Όταν οι πρώτοι Έλληνες πάτησαν το πόδι τους στην Αυστραλία
Επτά ναυτικοί, κατάδικοι για πειρατεία στα μάτια της Αγγλίας, ήρωες μιας άλλης ιστορίας στα δικά τους
Στις 27 Αυγούστου 1829, το κατάστρωμα του βρετανικού πλοίου «Norfolk» άδειασε στο λιμάνι του Σίδνεϊ από 201 κατάδικους. Ανάμεσά τους, επτά άνδρες μιλούσαν μια γλώσσα που κανείς εκεί δεν είχε ξανακούσει. Δεν ήταν κοινοί εγκληματίες. Ήταν ναυτικοί μιας Ελλάδας που ακόμα πολεμούσε για την ανεξαρτησία της, και το «έγκλημά» τους ήταν πως πολέμησαν με τον δικό τους τρόπο, στη δική τους θάλασσα. Εκείνη η μέρα θεωρείται σήμερα η συμβολική γέννηση του Ελληνισμού της Αυστραλίας.
Το πλήρωμα του «Ηρακλή»
Η ιστορία ξεκινά δύο χρόνια νωρίτερα, το καλοκαίρι του 1827, καταμεσής στη Μεσόγειο, ενώ η Ελληνική Επανάσταση βρισκόταν ακόμη σε πλήρη εξέλιξη. Η ελληνική σκούνα «Ηρακλής», με πλοίαρχο τον εικοσιδυάχρονο Αθηναίο Αντώνη Μανώλη και έξι νεαρούς ναυτικούς από την Ύδρα στο πλήρωμά της, αναχαίτισε βόρεια των ακτών της Λιβύης το βρετανικό εμπορικό μπρίκ «Άλκηστη», που ταξίδευε από τη Μάλτα προς την Αλεξάνδρεια.
Δεν πείραξαν κανέναν από το πλήρωμα του βρετανικού πλοίου. Για τους ίδιους, δεν ήταν πειρατεία· ήταν μέρος του αγώνα ενάντια σε όσους, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, βοηθούσαν τον οθωμανικό στόλο. Για τη βρετανική δικαιοσύνη όμως, το περιστατικό είχε ένα μόνο όνομα. Δύο μέρες αργότερα, το πολεμικό «Gannet» τούς συνέλαβε ανοιχτά της Μάλτας.
Τα επτά ονόματα που μπήκαν στην ιστορία
- Αντώνης Μανώλης (πλοίαρχος, Αθήνα)
- Γεώργιος Βασιλάκης
- Γκίκας Βούλγαρης
- Γεώργιος Λαρίτσος
- Δαμιανός Νίνης
- Νικόλαος Παπανδρέας
- Κωνσταντίνος Στρομπόλης
Από τη δίκη στην εξορία
Η κατηγορία της πειρατείας τους έφερε αντιμέτωπους με την πιο σκληρή ποινή: τη θανατική καταδίκη. Οι βρετανικές αρχές, ωστόσο, τη μετέτρεψαν σε ισόβια εξορία στην άλλη άκρη του κόσμου. Στις 23 Μαΐου 1829 επιβιβάστηκαν στο «Norfolk», ένα από τα καράβια-φυλακές που μετέφεραν κατάδικους από τη Βρετανία στις αποικίες. Το ταξίδι κράτησε περισσότερους από τρεις μήνες, μέσα από ωκεανούς που ελάχιστοι Έλληνες είχαν διασχίσει ποτέ.
Δεν έφτασαν ως αποικιοκράτες, ούτε ως μετανάστες με τη σημερινή έννοια. Έφτασαν ως εξόριστοι, κουβαλώντας μαζί τους μόνο τη γλώσσα και τη μνήμη μιας πατρίδας σε πόλεμο.
Η άφιξη στο Σίδνεϊ
Όταν το «Norfolk» άραξε στο λιμάνι, οι επτά Έλληνες πέρασαν στην υπηρεσία των αποικιακών αρχών, όπως όλοι οι κατάδικοι της εποχής, μοιρασμένοι σε διάφορες εργασίες σε μια κοινωνία που βρισκόταν ακόμη στα πρώτα της βήματα. Ορισμένοι, μόλις βρήκαν την ευκαιρία, γύρισαν πίσω στην Ελλάδα, στην πατρίδα που τους περίμενε ακόμα σε αγώνα. Δύο από αυτούς, όμως, επέλεξαν να μείνουν στην Αυστραλία για την υπόλοιπη ζωή τους, γίνοντας η πρώτη ρίζα μιας κοινότητας που θα μεγάλωνε αργότερα σε εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους.
Μια κληρονομιά δύο αιώνων
Σήμερα, σχεδόν διακόσια χρόνια μετά, εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι στην Αυστραλία δηλώνουν ελληνική καταγωγή, χτίζοντας μία από τις πιο δυναμικές ελληνικές κοινότητες του κόσμου εκτός Ελλάδας. Όλα ξεκίνησαν από επτά ονόματα σε έναν κατάλογο καταδίκων: τον Γεώργιο Βασιλάκη, τον Γκίκα Βούλγαρη, τον Γεώργιο Λαρίτσο, τον Αντώνη Μανώλη, τον Δαμιανό Νίνη, τον Νικόλαο Παπανδρέα και τον Κωνσταντίνο Στρομπόλη. Επτά ναυτικοί που η ιστορία τους κατέγραψε ως πειρατές, αλλά που η μνήμη μιας ολόκληρης κοινότητας τους θυμάται σαν κάτι πολύ πιο κοντά σε πατριώτες.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου