Ήταν εκεί — ολόφωτη, πλήρης, αμίλητη —σαν να κρατούσε μέσα της όλα τα βλέμματα που κάποτε σηκώθηκαν να την αντικρίσουν. Η πανσέληνος του Αυγούστου δεν γεννιέται απλώς· αναδύεται. Αναδύεται απ’ τα βάθη του καλοκαιριού, σέρνοντας μαζί της άμμο, ιδρώτα, σιωπές, μα και όλα τα μισόλογα που δεν ειπώθηκαν.
Στα βράχια την κοίταζαν οι εραστές, χωρίς λέξεις. Δεν χρειάζονταν. Το φεγγάρι τα έλεγε όλα: πως είχαν αγγίξει το ανέφικτο έστω και για μια στιγμή· πως η νύχτα τούς τύλιγε μ’ ένα φως πιο ζεστό κι από την αγκαλιά. Κι οι μοναχικοί — κι αυτοί κοιτούσαν, ίσως πιο έντονα. Ίσως γιατί το φεγγάρι πάντα απευθύνεται πρώτα σε εκείνους που δεν έχουν ποιον να το δείξουν.
Ο αέρας μύριζε αλάτι και γιασεμί, και το κύμα ανέβαινε απαλά στην άμμο σαν να ήθελε κι αυτό να πλησιάσει το φως. Όλα, εκείνη τη νύχτα, φαίνονταν λίγο πιο αληθινά — ή λίγο πιο όμορφα απ’ όσο αντέχεται. Το φεγγάρι τού Αυγούστου δεν φωτίζει απλώς τον κόσμο. Τον ξεγυμνώνει. Και τότε, κάτω απ’ το απέραντο του ουρανού, άνθρωποι και μυστικά μικραίνουν, μα συγχρόνως γίνονται πιο μεγάλα απ’ όσο υπήρξαν ποτέ.
Ίσως γι’ αυτό πονάει λίγο η ομορφιά της νύχτας εκείνης. Γιατί ξέρεις πως είναι περαστική. Όπως όλα όσα αξίζουν.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου