Σε τούτο τον κόσμο, όπου το φως της αλήθειας θολώνει από την αχλύ της επιφάνειας, ο άνθρωπος περιπλανιέται ως σκιά, αγνοώντας το βάθος της ύπαρξής του. Έχει απολέσει την ικανότητα να αναγνωρίζει το κάλλος, την αιώνια εκείνη αρμονία που δονείται στις ρίζες του σύμπαντος. Η ψυχή του, άλλοτε ένα καθρέφτης του θείου, έχει μετατραπεί σε έναν άδειο χώρο, γεμάτο από τον θόρυβο του μηδενός.
Ζούμε σε μια εποχή όπου η ποσότητα υπερέχει της ποιότητας, η ταχύτητα της περισυλλογής, η εικόνα του νοήματος. Ο λόγος, άλλοτε όχημα της σκέψης, έχει εκφυλιστεί σε εργαλείο χειραγώγησης, σε κενό ήχο που δεν αγγίζει την καρδιά. Ο άνθρωπος, αποκομμένος από την παράδοση, από τη σοφία των προγόνων, περιπλανιέται χωρίς πυξίδα, σε ένα πέλαγος λήθης.
Η παιδεία, άλλοτε φως που οδηγούσε προς την αυτογνωσία, έχει μεταλλαχθεί σε μηχανισμό παραγωγής ειδικευμένων ανδραπόδων, ικανών να λειτουργούν σε ένα σύστημα που τους θέλει δίχως συνείδηση, δίχως ψυχή. Η ομορφιά, η αλήθεια, η αρετή, έχουν εκτοπιστεί από την ασχήμια, το ψεύδος, τη διαφθορά.
Ο θάνατος της ουσίας είναι προ των πυλών, αν δεν έχει ήδη επέλθει. Και μαζί με αυτόν, η λήθη του κάλους, η απώλεια της ικανότητας να βιώσουμε το μεγαλείο της ζωής, της τέχνης, της σκέψης. Μόνο η επιστροφή στις ρίζες, η αναζήτηση του αληθινού, του ουσιώδους, μπορεί να μας λυτρώσει από αυτόν τον πνευματικό θάνατο.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου