Ο καλός ο άνθρωπος, δεν ξεχνιέται ποτέ όταν θα περάσει από την ζωή μας και η μορφή του, η μυρωδιά του και το χαμόγελο του, παραμένουν μέσα μας για πάντα, φωτίζοντας την ψυχή μας και δίνοντας μας την ελπίδα ότι δεν χάθηκαν όλα.

Μπορεί να διανύουμε μία εποχή που την θεωρούμε απρόσωπη και ψυχρή, όμως τα συναισθήματα των ανθρώπων εξακολουθούν να υπάρχουν και από τη φύση τους, έρχονται σαν ασυγκράτητο ποτάμι και ξεχύνονται προς τα έξω με ορμή, ακόμη και σε ανύποπτες στιγμές.

Η προσφορά αγάπης, η βοήθεια, το χαμόγελο, η αγκαλιά και όταν καταθέτεις την ψυχή σου, μπορεί να μην έχει άμεση ανταπόκριση, όμως δίνει το σπόρο, για να αναπτυχθεί μέσα στις ψυχές των ανθρώπων ένα υπέροχο δημιούργημα. Η αγάπη είναι σαν την φλόγα. Μας ζεσταίνει και γεμίζει την ψυχή μας με γαλήνη, τρυφερότητα και φως.

Ο κόσμος είναι υπέροχος, για όσους μαθαίνουν να βλέπουν με ευγνωμοσύνη τη ζωή, και να πορεύονται προσφέροντας ελπίδα και καλοσύνη.

Φύτευε πάντα την αγάπη και παρόλο που μερικές φορές μπορεί να αργήσει να ανθίσει, στο τέλος θα θερίσεις την καλύτερη σοδειά. Τα μάτια δεν λανθάνουν και η καρδιά δεν ξεχνά το δώρο που δέχτηκε, κι έτσι τα χείλη θα μνημονεύουν παντού το όνομά σου, ακόμη κι όταν εσύ δεν βρίσκεσαι εκεί.

Όσο και να νομίζεις ότι οι άνθρωποι ξεχνούν, θα σε εκπλήξουν με το μνημονικό τους. Διότι τελικά δεν ξεχνούν αυτόν που τους έκανε καλό, αυτόν που τους γέμισε αγάπη και ποιος τους έκανε να χαμογελούν.

Είναι επιλεκτική η μνήμη και όταν φτάνει σε “εκείνους”, που της δημιούργησαν γαλήνη, ευφορία, χαρά και ασφάλεια, ένα δάκρυ αγνό κυλάει…σημάδι της γλυκιάς μελωδίας, που νιώθουν στη θύμηση τους.

Και τότε, το όνομά σου θα βγαίνει αβίαστα από τα χείλη τους, με λόγια τρυφερά και με ευγνωμοσύνη δοσμένο και ακόμη κι αν δεν το ακούς, θα νιώθεις την ενέργεια.

Μην φοβάσαι λοιπόν…δώσε, πρόσφερε, σπείρε την αγάπη και αύριο, ένα λιβάδι γεμάτο χαμόγελα και ικανοποίηση, θα έχει ανθίσει και θα σε περιμένει.

Διότι πάντοτε η αγάπη, επιστρέφει πολλαπλάσια στον αποστολέα!

Μάνος Σαμοθρακής