Ο Καραϊσκάκης νικά τους Τούρκους του Κιουταχή στο Χαϊδάρι
Δύο φορές μέσα σε τρεις μέρες, τον Αύγουστο του 1826, ο Γεώργιος Καραϊσκάκης έδειξε στην πολιορκημένη Αθήνα ότι ο φόβος για τον πανίσχυρο Κιουταχή δεν ήταν αναπόφευκτος. Στο Χαϊδάρι, η Ρούμελη βρήκε ξανά τον αρχιστράτηγό της.
Το καλοκαίρι του 1826 η κατάσταση στην Αττική ήταν κρίσιμη. Ο Κιουταχής, ο Οθωμανός στρατηγός που είχε ήδη καταλάβει την πόλη των Αθηνών, κρατούσε σε ασφυκτική πολιορκία τους τελευταίους υπερασπιστές της Ακρόπολης. Η κυβέρνηση της Επανάστασης, γνωρίζοντας ότι η πτώση του βράχου θα ήταν πλήγμα ανυπολόγιστο για το ηθικό του Αγώνα, αναζητούσε έναν αρχηγό ικανό να αντιστρέψει το κλίμα στη Στερεά Ελλάδα. Τον Ιούλιο του 1826 αυτή η ευθύνη δόθηκε στον Γεώργιο Καραϊσκάκη, που ονομάστηκε αρχιστράτηγος της Ρούμελης με ευρύτατες εξουσίες.
Η πρώτη κίνηση: ανακούφιση της Ακρόπολης
Ο Καραϊσκάκης δεν έχασε χρόνο. Η πρώτη του ενέργεια ως αρχιστράτηγος ήταν να κινηθεί προς την Αττική, με στόχο να ελαφρύνει την πίεση πάνω στους πολιορκημένους και να χτυπήσει τις δυνάμεις του Κιουταχή εκεί όπου δεν τις περίμενε. Στο πλευρό του βρέθηκε και ο Γάλλος φιλέλληνας Κάρολος Φαβιέρος, επικεφαλής του μικρού αλλά πειθαρχημένου τακτικού στρατού και του τάγματος των Φιλελλήνων, μια δύναμη διαφορετικής κοπής από τα ατάκτα σώματα που κυριαρχούσαν έως τότε στο πεδίο της μάχης.
Η μάχη της 6ης Αυγούστου
Στις 6 Αυγούστου 1826 οι δυνάμεις του Καραϊσκάκη συγκρούστηκαν με τμήματα του Κιουταχή στο Χαϊδάρι. Η μάχη ήταν σκληρή, όμως το αποτέλεσμα ξεκάθαρο: οι Οθωμανοί υποχώρησαν με σημαντικές απώλειες, αφήνοντας πίσω τους την πρώτη σοβαρή απόδειξη ότι ο Κιουταχής μπορούσε να χτυπηθεί στο ίδιο του το έδαφος. Για μια Επανάσταση που είχε δοκιμαστεί σκληρά τα προηγούμενα χρόνια, η είδηση λειτούργησε σαν ανάσα.
Δεν ήταν απλώς μια νίκη· ήταν η απόδειξη ότι η πολιορκία της Ακρόπολης δεν είχε ακόμη χαθεί.
Η επανάληψη: 8 Αυγούστου
Ο Καραϊσκάκης, γνωρίζοντας πόσο βαρύνει η συνέχεια σε τέτοιες στιγμές, δεν αρκέστηκε στη μία νίκη. Δύο μέρες αργότερα, στις 8 Αυγούστου, επανέλαβε το χτύπημα στο ίδιο σημείο και πέτυχε δεύτερη επιτυχία επί των δυνάμεων του Κιουταχή. Η διπλή νίκη στο Χαϊδάρι δεν ανέτρεψε από μόνη της την πολιορκία —αυτή θα κρατούσε ακόμη μήνες, με τραγική κατάληξη τον επόμενο χρόνο— όμως καθιέρωσε τον Καραϊσκάκη ως τον πιο αποτελεσματικό στρατιωτικό ηγέτη που είχε αναδείξει η Επανάσταση στη στεριά.
Τι σήμαινε αυτή η νίκη
Η σημασία του Χαϊδαρίου δεν κρίνεται μόνο από τον αριθμό των απωλειών ή την έκταση του πεδίου. Κρίνεται από αυτό που ακολούθησε: έναν Καραϊσκάκη που, παρά την κλονισμένη υγεία του, θα συνέχιζε τις επόμενες εβδομάδες την εκστρατεία του προς τη Δόμβραινα, θα καθάριζε τη Ρούμελη από οθωμανικά αποσπάσματα και λίγους μήνες αργότερα, τον Νοέμβριο του 1826, θα σημείωνε τον θρίαμβό του στην Αράχωβα —μία από τις πιο αποφασιστικές μάχες όλης της Επανάστασης. Το Χαϊδάρι ήταν η αρχή αυτής της πορείας.
Ο Καραϊσκάκης θα σκοτωνόταν λίγους μήνες αργότερα, τον Απρίλιο του 1827, στο Φάληρο, την παραμονή μιας μάχης που η απουσία του θα καθόριζε δραματικά. Όμως η στιγμή του Χαϊδαρίου παραμένει σύμβολο: η στιγμή που ένας εξαντλημένος, άρρωστος αλλά ασυμβίβαστος αρχηγός έπεισε ξανά την Ελλάδα ότι ο αγώνας άξιζε να συνεχιστεί.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου