Δεν ήταν εύκολα χρόνια. Ήταν ανθρώπινα.
Υπήρξαν εποχές που η ζωή δεν χάριζε τίποτα απλόχερα. Κι όμως, μέσα στη σκληρότητά της, κρατούσε κάτι βαθιά ανθρώπινο.
Η εικόνα μιας άλλης εποχής
Στην εικόνα βλέπουμε μια ηλικιωμένη γυναίκα να σκουπίζει την αυλή του σπιτιού της. Δεν βιάζεται. Κάθε κίνηση είναι γνώριμη, σχεδόν τελετουργική. Δεν καθαρίζει απλώς το χώμα και τα φύλλα· καθαρίζει τον χρόνο, τις αναμνήσεις, τις μέρες που πέρασαν.
Λίγο πιο πέρα, ένας νέος κάθεται σιωπηλός. Δεν μιλά. Παρατηρεί. Ίσως ακούει ιστορίες που δεν ειπώθηκαν ποτέ με λόγια. Ίσως συνειδητοποιεί ότι αυτή η γυναίκα κουβαλά μέσα της περισσότερη ζωή απ’ όση μπορεί να αντέξει μια ολόκληρη γενιά.
Δεν ήταν εύκολα χρόνια
Τα χρόνια εκείνα δεν είχαν ανέσεις. Δεν είχαν τεχνολογία, ούτε ευκολίες. Είχαν δουλειά, κόπο, φτώχεια, απώλειες. Είχαν χέρια σκασμένα, πλάτες σκυφτές και βλέμματα κουρασμένα.
Κι όμως, μέσα σε όλα αυτά, υπήρχε κάτι που σήμερα σπανίζει: η αίσθηση του «μαζί», η αξία του λίγο, η δύναμη της υπομονής.
Ήταν ανθρώπινα
Ήταν ανθρώπινα γιατί κανείς δεν προσποιούνταν. Ο πόνος φαινόταν, η χαρά ήταν αληθινή, το χαμόγελο κερδισμένο.
Οι άνθρωποι δεν είχαν πολλά, αλλά ήξεραν τι έχουν. Ένα σπίτι, μια αυλή, ένα πιάτο φαγητό, έναν άνθρωπο να περιμένει στο τέλος της ημέρας.
Η γιαγιά της εικόνας δεν σκουπίζει μόνο την αυλή. Σκουπίζει τις έγνοιες, τα βάρη, τα χρόνια που δεν τη ρώτησαν αν αντέχει. Και συνεχίζει.
Το μήνυμα για το σήμερα
Σήμερα όλα είναι πιο εύκολα — και ίσως γι’ αυτό πιο βαριά. Χάσαμε την επαφή με το απλό, με το αληθινό, με το ανθρώπινο.
Αυτή η εικόνα μας θυμίζει πως η αξία δεν βρίσκεται στην άνεση, αλλά στη δύναμη να συνεχίζεις, στη σιωπή που λέει περισσότερα από χίλιες λέξεις, στην καθημερινότητα που γίνεται αξιοπρέπεια.
Γιατί αξίζει να θυμόμαστε
Δεν είναι νοσταλγία. Είναι μνήμη. Είναι σεβασμός σε εκείνους που έζησαν χωρίς πολλά, αλλά μας άφησαν τα πιο σημαντικά.
Δεν ήταν εύκολα χρόνια.
Ήταν ανθρώπινα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου