Κι εκεί που έχεις τα πάντα να μείνεις με ένα ολοστρόγγυλο τίποτα… Να απομείνεις κούτσουρο μονάχο να κλαις τη μοίρα σου. Και τότε φίλε μου, θα έχεις λόγο να κλαις. Τώρα δεν έχεις καμία δικαιολογία. Γι’αυτό σκούπισε τα γκρινιάρικα δάκρυά σου κι ευχαριστήσου όσα έχεις. Και κοίτα κακομοίρη μου να τα κρατήσεις. Γιατί αλλιώς, έτσι και τα χάσεις, θα είσαι όντως για κλάματα. Αληθινά κλάματα με μαύρα, κατάμαυρα δάκρυα… Να το θυμάσαι… Της Στεύης Τσούτση ΠΗΓΗ
Η συναρμολόγηση ενός ονείρου δεν διαφέρει από τη συναρμολόγηση οποιουδήποτε αντικειμένου. Ακόμα και αν έχεις όλα τα κομμάτια του, μέχρι να τα μοντάρεις, δεν θα έχεις αυτό που θέλεις. Το επιτυχημένο αποτέλεσμα εξαρτάται από το αν έχεις συγκεντρώσει τα σωστά κομμάτια σε κάθε βήμα της πορείας. Παρ΄όλο που το τελευταίο βήμα μπορεί να μην είναι τίποτε άλλο παρά το τελικό στρίψιμο μιας βίδας, ωστόσο αν όλα τα άλλα πριν από αυτό δεν έχουν ταιριάξει σωστά, η βίδα δεν θα βιδώνει. Αυτή είναι η δοκιμή. Το μυστικό είναι να μη χάσεις το θάρρος σου, έστω κι αν χρειαστεί να πας πίσω και να επαναλάβεις μερικά από τα προηγούμενα βήματα. Μπορεί να χρειαστούν αρκετές δοκιμές. Να ξέρεις ότι το αποτέλεσμα περιμένει να εμφανιστεί όταν θα έχουν συναρμολογηθεί όλα τα κομμάτια. Πριν από πολλά χρόνια, ο άντρας μου κι εγώ, νιόπαντροι τότε, αγοράσαμε μία από αυτές τις βιβλιοθήκες που τις συναρμολογείς μόνος σου, για να την τοποθετήσουμε στο πρώτο διαμέρισμα. Εκείνο που μας είχε τραβήξει σ’ αυτό το συγκεκριμένο σχέδιο ήταν ότι το βιβλιαράκι με τις οδηγίες έλεγε «εύκολη συναρμολόγηση». Πήραμε λοιπόν τα ράφια στο σπίτι και ετοιμαστήκαμε να συναρμολογήσουμε στο πι και φι τη βιβλιοθήκη μας, με όλη την απαραίτητη εστίαση, πίστη, φαντασία, αυτοδέσμευση και έμπνευση. Ανοίξαμε το κουτί γεμάτοι ενθουσιασμό και καταπιαστήκαμε με το πρώτο κομμάτι της βιβλιοθήκης. (…) Η προσπάθεια ήταν όμως πολύ μεγαλύτερη απ’ όσο νομίζαμε. Ο Πάτρικ μού έβαλε τις φωνές. Του τις έβαλα κι εγώ. Εκείνος είπες ότι μας είχαν δώσει ελαττωματική βιβλιοθήκη. Εγώ είπα ότι ήταν ανίκανος να ακολουθήσει τις οδηγίες. Αναστενάξαμε και οι δύο βλέποντας το σωρό με τις σανίδες στο πάτωμα και ξαναρχίσαμε από την αρχή, μόνο που αυτή τη φορά διάβαζα εγώ τις οδηγίες. Ένιωθα πολύ ικανοποιημένη με τον εαυτό μου καθώς διάβαζα κοφτά τις οδηγίες και έβλεπα ότι σημειώναμε πρόοδο. Έφτασα στο σημείο όπου έπρεπε να περάσουμε το ράφι στη θέση του και με μια τόση δα μικρή σκουντιά οι προσπάθειές μας μεταβλήθηκαν και πάλι σε ένα σωρό στη μέση του δωματίου! Ξαναρχίσαμε από την αρχή βλαστημώντας. Αυτό συνεχίστηκε για ώρες. Εγώ είπα τον Πάτρικ ηλίθιο. Ο Πάτρικ είπε εμένα ηλίθια. Κάποια στιγμή πειστήκαμε ότι είχαμε λαθεμένες οδηγίες. Ύστερα, αποφασίσαμε ότι η βιβλιοθήκη ήταν ελαττωματική και τελικά καταλήξαμε στο ότι όποιος είχε γράψει εκείνες τις οδηγίες ήταν ένας ανώμαλος σαδιστής που γελούσε μαζί μας από κάποια γωνιά των κεντρικών γραφείων της εταιρείας. Πιστεύαμε ότι μας είχαν εξαπατήσει. Ό,τι και αν ήταν αυτό που έφτιαχναν εκείνα τα κομμάτια, πάντως βιβλιοθήκη δεν ήταν! (…)Έμεινα για λίγο σκεφτική. Τι θα μπορούσαμε άραγε να κάνουμε καλύτερα; Και τότε μου ήρθε μια φαεινή ιδέα: «Ξέρω τι πρέπει να κάνουμε! Ας υποκριθούμε ότι είμαστε η βιβλιοθήκη!», είπα. «Αν ήμαστε εμείς η βιβλιοθήκη, τι θα χρειαζόμαστε για να μη διαλυθούμε;». Αργά, μεθοδικά, βήμα-βήμα, ελέγξαμε πάλι τις οδηγίες. Το Α με το Β; Εντάξει. Κάτω μέρος Γ; Εντάξει. Πάνω μέρος Δ; Εντάξει. Καθώς διάβαζα πολύ προσεκτικά για το Δ, πρόσεξα για πρώτη φορά ένα μικροσκοπικό αστερίσκο που έμοιαζε με κόκκο σκόνης. Κοίταξα στο κάτω μέρος της σελίδας, όπου ένας όμοιος αστερίσκος σηματοδοτούσε μια εξήγηση με τα πιο μικροσκοπικά γραμματάκια που υπάρχουν! «Τοποθετήστε τις πλαστικές ασφάλειες μέσα στις τρύπες». Σ’ ένα μικρό πακετάκι δίπλα στα χερούλια για τις πόρτες ήταν δύο μικρές πλαστικές ασφάλειες που έμοιαζαν με άσπρα φασόλια. Τις έσπρωξα μέσα στις τρύπες. Voila! Όλο εκείνο το ταλαντευόμενο αλλοπρόσαλλο σύνολο από σανίδες έγινε πιο σταθερό κι από το βράχο του Γιβραλτάρ! Το ράφι γλίστρησε στη θέση του με την πρώτη, τα πορτάκια στερεώθηκαν ωραία-ωραία, με τα πομολάκια τους στη θέση τους, έτοιμα να φρουρήσουν τους πνευματικούς μας θησαυρούς. Η βιβλιοθηκούλα μας στεκόταν και μας κοίταζε καμαρωτή-καμαρωτή. Ο σωρός στο πάτωμα είχε γίνει μια πανέμορφη βιβλιοθήκη. Το δεύτερο κομμάτι της συναρμολογήθηκε σχεδόν μαγικά, στο πι και φι. (…) Έτσι γίνεται με κάθε επιθυμία της καρδιάς. Μόνο το πρώτο θαύμα αποτελεί πρόκληση. Μείνε ακλόνητος δίπλα του. Αρνήσου να τα παρατήσεις και να φύγεις. Δείξε αντοχή στις λακκούβες του δρόμου και μείνε σταθερά στην πορεία σου μέχρι το τέλος. Απόσπασμα από το βιβλίο της Sonia Chorquette με τίτλο «Η καρδιά σου έχει δίκιο» που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Η Δυναμική της Επιτυχίας ΠΗΓΗ
Ένα απ΄τα πράγματα που πιθανώς έχουν μείνει αναλλοίωτα από τότε που ήσουν παιδί μέχρι σήμερα είναι το σπίτι της γιαγιά και του παππού. Το σπίτι που γνωρίζεις όσο κανένα άλλο. Το μοναδικό σου βασίλειο, εκεί πιθανότατα έκανες τα πρώτα σου βήματα, έβγαλες το πρώτο σου δόντι κι έριξες την πρώτη σου ρουκέτα γάλακτος στο κατάλευκο σεμέν της γιαγιάς σου. Εκεί όλα ήταν επιτρεπτά κι εφικτά. Το «όχι» και το «μη» ακουγόταν σε σπάνιες περιπτώσεις. Αυτό το μέρος, που μόλις περάσεις το κατώφλι χώνονται στα ρουθούνια σου απίστευτες μυρωδιές καλομαγειρεμένων κι αχνιστών φαγητών που πάντα υπάρχουν εκεί και λέμε υπάρχουν γιατί πάντοτε είναι πάνω από δύο. Φυσικά πάντα υπάρχει γλυκό στο σπίτι. Φρέσκο και παραδοσιακό είναι πάντα καλοστολισμένο κι ακουμπισμένο πάνω στο πλαστικό προστατευτικό στο τραπέζι της κουζίνας, αυτό που απλώνεται πάνω απ’ το φλοράλ τραπεζομάντιλο. Δίπλα απ’ το γλυκό υπάρχει πάντα η φρουτιέρα, τίγκα από φρούτα εποχής τα οποία υποχρεωτικά θα φας μετά το γεύμα. Αν, δε, υπάρχουν πορτοκάλια θα πιεις έστω ένα ποτήρι -επιτόπου, όμως, χωρίς να χάσεις χρόνο γιατί όπως όλοι ξέρουμε θα φύγουν οι βιταμίνες. Επίσης δε λείπει το κουτί με τα βουτήματα του απογευματινού καφέ, σου έδινε κι εσένα, αμέ, αραιωμένο βέβαια. Για να μη ζηλεύεις. Αυτό το κλασσικό τσίγκινο κουτί μόλις τελειώσουν τα βουτήματα θα φιλοξενήσει στο εσωτερικό του τα ραφτικά (κλωστές, βελόνες, μασούρια, παραμάνες). Κάθε άνοιξη υποφέρεις λίγο η αλήθεια είναι στο σπίτι της γιαγιάς γιατί κάθε φορά που πας σε πεθαίνει η αλλεργία σου αφού τριγύρω υπάρχουν γλάστρες, γλαστράκια και παραγλαστράκια με ανθοφόρα φυτά, μυρωδικά, αλλά και φυτά που χρειάζονται πολλή φροντίδα, για την οποία μόνο μια γιαγιά θα είχε τον χρόνο να παρέχει. Στο σαλόνι εδώ και χρόνια στέκει αγέρωχη η τεράστια τηλεόραση, όχι σε μήκος, αλλά σε φάρδος. Ναι, εννοούμε την παλιά τηλεόραση, αυτή με το εκτόπισμα. Συνοδεύεται από αντίστοιχου μεγέθους σκούρο ξύλινο έπιπλο και περιφερειακό εξάρτημα το τηλεκοντρόλ μέσα στο φθαρμένο σελοφάν. Σαν τώρα θυμάμαι τη γιαγιά μου να λέει: «Ε, αυτή η τηλεόραση αθάνατη!». Λίγο παραδίπλα συναντάμε τη βιτρίνα με τα αντικείμενα-μπιζουδάκια .Ενδεχομένως εκεί να βρίσκεται και το περίφημο «καλό σερβίτσιο». Προφανώς και δεν επιτρεπόταν να τα αγγίξεις! Μόνο να τα καθαρίσεις. Κάπου σε αυτό το έπιπλο υπάρχει και το συρτάρι με κορδέλες. Οι κορδέλες απ’ τα κουτιά ζαχαροπλαστείου είναι must. Κι αν τολμήσεις να τη ρωτήσεις γιατί δεν τις πετάει, στραβώνει κιόλας. Διάσπαρτες σε όλο το σπίτι και κυρίως πάνω σε καθρέφτες υπάρχουν φωτογραφίες απ’ την παιδική ή βρεφική σου ηλικία στις περισσότερες απ’ τις οποίες σε απαθανατίζουν είτε να τρέχεις ανέμελα χωρίς βρακί σε κάποια παραλία είτε να τρως λαίμαργα και να έχεις λερώσει μέχρι και την οροφή του σπιτιού. Ανοίγεις τον καταψύκτη κι αντικρίζεις μες στη χαρά την αγαπημένη σου συσκευασία παγωτού. Βγάζεις μπολ, βγάζεις κουτάλι, ανοίγεις, τι να δεις; Κατεψυγμένα φασολάκια! Αν έχεις τον Θεό σου! Παλιές συσκευασίες παγωτών ή φέτας που πλέον χρησιμοποιούνται κι ως τάπερ. «Μια χαρά την κάνει τη δουλειά του», θα σου πει αν τη ρωτήσεις γιατί πάει να σου βάλει μέσα σε αυτό φαγητό. Κι ας υπάρχουν χιλιάδες κλασικά τάπερ που δε λείπουν από κανένα σπίτι γιαγιάς –ή και το δικό σου, πάνε κληρονομιά, αμέ! Στην κουζίνα υπάρχει ένα ξεχωριστό ντουλάπι με σακούλες, ανεξέλεγκτα πολλές πλαστικές σακούλες. Γιατί μπορούν να σηκώσουν τα πάντα, γιατί πάντα χρειάζονται. Σε κάποια γωνιά του σπιτιού, που κάθε άλλο παρά μικρή τη λες, υπάρχει σίγουρα η γωνιά της προσευχής. Καντηλάκια, εικόνες αγίων, κομποσκοίνια, καρβουνάκια, θυμιατά, φυλαχτά και λοιπά ενθύμια από μοναστήρια που έχουν επισκεφθεί οι ίδιοι ή φιλικά πρόσωπα κι αγιασμός, όταν λέμε αγιασμός εννοούμε πολύ αγιασμός που εμπεριέχεται σε μπουκαλάκια κάθε μεγέθους. Φυσικά όλες οι επιφάνειες του σπιτιού καλύπτονται με σεμέν. Κάθε γιαγιά που θέλει να θεωρείται ευυπόληπτη οφείλει να έχει συλλογή την οποία φροντίζει σαν μουσειακό έκθεμα. Αφενός τα έχει πλέξει με τα χεράκια της, αφετέρου γιατί μιλάμε για την προίκα σου. Κι αν την πετύχαινες και σε καλή μέρα; Χαρτζιλίκι loaded! Αλλά πρόσεχε: O «μαγικός» τρόπος που σου έδινε το «φυλαχτό» κρύβοντάς το, ήταν κι είναι από αυτά που δε θα ξεχάσεις ποτέ. Όλα αυτά τα συναντάς και σε περίοπτες θέσεις, αλλά και κρυμμένα στα ράφια της κουζίνας ή τα συρτάρια του σκρίνιου. Αλλόκοτα και τα περισσότερα παρωχημένα, αυτά τα πράγματα μπορεί να αντανακλούν μια άλλη εποχή και μια εντελώς διαφορετική νοοτροπία, αλλά συνθέτουν έναν άνθρωπο που αγαπάς πολύ. Εξάλλου, χωρίς αυτά οι επισκέψεις στο σπίτι του παππού και της γιαγιάς δε θα ήταν ποτέ ίδιες. Συντάκτης: Κατερίνα Πατήρα Επιμέλεια κειμένου: Πωλίνα Πανέρη ΠΗΓΗ
Η χερσόνησος Παξιμάδα Καρύστου βρίσκεται τόσο κοντά στην Αττική, κι όμως μοιάζει με επίγειο παράδεισο. Βρίσκεται στα νοτιοδυτικά της πόλης της Καρύστου. Είναι ένας σχετικά ακατοίκητος τόπος, ο οποίος όμως μας προσφέρει πανέμορφες δαντελωτές ακτές. Εκεί βρίσκουμε συνεχείς τιρκουάζ ορμίσκους και μια διπλή παραλία, που ονομάζεται Κολώνα, στην οποία μπορούμε να κάνουμε μπάνιο το καλοκαίρι και από τις δύο πλευρές. Και μάλιστα, έχουμε την επιλογή να διαλέξουμε όποια από τις δύο πλευρές θέλουμε ανάλογα με την κατεύθυνση του αέρα. Αν η μία πλευρά έχει κύμα, στην άλλη θα βρούμε νηνεμία. Εκτός από αυτό το στοιχείο, έχει κι ένα άλλο: ο τόπος είναι ακατοίκητος και υπάρχει λόγος γι’ αυτό. Αν και στην περιοχή βρίσκουμε ένα δαιδαλώδες οδικό δίκτυο από άσφαλτο, δεν εντοπίζουμε σπίτια. Αυτό συμβαίνει επειδή το μεγαλύτερο μέρος ανήκει στον ΟΣΜΑΕΣ (Oικοδομικός Συνεταιρισμός Μονίμων Αξιωματικών Ελληνικού Στρατού) και διαθέτει όλο το οδικό δίκτυο έτοιμο σύμφωνα με το σχέδιο ρυμοτόμησής του. Όμως, λίγο παρακάτω, υπάρχει η παραλία Αγία Παρασκευή που το καλοκαίρι γεμίζει αφού διαθέτει ένα μικρό beach bar και υπέροχα, τιρκουάζ, ρηχά νερά. Το παρακάτω βίντεο από drone μας αποκαλύπτει την μεσογειακή ομορφιά του ακρωτηρίου.
Τον Ιούλιο του 1910 πέθανε στην Αθήνα, την πόλη όπου από νεαρός μόχθησε και εργάστηκε για όλη του τη ζωή, ο Βασίλειος Έξαρχος, ένας φτωχός Ηπειρώτης που κατέβηκε στην πρωτεύουσα από το χωριό του, έφτιαξε την τύχη του και τελικά έδωσε το όνομά του σε μία από τις πιο δημοφιλείς, κεντρικές συνοικίες της Αθήνας.
Από τις πλαγιές του Σμόλικα, αναζήτησε την τύχη του στην ελεύθερη Αθήνα, στη συνοικία Πινακωτά της άλλοτε Νεάπολης, δημιούργησε περιουσία, εκεί στην οδό Θεμιστοκλέους, και έδωσε το όνομα του στα Εξάρχεια.
Μέχρι και την εμφάνιση του μπακάλη Βασίλη Έξαρχου οι Αθηναίοι προσφωνούσαν τη συνοικία και «Πιθαράδικα», καθώς από εκεί αγόραζαν πιθάρια για τα σπίτια τους....
Τα σημερινά Εξάρχεια, όπως ήταν το 1882! Τότε η περιοχή λεγόταν «Πιθαράδικα», επειδή εκεί υπήρχαν συγκεντρωμένα εργαστήρια, που κατασκεύαζαν πιθάρια....
Όπως αναφέρεται στο βιβλίο «Πουρνιά Κονίτσης -Ιωαννίνων. Το χωριό μου», ο Βασίλειος Έξαρχος, γεννήθηκε στην Σταρίτσιανη της Κόνιτσας, την σκοτεινή εποχή της Τουρκοκρατίας. Εκεί «κατά πρώτον είδον το φως, ανετράφην και ηνδρώθην», και κατόπι πήρε το δρόμο της ξενιτιάς, ως παραγιός σε μπουλούκι μαστόρων. Ήταν νέος ανήσυχος, με φιλοδοξίες. Εγκατέλειψε το μπουλούκι και κατέβηκε στην ελεύθερη Ελλάδα, στην Αθήνα και άρχισε να δουλεύει σε μπακάλικο.Με την εργατικότητα του, με στερήσεις, αλλά και την εκτίμηση του αφεντικού του, ο νεαρός Βασίλειος, έβαλε τα θεμέλια της δικής του δουλειάς και περιουσίας. Κατόπιν πολλών προσπαθειών και με την βοήθεια της Εθνικής Τράπεζας, αγόρασε ένα οικοδομημένο οικόπεδο στην θέση Πινακωτά, της άλλοτε συνοικίας Νεάπολη Αθηνών, ενώ αργότερα ένα οικόπεδο στην συνοικία Κυψέλη. Στη θέση Πινακωτά, το ακίνητο περιελάμβανε έναν φούρνο, δύο μαγαζιά, εκ των οποίων το ένα είχε υπόγειο, ένα παντοπωλείο, το οποίο επίσης είχε υπόγειο, και ένα μικρό μαγειρείο. Πάνω από το παντοπωλείο υπήρχαν 3 δωμάτια, όπου διέμενε με την σύζυγο του Μαρία. Το παντοπωλείο το δούλευε ο ίδιος, ενώ τα άλλα μαγαζιά τα ενοικίασε. Η φήμη του γρήγορα εξαπλώθηκε, καθώς οι τιμές του, ειδικά στο λάδι, ήταν ασυναγώνιστες...
Όλοι οι Αθηναίοι πήγαιναν στον Έξαρχο να ψωνίσουν καλά και φθηνά προϊόντα. Η περιοχή έγινε πλέον γνωστή με το όνομα του μπακάλη και τη φώναζαν Εξάρχεια....
Όπως περιγράφει, πολύ γλαφυρά, στο βιβλίο ο δάσκαλος Χρηστίδης, ο Βασίλειος Έξαρχος - αν και ο ίδιος δεν είχε παιδιά - αγκάλιασε με μεγάλη αγάπη τους ηπειρώτες φοιτητές στην Αθήνα. Το παντοπωλείο είχε γίνει εντευκτήριο των ηπειρωτών φοιτητών όπου εκεί, έβρισκαν συμβουλές αλλά και οικονομική βοήθεια. Αν και ξενιτεύτηκε, ο ΄Έξαρχος δεν ξέχασε ποτέ το χωριό του, το οποίο δια διαθήκης, έγινε κάτοχος στην περιουσία του και σήμερα είναι αυτοδύναμη οικονομικά τοπική κοινότητα. Την ιδιόχειρη διαθήκη του, συνέταξε στις 17 Μαρτίου του 1899. Η επιθυμία του ήταν, μετά τον θάνατο του, να περιέλθει όλη η περιουσία του στην ιδιαίτερη πατρίδα του, «το χωρίον Σταρίτσιανη της Επαρχίας Κονίτσης της Ηπείρου του Οθωμανικού Κράτους», την σημερινή Πουρνιά.
Μετά τον θάνατο του, και καθώς τα χρόνια περνούσαν, στα Εξάρχεια η ανάγκη κατεδάφισης των παλιών οικοδομημάτων ήταν μεγάλη. Οι επιτροπές του κληροδοτήματος, κατάφεραν ύστερα από μεγάλη προσπάθεια προς όλες τις κατευθύνσεις, το 1969, να πάρουν δάνειο από το Ταμείο Παρακαταθηκών και Δανείων. Μαζί με χρήματα από το αποθεματικό του «Εξάρχειου» κληροδοτήματος, ανεγέρθη το νέο κτήριο, έργο που τελείωσε το 1972. Πρόκειται, για ξενοδοχείο και δυο μαγαζιά στο ισόγειο. ΠΗΓΗ
Ο Μάνος Κατράκης, κορυφαίος πρωταγωνιστής και θιασάρχης, γεννήθηκε στις 14 Αυγούστου 1908 στο Καστέλι Κισσάμου της Κρήτης. Ήταν το μικρότερο από τα πέντε παιδιά του εμπόρου Χαράλαμπου Κατράκη και της Ειρήνης. Το 1919 η οικογένειά του μετακόμισε στην Αθήνα, όπου ο Μάνος, που από μικρός είχε δείξει το υποκριτικό ταλέντο του, εμφανίστηκε για πρώτη φορά σε θεατρική σκηνή. Έκανε το ντεμπούτο του σε ηλικία μόλις 18 ετών, με το θίασο Οι Νέοι στο έργο Για την αγάπη της. Το μπρίο και η δυναμικότητά του ενθουσίασαν τον σκηνοθέτη Κώστα Λελούδα κι έτσι ένα χρόνο αργότερα, το 1928, έπαιξε στην πρώτη βουβή ταινία Το λάβαρο του '21. Την ίδια περίοδο εντάχθηκε στο Θίασο της Ελευθέρας Σκηνής της Μαρίκας Κοτοπούλη, του Σπύρου Μελά και του Μήτσου Μυράτ, παίζοντας σε έργα όπως Η λύρα του γερο-Νικόλα, Οι άθλιοι και Στέλλα Βιολάντη. Το 1930 συνεργάστηκε με το Λαϊκό Θέατρο του Β. Ρώτα και το 1932 προσλήφθηκε στο νεοϊδρυόμενο Εθνικό Θέατρο, όπου ερμήνευσε μεταξύ άλλων τον Κορυφαίο στον Αγαμέμνονα και τον Κρητικό στη Βαβυλωνία. Το 1934 συνεργάστηκε με τον Β. Αργυρόπουλο και το 1935 ξανά με τη Μ. Κοτοπούλη, για να επιστρέψει, την ίδια χρονιά στο Εθνικό Θέατρο. Το 1943 ανέλαβε Πρόεδρος του Σωματείου Ελλήνων Ηθοποιών και από τη θέση αυτή συνέβαλε τα μέγιστα στην ίδρυση του Κρατικού Θεάτρου Θεσσαλονίκης όπου και έπαιξε μέχρι το 1946, οπότε επέστρεψε στο Εθνικό. Εκδιώχθηκε, όμως, ένα χρόνο αργότερα, λόγω των αριστερών πεποιθήσεών του. Αρνούμενος να υπογράψει «δήλωση μετανοίας», εξορίστηκε στην Ικαρία, στη Μακρόνησο και τον Αϊ-Στράτη. Επέστρεψε στην Αθήνα το 1952, διοργανώνοντας «ποιητικές απογευματινές» στο θέατρο Μουσούρη. Ξανανέβηκε στη σκηνή με το θίασο της Κατερίνας Ανδρεάδη, λίγο αργότερα με τον θίασο του Αδαμάντιου Λεμού και αμέσως μετά με τον Θυμελικό Θίασο του Λίνου Καρζή (Προμηθεύς Δεσμώτης). Στη συνέχεια και μέχρι το 1955 εμφανίστηκε με την Κυβέλη και αμέσως μετά συγκρότησε δικό του θίασο με την Ασπασία Παπαθανασίου (Ευγενία Γκραντέ, Βαθιές είναι οι ρίζες, Το κορίτσι με το κορδελάκι κ.ά). Το 1955 ίδρυσε το Ελληνικό Λαϊκό Θέατρο και εγκαταστάθηκε στον υπαίθριο χώρο του Πεδίου του Άρεως, τον οποίο εγκαινίασε με τον Αγαπητικό της Βοσκοπούλας. Σ' αυτό το θέατρο, με μεγάλη συμμετοχή κοινού και καλλιτεχνική επιτυχία, συνέχισε ως το 1967, υποστηρίζοντας συστηματικά το ελληνικό έργο (Ο μονοσάνδαλος, Το κορίτσι με το κορδελάκι, Η Αντιγόνη της Κατοχής, Ο Πατούχας και διασκευές από έργα του Καζαντζάκη όπως Ο Χριστός ξανασταυρώνεται και Ο Καπετάν Μιχάλης). Σποραδικά ανέβασε και κλασικό ρεπερτόριο (Ιούλιος Καίσαρ, Φουέντε Οβεχούνα). Τους χειμώνες, το ΕΛΘ φιλοξενείτο σε διάφορα θέατρα ή περιόδευε στην επαρχία, την Κύπρο και την Κωνσταντινούπολη. Καθώς το 1968 του έγινε έξωση από το Πεδίο του Άρεως, ο Κατράκης συνέχισε την πρωταγωνιστική του πορεία, πότε με το θίασό του, πότε με άλλους πρωταγωνιστές. Το 1972 επέστρεψε στο Εθνικό Θέατρο και πρωταγωνίστησε στον Οθέλλο και τον Δον Κιχώτη, και στην Επίδαυρο στον Οιδίποδα Τύραννο (1973) και στον Προμηθέα Δεσμώτη (1974). Αργότερα, συνεργάστηκε με την Αλίκη Βουγιουκλάκη, το ΚΘΒΕ, για να επανιδρύσει το 1977 το ΕΛΘ, ανεβάζοντας έργα Αρμπούζοφ (Φθινοπωρινή ιστορία με την Έλλη Λαμπέτη), Γκόρκι (Οι Τελευταίοι), Μπρεχτ (Συντροφιά με τον Μπρεχτ, με τη Μελίνα Μερκούρη), Λέοναρντ (Ντα), Μασάρι (Ταμπού) και τη Λειτουργία κάτω από την Ακρόπολη του Νικηφόρου Βρεττάκου. Η τελευταία του εμφάνιση έγινε το 1984 στο Ηρώδειο, με το μουσικό έργο του Θόδωρου Αντωνίου Προμήθεια. Συνεργάστηκε με πολύ σημαντικούς καλλιτέχνες (Δ. Ροντήρη, Π. Κατσέλη, Τ. Μουζενίδη, Μ. Βολανάκη, Σπ. Ευαγγελάτο, Μ. Θεοδωράκη, Σπ. Βασιλείου, Α. Κατσέλη, Τ. Καρούσο, Ελ. Χατζηαργύρη, Αν. Βαλάκου) και συμμετείχε σε εκατοντάδες εκδηλώσεις, όπου με την ανεπανάληπτη φωνή του δικαίωνε το νεοελληνικό ποιητικό λόγο. Οι αναγνώσεις του σε κείμενα νεοελληνικής λογοτεχνίας παρέμειναν κλασικές. Ο Κατράκης έπαιξε και σε πολλές ταινίες στον κινηματογράφο. Αξιόλογες είναι οι ερμηνείες του στο Μαρίνο Κοντάρα του Γιώργου Τζαβέλα (1948), στη Συνοικία το όνειρο του Αλέκου Αλεξανδράκη (1961) στην Ηλέκτρα του Μιχάλη Κακογιάννη (1962), στο Ένας Ντελικανής του Μανόλη Σκουλούδη (1963). Βραβεύτηκε στο Διεθνές Φεστιβάλ του Σαν Φρανσίσκο, για την ερμηνεία του στον ρόλο του Κρέοντα στην Αντιγόνη του Γ. Τζαβέλλα, και στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης για τη συμμετοχή του στο Συνοικία το όνειρο. Λίγο μετά την ολοκλήρωση των γυρισμάτων της τελευταίας ταινίας Ταξίδι στα Κύθηρα, με σκηνοθέτη το Θόδωρο Αγγελόπουλο, άφησε την τελευταία του πνοή, στις 2 Σεπτεμβρίου του 1984, χτυπημένος από καρκίνο των πνευμόνων. ΠΗΓΗ
Οι Άραβες πίστευαν ότι μπορούσε να θεραπεύσει τα πάντα. Οι Λατίνοι το θεωρούσαν το ιερό φυτό της αθανασίας και το χρησιμοποιούσαν σε τελετές. Οι Γάλλοι το ονομάζουν «ελληνικό τσάι» και το χρησιμοποιούν – όπως και οι υπόλοιποι Ευρωπαίοι – τόσο στη μαγειρική, όσο και για τις θεραπευτικές του ιδιότητες. Οι Κινέζοι το αποκαλούν «ελληνικό βραστάρι» και το θεωρούν καλύτερο από το τσάι. Το φασκόμηλο ή φασκομηλιά (Σάλβια η φαρμακευτική, Salvia officinalis) αναπτύσσεται στις μεσογειακές χώρες και το όνομα του Salvia προέρχεται από το λατινικό ρήμα Salvare που σημαίνει «σώζω» ή «θεραπεύω». Έχει έντονη αρωματική οσμή και καλλιεργείται για τις φαρμακευτικές ιδιότητες του, ως αφέψημα και ως καρύκευμα. Τα φύλλα που είναι και το κατεξοχήν χρησιμοποιούμενο μέρος του φυτού συλλέγονται λίγο πριν ή κατά την αρχή της ανθοφορίας με ξηρό και ηλιόλουστο καιρό, το Μάιο ή τον Ιούνιο και ξηραίνονται στη σκιά. Οι αρχαίοι Έλληνες το χρησιμοποιούσαν ως πολυφάρμακο και έχει εκθειαστεί από τον Διοσκουρίδη, τον Γαληνό, τον Αέτιο και τον Ιπποκράτη. Σε αρχαίες εποχές το χρησιμοποιούσαν για δαγκώματα φιδιών και εντόμων, για να αυξήσουν τη γονιμότητα των γυναικών και για να διώχνουν τα κακά πνεύματα κτλ. Στις περιοχές της Μεσογείου αποξηραίνεται και πίνεται ως αφέψημα, το γνωστό φασκόμηλο Είναι ένα βότανο προικισμένο με πολλές θεραπευτικές ουσίες και ιδιότητες, ιδιαιτέρως χρήσιμες στην ιατρική, όπως αντιβακτηριδιακές, αντισηπτικές, καρδιοτονωτικές, σπασμολυτικές και αντιδιαβητικές. Η δε δράση του κατά του διαβήτη έκανε ορισμένους να δηλώσουν ότι, το φασκόμηλο είναι το φάρμακο για όλες τις ασθένειες. Ως αφέψημα είναι ιδανικό για τη θεραπεία της φαρυγγίτιδας, της ουλίτιδας, καθώς και των άφτρων, αλλά και διαφόρων τραυματισμών του στόματος. Επίσης, τονώνει το νευρικό σύστημα, αυξάνει τη μνήμη και ενεργοποιεί την κυκλοφορία του αίματος. Εάν κάνουμε πλύσεις με αφέψημα στα μέρη του σώματος που πάσχουν από κράμπες, θα ανακουφιστούν. Αντιμετωπίζονται τα τσιμπήματα από κουνούπια και σφήκες, τρίβοντας με τα φρέσκα φύλλα του φασκόμηλου το ερεθισμένο σημείο. Το φασκόμηλο χρησιμοποιείται και στην αρωματοποιία. Στη μαγειρική χρησιμοποιείται για τον αρωματισμό διαφόρων ζωμών, φαγητών και του ξιδιού ενώ θεωρείται και μελισσοτροφικό φυτό παρέχοντας μέλι εκλεκτής ποιότητας. Το έλαιο από φασκόμηλο διεγείρει την ανανέωση των δερματικών κυττάρων και αυξάνει την κυκλοφορία του αίματος. Είναι πλούσιο σε ασβέστιο και βιταμίνη Α, που είναι απαραίτητα για την καθημερινή αναγέννηση των κυττάρων. Αυτή η διαδικασία ανανέωσης βοηθά στην ελαχιστοποίηση και την καθυστέρηση της εμφάνισης των ρυτίδων του προσώπου. Το έλαιο από φασκόμηλο βοηθά στη βελτίωση της ακμής και του σκασμένου δέρματος, καθώς και στην ανακούφιση των συμπτωμάτων του εκζέματος και της ψωρίασης. Το έλαιο αυτό προστίθεται συχνά σε προϊόντα περιποίησης προσώπου και σώματος (αποσμητικά και αντιμυκητιασικές κρέμες) εξαιτίας των στυπτικών του ιδιοτήτων. Μπορεί επίσης να προστεθεί στο σαμπουάν για την καταπολέμηση της πιτυρίδας ή να εφαρμοστεί απευθείας στο δέρμα ως εντομοαπωθητικό. Τα προϊόντα που περιέχουν έλαιο από φασκόμηλο μπορεί να βελτιώσουν τα αδύναμα ή εύθραυστα μαλλιά. Το φασκόμηλο βοηθά το σώμα να ελέγξει καλύτερα τις εκκρίσεις φυσικών ελαίων (σμήγματος), τα οποία οδηγούν σε λιπαρά μαλλιά. Κάνοντας απαλό μασάζ με έλαιο φασκόμηλου απευθείας στο τριχωτό της κεφαλής, μπορείτε να αυξήσετε τη ροή του αίματος προς τους θύλακες των τριχών, το οποίο ενθαρρύνει την ανάπτυξη των μαλλιών και ελαχιστοποιεί την απώλειά τους.
Πάντως η χρήση του πρέπει να γίνεται με σύνεση γιατί υπάρχουν περιπτώσεις δηλητηρίασης από υπερβολική χρήση που οφείλεται κυρίως στην ουσία θουγιόνη που υπάρχει στο φυτό. ΠΗΓΗ
Μητέρα, είναι η κάθε γυναίκα σ’ αυτή τη γη που είναι ο φύλακας άγγελος ενός παιδιού όσα χρόνια κι αν περάσουν και όχι η γυναίκα που θα φέρει απλά ένα παιδί στον κόσμο… Η γυναίκα η οποία δε θα διστάσει να μαζέψει τα κομμάτια σου ακόμα κι αν αυτή ματώσει. Η γυναίκα που από τη στιγμή της σύλληψης, της γέννησης, ή της πρώτης ματιάς, σπάει το εγώ και γίνεται εσύ… Η γυναίκα η οποία σε αποδέχεται γι αυτό που είσαι και όχι γι’ αυτό που θα ήθελε να είσαι… Μητέρα είναι η γυναίκα που θα πει δεν πεινάω για να φας εσύ ακόμα κι αν ήθελε τόσο πολύ το τελευταίο κομμάτι της πίτας. Είναι η γυναίκα που βλέπει το παιδί της πίσω από κλειστές πόρτες και το προστατεύει από ανοιχτά παράθυρα. Είναι η γυναίκα που ξέρει να θεραπεύει με την αγκαλιά της, την αγάπη της και με το μαγικό φιλί της… Μάνα είναι αυτή που καταλαβαίνει τι σε απασχολεί χωρίς εσύ καν να της το πεις… Μάνα είναι η γυναίκα που δεν έχει χρόνο να αρρωσταίνει, που μπορεί φαινομενικά να έχει δέκα χέρια, δέκα πόδια για να φροντίζει, να μαγειρεύει, να πλένει, να σιδερώνει, να διαβάζει, να παίζει, να αγκαλιάζει, μα εικονικά έχει μόνο δύο… Μάνα είναι η αγάπη. Η κάθε γυναίκα που μπορεί απλά να αγαπήσει ένα παιδί. Η μάνα δεν προδίδει, δεν εγκαταλείπει, αγαπάει μόνο… και αγάπη για μένα , δεν είναι τίποτα άλλο παρά υπέρβαση… Μάνα είναι η γυναίκα, που μεγαλώνει το παιδί της χωρίς εγωισμό, μα μοναχά με αγάπη. Μάνα είναι η γυναίκα που υιοθέτησε 17 παιδιά γιατί είχε μέσα της μόνο αγάπη. Η μάνα που δεν έδωσε το παιδί της για υιοθεσία, παρ΄ όλο που η ίδια δεν είχε να φάει. Η μητέρα η οποία μεγαλώνει ένα παιδί με σύνδρομο down, σπαστικό, αυτιστικό, κωφάλαλο, ανάπηρο, ή ότι άλλο μπορεί να καθιστά έναν άνθρωπο διαφορετικό, αλλά το καμαρώνει, δεν το κρύβει… Η μάνα που παλεύει σε ένα νοσοκομείο για να κερδίσει άλλη μια μέρα ζωής όχι γι’ αυτήν αλλά για το παιδί της… Μάνα είναι αυτή που ξέρει να πνίγει το δάκρυ και τον πόνο της, μόνο και μόνο για να μη σε στεναχωρήσει.
Μάνα είναι εκείνη η οποία που σε μαθαίνει να πετάς για να βρεθείς εκεί που αγαπάς… Μάνα είναι αυτή που από τη μέρα που σε πρωτοαντίκρισε έγινε η ζωή της ομορφότερη… που δε σου είπε ποτέ πόσο έκλαψε για σένα. Μητέρα είναι αυτή που δε σε είδε ποτέ ως λάθος. Μητέρα είναι αυτή που σε βλέπει όταν κοιμάσαι… Είναι αυτή που σου σκουπίζει τα δάκρυα, σου ψιθυρίζει πως όλα θα πάνε καλά ακόμα κι αν η ίδια μέσα της ραγίζει… Μάνα δεν είναι η γυναίκα που σε γεννά αλλά αυτή που σε δημιουργεί… Γι’ αυτό σήμερα αλλά και κάθε μέρα, να θυμηθούμε να τιμήσουμε τις πραγματικές μητέρες και όχι τις φαινομενικές. Τις γυναίκες που γέννησαν ή δε γέννησαν παιδιά αλλά τα αγάπησαν. Τις γυναίκες που έχασαν τα παιδιά τους, που τα είδαν να πεθαίνουν, να σκοτώνονται, να πνίγονται… όλα τα παιδιά που έχασαν τις μητέρες τους, όλες τις γυναίκες που επέλεξαν να γίνουν μητέρες σε παιδιά ορφανά, σε παιδιά εγκαταλελειμμένα , σε παιδιά με ειδικές ικανότητες, με προβλήματα υγειάς, και τόλμησαν να τα αγκαλιάσουν και να τα αγαπήσουν… Όλες τις γυναίκες που μεγάλωσαν μόνες τους τα παιδιά τους, χωρίς πατέρα, κάτω από όποιες συνθήκες. Όλες εκείνες που ήταν διατεθειμένες να κόψουν τις σάρκες τους για να θρέψουν τα παιδιά τους αλλά οι ίδιες δεν πουλήθηκαν ποτέ και πουθενά, μήτε ψυχικά, μήτε πνευματικά…
Γιατί πάνω απ΄ όλα ένα παιδί έχει ανάγκη να είναι υπερήφανο για τη μητέρα του, και όταν μεγαλώσει να μην περπατάει με σκυμμένο το κεφάλι ψάχνοντας τη χαμένη του αξιοπρέπεια, για τις πράξεις της, είτε γι αυτές που έκανε είτε γι αυτές που δεν έκανε… ΠΗΓΗ
Στον κύκλο της φύσης δεν υπάρχει νίκη ούτε ήττα: υπάρχει κίνηση. Ο χειμώνας μάχεται να επικρατήσει, στο τέλος όμως αναγκάζεται να παραχωρήσει τη νίκη στην άνοιξη, που φέρνει μαζί της λουλούδια και χαρά. Το καλοκαίρι θέλει να κρατήσουν οι ζεστές του μέρες για πάντα, γιατί είναι πεπεισμένο ότι η ζέστη είναι ευεργετική για τη γη. Τελικά όμως αποδέχεται την άφιξη του φθινοπώρου, που θα επιτρέψει στη γη να ξεκουραστεί. Η γαζέλα τρώει το χορτάρι και την καταβροχθίζει το λιοντάρι. Το θέμα δεν είναι ποιος είναι ο πιο δυνατός, αλλά πώς μας δείχνει ο Θεός τον κύκλο του θανάτου και της ανάστασης. Στον κύκλο αυτό δεν υπάρχουν νικητές και ηττημένοι, μονάχα στάδια που πρέπει να ολοκληρωθούν. Όταν το καταλάβει αυτό η καρδιά του ανθρώπου, θα απελευθερωθεί. Θα αποδέχεται χωρίς πόνο τις δύσκολες στιγμές και δε θα αφήνεται να ξεγελαστεί από τις στιγμές της δόξας. Και τα δύο θα περάσουν. Η μία κατάσταση θα διαδεχτεί την άλλη. Και ο κύκλος θα συνεχιστεί μέχρι να απελευθερωθούμε από τη σάρκα και να συναντηθούμε με τη θεϊκή Ενέργεια. Έτσι, όταν ο παλαιστής βγει στην αρένα -είτε από δική του επιλογή είτε επειδή τον έστειλε εκεί το μυστηριώδες πεπρωμένο-, ας νιώθει χαρά το πνεύμα του για τη μάχη που θα δώσει. Αν διατηρήσει την αξιοπρέπεια και την τιμή του, δε θα ηττηθεί ποτέ, ακόμα κι αν χάσει τον αγώνα, επειδή η ψυχή του θα είναι άθικτη. Και δε θα κατηγορήσει κανέναν γι’ αυτό που του συμβαίνει. Από τότε που αγάπησε για πρώτη φορά και τον απέρριψαν κατάλαβε πως αυτό δε σκότωσε την ικανότητα του να αγαπάει. Ό,τι ισχύει στον έρωτα ισχύει και στον πόλεμο. Όταν χάνουμε μια μάχη ή όλα όσα νομίζαμε πως είχαμε, ζούμε στιγμές δυστυχίας. Όταν όμως οι στιγμές αυτές περνούν, ανακαλύπτουμε μια άγνωστη δύναμη που υπάρχει μέσα στον καθένα από μας, μια δύναμη που μας εκπλήσσει και αυξάνει τον αυτοσεβασμό μας. Κοιτάζουμε γύρω μας και λέμε στον εαυτό μας: «Επέζησα». Και χαιρόμαστε με τα λόγια μας. Άλλοι όμως, ακόμα κι αν υποφέρουν από την ήττα και ταπεινώνονται από τις ιστορίες που διαδίδουν γι’ αυτούς οι νικητές, επιτρέπουν στον εαυτό τους να δακρύσει, μα ποτέ δε νιώθουν αυτολύπηση. Ξέρουν απλώς πως η μάχη διακόπηκε και πως τη συγκεκριμένη στιγμή οι ίδιοι βρίσκονται σε μειονεκτική θέση. Ακούν τους χτύπους της καρδιάς τους. Προσέχουν πως βρίσκονται σε ένταση. Πως φοβούνται. Κάνουν έναν απολογισμό της ζωής τους και ανακαλύπτουν πως, παρά τον τρόμο που αισθάνονται, η πίστη καίει ακόμα στην καρδιά τους και τους ωθεί προς τα εμπρός. Προσπαθούν να μάθουν πού έκαναν λάθος και πού όχι. Εκμεταλλεύονται τη στιγμή που είναι πεσμένοι κάτω για να ξεκουραστούν, για να γιατρέψουν τις πληγές τους, να ανακαλύψουν νέες στρατηγικές και να εξοπλιστούν καλύτερα. Και φτάνει μια μέρα που τους χτυπά την πόρτα μια καινούρια μάχη. Ο φόβος υπάρχει ακόμα, όμως πρέπει να δράσουν – αλλιώς θα μείνουν πεσμένοι για πάντα. Σηκώνονται, αντικρίζουν τον αντίπαλο και θυμούνται τον πόνο που έζησαν και δε θέλουν να ξαναζήσουν. Η προηγούμενη ήττα τούς αναγκάζει να νικήσουν τούτη τη φορά, αφού δε θέλουν να ξαναζήσουν τον ίδιο πόνο. Κι αν η νίκη δεν έρθει αυτή τη φορά, θα έρθει την επόμενη. Κι αν όχι την επόμενη, τη μεθεπόμενη. Το χειρότερο δεν είναι να πέφτεις, είναι να μη σηκώνεσαι. Ηττημένος είναι μόνο όποιος παραιτείται. Οι άλλοι είναι όλοι νικητές. Και θα έρθει η μέρα που οι δύσκολες στιγμές θα είναι μονάχα ιστορίες τις οποίες θα αφηγούνται περήφανοι σε όποιον θέλει να τους ακούσει. Και όλοι θα ακούν με σεβασμό, και θα μάθουν να έχουν τρία σημαντικά πράγματα. Υπομονή, και να περιμένουν την κατάλληλη στιγμή για να δράσουν. Σοφία, για να μην αφήσουν την επόμενη ευκαιρία να ξεφύγει. Και περηφάνια για τις ουλές τους. Οι ουλές είναι μετάλλια χαραγμένα στη σάρκα τους με φωτιά και σίδερο και θα τρομάζουν τους εχθρούς τους, γιατί θα δείχνουν πως ο άνθρωπος που στέκεται απέναντι τους έχει μεγάλη εμπειρία στη μάχη. Συχνά αυτό μας κάνει να επιζητάμε το διάλογο και να αποφεύγουμε τις συγκρούσεις. Οι ουλές μιλούν πιο δυνατά από την κόψη του σπαθιού που τις δημιούργησε. Απόσπασμα από το βιβλίο του Paolo Coelho “Το χειρόγραφο της Άκρα”, εκδ. Λιβάνη ΠΗΓΗ
Κάθε 15 του Μάη, οι Ρωμαίοι τιμούσαν τους θεούς Αφροδίτη και Διόνυσο, βγαίνοντας στις πλατείες με σκοπό να αλληλοχτυπηθούν με αυγά μελάτα! Χιλιάδες αυγά πετιόντουσαν εκείνη τη μέρα. Ο κόσμος δε, το απολάμβανε γελώντας ακατάπαυστα. Στη γιορτή αυτή μπορούσαν να πάρουν μέρος οι πάντες. Γι' αυτό και έβλεπε κανείς μέσα στο πλήθος, δεσποινίδες, στρατηγούς και πολλές φορές και τον ίδιο τον αυτοκράτορα (Θερμός θιασώτης, του αβγοπόλεμου ήταν ο Νέρωνας, που δεν περίμενε τη συγκεκριμένη μέρα του εθίμου για να κάνει αβγοπρόσωπους τους αξιωματικούς του). Η γιορτή αυτή, πραγματοποιείτο και στο Βυζάντιο, αλλά για αρκετά μικρό χρονικό διάστημα. Θα πρέπει να σημειωθεί πως, παρόλο που ο αβγοπόλεμος διαρκούσε μία μέρα, τα γέλια εξακολουθούσαν για αρκετές βδομάδες. Γι' αυτό και όταν αναφέρουμε τον όρο, αναφερόμαστε σε κάποιον που κατά τη γνώμη μας, γελάει αναίτια.
Το τελικό κλειδί της ευτυχίας, και το κατώφλι της Αυτοπραγμάτωσης Δεν υπάρχει άνθρωπος που να γεννήθηκε χωρίς μια μοναδικότητα, χωρίς ένα χάρισμα, χωρίς να έχει κάτι να προσφέρει στην ύπαρξη, στο περιβάλλον ή στους συνανθρώπους του. Κανείς δεν ήρθε μόνο για “βόλτα”, όσο περίεργο κι αν σου φαίνεται. Κανείς. Κι αν η πρώτη σου σκέψη είναι το σκοτάδι, να θυμάσαι ότι υπάρχει μόνο όπου δεν υπάρχει φως όπως είχε πει κι ο Τζες Μπόουεν. Τόσο ο Μάσλοου όσο και πολλοί άλλοι, ουσιαστικά μιλούν για το τελικό κλειδί της ευτυχίας, ευδαιμονίας και πληρότητας, το οποίο ουσιαστικά, βρίσκεται μέσα σου. Και είναι το μόνο κλειδί που μπορεί να ανοίξει την τελευταία πόρτα, εκείνη της Αυτοπραγμάτωσης. Χάνεσαι στην κατασκευασμένη καθημερινότητα που εμείς οι άνθρωποι έχουμε δημιουργήσει (ή φροντίσει να διατηρηθεί, κατά σύνολο) και περνάνε οι ώρες οι μέρες και ο χρόνος όλο και πιο γρήγορα. Και έρχεται μια μέρα πριν κλείσεις τα μάτια σου που λες: “Τί έκανα τελικά;”. Αυτή η στιγμή ευτυχώς ή δυστυχώς δεν ξέρεις πότε θα έρθει. Η ζωή είναι μια αλυσίδα στιγμών. Ένα συνεχόμενο τώρα. Αυτό που θέλουμε από σένα είναι αυτό το μεγάλο κοινό μυστικό: Πως όποτε και να έρθει εκείνη η στιγμή, να βρίσκεσαι ήδη στο σημείο του ότι έκανες ό,τι καλύτερο μπορούσες. Ό,τι δεν το άφησες για αύριο. Όσο και να ψάχνεις, το χάρισμά σου βρίσκεται μέσα σου. Δεν το διαλέγεις εσύ, εκείνο σε διαλέγει. Πλυν όμως, το μόνο σου χρέος είναι πως όταν συμβεί αυτό, να το αποδεχθείς με το όποιο άλμα πίστης χρειαστεί να κάνεις. Να μπορέσεις να του επιτρέψεις να σε κυριέψει, και να διώξει από μέσα σου τον κάθε φόβο, δυσκολία ή δυσπιστία, με κάθε κόστος. Με κάθε. Η κοινωνία μας ασφαλώς είναι κατασκευασμένη, προγραμματισμένη και εκπαιδευμένη υπό τον μηχανισμό και την ιδέα της στιγμιαίας ευχαρίστησης. Βιοχημικά και πνευματικά, έχουμε μετατραπεί σε πρεζάκια ντοπαμίνης ασφάλειας, αυταρέσκειας και άμεσων απολαύσεων: – Ποστάρισμα Instagram / fb – likes – σχόλια: έκκριση ντοπαμίνης – Νέα ρούχα και μπιχλιμπίδια που δε χρειαζόμαστε: έκκριση ντοπαμίνης – Γρήγορες γνωριμίες γρήγορες σχέσεις: έκκριση ντοπαμίνης και άλλων ορμονών – Ναρκωτικά, τσιγάρο, ποτό: έκκριση ντοπαμίνης και άλλων ορμονών – Γρήγορο και πρόχειρο φαγητό / γλυκά: ντοπαμίνη και άμεση ευχαρίστηση. Και ούτω καθεξής. Σε βαθμό όπου τα αρχαία μεν αλλά ωφέλιμα και διαχρονικά δε “προγράμματα” τύπου: – Η υπομονή είναι αρετή – Τα αγαθά κόποις κτώνται – Τα καλά πράγματα έρχονται σε εκείνους που ξέρουν να περιμένουν έχουν πλέον παροπλιστεί, περιθωριοποιηθεί ή ξεχαστεί. Οι μελέτες δείχνουν πως τα παραπάνω αποτελούν κάποιους από τους βασικότερους λόγους του ανικανοποίητου, των ελλειπών σχέσεων και του εσωτερικού κενού, που αχόρταγα προσπαθεί να καλυφθεί με επιφανειακά πράγματα και καταστάσεις. Άρα λοιπόν, αυτό που έχεις να αντιμετωπίσεις είναι: – Εκείνη την εσωτερική αλλαγή που απαιτείται, – Την φαινομενική θυσία που χρειάζεται για την καθυστερημένη αλλά ισχυρή απολαβή, – Την ευγνωμοσύνη του κάθε τώρα, – Αλλά και να θυμηθείς την αξία του κάθε ”ταξιδιού”, όσο μακρινό κι αν φαντάζει ή είναι. Ποτέ δεν είναι αργά για κανέναν, ο χρόνος είναι πραγματικά σχετικός. Δεν είναι το αποτέλεσμα ή συγκεκριμένο επάγγελμα μέσα από το οποίο θα εκφραστεί το χάρισμά σου. Κοιτάς λάθος. Αλλά το να ανακαλύψεις ποια είναι αυτή η ιδιότητα που κρύβεις μέσα σου. Κι όταν την βρεις, αυτή θα βρει τον τρόπο να εκφραστεί, σε όποιο στάδιο κι αν βρίσκεσαι. Ξαναδιάβασε το προηγούμενο. Τι εννοούμε; Δεν είναι το χάρισμά σου να γίνεις αστροναύτης στα 30 σου, αλλά να ανακαλύψεις νέους κόσμους. Δεν είναι το χάρισμά σου στα 50 σου να γίνεις ολυμπιονίκης, αλλά να προσφέρεις τιμή στην πατρίδα σου ή έμπνευση στους νέους ανθρώπους. Δεν είναι το χάρισμά σου να γίνεις γιατρός στα 60 σου, αλλά να βοηθήσεις κόσμο να θεραπεύσει πράγματα μέσα του, μέσα από διατροφή, ένα βιβλίο, ή μια άλλη μορφή θεραπείας. Δεν είναι το χάρισμά σου να γίνεις επαγγελματίας χορευτής στα 80 σου, αλλά να εκφράσεις την τέχνη, μέσα από την ζωγραφική, την μουσική ή όποιο άλλο τρόπο δημιουργικότητας. Και πως ξέρεις ότι βρήκες αυτή τη μοναδική σου ιδιότητα και χάρισμα; Θα το καταλάβεις. Και το πως θα το καταλάβεις δε θα μπορούσε να το περιγράψει κάποιος καλύτερα από τον Τσαρλς Μπουκόφσκι στο ποίημά του “Ώστε θέλεις να γίνει ένας συγγραφέας;”. Ένα ποίημα που έγινε γνωστό από τη διαφήμιση ενός ποτού υπό την καμπάνια “Ζήσε Αληθινά”: “Αν δεν βγαίνει από μέσα σου σαν έκρηξη ή ξέσπασμα παρά τις όποιες δυσκολίες, – μην το κάνεις. Αν δεν έρχεται απρόσκλητο από την καρδιά και το μυαλό και το στόμα και το είναι σου, – μην το κάνεις. Αν το κάνεις για χρήματα ή την δόξα, – μην το κάνεις. Αν το κάνεις για να ρίξεις γυναίκες στο κρεβάτι σου, – μην το κάνεις. Αν είναι κουραστικό ακόμη και να σκέφτεσαι να το κάνεις, – μην το κάνεις. Αν προσπαθείς να μιμηθείς κάποιον άλλο, – ξέχασέ το. Αν πρέπει να περιμένεις μέχρι να βρυχηθεί από μέσα σου, – τότε περίμενε υπομονετικά. Αν δεν βρυχηθεί ποτέ από μέσα σου, – δοκίμασε κάτι άλλο. Αν πρέπει πρώτα να το διαβάσεις στη γυναίκα σου ή στη φίλη ή στο φίλο ή στους γονείς σου ή σε οποιονδήποτε άλλο, – δεν είσαι έτοιμος. Μην είσαι ανιαρός και βαρετός και δήθεν. Μην αναλώνεσαι στην αυταρέσκεια. – Μην το κάνεις… εκτός αν βγαίνει μέσα από την ψυχή σου σαν πύραυλος! – Μην το κάνεις. εκτός αν το να παραμένεις στάσιμος σε οδηγεί σε τρέλα, αυτοκτονία ή φόνο! – Μην το κάνεις, εκτός αν ο ήλιος μέσα σου καίει τα σωθικά! Όταν είναι πραγματικά η ώρα, κι έχεις επιλεγεί, θα γίνει από μόνο του… Και θα συνεχίσει να γίνεται, μέχρι να πεθάνεις, ή να πεθάνει αυτό μέσα σου. Δεν υπάρχει άλλος τρόπος, και δεν υπήρχε ποτέ…” Γράφει ο Αθανασιος Στεργιου ΠΗΓΗ
