Σε μια άγρια, βραχώδη ακτή, στεκόταν αγέρωχος ένας πανύψηλος φάρος. Κάθε νύχτα, το ισχυρό του φως σάρωνε τον ορίζοντα, ένας σιωπηλός φρουρός για τα πλοία που ταξίδευαν στα σκοτεινά νερά. Ο φάρος ήταν περήφανος για τη δύναμή του και την αποστολή του. «Εγώ σώζω ζωές», συνήθιζε να μονολογεί καθώς ο τεράστιος λαμπτήρας του έκλεινε το μάτι στο άπειρο. «Χωρίς εμένα, τα πλοία θα συντρίβονταν στα βράχια. Είμαι ο πιο σημαντικός σε όλη αυτή την ακτογραμμή.»
Κάτω από τον φάρο, σχεδόν χωμένος στην άμμο, βρισκόταν ένας μικρός, ταπεινός βράχος. Μέρα με τη μέρα, άκουγε την περηφάνια του φάρου. Ο μικρός βράχος δεν έλεγε ποτέ τίποτα. Απλώς ένιωθε τα κύματα να τον χτυπούν, άλλοτε απαλά, άλλοτε με μανία.
Μια νύχτα, μια τρομερή καταιγίδα ξέσπασε. Ο άνεμος ούρλιαζε και τα κύματα θέριευαν, χτυπώντας την ακτή με πρωτοφανή οργή. Ο φάρος, περήφανος όπως πάντα, έστελνε τις αχτίδες του μέσα στην τρικυμία. «Κοιτάξτε με!» φώναζε ο φάρος στον άνεμο και τη βροχή. «Ακόμα και τώρα, η δύναμή μου είναι αμείωτη. Κανένα σκοτάδι δεν μπορεί να με νικήσει.»
Καθώς η νύχτα προχωρούσε, ένα μεγάλο εμπορικό πλοίο, χτυπημένο αλύπητα από την καταιγίδα, έχασε τον προσανατολισμό του. Ο καπετάνιος, απελπισμένος, προσπαθούσε να διακρίνει το φως του φάρου για να βρει ασφαλές πέρασμα. Το φως του φάρου, όμως, όσο ισχυρό κι αν ήταν, φώτιζε μόνο την επιφάνεια της αφρισμένης θάλασσας.
Το πλοίο πλησίαζε επικίνδυνα προς την ακτή, κατευθυνόμενο προς τα αιχμηρά, κρυμμένα βράχια. Ο φάρος το έβλεπε, αλλά δεν μπορούσε να κάνει τίποτα παραπάνω από το να φωτίζει.
Τότε, τη στιγμή που το πλοίο φαινόταν καταδικασμένο, ένα τεράστιο κύμα το σήκωσε και το έσπρωξε με δύναμη προς την ακτή. Όμως, αντί να συντριβεί στα βράχια, η πλώρη του ακούμπησε απαλά πάνω στον μικρό, ταπεινό βράχο. Ο βράχος, σταθερός και αμετακίνητος, λειτούργησε σαν φυσικός κυματοθραύστης, απορροφώντας τη δύναμη του κύματος και εμποδίζοντας το πλοίο να παρασυρθεί στα πιο επικίνδυνα σημεία.
Όταν η καταιγίδα κόπασε και χάραξε η αυγή, το πλήρωμα του πλοίου είδε πώς είχε σωθεί. Δεν ήταν το δυνατό φως του φάρου που τους έσωσε την τελευταία στιγμή, αλλά ο μικρός, ασήμαντος βράχος που στάθηκε εμπόδιο στην καταστροφή.
Ο φάρος, σιωπηλός για πρώτη φορά, κοίταξε κάτω τον μικρό βράχο με ένα νέο αίσθημα σεβασμού. Κατάλαβε τότε ότι η δύναμη και η σπουδαιότητα δεν μετριούνται πάντα με το πόσο ψηλά στέκεσαι ή πόσο δυνατά φωνάζεις.
Ηθικό Δίδαγμα: Η αληθινή αξία συχνά βρίσκεται στη σιωπηλή δύναμη και τη σταθερή προσφορά, και όχι στην επιδεικτική περηφάνια. Καθένας, ανεξάρτητα από το μέγεθος ή τη θέση του, έχει το δικό του σημαντικό ρόλο να παίξει στον κόσμο.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου