Ο Δημήτρης Λιαντίνης υπήρξε μια από τις πιο ιδιόρρυθμες και συνάμα γοητευτικές μορφές της νεοελληνικής φιλοσοφίας. Μέσα από το έργο του προσπάθησε να αναμετρηθεί με τα μεγάλα ζητήματα της ανθρώπινης ύπαρξης — τον χρόνο, τον θάνατο, τη γνώση, την αυτογνωσία — όχι με την ψυχρή απόσταση ενός ακαδημαϊκού, αλλά με την καυστική ένταση ενός ανθρώπου που βίωσε τη φιλοσοφία ως εσωτερική ανάγκη.
Η γραφή του, λιτή αλλά πυκνή, θυμίζει πολλές φορές αρχαία τραγωδία. Στις σελίδες του Λιαντίνη ο αναγνώστης αισθάνεται πως δεν βρίσκεται απέναντι σε έναν δάσκαλο, αλλά σε έναν συνοδοιπόρο που προχωρά δίπλα του σ’ ένα απαιτητικό, πολλές φορές σκοτεινό, μονοπάτι. Η αρχαιοελληνική σκέψη αποτελεί τον πυρήνα της φιλοσοφίας του· όχι ως μουσειακό έκθεμα, αλλά ως ζωντανή αναπνοή που συνεχίζει να επηρεάζει και να διαμορφώνει τον σύγχρονο άνθρωπο.
Ο Λιαντίνης δεν χάιδεψε ποτέ αυτιά. Υπήρξε συχνά προκλητικός, απόλυτος, ανελέητος — ιδίως απέναντι στις αυταπάτες που, κατά τη γνώμη του, εγκλωβίζουν τη νεοελληνική κοινωνία. Κι όμως, αυτή η τραχύτητα συνοδευόταν από μια βαθιά αγάπη για την αλήθεια και μια ακλόνητη πίστη στη δύναμη της ανθρώπινης αξιοπρέπειας.
Η απουσία του, όπως και ο μυστηριώδης τρόπος με τον οποίο επέλεξε να αποσυρθεί, ενίσχυσαν τον θρύλο γύρω από το πρόσωπό του. Μα πέρα από το μυστήριο, αυτό που μένει είναι το έργο του — μια πρόσκληση να σταθούμε απέναντι στον εαυτό μας με καθαρό βλέμμα και να αναζητήσουμε το ουσιαστικό νόημα της ζωής.
Ο Λιαντίνης δεν προσφέρει εύκολες απαντήσεις. Προσφέρει κάτι πολύ σημαντικότερο: την ανάγκη να θέτουμε τις σωστές ερωτήσεις.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου