Σε ένα μικρό χωριό, φωλιασμένο στις πλαγιές ενός καταπράσινου βουνού, ζούσε ένας νεαρός βοσκός ονόματι Ίωνας. Ο Ίωνας ήταν γνωστός σε όλους όχι τόσο για τα πρόβατά του, όσο για την ανυπομονησία του. Ήθελε τα πάντα να γίνονται γρήγορα. Έτρωγε γρήγορα, περπατούσε γρήγορα και ήθελε τα πρόβατά του να βρίσκουν το πιο πλούσιο χορτάρι αμέσως.
Ένα πρωί, καθώς οδηγούσε το κοπάδι του προς το βουνό, είδε στο μονοπάτι του έναν γέροντα που φύτευε με κόπο μικρά δενδρύλλια ελιάς. Ο γέρος πήγαινε αργά, έσκαβε προσεκτικά κάθε λάκκο, τοποθετούσε το δενδρύλλιο με ευλάβεια και το πότιζε με νερό από το παγούρι του.
Ο Ίωνας τον πλησίασε γελώντας. «Γέροντα,» του είπε, «γιατί κουράζεσαι τόσο; Είσαι μεγάλος σε ηλικία. Μέχρι αυτά τα δέντρα να μεγαλώσουν και να δώσουν καρπούς, εσύ δεν θα ζεις για να δεις τη σοδειά τους. Ο κόπος σου είναι μάταιος!»
Ο γέροντας σήκωσε το κεφάλι του, και ένα ήρεμο χαμόγελο φώτισε το ρυτιδιασμένο πρόσωπό του.
«Παιδί μου,» απάντησε με μια φωνή απαλή σαν το θρόισμα των φύλλων. «Όταν ήμουν νέος σαν εσένα, περπατούσα σε αυτό το ίδιο βουνό. Ξαπόσταινα κάτω από τη σκιά δέντρων που δεν είχα φυτέψει εγώ, και έτρωγα καρπούς από κλαδιά που άλλοι είχαν φροντίσει πριν από εμένα. Τώρα, είναι η σειρά μου.»
Ο γέροντας έσκυψε και συνέχισε τη δουλειά του. «Δεν φυτεύω αυτές τις ελιές μόνο για τον εαυτό μου. Τις φυτεύω για εσένα, για τα παιδιά σου και για όλους όσους θα περπατήσουν σε αυτό το μονοπάτι στο μέλλον. Η σκιά και οι καρποί τους θα είναι το δώρο μου σε αυτούς που δεν θα γνωρίσω ποτέ.»
Τα λόγια του γέροντα χτύπησαν τον Ίωνα σαν κεραυνός. Για πρώτη φορά στη ζωή του, κατάλαβε τη διαφορά ανάμεσα στη βιασύνη της στιγμής και την αξία της προσφοράς που διαρκεί στον χρόνο. Κοίταξε τα χέρια του, που ήξεραν μόνο να βιάζονται, και μετά κοίταξε τα χέρια του γέροντα, που με υπομονή έχτιζαν το μέλλον.
Ντροπιασμένος, ο Ίωνας άφησε το κοπάδι του να βοσκήσει ήσυχα και, χωρίς να πει λέξη, πήρε ένα σκαλιστήρι και άρχισε να βοηθά τον γέροντα, σκάβοντας λάκκους κάτω από τον ζεστό ήλιο.
Ηθικό Δίδαγμα:
Η πραγματική αξία της ζωής δεν μετριέται με το πόσο γρήγορα απολαμβάνουμε τους καρπούς των κόπων μας, αλλά με το αν φυτεύουμε «δέντρα» που θα προσφέρουν τη σκιά και τους καρπούς τους στις γενιές που θα ακολουθήσουν. Οι πράξεις ανιδιοτέλειας και η υπομονή χτίζουν μια κληρονομιά που ο χρόνος δεν μπορεί να σβήσει.
Επιμέλεια: anexitilo.net
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου