Να ονειρεύεσαι, να ελπίζεις, να ζεις.
Το πιο εύκολο είναι να εκφέρει κανείς αυτές τις τρεις λέξεις, το πιο δύσκολο είναι να τις κάνει πράξη.

Εμείς που καθόμαστε άραγε αγκαλιά με ένα στυλό και μια κόλλα χαρτί, δεν είμαστε μήτε ποιητές, μήτε συγγραφείς. Είμαστε εγκλωβισμένες ψυχές ανάμεσα σε ψεύτικους ρόλους που μας φόρεσαν, αλλά δεν ήταν στα μέτρα μας ώστε να τους από δεχθούμε

Και το πιο εύκολο δεν είναι τελικά κανείς να καθίσει και να γράψει ή πόσο μάλλον να καταφέρει να μιλήσει με την αυθεντία του, να αναγνωρίσει τα λάθη του, τις αδυναμίες της δική του ψυχοσύνθεσης. Το πιο εύκολο είναι να ζήσουμε σε ένα ίδιο μοτίβο ζωής, δίχως προσωπικό προορισμό, μονάχα ότι προστάζει το κοινωνικό σύνολο των ειδώλων εκεί τριγύρω μας.

Εμείς που γράφουμε, δεν είμαστε κριτές κανενός πάρα μόνο ονειροπόλοι που αυτός ο κόσμος μας προσφέρει μια άβολη έμπνευση που κατά βάθος δεν την θέλουμε, γιατί έχουμε ονειρευτεί μια ζωή με αγάπη και αλληλεγγύη.

Έπαψα να χρησιμοποιώ την λέξη ΕΝΣΥΝΑΙΣΘΗΣΗ, όταν ξεκίνησα να την κάνω πράξη και μόλις άρχισα να πράττω με ενσυναίσθηση, άλλαξε η ζωή μου, μα κάθε φορά μικρά ανθρωπάκια μου έλεγαν ”ενσυναίσθηση” κι εγώ χαμογελούσα…

Είναι λυπηρό να χρησιμοποιούμε μια λέξη που δεν έχουμε νιώσει στο ελάχιστο την σημασία της…

Ιωάννα Παλμπά